Jak dalej żyć?

[kama0011]

Witajcie.
Jestem z Wami od miesiąca. Dzis postanowiałam sie odezwać.
Miesiąc i 3 dni temu odszedł moj Tata. Nie umiem zyc bez niego. :(
Nie daje sobie kompletnie rady, nie godze sie na to, że Go nie ma.
Nie chce.
17 lat temu zmarła moja Mama. Miałam 19 lat, dziecko jeszcze...Teraz
gdy moj Tatus odszedł czuje się sierotą, tęsknie za Nim, tęsknie za
Nią. Codziennie rano wstaję i mówie "każdy dzień zbliża mnie do
Was". Wyczekuje tego. Nie moge się doczekac kiedy to nastapi...Nie
umiem zyc bez moich Rodziców :(
Sama jestem mamą, mam własną rodzinę, córeczkę. Nie ma to dla mnie
żadnego znaczenia, że oni są...Boję się, ze albo zwariuję, albo
zrobie coś strasznego :(
Nikt mnie nie rozumie, mojego bólu i żalu. Ani mąż, ani dalsza
rodzina. Jestem sama jak palec.

[olaopolanka]

Droga Kamo,nie jestes sama,uwierz mi,rozumiem Twoj bol,mi niedawno odeszla moja
Kochana Mama...Nie moge Ci teraz wiecej napisac ale tule Cie mocno do serca.

[annubis74]

przede wszystkim bardzo, bardzo Ci współczuję i mocno przytulam
jak żyć... niestety nie mam najlepszej recepty... u mnie niedługo
minie 5 miesięcy od śmierci Mamy i czas nie leczy ran
Ja staram się małymi krokami iść do przodu... nie planuję na
wysrost... nie biegnę do przodu... trzymam się tu i teraz...
dzisiaj...
nie mów że Twoja rodzina nie ma dla Ciebie znaczenia, po prostu
teraz śmierć Taty, ta strata przesłania wszystko
mnie siłę do życia daje moja mała córczka i mój mąż
często oczekujemy że np. nasi mężowie będą płakać z nami - u mnie
tak było zaraz po pogrzebie, ale później mój mąż też wolałby zebym
przestała płakać, żeby przestało mnie boleć... co nie oznacza że nie
rozmie mego bólu
Życzę Ci wiele sił... miesiąc to bardzo krótko

[mag461]

Witaj kamuś
Doskonale wiem co czujesz 24XI miną 2 miesiące od śmierci mojego
taty.Nie jest lepiej są dni ,kiedy łzy same spływają po policzkach i
jest ciężko.Niestety życie toczy się dalej jest dziecko dla którego
trzeba się podźwignąc,któremu płacz i stan matki sprawia ogromny ból.
A my jesteśmy dobrymi matkami i chcemy dla naszych dzieci
spokoju.Mnie brak taty rekompensują choc troszkę wizyty na
cmentarzu .Jestem tam codziennie bywa ,że o 7 rano,ale pomaga.
Spotykam się ze znajomymi,gram w karty cokolwiek robię,żeby nie
siedziec i nie myślec.
Trzymaj się ciepło.Damy radę.

[mala_1984]

Mawiac, ze jestes sama nie wiesz co mowisz. Moze Cie nie rozumieja, moze nie potrafia pocieszyc, ale SA! Dlaczego niektorym Bog daje mozliwosc aby przezywali swoje cierpienie z kims, a innych pozostawia z tym cierpieniem samych. Jaka to sprawiedliwosc pytam codziennie, a odpowiedzi z nikad nie otrzymuje. Masz meza, coreczke... Rozumiem, ze tego nie doceniasz, bo jest to dla Ciebie tak naturalne, ze nie dostrzegasz jak duzo ofiarowal Ci los... Bog... Ja nie widze sensu dalej zycia, bo naprawde nie mam dla kogo, nie mam celu w zyciu, nie mam powodu aby rano wstac z lozka.... BO PO CO.....................

[annubis74]

mala_1984 nie mów że nie masz po co i dla kogo żyć
z tego co pamiętam pisałaś ze masz siostrę? to przecież w tej chwili
Twoja najbliższa rodzina, jesteście dla siebie, jesteście po to aby
się wspierać
masz rację pisząc że pewnie łatwiej pozbierać się komuś kto ma
rodzinę, dzieci, bo rzeczywiscie to one chcąc nie chcąc wymuszają na
nas pełną mobilizację
ale wierz mi, niezależnie od tego ile osób nas otacza to w pierwszym
etapie załoby nie jest to wielkim pocieszeniem - ja pamiętam jak
bardzo irytowały mnie stwierdzenia: "no ale przecież masz dziecko,
dla niego musisz żyć' za każdym razem miałam ochotę wrzeszczeć: "ale
nie mam już Mamy!!!" Nikomu niczego w życiu nie zazdrościłam a teraz
zazdroszczę jak cholera tym moim koleżankom ktore mają swoje mamy
Nikt z nas nie jest tak bardzo sam jak mu się wydaje, w naszym bólu
cierpieniu zamykamy się na ludzi, jakby to oni byli winni temu co
nas spotkało. Zakładamy że nie są w stanie nas zrozumieć. Niektórzy
nie są, niektórzy nie chcą, niektórzy się boją ale do niektorzych
trzeba wyciągnąć rękę i powiedzieć: "pomóżcie."
Jeśli data z nicku jest data twojego urodzenia to masz 25 lat, nawet
jeśli teraz nie masz dzieci to będziesz je mieć i opowiesz im jak
cudowną osobą była ich Babcia. POzdrawiam ciepło

