Jesli juz tu jesteś...nie bój się, odezwij sie...

[halas1961]

Mam na imię Halina. Jestem mamą Agatki-lat prawie 24, którą w
zeszłym roku pokonała choroba nowotworowa. List ten piszę do tych,
którzy są na forum , ale sie nie wypowiadaja, szczególnie do tych
którzy weszli tu może po raz pierwszy. Kochani jestem już ciut dalej
w swoim przeżywaniu żałoby. Pisze do Was, żebyscie sie nie bali
mówic i pisać. Pamietam jak w ubiegłym roku w sierpniu po raz
pierwszy przypadkowo(choc ponoc nie ma przypadkow) weszłam na to
forum. Najpierw czytałam przez kilka dni i sie nie odzywałam. Bałam
sie, co sobie pomyslą, a moze dla nikogo nie będzie ważny mój ból,
moje cierpienie, a może nikt sie nie odezwie, a może jeszcze
bardziej bede cierpieć, nie to są moje osobiste sprawy, mój ból,
nie...nikt mi nie pomoże. Tak myślałam, potem był dzień bardzo zły,
smutny, taki jakich wiele, sami wiecie i zaczęłam pisać. Pomyslałam-
najwyżej więcej nigdy tej strony nie otworzę, wiecej tu nie wejdę.
Zaczęłam pisać...pisałam pierwszy list dwie godziny, ponieważ wyłam
i rozpaczałam przy każdym słowie dotyczacym mojego dziecka, każde
słwo o jej cierpieniu było przeżywaniem na nowo tego cierpienia,
kazde słowo było tak bardzo dla mnie bolesne. Byłam w czasie pisania
tego listu jednym wielkim krzykiem i bólem...List wysłałam i
zamknęłam komputer. Było mi lżej i było mi wszystko jedno co ktos
sobie pomyslał, wszystko jedno...W głebi jednak bardzo chciałam zeby
jedna osoba, tylko jedna... nie wiecej się znalazła która odpowie,
która mi pomoże, ktora mnie zrozumie, która powie, potwierdzi, ze
mojemu dziecku jest dobrze, ze...sama nie wiem co ..po prostu, że
bedzie ze mną, nic więcej...Gdy nastepnego dnia weszłam na forum
znowu płakałam, ale tym razem ze wzruszenia, ze tylu ludziom mimo iż
sami cierpią moje cierpienie nie jest obojetne... I tak sie zaczęla
droga wychodzenia z zaloby, z cierpienia wspolnie z ludzmi z tego
forum. Wspolnie z tymi, ktorzy rozumieja, ktorym nic nie musze
tlumaczyc, ze raz lepiej, ze dziesiec razy gorzej, ze znaki, z
ktorych nie dotknieci zaloba sie smieja i w glowe pukaja, ze sny, ze
nadzieja, ze czesto jej brak...Pewnie zasze juz bede ta inna, bo
straty dziecka nie da sie zamknac(a pewnie i straty innej bliskiej
osoby tez), jak jakiegos tam rozdzialu w swoim zyciu, pewnie juz
zawsze bede tesknic i czasem plakac, wiem ze zycie jest teraz inne,
ale zalobe mozna oswoic, mozna pomalenku nauczyc sie z nia zyc.
Pisze to do Was, ktorych wiem, ze jest wielu milczacych nie
wypowiadajacych sie na tym forum. Nie bojcie sie, piszcie o swoim
bolu, tesknocie, o swoich bliskich, ktorzy juz TAM. Podzielcie sie z
innymi z tego forum swoim cierpieiniem, razem isc jest choc
odrobinke latwiej, wierzcie mi...
Halina-mama Agatki

[samotny_3]

Droga Halinko.jestem właśnie taki który w milczeniu czyta posty osób których
dotknęła straszna tragedia po stracie kochanej osoby.Czytając je, wiem że nie
tylko ja cierpię,ale są jeszcze inni którzy podobnie jak ja przeżywają podobną
tragedię.
Twój apel do dzielenia się swoim bólem ,tęsknotą i cierpieniem zachęcił mnie aby
podzielić się z Wami swoim. 81 dni temu odeszła moja Kochana Żona,przegraliśmy
walkę z rakiem.
Pozostał ból,cierpienie,tęsknota,samotność i łzy.
Czy można teraz normalnie żyć? kiedy wszystko wydaje się bezsensowne.
Apatia,brak sił i niechęć nawet do życia towarzyszy mi każdego dnia.
Nie wiem jak sobie radzić dalej, kiedy każdy dzień przynosi tylko tęsknotę i
łzy.Zamknąłem się w sobie ,unikam ludzi,bo banalne rady typu "trzymaj się" itp.
tylko mnie drażnią.Mam nadzieję że tutaj zostanę dobrze zrozumiany,ponieważ
łączy nas ból i cierpienie po stracie kochanej osoby.Kiedy zmarła moja Mama,też
pozostał ból i tęsknota,ale miałem sens aby żyć i troszczyć się o rodzinę,teraz
pozostał bezsens życia.Jak powiedziała mi pewna pani w sklepie ,"nawet najlepsza
córka nie zastąpi panu żony"czy rzeczywiście jestem skazany na cierpienie w
samotności?
Piszę ten post nie dlatego aby szukać na forum pocieszenia ale dlatego że
zachęcony propozycją Halinki chciałem podzielić się z Wami swoim cierpieniem.

