choroba odebrała mi tate...:-(

[pacjent21]

Witam już jakiś czas minął....15 października odszedł mój kochany tata.
Przegrał 4 letnią walkę z chorobą:-(
Ostatnie słowa do mnie to były 2 dni przed śmiercią "Ja umieram"-wiedziałam,
że to prawda, ale wiedziałam, że strasznie cierpi i, że tak musi być.
Obiecałam mu, że sobie poradzę, ale....nie radzę sobie. Płaczę, myślę, noszę
jego zdjęcie. Błagam Go by dał mi jakiś znak, żeby mi pokazał czy mu dobrze
czy nie boli - strasznie mi smutno. Czytałam Wasze wpisy o tym jak zmarły Was
odwiedza jak czujecie obecność - ja do pogrzebu czułam Jego zapach - raz mi
się przyśnił - żeby powiedzieć że nie żyje - i to wszystko...
Dobrze, że odnalazłam Wasze forum-może i ja znajdę ukojenie Was, którzy
zrozumiecie co czuję.

[annubis74]

Bardzo bardzo Ci współczuję... Doskonale wiem co czujesz
a co do znaków od zmarłych
są osoby które twierdzą ze takie znaki otrzymują od bliskich
że czują ich obecność
absolutnie nie negujac tego co piszą myślę ze to wynik nastawienia
percepcji na odbiór takich znaków i interpretowania różnych rzeczy w
naszym życiu jako znaków.
Ja takich znaków nie dostałam, być może dlatego ze czekam na
jakiś "obiektywny znak" - a takich po prostu nie ma.
Ja pamiętam zapach mojej Mamy, dźwięk Jej głosu, ruch. To przez te
wspomnienia jest ze mną

[edzia764]

annubis ... jak tez czekam na jakies znaki od mojego męża ... i
nic ... albo jestem "wtórną" analfabetka i nie umiem ich czytać.
Minęło ponad cztery miesiące , jak zostałam sama i niestety jest
gorzej. W głowie kłebi się mnóstwo pytań ... ale one zostaja bez
odpowiedzi. Jestem z Wami przez cały czas, szukam pomocy w Waszych
wypowiedziach ... ale chwilami nic nie pomaga. Pustka, przerażajaca
cisza, ból ... to wszystko mnie przytłacza. Nie umiem odpowiedziec
sobie na pytanie "jak dalej zyc" ....

[annubis74]

tak, wcale nie jest lepiej... z czasem...
choć pewnie mój ból jest inny i żałoba inna niż Twoja...
z jednej strony może i dobrze że czasem nie mam czasu usiąść i
myśleć, rozpamiętywać, analizować... dlatego boję sie o tatę, który
póki co też ucieka w pracę, wynajdujac sobie różne zajęcia. Boję się
że rozsypie się podczas tych świąt, choć narazie jakoś się trzyma...
przynajmniej na zewnątrz...
jak dalej żyć? ja staram się z dnia na dzień... nie robię wielkich
planów... małymi krokami drepczę... oswajam kolejne miejsca,
sytuacje, ludzi w tej nowej rzeczywistości... (ostatnio musiałam
poszukać jakiegoś dokumentu i oswajałam szuflady pełne zdjęć,
zapisków, poryczałam się nad kartką z przepisem na cośtam, który był
napisany ręką Mamy). Mam pewnie lepiej niż Ty... lepiej niż mój Tato
bo moje mieszkanie nie zieje tak straszliwą pustką, a każdy kąt nie
jest wspomnieniem. Trzymaj się trzymaj się... Ciepło pozdrawiam

[pacjent21]

Ja nie mogę zebrać się by pojechać do mieszkania taty....zabrać jego
rzeczy...wiem, że muszę ale ciężko się zmobilizować.

Nie wyobrażam sobie świąt bez Niego - bez Jego karpia czy nóżek w galarecie.
Beż Niego już nie będzie tak smakować - nic nie będzie już takie same

[annmaria]

Bo to tak wlasnie jest. Pomimo ze dni mijaja miesiace w koncu lata
nic juz nie jest tak samo. Mego Ojca nie ma dwa lata i i trzy
miesiace. A dziwie sie wciaz jak dziecko ze wszystko pedzi do przodu
ze zegary sie nie zatrzymaly ze nikt nie odwolal Swiat Bozego
Narodzenia. I lekiem te swieta napawaja i smutkiem ze juz zawsze to
miejsce puste bedzie. Puste mialo byc zawsze dla wedrowca przeciez.
I prezenty inne jutro jade po choinke na grob bo tak kochal iglaki.
Caly ogod ich nasadzil. A w Wigilie jak zwykle od rana na cmentarz
popedze zyczenia zlozyc i o pamiec prosic. I duzo lez bedzie duzo.
Rzeczy ulubione ksiazki ubrania... Nie spiesz sie jesli mozesz.
Poczekaj az poczujesz ze masz sile. Bo to nie latwe. Trzymaj sie
dzielnie.A