złośnik

[mama_kacpra2]

mój Kacperek ma 14 m-cy. i jak na swój wiek jest bardzo madrym chłopcem,
rozumie zakazy , wie ze trzeba iść spac, ze zaraz będzie jadł itd.... ale
ciągnie do rzeczy których mu nie wolno. jest to moje pierwsze dziecko i
słyszałam że małe dzieci tak maja. ale ostatnio jak mu czegoś zabroniłam (w
zasadzie to poraz kolejny tego samego-czyli otwierania szuflad!!!!!) to
podszedł do mnie, wziął poduszkę i z nerwem ją rzucił na podłoge, jak mu
tłumaczyłam że trak nie wolno ...to on poprostu pociągnął mnie za
włosy!!!!!!! i co ja mam zrobić???? przecież go nie uderzę!!! to i tak nic
nie pomoże. prosze powiedzcie mi jak sobie radzicie w takich sytuacjach!
Pozdrawiam!!!!!!!

[anetkamati]

Jak mój Matueś był mały próbowałam odwócić jego uwagę.nie wie czy to tak
pedagogicznie ale działało.Teraz ma 3 lata mówię że nie wolno a jak dalej się
złości idzie na chwilkę do swojego pokoju i wraca jak się przestanie
awanturować!Pozdrowionka!

[ik_ecc]

Dostosuj otoczenie do dziecka, nie wymagaj, zeby dziecko sie dostosowalo w tym
wieku do otoczenia. Mozna kupic zaszczepki do szuflad, ktore mu uniemozliwia
jej otwarcie. Szczegolnie jesli zakazujesz czegos raz po raz - najwyrazniej
dziecko nie jest w stanie na prawde zrozumiec o co chodzi - po prostu go
zabierz z tej sytuacji.

Dziecko MUSI miec prawo do bycia zlym i do wyrazania frustracji - rzucenie
poduszki jest lepsze niz pociagniecie za wlosy, wiec ja bym przy okazji tej
poduszki powiedziala "oj jaki jestes strasznie zly, pokaz jaki jestes zly" -
czy cos w tym rodzaju. Wcale nie chcesz, zeby dziecko kumulowalo te emocje w
sobie. Wcale tez nie chcesz miec tepej owcy, co sie na wszystko godzi i gdzie
je posadzisz tam bedzie siedziec. Dziecko ma bardzo silne potrzeby poznawcze,
ktore trzeba respektowac i zapewniac mu nowe rzeczy do ogladania, bawienia sie.

Czyli - tak ogolnie - jak sa rzeczy ktorych rzeczywiscie mu nie wolno, to je
przenies wyzej, wynies do innego pokoju, zainstaluj bramki czy zamki.
Dawaj mu nowe rzeczy do robienia i poznawania. Zamiast zakazywac, staraj sie
odwracac jego uwage czyms innym. Kiedy sie juz zlosci, daj mu do tego prawo,
mozesz powiedziec ze jest ci smutno ze jemu jest smutno, ze widzisz ze jest
zly, wymysl jakas forme okazywania zlosci z ktora bedziesz w stanie zyc (moja
17 mies corka np. warczy, zaciska piesci, tupie nogami - zaczyna ze zloscia i
za chwile robi to ze smiechem).

[jola_ep]

> Dostosuj otoczenie do dziecka, nie wymagaj, zeby dziecko sie dostosowalo w tym
> wieku do otoczenia. Mozna kupic zaszczepki do szuflad

Potwierdzam. Myśmy ordynarnie zawiązywali szuflady gumkami do słoików
I były też dostępne dla dziecka szuflady i szafki - z bezpiecznymi, nietłukącymi rzeczami. Ich zawartość moje dzieciaki wywalały z wielką rozkoszą Ja potem wrzucałam byle jak, bo po co się starać, jak znowu wywalą Dzieci poznają tak świat. Tacy mali odkrywcy Po paru razach zawartość była znana i nie musiała być wywlekana. Z wyjątkiem półki z książkami, którą córa w wieku około roczku długo i namiętnie wywalała. Do dziś została jej miłość do książek