[halas1961]

Jak to dobrze, ze sie odwazyles, ze napisales choc troche o tych wszystkich
odczuciach. Nie bede Cie pocieszac, bo kazdy musi swoja zalobe przejsc po kolei,
kazdy troche inaczej, no i kazdemu inny czas na jej oswojenie potrzebny. Ja niby
taka rozpisana jestem, wygadana ale nadal jeszcze czuje obawy przed ludzmi,
nadal czesto jest tak, ze cierpie w samotnosci. Mam jednak te swiadomosc, ze z
kims obok lzej, tak wlasnie jak chocby w tej chwili piszac do Ciebie. Troche to
namiastka bliskosci drugiego czlowieka bo wirtualnie, ale jednak z drugiej
strony pisze prawdziwy czlowiek. Wiesz mezczyzni czesto bardzo swoj bol staraja
sie ukryc, nie placza bo taka jakas glupia regula, ze chlop musi byc twardy. w
kazdym razie tak jest z moimi chlopakami, widze jak meczyli i mecza sie moj syn
i maz. Mysle,ze to nie jest dobre, ze nie powinni ukrywac i dusic w sobie swoich
uczuc. Placz nieraz choc na troche pomaga i przynosi ulge.
mam nadzieje, ze choc od czasu do czasu sie jeszcze odezwiesz
Wiesz, ja zawsze na dobranoc kiedy tak bardzo tesknie za corka, mysle sobei,
przeciez Ona jest, napewno jest tam gdzies indziej i napewno widzi i czeka, ze
kiedys za jakis tam czas... jakos to mnie pociesza zawsze
Dobranoc
Halina-mama Agatki

[beattrix120309]

samotny_3 ....ja jestem wdowa od 7 miesięcy , jeśli masz ochotę porozmawiac i
wyrzucic z siebie ból i cierpienie to możesz też wejść na forum mama -wdowa gzie
piszą również panowie
a tu podaje linka
forum.gazeta.pl/forum/f,36576,mama_wdowa.html

[tilia7]

samotny_3 wyrazy szczerego współczucia i również polecam forum mama-wdowa.Nie w
sensie,żeby na tym tutaj forum nie pisać,tylko na tamto też można zajrzeć, bo
tam same samotne osoby,które straciły męża/żonę,partnera/partnerkę

[mismax]

Jestem z Wami od 10.09.2009 czyli od momentu kiedy uznałam, że
bardzo słabo radzę sobie z utratą najbliższej osoby. Znam Wasze
historie, podziwiam Wasze zaangażowanie na forum bez którego nie
udało by mi się przejść tej drogi i znaleźć się w punkcie w którym
teraz jestem. Dziekuję!

[jucha32]

Ja znalazłam się tu całkiem przypadkiem. Szukałam forum dla mojej
koleżanki, która straciła syna. I znalazłam.
Znalazłam tu również wypowiedzi moich znajomych forumowiczek z mamy-
wdowy.
Bo ja jestem wdową. 18 maja 2008 roku w wypadku samochodowym
straciłam mojego męża Adama. Ja i moich dwóch synów: Piotruś i Oluś
przeżyliśmy ten wypadek. Mąż zginął na miejscu.
Teraz będę zaglądać tu częściej.

[kukim]

Pani Halinko, chce napisac tylko jedno... dziekuje!!!

[monika073]

Pani Halinko,
czytam to forum już prawie od roku...codziennie i wszystkie wpisy
nie jestem jeszcze gotowa do tego aby napisaś o swojej tragedii ale powoli się do tego zbieram...
nie może Pani odejść z forum bo te Pani wpisy, wiersze, przemyslenia bardzo mi pomagają nawet Pani niewie jak bardzo pomaga mi Pani przejść przez ten okropny czas żałoby...
czasami sobie mysle że moja kochana mamusia której już nie ma ze mną postawiła Panią na mojej drodze i tak jakoś jest Pani do niej bardzo podobna w swoich wypowiedziach tak mi ją Pani przypomina...
bardzo dziękuje za wszystko
pozdrawwiam gorąco
monika

[stokrotka-20]

ja czytam forum od dawna...ale tez w milczeniu.pomimo ze od smierci mojej Mamy
minelo juz 5lat ja dostalam wymarzony dowod zwalniajacy z opieki nade mna
wszystkie instytucje ktore tylko komplikowaly jeszc ze bardziej moje zycie nadal
wracam do tego co przezylam pomimo ze nie chcial tu juz byc.probuje rozgryzc
problem wiedziec jak najwiecej ale brakuje mi ludzi ktorzy maja podobne
doswiadczenia i wiedza jak radzic sobie ze zwykla codziennosci.....

[asia12811]

Witam, ja jestem na tym forum niecałe 2 miesiące. 22.08.09 odeszła
moja mama, przegrała nierówną walkę z rakiem. A tak chciała żyć...
wychowywać ze mną mojego czteroletniego synka. Teraz zostałam sama(z
ojcem mojego synka nie mam kontaktu, rozeszliśmy się wkrótce po
narodzinach naszego syna).
Jest mi bardzo źle bez mamy, bez jej wsparcia, ciepła, rozmów..
Nawet to, że długo już chorowała(przez ostatnie 7 miesięcy jej życia
była zdana na rodzinę, sam nie poruszała się)i powoli mnie
przygotowywała, na to że wkrótce odejdzie nie pozwoliło mi się
pogodzić z jej odejściem. Ciągle pytam dlaczego? Przecież miała
dopiero 64 lata.. Długo żyła z rakiem, 22 lata od pierwszej diagnozy
i myślałam, łudziłam się, że i ty razem da radę go pokonać.
To wszystko tak boli i tylko dzięki Wam czuję się trochę lepiej, bo
wiem że w moim cierpieniu nie jestem sama.