[nestor81]

Witaj,
kiedy zostajesz sama, kiedy opuszcza CIę osoba, którą kochałaś najmocniej w
świecie, wydaje Ci się, że już nie ma nic, nei ma celu, sensu, koniecznosci... A
jednak, hmm, Ty Żyjesz, zostałaś, z jakichś powodów nie umarłaś tego samego dnia
co ukochana osoba, nie zabrało Ci wówczas oddechu, chociaż być może czułaś, że
za chwilę wszystko zniknie, że za chwilę nastąpi także Twój koniec. Ale nie.
Trwasz. Istniejesz. A po jakimś czasie do tego bezsensownego (pozornie) trwania
dojdzie raz po raz nikły uśmiech, raz po raz poczujesz w sobie Życie i wówczas
się zdziwisz. I być może sie zgorszysz samą sobą - bo jak to, jak mogę się śmiać
w obliczu takiej straty? Ale Ty Żyjesz, Jesteś, Zostałaś.
Pierwsze co trzeba zrobić to pogodzić się z własnym istnieniem. Nie pogodzisz
się łatwo, może nigdy ze śmiercią bliskiej osoby, ale musisz sobie pozwolić na
zgodę, by żyć dalej skoro przecież żyjesz.
Czy chcesz zamknąć sie w smutku? Chcesz do końca życia budzić się umierjąc,
płacząc? Nie, nikt by tego nei zniósł. Ten, kto od CIebie odszedł również.
Wyobraź sobie, że ta Osoba jest obok. Czy Twoje cierpienie ją ukoi, pocieszy,
pomoże? Nie, Twój ból nie będzie ją zatrzymywał, będzie skazywał na zawieszenie
gdzieś pomiędzy...
Straciłam męża. Był dla mnei wszystkim. Był ważniejszy od mojego dziecka, co
może jest potworne, ale tak, był Ważniejszy. Tracąc Go myślałam, że nie ma już
nic, że to mój koniec. I w pewnym sensie umarłam z nim, a teraz rodzę sie na
nowo, uczę się jak znowu oddychać. Minęło 8 miesiecy. Pierwsze 6 byłam w
depresji, którą uświadomiłam sobie dopiero, kiedy minęła. Nie piszę, że ból
odchodzi, nie odchodzi, ale przychodzi rzadziej i już wiem więcej na jego temat.
Żyjemy. Jesteśmy. I to jest ważne.
Mam córkę, moze to ułatwia, może to, ze teraz odkrywam ją na nowo i zaczynam
coraz mocniej ją kochać. To mi pomaga? Może. Ale, hmmm, wiem, mam takie dziwne
przekonanie, że coś jeszcze mnei czeka.
Podobno radzić sobei to nie znaczy przestać cierpieć, tylko potrafić w jakoś
uporządkować swoje życie, pracę i trwać. Więc sobie radzę tego się staram
trzymać. Radzę sobie, bo jestem.
Mój T. nigdy by nie chciał, bym udusiła się cierpieniem. Nie chciałby bym
przyszła do niego już teraz.
Zajmij się czymś, porozmawiaj. Mów o osobie zmarłej, mów, nawet kiedy bedziesz
płakać. Mów o tym jaka była, co robila. Moja rodzina zazwyczaj nie chce
specjalnie ze mną rozmawiać, bo widzą mój ból, ale ja wiem, że właśnie to działa
- nie pozbędę się bólu, ale mogę o nim mówić, mogę wspominać męża, mogę oswajać
się w ten sposób, że on już zawsze będzie tylko wspomnieniem.
Nie trzymajcie w sobie bólu.
Przytulam wszystkich, którzy znają to potworne cierpienie, które choć zgniata,
jest jednak do przejścia i do zniesienia.
Jesteście. A to ważne.