Reszta rad ik_ecc też mądra

Pozdrawiam
Jola

[bonkreta]

Ale dlaczego nie chcesz, żeby się złościł? Przecież to normalne, że jak chcesz
coś zrobić i nagle okazuje się, że ktoś/coś Ci to uniemożliwia, to się
złościsz... Daj mu się wyzłościć, niech rzuca poduszką czy co tam akurat ma w
ręku, nie pozwalaj tylko na niszczenie rzeczy i bicie ludzi/zwierząt. Pozłości
się chwilę i zajmie czym innym, zabranianie złoszczenia się nic na to nie
pomoże, ew. jedynie skieruje agresję przeciw Tobie - bo najpierw nie wolno
otwierać szuflad, a teraz jeszcze nie wolno rzucać poduszką...

A do szuflad kup zabezpieczenia i zamontuj, problem zniknie.

[lenal2]

Jako że temat jest jak najbardziej adekwatny i wiek dziecks podobny chciałabym
prosić Was drogie mamy o radę w sprawie mojej 18 miesięcznej córki. Lena jest
moim drugim dzieckiem, ma starszą o 5,5 roku siostrę. Pomijam już fakt, że jak
jest zła, bo czegoś nie może dotsać, bądź zrobić po swojemu to kładzie się na
podłogę i podnosi nogi, bo tą sytuację rozpracowaliśmy śmiechem i już jest
wszystko w porządku. Martwi mnie bardzo to, że gdy dzieje się coś nie po jej
mysli, gdy czegoś jej zabronimy, bądź zrobi coś czego wie, że nie powinna, to
uderza się po rękach i mówi "aua". Lena nie była bita. Nie jest bita również
jej starsza siostra. Dziewczyny wychowywane zgodnie z jasno określonymi
regułami i konsekwentnie. Przeraża mnie to co moje młodsze dziecko sobie robi :
( Proszę napiszcie może miałyście takie doświadczenia. Pozdrawiam

[bonkreta]

Wiele dzieci zachowuje się tak, aby sprawić sobie ból w momentach silnej
frustracji. Wytłumaczenie natury psychologicznej jest takie:

Tym, co najbardziej dzieci (i dorosłych) wyprowadza z równowagi jest utrata
kontroli, zderzenie się z brakiem możliwości wpływania na coś - np. dziecko,
które chce zeksplorować szufladę, natyka się na przeszkodę - ktoś mu to
fizycznie uniemożliwia. Taka sytuacja rodzi złość i frustrację, wynikającą
właśnie z nagłej utraty kontroli, możliwości decydowania. Dziecko zatem musi
zrobić coś, co pozwoli mu silnie doświadczyć tego, że tę kontrolę jednak
posiada. A najprostszym sposobem dla malucha jest zrobienie czegoś z własnym
ciałem, czegoś, co będzie zależne od niego, spowodowane przez niego. A ponieważ
jest wzburzone, potrzebuje naprawdę silnego bodźca, który przeważy nad
dojmującym uczuciem frustracji. Bodźce bólowe są silne, mocno odczuwane -
dlatego właśnie dzieci zadają sobie ból - żeby poczuć, że jednak od nich
zależy, co się z nimi dzieje. W niezbyt nasilonym stopniu robi to prawie każde
dziecko, stopniowo z tego wyrasta. Duże nasilenie takich zachowań może jednak
świadczyć o pewnych zaburzeniach rozwoju związanych z tzw. integracją
sensoryczną (potrzeba dostarczania sobie nienormalnie silnych bodźców).

