do wszystkich Mam które straciły swoje Dzieci

[cleo_1]

Jestem po lekturze kilkuset wątków z maila pani Haliny, która jest
Mama Agatki.
Jestem od kilku dni tak dogłebnie poruszona Jej historią, dramatem,
nieszczęściem - ale nie tylko Jej, bo jest tu wiele historii które
sprawiają że człowiek oddech traci i mysli, jak to możliwie że
człowiek jest w stanie tyle znieść, i dusza w kawałki się sypie, na
myśl, że bliźni może tak cierpieć.
Ale pani Halina - Halinka, jak już o Niej myślę, i wszystkie inne
Panie które piszą o stracie swoich dzieci - w chorobie, w wypadku
(Mamo Patrycji, zgroza mnie trzymała od pierwszej do ostatniej
linijki Twojego opowiadania o Patrycji, o tym, jak zginęła - Chryste
na niebie, nie wiem, jak to zniosłaś, serce matki mimo że miekkie od
miłości musi być chyba z żelaza i stali skoro tyle może znieść) - są
jednocześnie tak piękne i silne. Całe dobro, wrażliwość, empatia z
jakimi się spotkałam na tym tak przecież smutnym forum, wyzwala
zrozumienie, ciepło i bliskść. To coś niespotykwanego, niesamowitego.
Jestem (chyba zdrowa), nikogo z najbliższych nie straciłam (choć
straciłam bliska osobę, najlepszą jaką znałam, z sercem tak ogromnym
i ciepłym, że mogła by nim ogrzać cały świat, ze skromnością tak
uderzającą, że aż krępującą - Mamę mojej Drugiej Połowy), na to
forum traiłam przypadkiem. Wszystko przede mną - choroby, straty - a
los taki, że nie wiadomo, ile jezcze lat/dni w zdrowiu i szczęsciu
da nam przetrwać. Dlatego Wasz ból jest moim bólem. Codziennie
obawiam się straty bliskich ukochanych, bo życie jest jak ogarek na
zimnym wietrze.
Odważyłam się napisać dla Was i o Was wiersz.
Nie będzie pocieszeniem, nie jest nawet dobry, ale przez niego chcę
Wam powiedzieć, że - poznałam Agatkę jakby była moją koleżanką (choć
młodsza ode mnie) - kocham koty jak i Ona kochała - poznałam
Patrycję, pełną życia kochającą dziewczynę, poznałam synów i córki
wielu innych osób tu piszących i mam wrażenie, że znałam ich
osobiście.
Zyczę Wam z całego całego całego serca abyście znalazły - gdzieś
kiedyś, w czasie i przestrzeni, spokój ducha choć na chwilę, i Wasz
dzieci zbyt wczesnie utracone.


Za oknem życie

Toczy się lepiej
Gorzej ale zawsze jakoś
Czarno białe chmurne szare
Kolorowe głośne
Od tramwaju smutku
Od wroniego śmiechu

Nie rozumiesz jak to tak się może dziać

Przed oknem Ty

Twoje oczy nie są martwe
Choć są czarne od smutku
Myślisz nie przeżyję
Przeżyjesz
Myślisz kolejny dzień mnie zabije
Nie zabije
Myślisz nie obudzę się już
Obudzisz

Pamiętasz uśmiech żart słowo łzę
Dawno zamiecione czasem chwile
Kupione buty
Stłuczone kolano
Pierwszy ząbek
Drugą anginę
Ukochanego kota
Chomika który uciekł pod szafę i tam zginął
Śmiercią tragiczną
A ty pocieszałaś płacząc w sercu tymi łzami najczulszymi
Łzami dziecka

Bóg da Ci sny
Których nie zapamiętasz
Ale każdego ranka
Pościel twojego łóżka będzie jaśniejsza
Bardziej wygładzona
Jak twoje czoło

Bóg ześle ci rzeczy małe niepotrzebne
Chusteczkę haftowaną przeciw łzom dławiącym
Dwa grosze znalezione aby pomóc żebrakowi
Kota głodnego
Psa zgubionego
Koc na zimę abyś już nie marzła przed tym swoim oknem
Kwiat w ogrodzie aby buzię dziecka ci ukazać – że radosna że spokojna
Tęczę przeciwko smutkom wszelakim

Bóg ześle ci
Na pociechę na spokój na uśmiech na pamięć
Bóg ześle ci czas
I anioła
Fioletowego białego jasnego
Który poda rękę poda duszę
Okaleczone twoje serce przytuli do pyzatej swojej twarzy