do asi

[halas1961]

Asiu, moja coreczka tez przegrala z rakiem, miala prawie 24 lata, ale od
zachorowania do odejscia minelo tylko 16 miesiecy. A ja mysle: "jak dobrze, ze
jeszcze w tym cazsie prawko zrobila, jak dobrze ze pojezdzila 3 miesiace
samochodem, jak dobrze ze ja mialam, ze byla taka jaka byla, jak dobrze ze na
mnie czeka...", Czesto przychodza mysli o tym czego nie zdazyla, nie zobaczyla,
nie zrobila, ale sa takie tez jak Ci napisalam wyzej.
Sprobuj i Ty tak pomyslec:"jak dobrze, ze mamam miala te 22lata, jak dobrze ze
zobaczyla mojego synka, jak dobrze ze sie nim nacieszyla przez te 4 lata, jak
dobrze ,ze ją mialam, ze byla taka jaka byla..."
Pozdrawiam cieplo
Halina-mama Agatki

[asia12811]

Pani Halinko dziękuję za Pani dobre słowa.
Na pewno będę pozytywnie myśleć.
Moja mama na pewno nie chciałaby żebym się tak załamywała, bo ja mam
dla kogo żyć i wiem że muszę być silna dla mojego syna.
Tylko czasami jest tak ciężko, że nic się nie chce.. tylko płakać.
Pozdrawiam
Asia

[leneczkaz]

To ja się przyznam, że podczytuję forum.. Z powodu mamy. Mama puki co żyje (oby
jak najdłużej), jednak jest chora na raka i wiadomo jak być może..

Czytając forum staram sie przygotować siebie na to na co nigdy nie jest się
gotowym...

I zawsze płaczę...

do moniki i nie tylko:)

[halas1961]

Dziekuję za wszystkie miłe i serdeczne słowa...Tak wiele ich otzrymałam
prywatnie, ze sie naprawde nie spodziewałąm, a przy okazji mile nowe znajomosci
blizsze:):):)Bardzo lubię przebywać wsród mlodych ludzi:) od zawsze zreszta,
może dlatego ze jakis czas byłam instruktorka zawodu, a może tak juz jest, ze z
młodymi jakoś raźniej...Chce tylko napisac że wszystko ma swój czas, tak jak
napisalam w watku o Dniu Wszystkich świętych(nie bede sie więc powtarzac).
Myślę, że też powinnam pozwolic płynąć czasowi i pozwolić mu zmieniac to co jest
do zmienienia we mnie i wokól mnie. Mogę z perspektywy czasu powtórzyc tylko jak
w tytule tego watku, nie bójcie isę otworzyć i pisac o tym o czym już może nie
macie z kim rozmawiać, lub boicie sie na głos powiedzieć. Forum jest wlaśnie po
to. Jakie bedzie na nim wsparcie i atmosfera zalezy wyłacznie o nas,
uczestników tego forum. Ludzie przychpdzą i odchodza, pisza, potem milczą ,
czytaja w ciszy, aż przychodzi dzień ze odchodzą, ze juz im forum nie jest
potrzebne i tak byc powinno. Utknięcie na zawsze na forum nie jest dobre chyba
dla nikogo, dlatego napisałam, ze zamierzam sie pomału wycofywac i tak mam
nadzieję bedzie. Póki co jeszcze raz na jakis czas popiszę.
I powtarzam do Was, ktorzy niesmialo sie odzywac zaczeliscie i do tych co tylko
czytacie, naprawde nie bojcie sie. Takie wyzalenie sie, wyplakanie, wspolne
przezycie bolu i straty jest naprawde zbawienne i pomocne. Nie trzeba sie
wsytdzic swoich uczuc, nie wazne czy ktos potrafi ladnie pisac, czy bedzie pisal
w zlosci, w irytacji o tym co go dotknelo, ma prawo...
Pozdrawiam z calego serca
Halina-mama Agatki

[telepeters]

Masz racje Halinko, jak czlowiek wyrzuci z siebie swoje smutki, to
mu lzej. Czasami tylko forum daje do tego szanse. Wczoraj dostalam
kategoryczny zakaz rozmawiania w domu o tej, ktora nas opuscila, bo
inni sobie nie radza i sobie nie zycza. Co bym zrobila bez Was,
skoro mam tak wielka potrzebe uzewnetrznienia swoich mysli i przezyc?
Jestem wdzieczna za Wasze wpisy, bo wiem, ze nie jestem osamotniona
w tym co przezywam, ze to w pewnym sensie normalne, ze jest szansa,
ze bedzie lepiej, choc nie ma mowy o zapomnieniu, ale o
zaakceptowaniu tego co sie stalo.

w piątek wieczorem nie ma nikogo na forum?????