[edzia764]

"Przytulam wszystkich, którzy znają to potworne cierpienie, które
choć zgniata,
> jest jednak do przejścia i do zniesienia"... Nestor pozwoliłam
sobie zacytować Twoje słowa, gdyż w nich zawarte jest tyle prawdy,
nadziei. Pare dni temu minęło cztery miesiące od nagłej smierci
mojego męża. Niestety jest coraz gorzej, minęły emocje związane z
załatwianiem spraw, częściowym rozwiązaniem problemów a wrócił żal,
tęsknota i ta niepewność "jak mam dalej żyć". Zostałam sama ( nie
mielismy dzieci) mam rodzeństwo, ale oni nie mogą w całości pomóc.
Pewne sprawy musimy przezyć sami i tu powstaje problem ...
JAK ...Bliscy moi pogodzili się ze stratą, ja starałam się jak
mogłam, ale teraz trace siły. Codziennie czytam wpisy na tym forum,
ale nie mogę "wykrzesać" z siebie jakiegoś pełnego uspokojenia.
Coraz częściej wpadam w "dołki psychiczne" .... jest ciężko, czasem
bardzo, ale dobrze, ze właśnie tu są osoby, które przezywają strate
osób bliskich, osoby które doskonale rozumieją problem, z jakim sie
borykamy. Mam nadzieję, ze pokonam chwilową niemoc ... potrzebuję
jednak dużo więcej czasu, ale będę walczyć. Jak juz pisałam nie chce
pielęgnować swego cierpienia, jednak chwilami wszystko mnie
przerasta. Życzmy więc sobie wytrwałości w tej ciężkiej
walce ... "Zyjemy. Jesteśmy. I to jest ważne" ..... Irena

[mala_1984]

Byłam wczoraj u spowiedzi u wspaniałego człowieka, księdza.Poświęcił mi dużo czasu, rozmawiał ze mną, aż potem mnie pytali czy nie chciał dać mi rozgrzeszenia.... No tak bo to dziwne, że ksiądz SLUCHA, ROZMAWIA, a nie tylko poucza. Powiedział, że nikt po stracie nie pozostaje sam, tylko zazwyczaj w żalu, cierpieniu tego nie dostrzegamy. Niektorzy z nas maja dzieci, meza, zone, a inni jak ja przyjaciół, mam ich dużo tylko nie pozwalam im wejść do mojego świata. Kiedyś byłam bardzo towarzyska, ale gdy coś pękło w środku, gdy rozpadło się na kawałki moje serce to dużo kleju potrzeba aby to wszystko skleić. Siostra jest, chodź przyjeżdża raz na 3 tygodnie na jeden dzień, ale JEST. Tata jest, chodź w drugim pokoju i prawie nie rozmawiamy, ale JEST. Dziś tak myślę, a zapewne jutro znowu odczuję tą pustkę, której nikt nigdy nie wypełni. Bo rzeczywiście żaden nawet najukochańszy mąż, dziecko, siostra czy przyjaciółka nie zastąpi mamy. Dobrze może jednak czasem dopuścić kogoś do tego naszego nowego świata, ja czasem tak robię i wówczas lepiej się czuję mimo, że widzę w oczach mych rozmówców, weź się w garść, zacznij żyć w końcu. Może kiedyś zacznę, na razie to chyba tak jak u większości z Was wegetacja...

[annubis74]

Droga mala_1984, duzo czasu potrzeba, myślę ze wiele miesięcy lub
nawet lat by pogodzić się z tym co się stało... albo inaczej
pogodzić się z faktem że to się stało, przyjąć e fakty do wiadomości
bo np. ja jestem wciąż na etapie że nie mogę w to wszystko uwierzyć
ja też widzę w oczach wielu moich rozmówców lęk że zacznę mówić o
śmierci mojej Mamy albo nawet niewypowiedziane pouczenie "weź się w
garść"
ale wiem ze są też ludzie którzy mogą pomóc pod warunkiem że im sie
na to pozwoli. Krótkie chwile uspokojenia przeplatają się z ponowną
falą bólu i tęsknoty i niepogodzenia i pytania: dlaczego?
tak jest i wiem że tak będzie jeszcze przez długi czas, a może już
zawsze
mnie najgorsze chwile pozwoliło przetrwać skupienie się na innych:
na moim Tacie, bo wiem że dla niego to wszystko jest jeszcze
trudniejsze, bo moi Rodzice byli kochającym się małzeństwem, na
mojej córeczce, bo wiem że ona mnie potrzebuje i nie jest w stanie
zrozumieć mojej rozpaczy i bólu. pewnie z psychologicznego punktu
widzenia to źle, ale z drugiej strony gdybym miala więcej czasu na
skupianie się na wąsnej rozpaczy to chyba w niej bym utonęła
Pozdrawiam ciepło

[nestor81]