Nie zapomnisz
Lecz pamięć piękną się stanie
Oczy wyjaśnieją wybieleją
Włosy posiwieją
Serce zrzuci czarny kolor
Ani mrguniesz a już poczujesz
Ani spojrzysz a już zobaczysz
Twego dziecka uśmiechniętą twarz

Taką jaką znasz

[halas1961]

Droga cleo
To ja mama Agatki
Coraz rzadziej tu zagladam, coraz mniej piszę. Nie dlatego ze juz załoba sie
skończyła, nie dlatego...Po prostu nic nowego juz nie potrafie napisac. Wydaje
sie ze sobie radze, ale jak bardzo moja psychika jest poszarpana bólem
cierpieniem choroba i strata corki wiem teraz gdy spotkały mnie jakies
niewielkie nieprzyjemności, niezrozumienie, zawiśc. I oto znów moja Agatka i mój
Bóg zsyłaja mi pocieszenie, pisza do mnie list z nieba, pisza do mnie list
Twoimi dłońmi, Twoim umysłem. Oto otwieram komputer ze łzami na rzęsach, ze
łzami w gardle, oto mówie w myślach:" nie ja do niczego sie juz nie nadaje, nie
potrafię schudnąc, znów nie zdałam tego egzaminu na prawko, syn pyskuje, matka
nie rozumie, Ci co obok nie rozumieja, jestem zawsze gorsza, inna, sama i
przeciez Agatka nie wróci, juz Panie mnie zabieraj, juz nie mam sił, nie chcę
juz tak". I oto w tym komputerze list, który mnie pociesza, oto wiersz, który
mnie do pionu przywraca, oto słowa od mego dziecka: "znow narzekasz, znów
marudzisz mamo". I czytam i płacze nad soba i wiem znów wiem, pzreciez wstyd
zebym się uzalała, jak moja Agatka tam na mnie patrzy, jak musi być
niezadowolona, ze ja mam takie mysli. Dziękuję Ci z calego serca za pamieć o
moim dziecku, za ciepłe słowa o mnie, za ten list, za współczucie nam matkom.
Nam matkom, ktore chyba wcale nie jestesmy silne, my tylko tak wciąz cos robimy
dla naszych dzieci, wciąz dla naszych dzieci. Twój wiersz pozwolę sobie
skopiowac i umieszcze u siebie na NK, gdzie zamieszczam w Galeriach równiez
swoje wiersze. Jesli piszesz wiersze i chciałabys je pokazać innym zapraszam na
profil poetycki na NK, gdzie poeci amatorzy je zamieszczają. Profil nazywa sie
"Na szczyty poezji razem z pegazem".
Dziękuje raz jeszcze
Halina-mama Agatki

[halas1961]

droga Cleo
napisze jeszcze, ze wiersz jest przepiekny, bardzo dobry. Mnie mało co potrafi
zachwycic jesli chodzi o poezje, jestem wybredna:) A ten jest piekny, niby list
do mnie matki a jednak wiersz. Bardzo bym Cie widziała na naszym profilu
poetyckim. To nowe miejsce, gdzie równiez i ja zamieszczam od czasu do czasu
swoje wiersze. To taka moja terapia równiez. Jest tam sporo miłych ludzi. Pisza
na rózne tematy, ja taka tam jestem odmieniec ciuta, bo najwiecej wierszy
poswieconych odchodzeniu i Agatce zamiesciłam. Wszystkich nie, bo bym ich
przytłoczyła i by sie ludzie zapłakali, a przeciez nie chcę tego. Tak więc
odeszłam dzis na nasyzm forum od tematu ale wybaczycie mam nadzieję. Bo
przyznacie sami ze wiersz Cleo jest przepiekny. Ale głownie dziękuje za
postawienie mnie na nogi
Halina-mama Agatki

[cleo_1]

