Niegrzeczny z mamą

[Gość: guest]

Moje drogie (i drodzy) mój problem jest taki: wszyscy sobie lepiej radzą z moim dzieckiem, niż ja. Przy mnie Szymek (11 miesięcy) jest zwykle bardziej marudny, płaczliwy, przejawia postawę "roszczeniową", nie pobawi się sam, trzeba go ciągle gdzie nosić (on tylko pokazuje paluszkiem i mówi "to"). A co najgorsze (i najbardziej stresujące) nie potrafię go ułożyć do snu w dzień. Każda z osób opiekujących się czasami moim synkiem (choćby sporadycznie) ma na to jakąś metodę. Babcia tańczy z nim w ramionach, aż zaśnie(u mnie na rękach nigdy nie jest spokojny, zaraz chce gdzieś wędrować), niania po prostu kładzie go do łóżeczka i mówi "pa, Szymeczku, teraz pora na drzemkę" i wychodzi, Szymek trochę pomruczy i zasypia (za mną ryczy w niebogłosy stojąc w łóżeczku), tata albo kładzie do łóżeczka i trzyma za rączkę, albo buja w foteliku, a potem przenosi do łóżeczka. Trochę to skomplikoane, ale w końcu każdy ma jakąś metodę. A ja jestem bezradna. Czasem zaśnie mi z główką na ramieniu, ale za nic nie da się położyć. Nie mam problemów z usypianiem wieczorem (nawet nie całkiem śpiącego kładę do łóżeczka i zwykle zasypia). Dodam, że ja pracuję i mam z synkiem mniejszy kontakt (czasowo), niż kiedyś. Doradźcie mi coś. Tylko błagam, nie piszcie, że synek stracił poczucie bezpieczeństwa, bo tak mi zdiagnozował moją sytuację lekarz z dzieckook (w odpowiedzi na nieco inne pytanie). Wiem, z czym się wiąże pójście do pracy, ale nie mogę przecież wszystkiego zwalać na to i wzbudzać w sobie nieustanne poczucia winy. Zresztą synek zawsze w moim towarzystwie zachowywał się mniej "grzecznie" niż np. przy babci (spokojny, jak nigdy, przytula się i wpatruje w nią z błogim uśmiechem na twarzy). Czy jestem dla niego złą mamą? Czy mniej mnie kocha niż babcię? Poradźcie coś.

[Gość: guest]

Agato! Moja babcia powtarza, że dziecko zawsze jest najgorsze przy matce! I to się jak widzisz sprawdza. U mnie też.\nJa wróciłam do pracy jak mój Mateuszek skończył roczek. Ale nawet jak nie pracowałam i siedziałam z małym w domu - nigdy tak ładnie nie jadł jak z ciocią, nigdy nie leżał taki spokojny przy zmianie pieluch jak z tatą, nigdy nie bawił się bez maurdzenia tak jak z wujkiem, itp. Przykładów można by mnożyć po dziś dzien. (ma 2,2 latka). Wyobraź sobie że niania chodzi w ciągu dnia z moim małym do fryzjera! I on grzecznie czeka aż ona się wystrzyrze, bawi sie autkiem. Mnie to się w głowie nie mieści, bo ze nmą to by nie wyszło (dlatego chodzę do fryzjera raz w roku!). I widzisz wcale nie czuję się jakby Mati mnie mniej kochał. Dzieci takie są i już. Może właśnie dlatego ze bardziej nas potrzebują i pewniej się z nami czują - sa sobą czyli robią co chcą!\nCo do usypiania nie umiem ci pomóc. Ile dzieci tyle teorii i sposobów. Moj mały tez ze mną trudniej zasypia, z tatą znacznie szybciej,a babcie i niania to go zostawiaja samego w pokoju i jak sie wygada to zasypia, bez łezki! Próbuę tego samego od tygodni i nic - ciągle słysze szloch, a zaglądanie do niego zwieksza ten szloch. Ido tego mąż mnie karci, ze tak małego zostawiam! Mimo tego uważam to za dobrą metodę, trzeba wiary i cerpliwości.