[halas1961]

Nie wierze ,że w piątek wieczorem nie ma nikogo na forum:) No nie wierzę:)Wy tam
nie czytajcie, nie czytajcie.... tylko pisac, pisac:) Rączki na klawiaturkę i
piszemy.
Za oknem pada znów i pada. Młoda z rodziny dalszej sie obraziła smiertelnie, bo
osmieliłam się jej napisac ze matkę trzeba szanowac, ze matka nie bedzie
zawsze(matka młodej 2 rok po usunieciu nowotworu złośliwego-na razie ok.), ze
kiedys może żałować wypowiedzianych słów, zachowań...Młoda nie ma jeszcze w
sobie pokory...Jaka szczęśliwa, jeszcze życie ją oszczędza, jeszcze nie ma
prawdziwego powodu do łez, do rozpaczy...Myślałam, ze zrozumie...Pomyliłam
się... Ale to nic, to nic...Kiedyś sama sie przekona jak prawdziwe były moje
słowa, ze czas nieraz by się chciało cofnąć, ze to by się zrobiło inaczej, tego
by sie nie powiedziało, a tamto owszem częściej by się mówiło...Ale czasu sie
cofnąc nie da...Już czasu nie ma...
A deszcz pada za oknem i pada...I świńską grypą straszą, tylko ja się nie
boję:)Mąz wczoraj mówi niby żartem do mnie:"a moze to swinska grypa, 16 osób
zmarło". Spojrzałam na niego zdziwiona: "ja się smierci nie boje, Agatka tam na
mnie czeka". Nie odpowiedział nic, bo On sie boi, jeszcze się boi...
Moja grypa nie jest swińska:)
I tak pisze byle co, bo nic innego do głowy mi nie przychodzi.
Moje córka będzie miała na Boze Narodzenie prezent. Taki trochę dziwny, ale
tylko dla niej specjalnie przygotowany. Mojej córce bedzie poświecony wieczór w
Ośrodku dla Dziewczat z problemami wychowawczymi. Będę mogła gadać i gadać o
swojej córce. O tym jak się urodziła, jak była malutka, o zabawnych sytuacjach,o
jej dorastaniu, o jej marzeniach,planach, o niej...o jej chorobie, o
odchodzeniu...o Bogu, o łzach moich...o Waszych łzach...
Ktos mnie zaprosił, ktos wymyslił tę "Lekcję Życia"...a ja sie zgodziłam, bo
dlaczego nie...może moja Agatka sprawi, ze inna dziewczyna zechce żyć, ze inna
dziewczyna zechce walczyć o swoje życie i je zmienic...Mam wiarę, ze tak bedzie.
Nie wiem, może będę płakac, nigdy nie słyszałam jak ktos czyta moje wiersze,
nigdy nikt obcy nie przygotowywał prezentacji zdjęć mojej córki, nigdy przed
duzym gronem nie mówiłam o Agatce...Ale, myslę ze Ona chce abym tam pojechała ,
abym mówiła, bo śniła mi się po wstepnym spotkaniu i taka była szczęśliwa, tyle
mówiła, opowiadała, mówiła jak tam jej jest, ale ja rano nic już nic nie
pamiętałam...Widocznie nie wolno nam niektórych rzeczy pamiętać...Tak więc wciąz
mi moja Agatka czas organizuje:)
Czekam teraz aby ktos inny cos napisał, tez chcę poczytać:)
Halina-mama Agatki

[tilia7]

W piątki i soboty to często tak,że nikogo nie ma na forum:(
Halinko jesteś bardzo dzielną kobietą i na pewno warto,żebyś na takie spotkanie
poszła.Ja pracowałam kiedyś z młodzieżą,niektóra też była trudna.I powiem Ci,że
do nich przemawia właśnie szczerość,właśnie ból,prawdziwe łzy,prawdziwe
życie.Jak się zaczyna opowiadać jakieś wydumane bzdury i pouczenia,to się
zamykają,uciekają,wyśmiewają.A jak się przyjdzie z sercem, z opowieścią o
własnym życiu,o własnych kłopotach,to słuchają.I może naprawdę któraś z tych
dziewcząt zrobi dla siebie coś dobrego po takim spotkaniu.Tobie będzie trudno,na
pewno,to nigdy nie jest łatwe,mówić o takim bólu i o takiej miłości,przed
ludźmi.Ale dasz radę.
U mnie nie pada,wieczór nawet pogodny,księżyc i gwiazdy widać.I tylko smutno
strasznie:(((

[olaopolanka]

A ja jestem na forum, jestem codziennie od prawie dwoch miesiecy...
Ale nie zawsze potrafie pisac, choc mam tyle do powiedzenia, moj bol,
zal,gorycz, bezradnosc, samotnosc po smierci Mamy powoduje to,ze tak bardzo
kurcze sie w sobie, tak bardzo zamykam sie w sobie, zamykam sie na innych.
Co ja mam napisac Halinko, ze to tak boli,ze zyje jak automat,ze nic mi sie nie
chce, ze nikogo nie chce widziec, z nikim sie spotykac,ze nie chce mi sie zyc,
ze czuje sie przezroczysta, ze od dwoch miesiecy zyje obok. Tak mi
ciezko,wiem,ze mnie rozumiesz.