Mała, nie mogę się zgodzić z tym co napisałaś, że nikt nie zastąpi mamy. Z moją
mamą zawsze miałam wspaniałe układy, bardzo ją kochałam, a jednak kiedy pojawił
się mój T. to nagle pokochałam go mocniej, mocniej niż własną matkę, niż
rodzeństwo, które przecież znałam tyle lat, tyle wspólnych zabaw, wzruszeń,
uśmiechów... Mąż był dla mnie wszystkim. A teraz pomału moje dziecko staje się
tak samo ważne. Więc nie, nie rodzice, nie rodzina, w której sie wychowywałam,
którą kocham bardzo mocno, ale rodzina, którą stworzyłam...
I miałam zaledwie kilka lat szczęscia. A jednak nigdy bym czasu nie cofnęła.
Cierpię niemożliwie, płaczę, czasami mam wrażenie że nic mnie nie czeka, a
jednak potem następują dni wyciszenia, dni, w których zaczynam sobie
uświadamiać, że najważniejsze jest to, iż byłam tą szczęsciarą, która poznała
T,która go mogła kochać, mieszkać, być. Mój mąż był moją połową duszy. Teraz
muszę tą pustkę jakoś wypełnić i wiem, ze w końcu to się uda. Może nie
całkowicie, nie teraz, a jednak wiem, że mogę coś zrobić. Mam dziecko, mam dużo
zainteresowań, mam pisanie, malowanie, sport. Mam cudne, najpiękniejsze
wspomnienia, mam za sobą najcudowniejszy związek. Mam też rozpacz, ale przecież
to nie ona mnie tworzy. Nie chcę się tylko szarpać, rozdzierać. Nie. Nie mam
zamiaru tylko rozpaczać. Moje wspomnienia (prócz tych ze szpitala) są piękne i
to się liczy. Liczy sie też to, że jestem. I będę to uparcie powtarzać - kobiety
kochane, straciłyśmy niemożliwie wiele, ale gdyby w ludzkiej naturze było
zapisane, iż śmierć najbliższych jest naszą śmiercią to dawno byśmy wyginęli.
Poddźwigniemy się. Będziemy pamiętać, ważne by zawsze pamiętać (wydziergałam
sobie na ramieniu jaszczurkę, nie zawsze będę nosić obrączkę, ale będę miała już
zawsze ten symbol śmierci i zmartwychwstania...). Mój mąż miał zaledwie 31 lat.
ja zostałam. Bez miłości wielkiej i pięknej, bez ukochanego do którego tęskniłam
kiedy wyjeżdżał na dwa dni. Za którym płakałam kiedy nie widziałam go tydzień. A
teraz nie widzę go już 8 miesięcy. I płaczę nadal, ale już nie wciąż, nie cały
czas, już wiem, że mam też żyć. Szukam celu, być moze zaczynam go odnajdywać w
dziecku i pracy. Powoli zacznę czuć rzeczywistość i Wy też sobie na to pozwólcie.
WIem też że często płacze nad sobą - 28 lat, wdowa, bez cudownego meża... Bo nie
mogę płakać za Niego. On jest tam, gdzie spokój, a ja mu muszę pokazać, ze moze
w tym spokoju być, bo ja sobie poradzę. Kiedyś się spotkamy, do tego czasu muszę
znaleźć siły. Chcę.
przytulam
n.

[mala_1984]

Chodziło mi, że nie da się zastąpić relacji mama-córka. Podobnie jak Tobie nikt nie jest w stanie zastąpić relacji żona-mąż.
Jak widać punkt widzenia zależy od przeżytych doświadczeń. Nie było mi dane doznać takiej bezinteresownej i czystej miłości jaką ofiarowała mi mama. W moim odczuciu meżczyzna tego ofiarować po prostu nie potrafi. Przynajmniej z moich doświadczeń miłość kobieta-meżczyzna kojarzy się z dużą dawką zazdrośći i innych uczuć, dobrych i złych, ale nie tak czystych. Mama kochała mnie tak po prostu, za to że byłam, nieważne co zrobiłam, jak danego dnia wyglądałam, czy miałam zły, czy dobry humor, czy odniosłam porażkę czy sukces. Była w stanie zrobić wszystko. Tobie Nestor mogę jedynie pozazdrościć takiej miłości, a zarazem pogratulować, bo często taka miłość się nie zdarza. Czysta, bezinteresowna, wieczna.

[maretta111]

Tak czystą, bezinteresowną miłością może kochać tylko mama, mąż-partner na pewno
kocha inaczej.