[Gość: guest]

oj dziewczyny...nie wiecie co was czeka!mam 4,5-latka i wasz problem jest moim problemem.to nie jest kwestia braku mamy,bowiem nie pracuję(kiedy Gilbert miał 10 miesięcy wróciłam na III rok studiów dziennych i wtedy siedział z dziadkiem-mniej więcej trzy razy w tygodniu-ale problem zaobserwowałam duużo później).na potwierdzenie koncepcji zLego zachowania przy mamie podać mogę też przykład niesfornej dwulatki Ismeny(siostry wyżej wymienionego):zdarzenie miało miejsce wczoraj,ale pierwszy raz zostało zaobserwowane ,kiedy dziewczyna nie miała roku-\nniedziela,wszyscy w domu(TATA też),Iśmin psoci-pstryka telewizorem,rozwala zabawki,czy co tam wolicie,ja mówię:Ismena spokój ,przestań,zostaw ,nie wolno itp.,w końcu krzyczę-brak reakcji-dziecko głuche.tata mówi(cicho i grzecznie aczkolwiek stanowczo):Ismenka nie wolno-Dziewczynka robi buzię w podkówkę i albo idzie obrażona do swojego pokoju albo wdrapuje się na kolana mamusi.Dodam,że tatuś nie krzyczy na swoją córeczkę nigdy i ona nie miała nigdy okazji,żeby się go wystraszyć.\nkwestia syneczka jest bardziej skomplikowana,bo mąż mi nie chce wierzyć , że tak grzeczne i posłuszne i rozumne dziecko potrafi swoim nieposłuszeństwem,olewaniem rodzicielskich nakazów i zakazów,pyskowaniem i innymi takimi doprowadzić swą matkę do łez.przy tatusiu synek tylko niekiedy się zapomina,ale wtedy wystarczy,że rodziciel łypnie na niego okiem i jest spokój.babcie i dziadek twierdzą ,ze rozpieszczam maluchy i dlatego one w ten sposób ze mną postępują,ale ja wiem,że to nieprawda-nie pozwalam im przekraczać granic z dawna ustalonych.więc może zamienić się z ich tatą na miejsca i niech to on siedzi w domu a ja będę pracowała???

[Gość: guest]

Zdecydowanie Partycjo musisz spróbowac takiej zmiany. Niech mąż doświadczy irytacji na swoje ukochane dzieciaczki. Mój mąż właśnie wczoraj, po raz pierwszy!, rozgadał się ze mną na temat naszego Mateuszka, a konkretnie sceny histerii jaką mu zrobił mały w sklepie (poszło o kolejny samochodzik, toniemy w tych zabawkach!!!). Wyobraź sobie że po raz pierwszy również (Mati ma 2,2 latka) żywo zainteresował się moimi zmaganiami z tą histerią i nieposłuszeństwem, rozmawialiśmy cały wieczór i poczułam się doceniona, udzielałam mężowi rad jak ma postępować. Obawiam sie tylko, ze już następnym razem mąż nie weźmie tak chętnie małego ma zakupy jak dotychczas (tacy sa faceci - wolą raczej uciec od problemu).\nZyczę powodzenia.

[Gość: guest]

dzieki za rade,ale jest niewykonalna-dzieciaki przy tatusiu rzeczywiscie są grzeczne:nie ma mowy o awanturach w sklepie i rozwalaniu zabawek po całym mieszkaniu a już o dzikich wrzaskach i biegach zdają się nie pamiętać...kiedy zostawiam ich troje w domu ,zastaję po powrocie dzieci zadowolone,ich tatę również,mieszkanie w idealnym porządku(naczynie pozmywane,zabawki posprzątane...).i co wy na to?