[halas1961]

Ja rozumiem...masz racje Olu i wiem, ze i Ty i Tilia i wszyscy pozostali tez
rozumiecie. Pytasz co napisac, ot chocby to co napisałaś, ze Ci źle, że boli...
Ta młoda z mojej rodziny powinna przeczytac jak źle tym co ich mamy juz po
tamtej stronie...
Olu, Tilio ten ból kiedys będzie inny. On wciąż będzie, ale będziecie umiały z
nim życ, nauczycie się z nim życ, nawet usmiechu się nauczycie. I wcale to nie
bedzie usmiech wymuszony, sztuczny...
Tylko często dziura w głowie, w myślach się pojawi... często wzrok gdzies
ucieknie daleko, daleko, czesto mysli uciekna... jak mi dzisiaj, gdzie koszula
flanelowa zamiast 20 zł, kosztowała prawie 100zł bo reszty z lady nie wzięłam a
kasjerka albo ten człowiek co za mna był w kolejce nie okazał sie uczciwy...
Przyjdze czas na powrót do ludzi i na powrót do zycia.
Wierzę że przyjdzie.
Tilio, a Twój wierszyk umię na pamięć i mam Go wciąż w mysli:) Nawet nie wiesz
jak bardzo wiele on dla mnie znaczy.
A na forum sa dzis inni ludzie też, gwarantuję:) pisac się boja, nie chce im
się, nie maja sił, wydaje im się ze nic nie mają do powiedzenia, wolą
czytać....Jedna z tych opcji do wyboru:) ale pisanie to tak jak rozmowa troche,
pomaga niezwykle, wiem co piszę, bo jestem tego przykładem jak mi forum pomogło
i pomaga nadal trwać.
Ze sie wciąz powtarzają słowa o cierpieniu, tęsknocie, o bólu, o straconej
nadziei, o bezsensie...No i cóż z tego że się powtarzaja, a jednak choc niby się
powtarzaja to pisane przez różnych ludzi inaczej brzmia, inaczej je słychac bo
przeciez kazdy człowiek jest inny... Dlatego nie ma co sie obawiac pisania.
Namawiam dzis bardzo zawzięcie do pisania:)
Halina-mama Agatki

[karnivora]

chce do Mamy!!!!!!!!

[tilia7]

Halinko,ja się nie obawiam pisac,tylko czasem już ręce opadają i po
prostu nie wiem nawet co jeszcze napisac bym mogła.Pustka w
głowie,pustka w sercu i tylko ten ból,strach,lęk.Czasem słowa wydają
się takie nieodpowiednie,za ciasne na to,co się naprawdę czuje,zbyt
mało wyraziste.Trzeba by siąśc i wyc jak zraniony pies a nie mówic
ludzkim głosem,żeby ten ból jakoś wyrzucic z siebie,wykrzyczec.I
jakby mało było żałoby to ciągle jeszcze inne problemy,też wcale nie
błahe,dobijają,powodują,że czuję się zagubiona,pogubiona,bezradna
jak dziecko w ciemności.Ale staram się pisac,własnie dlatego,że
wiem,iż czasem moje słowo może komuś choc odrobinkę pomóc.
Jak grypa "nieświńska"?:)Przechodzi?
Pozdrawiam ciepło

[sygitka21]

Witam!
Jak każdy straciłam bliską osobę. Nie jest to rodzic, dziecko, lecz
aż dziadek. Mój autorytet, mój ukochany wspaniały dziadek. Był
niezwykły, bardzo poważany; cichy, rozważny.
Był pierwszy atak zimy, listopad, a w kondukcie szło pół wsi. W noc
Jego śmierci śniłam o Nim. Gdy zadzwonił telefon (choć wówczas,
będąc nastolatką, nie wiedziałam, że choruje na raka) wiedzieliśmy
ooje z Tatą, że odszedł... Jeśli będę mieć dziecko, to będzie miał
po Nim imię. Kocham Cię, dziadku :(

[halas1961]

Dziadek czy babcia to dla młodego człowieka, dla dziecka bardzo wazna osoba.
Osoba, ktora nie musi aż tak pilnować wychowywania(bo od tego matka i ojciec:),
ktora moze rozpieszczac, ktora ma cierpliwosc czesto wieksza niz rodzice. Moj
tata, dziadek mojej Agatki odszedł gdy Agatka miała 11 lat. Pamietam jak bardzo
płakała... Dziadek miał zawsze czas, dziadek opowiadał różne historie ze swojego
bardzo cięzkiego dzieciństwa, dziadek nauczył, że chleb gdy upadnie na podłoge
to trzeba podnieśc i pocałowac, bo Dziadek wiedział co znaczy głód. Dziadek
opowiadał bajki, dziadek nauczył pierwszego wiersza Mickiewicza na pamieć.
Pamietam była to "PAni Twardowska", a potem "Powrót taty":)Dziadek śpiewał
"przybyli Ułani..." i inne takie tam przy których często sam usypiał. Do lasu
chodził, robił proce, łuki, mebelki dla lalek...Dziadek kochał swoje wnuki(moje
dzieci) do szaleństwa:)
Biedne dzieci co nie miały w dzieciństwie swoim dziadków...
Masz racje to "Aż Dziadek"
Halina-mama Agatki

[petea1]

kochana Halinko! ja tu weszłam - zmarł mój Teść, ale to jak Ty pomagasz ludziom
tu na forum to jest wręcz niebywale- czytam Twoje posty i jestem... nie... po
prostu jesteś cudownym człowiekiem!Wybacz, ale nie potrafię ładnie pisać,nie
potrafię wyrazić tego co bym chciała, przytulam Cię mocno...