Przy okazji, dokładnie ten sam mechanizm ma autoagresja w wieku dorosłym, czyli
np. robienie sobie ran na ciele, aby odreagować frustrację i stres. Dlatego,
jeśli takie zachowania występują u starszych dzieci (w wieku przedszkolnym),
lepiej zwrócić się do psychologa/neurologa, bo do tego czasu powinny generalnie
zaniknąć.
Ludzie nie są w tym mechanizmie odosobnieni, przeprowadzono kiedyś ciekawe
doświadczenie na szczurach, w którym dawano zwierzętom do wyboru 2 przejścia -
w jednym doświadczały nieprzyjemnych słabych impulsów elektrycznych, których
nie mogły przewidzieć (brak kontroli); w drugim miały dźwignię, której
naciśnięcie otwierało przejście, ale powodowało też impuls wielokrotnie
silniejszy od tych w poprzednim przejściu (jednak to szczur wybierał, kiedy
chce nacisnąć dźwignię). Szczury jednomyślnie wybierały znacznie bardziej
nieprzyjemne doznanie, nad którym jednak miały kontrolę.

do bonkreta :)

[lenal2]

Bardzo Ci dziękuję za precyzyjne wyjaśnienie mi postępowania Leny. Najbardziej
przeraża mnie to, że taki sam mechanizm działanai funkcjonuje przy samoagresji
dorosłych. Gdzies podświadomie mój strach powodowany zachowaniem córki jest
spowodowany właśnie niebezpieczeństwem pojawienia się samoagresji w zyciu
dorosłym. Jest to moja druga córcia. Gabriela starsza jest o 5 i pół roku i
przyniej absolutnie nie było tego typu problemów. Czy takie zachowanie Leny to
przejaw efekt jej charakteru?? czy też wpływ na to mogą mieć czynniki
zewnętrzne jak np. fakt, że przez 8 miesięcy byłyśmy same, bez ojca?? Życie
napisało nam taki scenariusz, że gdy Lena miała 6 miesięcy mąż wyjechał za
granicę do pracy. Teraz, od lipca, jesteśmy juz razem z nim w Szwajcarii, ale
te zachowania ciąle występują. A ostatnio zwróciło moją uwagę, to że Lena
uważnie obserwuje nas i naszą reakcję, gdy bije się po rękach. Teraz są to juz
tylko ręce, ale jeszcze kilka tygodni temy była to głowa Chyba bardzo
potrzebowałam podzielić się z kimś tym moim niepokojem. Jeszcze raz dziękuję za
odpowiedź

[bonkreta]

Lena jest jeszcze malutka i myślę, że to naturalny etap jej rozwoju. Oczywiście
obserwuj ją pod tym kątem, ale sądzę, że w tym wieku zachowanie o jakim piszesz
jest naturalne i częste. Nie doszukiwałabym się tu efektów rozdzielenia z ojcem
czy czegoś takiego. Po prostu jedne dzieci prezentują więcej tego typu
zachowań, inne mniej.

Mój syn (15 mies.) robi podobnie, przy czym u niego najczęściej jest to
uderzanie głową w ścianę lub podłogę (być może podobnie jak Twoja Lena
przejdzie potem na etap rąk?). Na szczęście robi to na tyle lekko, że nie boję
się o uszkodzenia fizyczne, ale z pewnością osiąga granicę bólu. Staram się nie
zwracać na to szczególnej uwagi, raczej odwrócić jego uwagę przez zabawę itp. -
nie chcę, żeby nauczył się, że robi to na mnie szczególne wrażenie, bo niektóre
dzieci ucząc się wykorzystywać autoagresję jako środek nacisku na rodziców.
Staram się wzmacniać sposoby radzenia sobie ze stresem skierowane na zewnątrz
(nie na siebie), typu rzucenie klockiem, wydaje mi się to najlepszą drogą do
przejścia do bardziej dorosłych sposobów radzenia sobie z frustracją (chociaż,
zwróć uwagę, pewne elementy takich zachowań występują też u dorosłych, np.
walenie ręką w stół czy ścianę w silnym wzburzeniu, też przekraczając próg
bólu - i to nie jest patologia przecież

To, co powinno budzić niepokój, to zachowania autoagresywne w sytuacjach innych
niż frustracja, bo to znaczy, że dziecko cierpi na niedostatek bodźców - wtedy
można podejrzewać zaburzenia integracji sensorycznej. (Wrzuć w google'a "SI")
Jeśli takie zaburzenia występują, wtedy najlepiej jak najszybciej rozpocząć
terapię, bo im wcześniej, tym jest prostsza i krótsza.