[Gość: guest]

A ja myslalem, ze moja zona troszke naciaga z tym, ze kiedy zostaje sama z dziecmi, nasze blizniaki (2 letnie) sa nie do opanowania. \nKiedy zostaja ze mna (co prawda rzadko) sa zupelnie znosne - razem sie bawimy, wyglupiamy i jeszcze zostaje czas na posprzatanie domu i pozmywanie. \n\nZ drugiej strony rozbrykanie dzieci przy zonie swiadczy chyba o ich wiekszym zaufaniu do mamy, moga sobie na wiecej pozwolic i zasem mnie zlosci gdy widze, ze zona zbyt lagodnie reaguje na ich wybryki.

[Gość: guest]

Wiesz Darku, ja ją rozumiem, pewnie tak jak ja oszczędza siły na gorsze przeprawy, typu przewijanie..\nhe he...\nAlex

[Gość: guest]

mam potwierdzenie nasych wspólnych podejrzeń - dzieci są niegrzeczne z mamami ! potwierdzenie z ust sprawcy-czterolatka.słuchajcie:pojechaliśmy do nowego przedszkola-tata samochodem służbowym(potem zaraz pędził do pracy),ja z dziećmi -naszym.przy wysiadaniu Gilbert grzecznie poczekał aż wyciągnę jego siostrę ,zamknę drzwi ,otworzę jego drzwi i rozepnę mu pasy(to się nie zdarza normalnie!!! facet wysiada zaraz po wyłączeniu silnika,pewnie robiłby to wcześniej ale mam blokadę drzwi).po powrocie do domu(tata już pojechał do pracy),zatrzymuję samochód i co słyszę???"to ja sam wysiądę bo przecież taty nie ma..."co wy na to?

[Gość: guest]

No proszę, pocieszyłam się, że Marysia nie należy do wyjątków. Mojego męża bardzo często nie ma w domu, więc tylko wysłuchuje przez telefon dramatycznych relacji. O rzuconym o ścianę budziku w ataku furii, o godzinnych wrzaskach pt. "Dziś spać nie będę!". Jest pełen zrozumienia i współczucia, zwłaszcza gdy akurat trafi na podkład dźwiękowy w postaci dzikch ryków małej. A potem tata przyjeżdża i ona sama patrzy mi głęboko w oczy ze słowami: "Idziemy spać.". Uśmiecha się jak anioł, je obiad jak dobrze wychowana dama, a na koniec oświadcza, że posprząta zabawki (nieproszona!). I w ten sposób ja wychodzę na osobę o zbyt bujnej wyobraźni i ze skłonnościami do dramatyzowania. Ufff!

[Gość: guest]

Oj Marta, Marta. Z tej późnej pory to już ci się pokręciło, kto mama, kto córka.BuźkaAgata

[Gość: guest]

Właśnie nie wiem, co się stało! Już drugi raz mi się tak robi. Mam wrażenie, że wpisywałam dobrze, ale kto wie Wszystko nie tyle przez późną porę, co lenistwo. Weszłam na forum, żeby nie brać się za pilne zlecenie, które się na mnie szczerzyło z monitora. Krzyczało: "Bierz się do roboty!" Ale mimo wyrzutów sumienia, wolałam poczytać Wasze wypowiedzi. Marta

[Gość: guest]

Drogie mamy ja mam z kolei odwrotną sutułacje moja roczna córeczka jest grzeczna i nie płacze tylko w tedy jak ja jestem przy niej , jak tylko znikne jej z oczu odrazu biegnie z płaczem i mnie szuka. Nic w tedy nie pomaga nawet wzięcie na ręce przez inną osobe , uspokaja się dopiero w tedy jak ja wracam. Błagam o pomoc nie wiem co mam robić , bo nawet nie moge jej z nikim innym zostawić. Dodam że praktycznie mała cały czas jest tylko ze mną.