[olaopolanka]

Dla mnie Halinko jestes cieplem ktorego mi teraz tak bardzo potrzeba

[halas1961]

Dziekuje Wam z calego serca, z calego... za te cieple slowa. Czasem
tego ciepla o ktorym piszecie mi tez jest brak ogromnie...dzis ide o
16 na takie spotkanie o ktorym juz troche pisalam, troche sie
denerwuje, bo sie okazalo ze na tym spotkaniu ma byc az 60 dziewczat
z problemami. Ja myslalam ze ze 20, a tu 60. Boje sie troche czy
sie nie pogubie. Mam mowic O Agatce, o tym ze trzeba o siebie i
swoje marzenia walczyc, realizowac, ze trzeba sie starac zyc, tak
aby u kresu nie zalowac niczego, itd. Trzymajcie za mnie kciuki.
Kiedy Agatka odeszła napisałam dlugi list o niej i do niej. Mam to w
torebce jako sciage. No i chyba musze wziasc jednak cos na
uspokojenie:) Trzymajcie kciuki, bardzo prosze
Halina-mama Agatki

[tilia7]

Halinko,trzymam kciuki z całego serca.Na pewno będzie dobrze.I pisz
jak było:)

Halinko, dasz radę...

[first.marionetka]

Halinko, dasz radę. To nie ma znaczenia czy jest 20 czy 100 osób.
Tym się nie przejmuj. Pomyśl ile możesz im dać mówiąc, ot tak z
serca.
Mam w Sobie dużo ciepła i potrafisz roztoczyć to ciepło między to
większe niż myślałaś grono dziewcząt.
Będę Cię wspierała myślami.
Pięknie pomyślane spotkanie. Młode dziewczyny ze swoimi problemami,
usłyszą między innymi o problemach przerastających dorosłe osoby, o
odchodzeniu....
Wierzę, że otworzysz ich obolałe duszyczki na głębsze spojrzenie na
życie.
Gdy byłam młoda pomagała mi maksyma: " Życie jest jedno, więc na
pewno dobre" już nawet nie pamiętam czyje to jest.
Kiedyś doczytałam .... życie jest jedno, więc zrób wszystko aby go
nie spaprac...........


Trzymam kciuki.

[petea1]

jest już wieczór - więc zapewne jesteś w trakcie albo po spotkaniu!Mam nadzieję
że wszystko poszło ok! Daj znać! całuję - Peti

[alicja-dwa]

Witam wszystkich na tym smutnym ale jakże potrzebnym forum.
W sobotę po długiej chorobie odszedł mój mąż, dzisiaj go pochowaliśmy ale na zawsze zostanie w naszych sercach i naszej pamięci jako wspaniały mąż, ojciec i dziadek. W tej chwili nie wiem co mogłabym jeszcze powiedzieć, na razie co chwilę łapię się na tym, że się spieszę, gdziekolwiek jestem bo podczas załatwiania spraw związanych z pochówkiem a jest tego mnóstwo, łapię się na tym że ciągle mam w głowie "muszę szybko do domu" i za chwilę refleksja nie spiesz się nie musisz załatwiaj wszystko spokojnie, a kiedy cokolwiek robię w domu to po prostu rozmawiam z nim tak jakby był obok. Myślę że tak będzie jeszcze długo ale jest jedna krzepiąca myśl mój mąż już nie cierpi bo kiedy cierpiał i tak nie mogłam mu pomóc jedynie dać zastrzyk przeciwbólowy, jest ciężko ale i tak kiedyś tam się spotkamy wcześniej czy później Pan Bóg każdemu z nas dał świeczkę która kiedyś zgaśnie.
pogrążona w smutku Alicja

[petea1]

przytulam Cię Alu do serca! I serdecznie współczuję! Pamiętaj -Twój ukochany Mąż
jest już spokojny i nie cierpi!

[edzia764]

Alu ... Twój mąż już nie cierpi, odszedł na wieczny spoczynek, ale
Tobie zycze wytrwałości w zmaganiu się z żalem, bólem, tęsknotą ...
bądź tu z nami ... to pomagam nam wszsytkim .... Irena

[olaopolanka]

Droga Alicjo jestem takze z Toba i mocno Cie tule,Twoj Maz i tak zawsze bedzie z
Toba - tylko inaczej...Pozdrawiam Cie cieplo.

[hpwa]

I ja jestem taką osobą która prawie wyłącznie czyta,nie potrafie
się otworzyc,nawet wypłakać,bardzo mi z tym żle. Bardzo tęsknie za
moją Olunią;(
Pozwolę sobie publicznie podziękować Halince ,która jest dla mnie
jak matka.To jej wyrozumiałość i ciepło pozwala mi jakoś
funkjonować.

spotkanie z dziewczynami

[halas1961]