[iwpal]

Twoje dziecko zachowuje sie jak najbardziej stosownie do wieku - sprawdza kto
tu rządzi; i tak naprawdę chciałoby zobaczyć,ze Ty; masz rację,ze konsekwentnie
sie na cos nie zgadzasz. Gdy sie zezłości, płącze, rzuca sie - nalezy ze
psokojem opuścic pomieszczenie, w którym odbywa sie ten teatr lub małego aktora
wynieśc do innego pomieszczenia, w kórym bedzie mógł sie jeszcze trochę
pozłościć. I przede wszystkim nie dać sie uderac czy ciągnąc za włosy - trzeba
w odpowiednim momencie złapać małą łąpke i powiedzieć nie wolno bić, a potem
odsunąć sie od niego i pozwolić wyzłości w inny sposób.

[jola_ep]

> Gdy sie zezłości, płącze, rzuca sie - nalezy ze
> psokojem opuścic pomieszczenie, w którym odbywa sie ten teatr lub małego aktora
> wynieśc do innego pomieszczenia, w kórym bedzie mógł sie jeszcze trochę
> pozłościć.

Z moich doświadczeń wynika, że nie zawsze, a już szczególnie nie w tym wieku - jest to "aktorstwo". W przypadku mojego małego był to raczej wyraz niepanowania nad swoimi emocjami. Odniosłam wrażenie, że nawet jego samego przerażała i przerastała cała sytuacja. Nie chciał, aby go zostawiać samego. Potrzebował mnie. Pomagała mu moja obecność: ty przeżywasz złość, ale ja jestem spokojna. Widzisz, to nic wielkiego. Nie na tyle, aby wpływało na mnie.

Być może ideą wyjścia z pokoju jest ten sam komunikat "mnie to nie rusza".

Pozdrawiam
Jola

[iwpal]

>jola_ep napisała:
Być może ideą wyjścia z pokoju jest ten sam komunikat "mnie to nie rusza"<

Tak, to chodzi dokłądnie o ten komunikat.
Często rodzic zostając i udając ,ze go to nie rusza bardziej sie nakręca,
lepiej wieć wyjść

[jola_ep]

> Często rodzic zostając i udając ,ze go to nie rusza bardziej sie nakręca,
> lepiej wieć wyjść

Jeśli wiem _dlaczego_ dziecko tak się zachowuje (nie ze złości, nie na przekór, nie z wrodzonej wredności charakteru) to mnie nie rusza. Inaczej mówiąc - mi pomaga elementarna wiedza na temat psychologii dzieci

Pozdrawiam
Jola

[bonkreta]

Dokładnie. Taki maluch nie robi scen, on po prostu złości się "całym sobą" i
nie potrafi nad tym zapanować. Mój syn (15 mies.) identycznie tak samo złości
się w sytuacji, gdy zabronię mu grzebać w szufladzie, jak i wtedy, gdy nie
udaje mu się wsiąść na jeździk, także w sytuacji, gdy mnie w ogóle w pobliżu
nie ma. Jego zachowanie nie ma nic wspólnego z wymuszaniem czegokolwiek.