[annubis74]

nestor81, myślę że masz wiele racji w tym co piszesz, z jednym sie
tylko nie zgadzam. Wydaje mi się ze każda miłość jest ne do
zastąpienia, jedną osobe trudno zatąpić inną. Miłość do dziecka nie
zastąpi miłości do mężczyzny, a miłości do mamy nie da się zastąpić
miłoscią do dziecka, bo każda z tych osób zajmuje inne miejsce w
naszych sercach.
Bardzo Ci wspólczuję że tak szybko doswiadzcyłaś tak wielkiej straty
ukochanego mężczyzny. Pozdrawiam serdecznie

do nestor81

[maretta111]

Pokochasz swoją córcię może z czasem, ja swoje dzieci kocham bezwarunkowo,
dlatego że są, zdobyłam je z bólem, dla mnie są cudem istnienia , a przecież
nigdy miałam nie zostać matką przytulam mocno.Marta

[nestor81]

Ależ ja bardzo kocham moje dziecko... nasza więź każdego dnia robi sie coraz
silniejsza i silniejsza, i oczywiści nie wyobrażam sobie już życia bez mojego
maleństwa... ale kiedyś ona założy swoją rodzinę, pokocha kogoś mocno, mam
nadzieję, ze tak mocno jak ja kochałam męża i ten mężczyzna stanie się dla niej
ważniejszy...
Wiecie, to zdumiewające co czytam, że w Waszych związkach nie pojawia się taka
silna miłość do mężczyzny, miłość mocniejsza od tej do matki.. nie wiem czy to
cudowne, czy wręcz odwrotnie.. może nie podlega ocenie po prostu.
Nie chcę uczynić mojego dziecka ośrodkiem mojego życia, bo wiem, że ono będzie
miało swoje własne sprawy w pewnym momencie...
Zawsze wydawało mi się, iż śmierć rodziców jest trochę bardziej naturalna -
wpierw oni, potem my, po nas nasze dzieci... Kiedy mój ojciec zaczął stawiać
śmierć swojej 90 letniej matki obok śmierci mojego 32 letniego męża miałam
wrażenie, że coś jest nie tak, że popełnia błąd, bo przecież starość to czas, w
którym możemy sie już zaczynać szykować, spodziewać, natomiast trzydziestka
wydaje się być dopiero poczatkiem... Początkiem małżeństwa, pierwszymi
uśmiechami dziecka.. Ale już nie widział mój ukochany tego jak Iskierka robi
swój pierwszy krok, nie słyszał pierwszego słowa... W moim pojęciu, na co pewnie
się oburzycie, istnieje pewna kolejność. Godzę się na swoją śmierć, by nastąpiła
przed dzieckiem, godzę się na to, że moim rodzice odejdą, co będzie straszne,
ale tak będzie, to wiem, tego nie zmienię... Nie godzę się natomiast z tym, że
mężczyzna, który dopiero żyć zaczynał odchodzi. Mężczyzna, który jest młody.
Mężczyzna, który nie doświadczył wiele...
Codziennie modlę się, bym to ja była pierwsza... nie moja Iskierka. Ale nie
modlę się o to, bym była przed własną matką (słowo modlitwa może nie jest dobre,
to raczej kwestia myślenia, pragnień).
To co piszę to nie jest negacja Waszego bólu, cierpienia, bo wiem, że ono jest
wielkie, potworne, zabierajace oddech. Raczej chodzi mi o to jak doszło do tego,
że to nei wasze najbliższe, założone, nowe rodziny, partnerzy są tymi, którzy
powinni być najważniejsi... Nei umiem tego dobrze napisać, nie chcę w żaden
sposób Was urazić... i jeszcze raz napiszę, że nie chodzi mi o odbieranie Wam
bólu, który przeżywacie...

[annubis74]

Nestor, nigdy nie potrafiłabym położyć na szali uczucia do
mężczyzny, uczucia do dziecka, uczucia do rodziców, uczucia do
rodzeństwa. Nie wydaje mi się aby jedno musialo przesłonić drugie.
Moja Mama była MAmą (to słowo dla mnie zawiera bezmiar czułości,
poświęcenia, bezintersownej miłości, troski; była w wielu kwestiach
powiernikiem) mój mąż jest moją miłością i jest moim przyjacielem,
wsparciem w trudnych chwilach, kocham go bardzo a jednak wiem że ta
miłość nie jest tak bezwarunkowa i niekoniecznie jest mi dana na
zawsze (może takie myślenie to efekt poprzednich średnio udanych
związków), moje dziecko kocham bardzo i mam wrażenie że z każdym
dniem uczę się je kochać bardziej - ale nie jest to miłość do w
pełni ukształtowanego człowieka.
Zgadzam się z Tobą ze śmierć w pewnym momemncie jest naturalna i nie
uniknemy jej. Mnie też stawianie obok siebie śmierci staruszka i
młodej osoby wydaje sie pewnym zgrzytem - co nie znaczy że żal po
śmierci osoby starszej nie może być ogromny i głęboki.