Witajcie
Nie bardzo wiedziałam w którym wątku opisac to spotkanie, a nowego nie chce
zaczynac.
Wczoraj było spotkanie w Osrodku szkolno -wychowawczym dla dziewczat. Spotkanie
pierwsze z cyklu"Lekcja Życia". Dziewczynki od 13 do 18 lat z wyrokami sadowymi.
Dziewczynki szalenie przez los doświadczone, pokrzywdzone i zwykle to przez
dorosłych tak im się poukładało, ze sa w osrodku. Spotkania te sa pomysłem
Osrodka i Hospicjum dla dorosłych. Mają pomóc i dziewczętom i osobie takiej jak
np. ja. Zgodziłam sie wziąśc udział w tym spotkaniu i opowiedziec o Agatce.
Spotkanie było w całości poswięcone Agatce. Dla mnie to tak jak prezent dla
mojej córki pod choinkę. Może to głupio, ale tak czułam. Obawiałam się czy bedą
słuchały, czy ja sie nie pogubie. Nigdy przed takim licznym towarzystwem nie
musiałam mówić. Oproćz dziewcząt(okolo 50) było 6 wolontariuszek z Hospicjum,
trzy studentki, które przygotowały ze zdjęc wypozyczonych ode mnie prezentację o
Agatce od narodzin do ostatniego zdjęcia robionego przez nia samą. Te zdjecia
były tez zabawne, takie na których np. ja wyszłam fatalnie ale zawsze z nich się
smiałysmy z Agatka. Był tez Agatki kot i pies i plaza nad morzem, zrobina przez
Agtake w czasie gdy wystapily pierwsze oznaki choroby. Zdjęcie z nad morza jest
bardzo charakterystczne. Ja bym je zatytułowała: "ślady na piasku"...tak jak
slady jakie człowiek zostawia po sobie gdy juz odejdzie. Jedne głebsze a inne
tylko lekko zaznaczone...
Była muzyka, dziewczyna grała na flecie i cudnie spiewała. Na początek
zaspiewała piosenkę, której ja nie znam. Chyba młodziezowa jakaś, ale mówiła o
rozstaniu i tęsknocie...No i ja się rozpłakałam...nie, nie... nie szlochałam,
ale nie mogłam łez opanować i tak leciały mi te lzy....Potem L.(młoda
psycholog)z Hospicjum powiedziała o tym ze trzeba walczyć o siebie i spełniać
swoje marzenia i wciąz sie podnosić, itd...miec wiarę w siebie. No i zaczelam
mowic...Opowiadałam po kolei od narodzin Agatki... o jej chorobie w
niemowlęctwie, o cudzie (moim zdaniem), ze nie zmarła po trzech miesiacach jak
prorokowali lekarze...I tu pojawily sie pierwsze łzy wsród młodych
słuchaczek...Potem opowiadałam smieszne historie rowniez , jak Agatka ręke
złamała gościowi co ją napadł, jak na mne mówiła śmiesznie(przezwiskiem z
Muminków:)...Sluchały, sluchały i raz płakały, raz się śmiały...Potem
wolontariuszki czytały moje wiersze i o dziwo udało mi sie opanowac patrząc w
sufit:) ...a prawie wszyscy płakali...Pedagog A. z Osrodka mówiła potem, że nie
wierzyła co sie dzieje, bo te z ADHD co nie potrafia 30 minut wysiedziec 2
godziny siedziały i sluchały, płakały, smiały się...były ze mną... Potem
opowiadałam dalej o szkole, wypalonym skrecie z marihuany i konsekwencjach tego
zdrowotnych bardzo przykrych,o studiach, Allegro, planach, marzeniach, o
chorobie, o pozegnaniu, strachu, nadziei co odeszła...o ostatnich chwilach mojej
Agatki...O sobie troszkę i o tym ze nie wolno zycia zmarnowac, ze jesli nawet
brakuje tej najblizszej osoby to trzeba zyc nadal...No tak mniej wiecej skrótowo
to pisze:) Dałam też 12 swoich ksiązeczek pedagog aby dała tym dziwczynkom ,
ktore zechca...Chcialy od razu:) Było wiele dziewczat, ktore patrzyly w oczy
kiedy mowilam, jakie one mialy za szybko dorosle spojrzenia....Wdzieczna im
jestem, ze sluchaly, ze zachowaly sie tak jak niejeden dorosly byc moze nie
potrafi... Potem K. (szefowa wolontariatu)opowiedziala o pracy wolontariuszy.
Tak mysle caly czas o tych dziewczynkach, tak bardzo bym chciala zeby im sie
udalo wyrwac ze srodowisk ktore je niszcza, zeby uwierzyly w siebie i udalo im
sie stanac na nogi. Poki co kontakt z ich P. Pedagog mam. Mam tez malutki pomysl
na cos co by im uprzyjemnilo czas a jednoczesnie troszke nauczylo cierpliwosci.
Narazie milcze, nic nie mowie bo musze dokladnie przeanalizowac czy to dobry
pomysl:)Bo moze nie za bardzo:)
No i to byloby na tyle...po spotkaniu. Aha, i storczyki dostałam przecudnej
urody:)A moje wiersze pierwszy raz slyszalam jak ktos czytal, dziwnie...wiecie,
jakos inaczej niż bym sama czytała. Wydaje mi sie ze lepiej jakos...A na koniec
dziewczyna z wolontariatu zaspiewala
piosenke, ktora spiewali wszyscy przy trumnie gdy odeszla Agatka. Pierwszy raz
przy niej nie plakalam...
No i naprawde to juz na tyle, bo strasznie zmeczona jestem
Halina-mama Agatki

[olaopolanka]

Halinko jestes taka dzielna.Dumna jestem z Ciebie! Agatka tez!

[tilia7]

Gratuluję Halinko.Czekałam bardzo co napiszesz i strasznie się cieszę,że tak
dobrze te dziewuszki biedne odebrały Ciebie i Agatkę.Podziwiam Cię,że tak
potrafisz wyjść do ludzi,dać tyle dobra i światła z siebie tym którzy
potrzebują,choć Tobie samej przecież jest tak ciężko.Agatka jest dumna z
Ciebie.Siedzi sobie na chmurce i robi spotkanie dla Aniołów,pokazuje im Ciebie i
mówi:"Patrzcie, to jest moja Mama.Uczcie się od niej":)

[smutna71]

Halinko jesteś wielka!
Agatkę duma rozpiera,że ma tak dzielną mamę:)

[first.marionetka]

Halinko, zostawiłaś w ich duszach dużo dobra.
Jak widzimy z bólu też może płynąć dobro.
Jesteś WIELKA.