Też jestem zdania, że spokojna reakcja działa najlepiej i najszybciej. Ja mówię
coś w stylu "zezłościło cię to", albo "wiem, chciałbyś grzebać w szufladzie,
ale nie mogę ci na to pozwolić", albo "to bardzo niemiło, jak jeździk się
ciągle przewraca"... Większości słów pewnie nie rozumie (chociaż czasem
zaskakuje mnie, pokazująć ewidentne rozumienie czegoś, o co bym go nie
podejrzewała), ale myślę, że ton i ogólny przekaz do niego dociera. Nie
przytulam, nie pocieszam specjalnie, bo to powoduje, że bardziej się
koncentruje na swojej "krzywdzie" i bardziej płacze, po prostu spokojnie do
niego mówię.

[ik_ecc]

iwpal napisała:

> Twoje dziecko zachowuje sie jak najbardziej stosownie do wieku - sprawdza kto
> tu rządzi;

Nie sprawdza "kto tu rzadzi" - nie w tym wieku. W tym wieku jest ciekawe swiata
i sfrustrowane kiedy nie moze zaspokoic ciekawosci.

> sie na cos nie zgadzasz. Gdy sie zezłości, płącze, rzuca sie - nalezy ze
> psokojem opuścic pomieszczenie, w którym odbywa sie ten teatr lub małego
> aktora

Teatr jest gdy dziecko ma calkowita kontrole nad tym co robi. W tym
wieku "aktor" - to spokojne, nawet rozesmiane dziecko, ktore wrzeszczy czy
piszczy czy gryzie i jednym okiem lypie sprawdzajac jaka jest na to reakcja.
Wtedy mozna wyjsc.

Dziecko ktore krzyczy, placze, rzuca rzeczami czy rzuca sie na podloge to
dziecko pelne emocji - frustracji, smutku, zlosci - ktore radzi sobie z tymi
emocjami w jedyny znany sobie sposob. Dopiero po jakims czasie moze to wejsc do
repertuaru aktorskiego, ale w wieku kilkunastu miesiecy jest to prawdziwy
dramat. Opuszczenie dziecka w takiej sytuacji daje mu tylko informacje ze jego
uczucia i ono same nie jest wazne.

[scher]

ik_ecc napisała:

> Nie sprawdza "kto tu rzadzi" - nie w tym wieku.

W tym wieku już sprawdza.

Sz.

[ik_ecc]

Wyrazy wspolczucia skladam, jesli wszedzie sie doszukujesz walki o to kto na
gorze... To sie paranoja nazywa.

[scher]

ik_ecc napisała:

> Wyrazy wspolczucia skladam, jesli wszedzie

Nie nadinterpretuj.

Sz.

[edyta7705]

Mój rozkoszny dwulatek doprowadza mnie ostatnio do szału. Obiecuję codzień nie
krzyczeć już więcej, ale to co on wyrabia kwalifikuje sie tylko do superniani.
Nigdy nie był uderzony, zero klapsów, a my dostajemy omłot o wszystko i
wszędzie, a do tego to rozkoszne "NIE" na każdy temat. Powtarza to tysiące razy
w ciągu dnia. Moje metody już się wyczerpały, karanie nic nie daje, krzyk też
nie, a spokojne tłumaczenie.......uffff........ nic z tego. Dziś po kąpieli
biegał na golasa 20 minut bo nie chciał sie w nic ubrać i rozwalał wszystko co
stanęło mu na drodze. Co robić??

[atopik]

złapać, posadzić na łóżku i poinformować, że ubierze się w piżamę i zacząć ubierać. Pewnie ucieknie, więc znów złapać, posadzić, poinformować i zacząć ubierać. Pewnie będziesz musiała te czynności powtórzyc parenaście razy, ale pamiętaj zawsze rób to ze stoickim spokojem. Nie daj sie wyprowadzic z równowagi. Nie rób z całej sytuacji zabawy. Byc może maluch rozpłacze się w obliczu twojej konsekwencji i swojej bezradności, ale za to na końcu głośno go pochwal, za to, że tak ładnie się ubrał