Halinko
cieszę się, że to co napisałam sprawiło, że poczułaś się trochę
lepiej. Zadziwię Cię: ja nie piszę wierszy. Kiedyś, dawno temu, na
studiach - a to było 15 lat temu. A tu czułam, że... trzeba coś
napisać, że muszę, że tak jakoś... Więc może i masz rację, żę Twoja
Córcia posłużyła się mną, skierowała mnie na to forum - lub Twoja
mocna silna wiara, a może jest inny jeszcze jakis powód?
Ja wierzę w takie rzeczy. Miałam kilka dziwnych przypadków w tym
życiu, których nie potrafię wyjaśnić, wytłumaczyć. Wierzę, że
człowiek nie składa się tylko z ciała. Ciało to rękawiczka. Każda
istota czuje i każda istota ma duszę. Może to głupie, ale wierzę, że
także moje koty, gdzieś tam kiedyś, spotkam:-) Ksiądz Twardowski
przecież pisał o zwierzętach, Ksiądz Francisze Klimek - o kotach.
Ciało to rękawiczka. Wiem, że Twoje bólu słowa żadnej z nas nie
umniejszą, może choć chwilowa ulgę przyniosą, ale prawdą jest, że to
co w nas najważniejsze, przetrwa śmierć.
Moja Bacia 24.12.2008 r, miała wypadek - upadła i złamała biodro.
Niestety już wówczas była dość zniedołężniała i niesamodzielna, mama
opiekowała się Nią a my bardzo Ją kochaliśmy, ja i mój brat.
Niestety od chwili wypadku gasła, gasła, gasła... Od końca stycznia
nie było z Nią żadnego kontaktu, leżała w łóżku, patrzyła w
przestrzeń, w ścianę na przeciwko siebie. Moja kotka która
uwielbiała przesiadywać w jednym miejscu w Jej pokoju, uciekła
stamtąd z widocznym strachem. Było to około 10 lutego. Ona czuła, że
Babunia odchodzi. Wyjeżdżając z domu rodziców do Warszawy, gdzie
mieszkam, poszłam do Niej aby się pożegnać, choć wiedziałam, że
nawet nie zauważy mojej obecności. Podeszłam do Niej, a ona
spojrzała na mnie tak przytomnie! tak niesamowicie przytomnie,
bystro!! Jezu to była Babcia nie sprzed wypadku, to była Babunia
sprzed 3 lat, zanim zaczęła sie demencja. Powiedziałam, rycząc jak
bóbr, do zobaczenia Babuniu, już wyjeżdzam, a ona do mnie "ale nie
płacz kochana, no czemu płaczesz? zobaczymy sie jeszcze, zobaczymy".
I wiem, że nie miała na mysli TEGO ŻYCIA mówiąc że sie jeszcze
zobaczymy...
Kilka dni później zmarła.
PS na NK wejdę aby poczytać wiersze tam zamieszczone. O Twojej
Agatce myślę i modlę się za Nią. Biedna biedna dziewczyna, i Ty
biedna kochana Halinko... Trzymaj się proszę, nie daj się.

[first.marionetka]

Droga Cleo, myślę sobie, że te nasze dzieci nie są biedne.
To my matki, TU jesteśmy biedne.
Zagubione, nic nie rozumiejące, poszukujące.
Przedzierające się przez nową przestrzeń za naszymi ziemskimi
dziećmi.

Ostatnio przeczytałam: " wybrańcy Bogów umierają młodo, lecz później
żyją wiecznie w ich towarzystwie".

Każde z tych dzieci było wyjątkowe, ale jakby nie z tej planety.
Mój syn, jakby wiedział więcej. Miał w sobie taką ponadziemską
mądrość.
Córka od koleżanki Kasieńka, która odeszła w wieku 26 lat, też była
taka inna, taki anioł. I to nie tylko moja obserwacja,Jej siostra
również tak Ją postrzegała. Jakby była nie z tej planety.
Cóż, ziemskimi zmysłami trudno ogarnąć przemijanie, ale wierzę, że
to ma sens.
Wierzę w to.

Marionetka

[999mamuska]

Cleo piękny wiersz dla nas matek.
Dziękuję za te słowa,które docierają głęboko do serca,aż niesamowite,że napisał
je ktoś,kogo los nie doświadczył tak okrutnie jak nas.

[malost1]

Kochani osieroceni,
Grupa wsparcia dla Was na Śląsku w Mysłowicach
www.ps.org.pl/artykuly/pokaz/108/powolalismy-grupe-wsparcia-
dla-rodzicow-i-rodzin-po-stracie-dziecka.html przeczytajcie,
piszcie, dzwońcie, przyjdźcie...
Gosia

[halas1961]

Droga Cleo dziekuję raz jeszcze za slowa ciepłe. J atak jak i Marionetka uważam
zenasze dzieic juz nie sa biedne, to my co tu pozostałysmy, tylko my...choc moze
nie biedne, tylko tak dziwnie wybrane. Marionetko masz racje moja Agatka tez
była inna jak trochę nie z tego świata, jakby wiedziala, czula wiecej, myslała
inaczej...nawet wtedy długo przed chorobą...
Halina-mama Agatki

[grazyna1965]