[alicja-dwa]

Dziękuję wszystkim na tym forum za to, że dzielą się swoim bólem i wspierają się wzajemnie, ból każdego z nas jest tak samo wielki a jakże jednak inny. Halinko dziękuję za ten wątek i po prostu nie wiem co mogłabym Ci jeszcze powiedzieć ..... musimy się trzymać i żyć dalej dla tych co jeszcze są z nami i żyć tak jakby chcieli ci co odeszli.

[halas1961]

Kochane moje
do wielkosci i dzielności to mi tak daleko, ze nawet nie widac tych
dwoch cech na horyzoncie:) I Agatka wciąz za uchem musi
powtarzac: "nie marudz mamo, nie narzekaj". Co do dziewczyn z
Osrodka wyglada na to, ze moj kontakt z nimi sie nie zakonczy na tym
jednym spotkaniu:) I sama nie wiem z czego ja się cieszę, przeciez
to na pewno nie bedzie latwe i proste...

Pozdrawiam
Halina-mama Agatki

[karnivora]

cieszyc namaxa
a wątpy - przemodlic

[tade-k53]

Czas ucieka wieczność czeka!
Warto poświęcić trochę czasu dla wieczności.
tradycja-2007.blog.onet.pl/

[mocnakrysia]

Moja ukochana mama przegrała swoje życie 22.12.2009r. Pochowaliśmy ją w wigilię
. O godz 10 był pogrzeb. Wcześniej już o tym wspomniałam- " nagła śmierć matki".
Nie umiem bez niej żyć. tak bardzo tęsknię. Całe święta spędziłam na cmentarzu.
Już chyba zawsze święta kojarzyć mi się będą ze śmiercią. Chorowała na białaczkę
tylko 2 miesiące, choroba czyniła spustoszenie w jej organiżmie z dnia na dzień.
Usychała jak bukiet kwiatów. A mieliśmy tyle wspólnych planów i marzeń. Tak
bardzo ją kocham , MYŚLĘ ŻE ZA MAŁO CZASU JEJ POŚWIĘCAŁAM, bo praca ,dom ,
obowiązki. A teraz nawet nie mam gdzie zadzwonić. Myślę że nigdy nikt nie będzie
jyż mnie kochał tak jak ona- moja kochana mamusia.

[olaopolanka]

Krysiu, moja Mamusia przegrala walke a my wraz z Nia 26.09.2009 a wiec trzy
miesiace temu.Walczyla o zycie trzy miesiace, miala rozlegly zawal.Juz trzy
miesiace Jej nie ma,niekiedy mam wrazenie,ze TO sie stalo wczoraj,niekiedy, ze
wieki temu.Ale Jej odejscie strasznie boli-dlatego rozumiem Twoja rozpacz Krysiu
i dokladnie mysle tak samo jak Ty, ze nikt juz nas nigdy nie bedzie tak
kochal.Mamy po prostu kochaja za to, ze jestes.Pozdrawiam Cie ciepio.

[mala_1984]

Czuję dokładnie to samo. Nikt nigdy nie będzie tak kochał. NIKT. I mimo, że od
odejścia mojej mamy minęło ponad 4 i pół miesiąca, prawie 5 miesięcy to ja nadal
myślę o tym, że tak mało czasu jej poświęcałam. Za mało dzwoniłam, za rzadko
przyjeżdżałam do domu, za mało pomagałam. Już nie myślę o tym non stop, ale
ciągle te myśli mnie dopadają i to dosyć często, codziennie o tym myślę. Czy
kiedyś to się zmieni, czy przestanę się oskarżać. Wiem co czujesz, bo czuję
dokładnie to samo. Tak dobrze Cię rozumiem.

[edzia764]

Kochane ... wiem doskonale co czujecie. Stracić Matkę, najlepszego
przyjaciela jest bardzo wielką stratą. Oskarżanie się o pewne
zaniedbania przeżywa każdy .... jednak tak jak kocha Matka nie kocha
nikt ... Ona zawsze wszystko wybaczy. "czy kiedyś to się zmieni" ...
tak to sie zmieni. Ból przycichnie, jednak pamięć i tęsknota
zostanie. Z biegiem czasu bedzie lżej, jednak pamięci o Niej z serca
nie da sie usunąć. Piszę to z własnego doświadczenia. Minęło 16 lat,
jak odeszła moja Mamusia a ja ciagle o Niej myślę. Przeżyłam kolejne
bolesne chwile ... cztery lata temu zmarł mój Tatuś ... a w lipcu
2009 r. zmarł nagle mój mąż. Pozostałam sama (nie mielismy dzieci) i
walczę z bólem, tęsknotą za Nimi .... tymi najbliższymi osobami.
Wielką ulgę odczuwam czytając wpisy na tym forum. Tu czuję, że nie
jestem sama, mam wsparcie, a przede wszystkim zrozumienie, którego
nie może okazać nikt, kto nie przeżywa cierpienia, tu nie odgrywa
roli nasz wiek ... tworzymy rodzinę, która wzajemnie się wspiera.
Zycze WAM wytrwałości w podążaniu tą nową drogą usłaną cierpieniem,
bólem, tęsknota .... Irena

[olaopolanka]

A ja chce jak Ci smutno i zle zebys pamietala Irenko, ze nie jestes
sama.Pozdrawiam Cie cieplutko.
Nawet nie masz pojecie jak Twoje slowa mi dzisiaj pomogly...