[kama0011]

Bardzo Wam dziękuję za wasze odpowiedzi.
Wiem, że najlepszym wyjściem jest "dac czasowi czas", przetrawić na
swój sposób sytuację, żałobę, żal i ból po stracie. Tak bym chciała
aby u mnie tez to zadziałało...Jednak z dnia na dzień wbrew
wszystkiemu poczucie straty moich Rodziców, uswiadomienie sobie
ostateczności jest przerazające. Tęsknota za Dwojgiem Najbliższych
Osób akurat w moim przypadku się potęguje :(
Tak, mówicie nie jestes sama, masz męza i córeczkę...Co z tego? Gdy
sa obok a nie ze mną? Moje dziecko ma 11 lat, to ja mam byc dla niej
wsparciem i to ona oczekuje ode mnie pomocy. Mój mąz ma oboje
rodziców, powiedział mi wprost, że kompletnie mnie nie rozumie.
Stało się straciłam Mamę, Tatę, a żyć trzeba dalej - jego
pragmatyczne podejście jest straszne :( Z drugiej strony trudno
oczekiwać od niego aby umiał postawić się w mojej obecnej sytuacji...

Nie rozmawiam z nikim o moim bólu, tęsknocie. Jestem sama z moimi
myślami:(

[198-3mk]

Witajcie dziewczyny...

Mała, zgadzam sie z Tobą... Miłość matki jest jedyna... Inna..,
Niezastąpiona... Dlaczego...? Bo miłość matki do dziecka, jest
bezwarunkowa... Matka nie kocha dziecka za coś... Matka kocha
dziecko tylko dlatego, ze Ono jest... Ze wszystkimi jego wadami i
zaletami... Wiem co mówie. Bo mam trzech synów. Najstarszy, Marcin
jest już u Pana Boga...

Ale zgadzam się też, z tym co pisze nestor... Naprawde, tylko
pozazdrościć Ci takiej miłości... Trwała krótko... Ale popatrz jak
wiele zostawiła wspomnień... Wspaniałych wspomniej... One pomogą Ci
przetrwać ten trudny czas... Pielegnuj je Kochana... To Twój
najcenniejszy skarb... A nasi zmarli zyją dopóty, dopóki są w
Naszych sercach... W naszej pamięci...

Kama, Ciebie też bardzo dobrze rozumiem... Mężczyźni żadko umieją w
takich chwilach wesprzeć... I wydaje nam się wdedy, ze jesteśmy same
ze swoim bólem... A często naprawdę jestśmy same...-(

Moja żałoba po synie, trwa już czwarty rok... 26-listopada będzie
rocznica... Jestem tym stażem chyba najstarsza na tym forum...

Czas nie leczy ran, tak jak mówi przysłowie... Ale czas powoduje,
że ten ból ktory rozrywał nam serca, zmniejsza swoje natężenie...
Towarzyszy nam nadal, ale my umiemy Go już zaakceptować... Umiemy z
nim żyć..
Każda z nas jest inna. Każda z nas potrzebuje czegoś innego, w
przeżywaniu swojej straty. I to jest normalne...
Ale nie uciekajmy od ludzi... Może są nieudolni... Ale nie jeden z
nich, naprawdę chce nam pomóc, tylko często nie wie jak to zrobić...
Mimo tego że u mnie, to już 4 lata... Ja często sobie popłakuje...
Ten płacz mi pomaga... Oczyszcza ze złych emocji... Mobilizuje...
Mam wielu znajomych, ale prawdziwe przyjaciółki tylko dwie... A
może, aż dwie...-) One są przyzwyczajone do tego, ze ja muszę
opowiadać o moim Marcinie... Więc mogę opowiadać do woli, kiedy
tylko mam na to ochotę. One opowiadają ze mną... Razem płaczemy... A
teraz coraz częściej się smiejemy, z różnych jego zachowań...
Z męzem tego nie robie, bo mąż nie chće rozmawiać na ten temat, a
ja uważam, że muszę tą jego decyzje,uszanować...

Po stracie kogoś bliskiego, wydaje nam się że nie przeżyjemy bez
tej osoby, ani jednego dnia... Przeżyjemy... Jeśli nie damy się
zniszczyć smutkowi... " Nieszczęście zrobi z Nas nową osobę, jeśli
nie pozwolimy się zabić w trakcie tworzenia"...
Nie dajcie się zabić dziewczyny... Bo jak Was czytam, to uważam że
Jesteście CUDOWNE... Młode... A macie tak mądre podejście do
śmierci... To żadka cnota... Wierzcie mi...
Ludzie którzy nas otaczają, nic nie zawinili... Oni tylko nie
umieją odnaleść się, w nowej jakże przykrej, sytuacji...

Pozdrawiam Was Wszystkie z tego wątku, bardzo cieplutko...
Życzę siły na przetrwanie... Beata-mama Marcina.

P.S Irenko! Wybacz! Ty wiesz co... Ja zrealizuje to co obiecałam,
tylko nie mam teraz w domu ani jednej książki-(

[edzia764]

Beatko ... dziekuje. Jak juz wczesniej pisałam ostatnio mam
te "gorsze" chwile, ale tak musi być ... nie chce się poddawac ...
wiec walcze Tak jak WY ..... Irena

[198-3mk]

Irenko...

