decyzja

[kanika.1]

cześć dziewczyny(może nie tylko)

Kiedys bardzo często udzielałam się na tym forum, pod innym nickiem, później stwierdziłam, ze to nie ma większego sensu. Wierzyłam, ze zaburzenia odzywiania mnie nie dotyczą bądź że sama sobie z tym poradzę.Pomyliłam się. Od 5 lat nieustannie borykam się z bulimią, jednak do niedawna wierzyłam, że sama sobie poradze...Pomyliłam się. Dzisiaj postanowiłam, że chce poszukać pomocy, nie chce tak dłużej żyć. Jak nie pisze, dobrze wiecie. I tutaj prośba do Was, potrzebuje rady. Mam 20 lat i mieszkam z rodzicami i siostrą, czy powiedzieć im o chorobie? czy to pomoże? Boję się ich reakcji, boję się, że mi nie uwierzą, że zbagatelizują. Poradźcie, od czego mam zacząć...

[watersnakes2]

Niestety nie wszyscy rodzice zareaguja na wiesc ze ich corka choruje na ED
zrozumieniem. Bardzo czesto rodzina wie tylko to, co uslyszy w telewizji czy
przeczyta w pismie, i zazwyczaj ED kojarzy im sie (jak wiekszosci osob ktore nie
mialy stycznosci z zaburzeniami odzywiania) z kaprysem gwiazdek ktore chca byc
jeszcze chudsze.
Nie napisalas nic o swoich rodzicach, jacy sa, jaki masz z nimi kontakt, czy Cie
wspieraja.
Moze warto byloby zaczac mimochodem od wspomnienia przy wspolnym posilku o
Twojej (oczywiscie fikcyjnej) kolezance ktora mocno schudla, albo nie chce jesc,
zeby zobaczyc jak rodzice skomentuja czyjes problemy z zywieniem. I to moim
zdaniem bedzie dobry punkt wyjscia.

[sabinac-0]

Jesli czujesz, ze masz z tym problem i ze nie dasz rady zwalczyc go sama,
powiedz rodzinie. Bez ogrodek, bez "subtelnych aluzji", bez wolt typu "moja
kolezanka cos tam", by nie doszlo do nieporozumien.
Wysluchaj ich opinii.
Jesli uznasz, ze Cie lekcewaza lub ze nie chca Ci pomoc, poszukasz pomocy na
zewnatrz. Przynajmniej bedziesz wiedziala, na czym stoisz.

[juuuustyna]

Hej!
Ja mam 24 lata. Choruje od 3 lat. Nigdy nie powiedziałam rodzicom o
mojej chorobie ponieważ ma ona związek z nimi oraz ze śmiercią
mojego brata a nie chciałam im robić przykrości. Chodze na terapie
od 2 lat. Od roku nie mieszkam z rodzicami wiec jest mi łatwiej
ukryc ta chorobe. Mam ochote niekeidy im o wszystkim powiedziec ale
powstrzymuje sie bo wiem ze pozniej bym żałowała. Traktowali by mnie
jak chora osobe, martwili by sie o mnie a ja tego nie chce. Staram
sie byc samodzielna i dorosla (jest to cieżkie) i jako osoba dorosla
chce sama się z nią uporać(z pomocą terapeuty oczywiście).Wydaje mi
się że jeżeli mieszkasz z rodzicami, jesteś od nich zależna a
przycyzna twojej choroby są relacje z nimi łatwiej będzie ci pokonać
chorobę jeżeli im powiesz. Ale najlepeij będzie jak skorzystarz z
pomocy terapetu. Pozdrawiam i życze szybkiego powrotu do zdrowia.

[kanika.1]

dziewczyny dziekuje...dzisiaj spotkałam się ze swoją przyjaciółką
(która zna moich rodziców) i również poradziła mi, abym powiedziała rodzicom...jutro wielki dzień, powiem mamie...trzymajcie kciuki, dam znać .6 letnia tajemnica wyjdzie na jaw, okropnie sie boje.