Z nami już tak chyba będzie, do końca naszego życia...
Każdy nasz nowy dzień, będzie walką o przetrwanie... Walką o to, aby
się nie poddać rozpaczy... Wierze, że Tobie oraz całej reszcie
forumowiczów, jest bardzo cięzko... Ale uwierzcie mi... Nadejdzie
taki dzień że będziecie się uśmiechać... Na poczatku bardzo
nieśmiało... Może nawet pomyslicie ze tak nie wypada...
Nauczycie cieszyć się życiem od nowa... Jeśli... Jeśli nie dacie
zabić się rozpaczy...

Ja czytajac wpisy mam z forum, czesto wpadam w dół...
Często, zastanawiałam się czy dlatego że nie walczyłam z Bogiem...
Nie złościłam sie na ludzi którzy przy mnie opowiadali o swoich
dzieciach... Że otaczałam się kolegami Marcina...
Myślałam, czy ja za mało Kocham Swojego Syna...? Że potrafiłam tak
podejść do mojej rozpaczy...? Ze spokojem... Rozsądkiem...

Dzieki Bogu, szybko znajdował się obok mnie, mądry człowiek, który
uświadamiał mi, że moje zachowanie jest O.K...
Żałobę można przezyć, nie niszcząc siebie... I kochając równie
mocno... I do końca życia...

Wiem że bez Boga, nie osiagnełabym takiej stabilności...

Jeszcze raz pozdrawiam. Beata-mama Marcina.

do kama0011

[maretta111]

Tak czasem jest, masz męża, dziecko, czy dzieci tak jak ja ,a nikt nie rozumie
tego że cierpisz, bo to tak jak świńska grypa, lepiej jej nie dotykać. "Oni
chcą żyć" i żyją pełną parą... Marta

[kama0011]

Maretta...
Jakie to prawdziwe co napisałaś...
śmierć i żałoba jest taka niedzisiejsza...każdy goni przez zycie,
nie ogląda się za siebie, tu i teraz jest najwazniejsze. Nie ma
czasu na zadumę, refleksje smutek łzy. To nie pasuje do dzisiejszego
świata...
Ja mam uczucie, że moja żałoba przeszkadza innym, nie chcą
rozmawiać, nie chca słuchać, to za trudny temat... Dlatego czuję się
taka osamotniona.
Moi Rodzice mieli przyjaciół, rodzinę...za życia mieli. Teraz nie
mają już nikogo...

[maretta111]

jestem z Tobą

[nestor81]

Wiecie, ja też nie mogę rozmawiać tak czesto jakbym chciała. A mam ochotę mówić
o mężu. Rodzina jednak unika tego tematu, bo co? nie chca mi robić przykrości?
ale przecież mi jest cały czas przykro... (co za małe i nieporadne słowo).
Teraz kiedy chyba już wyszłam z depresji czuję, że muszę coś poukładać, a nie da
się tego zrobić bez rozmów. Nawet jeżeli bedę potem płakać. Nawet jeżeli
rozpłaczę sie publicznie.. Dzisiaj poryczałam się do słuchawki, bo mam problemy
spadkowe, a co za tym idzie z ubezpieczniem auta i wpierw silnie, stanowczo
rozmwaiałam, a potem trach, coś we mnei pekło i obcemu facetowi cięgnęłam nosem
do słuchawki.. ech... ale tak jest teraz we mnei - jestem silna, bo musze być
silna, bo wychowuję sama dziecko, bo musze nas utrzymać, muszę dbać o
mieszkanie, musze pracować, wykonywać tę pracę dobrze, bo nie mogę przecież jej
stracić. Wiec jestem silna, nawet jak cholera. Jestem nauczycielką, nie wolno mi
przenosić na uczniów swoich problemów, bo wówczas byąłbym złą nauczycielką, wiec
w szkole uśmiecham się, jestem pogodna, bo takie są dzieci, taka lubię być dla
nich - energiczna i radosna. Nie wiem, może to maska, skuteczna samoobrona, moze
kiedyś pęknie. Potem w domu przy małej też nie wolno mi się załamywać. Czas na
ból mam wieczorami i kiedy jestem sama. Więc jestem silna, a jednak mam ochotę
raz po raz płakać, mam ochotę raz po raz pokazać komuś swoją rozpacz. Bo jestem
silna, a jednocześnie cierpię. I cierpieć bedę, z tego co czytam, z tego co
czuję (minęło 8 miesiecy, ból się nie zmiejsza tylko jak słusznie, chyba Irena,
napisała - zaczynamy go tolerować, oswajać, uczymy się z nim żyć)wiem, że to się
nie zmieni, więc do cholery, dlatego ludzie nie rozumieją mojej żałoby? Czemu
nie akceptują mnie kiedy jestem za bardzo pogodna, chociaż muszę, czemu nie
akceptują kiedy się załamuję, bo też muszę, bo przeciez mam prawo. Mam wrażenie
że 28 letnia wdowa to dla społeczeństwa, moich znajomych za wiele. Tego nie ma w
słowniku, wdowa powinna być stara, chodzić w czerni, milczeć i umrzeć wkrótce po
meżu, a skoro jestem młoda to hmm, nie wiadomo czy mi pozowlić płakać, czy
pozwolić się śmiać, czy nie pozwalać na nic.
Pie.dolone konwenanse i schematy. Tylko pytanie - damy się w nie zamknąć?

[kama0011]

No właśnie, Nestor ujęłaś w słowa to czego ja nie napisałam
wczesniej.
Powinnaś to, powinnaś tamto, musisz, stało się nie odstanie, trzymaj
się...te słowa działaja na mnie jak płachta na byka.
co ja powinnam? Co muszę? Dlaczego muszę? Ja to wszystko
wiem...tylko jak to zrobić, żeby chceć musieć, żeby chcieć móc...
Ludzie wokól nie pomagaja w wyjściu z dołu po utracie bliskich, oni
daja gotowe recepty. Ja w tej chwili potrzebuję pomocy ich wsparcia
i zrozumienia zeby się jakoś pomału móc wygrzebać, próbowac spojrzec
na świat z innej perspektywy...świat bez moich Rodziców :(
Nikt z moich bliskich nie wie jakie mysli przychodzą mi do głowy,
nikt nie chce rozmawiac ze mną o tym, w jakim stanie jestem teraz.
Drażnią ich moje łzy, fakt, że jestem bardzo płaczliwa i drobnostka
potrafi wyprowadzić mnie z równowagi, ale nie panuję na tym :( A
rady w stylu musisz być silna wcale do mnie nie trafiają. Bo na dziś
nie jestem wcale silna, tylko bardzo słaba, poraniona, każdy nerw na
wierzchu :(
wiem, że śmierć jest nieuchronna, jest wpisana w nasz byt...tylko
dlaczego strata moich Rodziców, obojga spotkała właśnie mnie????
Pytanie głupie...wiem, niestety wiem tez że odpowiedzi nie znajdę :(

[olaopolanka]

Nic nie musisz, nic nie powinnas...To sa tylko slowa, czesto ludzie tak mowia bo
boja sie swojej bezradnosci,nieporadnosci,boja sie ciszy,ktora jest wokol nas i
bolu,ktory jest w nas.A przeciez wytarczy niekiedy, aby pobyc tylko z
nami,pozwolic sie nam wyplakac,moze poraz kolejny i poglaskac po
glowie,przytulic,,,Pozdrawiam Cie bardzo cieplutko kama0011.

[kama0011]

Dzis spotkałam taka znajoma, dawno się nie widziałyśmy, chociaz
mieszkamy w jednym bloku. Znów rozmowa, pytania o Tatę, co się
stało, dlaczego, czy chorował? Juz nie mam siły na to odpowiadać :(
Boli.
Jedno zdanie mnie zastanowiło, ale później, jak już się rozstałyśmy
i rozmyślałam o tej rozmowie. Powiedziała "tak naprawdę to sama już
zostałaś".
No i ma racje :( nie mam rodzeństwa, jestem jedynym dzieckiem moich
rodziców. Może nie sama jak palec ale jakoś...tak pusto wokół mnie :
( Mąż i jego rodzina zupełnie nie odnajduja się w tej sytuacji. Dla
nich rozdział pt. moj Tata jest zamknięty, i nie ma co do niego
wracać. Żadnych rozmów, żadnego wsparcia.
Z dnia na dzień bardziej brak mi mojego Taty :(

[agalt]

kama0011 napisała:

> ( Mąż i jego rodzina zupełnie nie odnajduja się w tej sytuacji.
> Dla nich rozdział pt. moj Tata jest zamknięty, i nie ma co do
> niego wracać. Żadnych rozmów, żadnego wsparcia.

Bardzo Ci współczuję. Wiem, co czujesz. 8 lat temu zmarł mój Tata, a
9 miesięcy temu mój Ukochany.
Nie chcę usprawiedliwiać Twojego męża i jego rodziny, ale być może
to nie jest dokładnie tak, jak piszesz. Może tak to wygląda z Twojej
perspektywy. Ale może oni po prostu nie wiedzą, jak o tym rozmawiać.
Boją się, że powiedzą coś głupiego, albo coś, co sprawi Ci jeszcze
większy ból. Może sie rozpłaczesz, a oni pomyślą, że to przez nich.
Nie oddalaj sie od nich. To Ci nie pomoże.
Ja też prawie z nikim ze znajomych o tym nie rozmawiam. Zdawkowo
odpowiadam na pytania w stylu "Co u Ciebie?" To, że wprawię kogoś w
zakłopotanie, nie zmniejszy mojego bólu i tęsknoty ani nie da mi
sił, by żyć.