Cleo, już dawno nikt tak pięknie i ciepło nie napisał o naszych
dzieciach i o nas, matkach, osieroconych, okaleczonych, ze złamanym
sercem. Ja, podobnie jak Halinka, rzadko piszę na forum.I nie
dlatego, że nie potrzebuję tego, że ,,stanęłam na nogi" czy cos
podobnego. Ja już nie znam słów, które mogłyby wyrazić to co czuję.
Nie potrafię napisać nic więcej, czuję się jakbym stala przed
ogromnym murem, bez prawa odwrotu, bez żadnej możliwości. Chcę iść
dalej i walę głową w mur. To cholerne życie toczy się dalej, ludzie
się śmieją, przeżywają smutki, radości, kochają się i nienawidzą,
rodzą się dzieci, umierają ludzie..a ja wciąż stoję przed tym
okropnym murem i walę głową w niego. I codziennie pytam siebie jak
to możliwe, że ja wciąż żyję? Pracuję,jem, śpię,oglądam telewizję i
mam poczucie, że tak naprawdę mnie tutaj nie ma. Nawet nie wiem
gdzie jestem, czy w przeszłości, w przyszłości..na pewno nie tutaj.
Przecież nie ma tutaj mojej Patry, nawet nie wiem gdzie teraz jest,
więc gdzie jest moje miejsce? Chcę być z moim dzieckiem ale nie wiem
gdzie jest. Już nie wiem w co wierzyć, w co nie, nie wiem kim
jestem. Jak trudno zachować człowieczeństwo gdy nie ma się już
serca. Dzisiaj obok mojej szkoły byl wypadek, bardzo tragiczny w
skutkach. ZginąŁ młody motocyklista. Okazało się, że był w wieku
mojej Patry. Wszyscy byli bardzo poruszeni a ja szłam po schodach i
pomyslałam , że kolejna matka wlasnie dowiaduje się o śmierci
swojego dziecka..to wszystko. Jak strasznie pusta jestem w środku,
jak bardzo wyzbyta wszystkich uczuć..to nie ja, ta dawna Grażyna.
Patra pewno nie jest ze mnie dumna teraz ale ja nie mam siły żeby
cokolwiek zmienić w sobie.Wszystko wydaje mi się takie nieważne już,
nic dla mnie nie znaczy. Swoje obowiązki wykonuje bez zarzutu ale
nie ma już w tym serca. Bo nie ma serca we mnie. Umarłam za życia
cleo, tak to wygląda. Nie wiem kiedy znów znajdę siły na pisanie ale
chciałabym bardzo mocno uściskać wszystkie matki opłakujące swoje
dzieci. A Tobie cleo chcę podziękować za Twój wpis, za wiersz, który
wyraża wszystko co czuję. Za Twoje słowa o Patryni. Nie ma dla matki
nic piękniejszego jak mowienie o jej dziecku. Już nikt nie mówi o
mojej Patrze, tak jakby nigdy Jej nie było.A przecież Patra
jest..tylko nie wiem gdzie.
Grażyna,mama Patryni

[halas1961]

Kochana Grazynko
nie tylko o Twojej Patryni nikt nie mówi, o Agatce rowniez mało kto.
Częściej sa to obcy ludzie, ktorzy czytaja moje wiersze tu i tam... A rodzina,
bracia, nawet kwiatka zaden nie kupil marnego na druga rocznicę smierci Agatki,
chrzestny jeden byle jaki znicz(brat mój). I ja mimo ze kocham ludzi mam do nich
zal, jakos nie potrafie bardzo wspolczuc, ze kregoslup go boli i musi brac
zastrzyki, jakos to dla mnie malo "szokujące". Powiem Ci ze smiac mi sie chce z
tego "ogromnego problemu . Oto obcy ludzie sa mi bliżsi dzis nieraz niz ludzie z
ktorymi łączą mnie więzy krwi. I tak mam chęć ogromna kiedys im to wszystkim
wygarnąć prosto w oczy. I chyba bez względu na to co sie dalej potoczy przy
nadarzającej sie okazji tak zrobię. I oczekują ze na to wesele w sierpniu pojde
. Chrzestna jestem. Do kościoła nie pójde to juz postanowione, nikt mnie nie
namówi ani nie zmusi. A na samą uroczystość jeszcze nie wiem. Widzisz Grazynko
tak sie tu i ja dzis uzalam przed toba i forumowiczami. JAdę do tego WOżniakowa
na Dni Skupienia. Nie bede tam caly czas, bo na kilka godzin w sobote bede
musiala wyskoczyc do Kutna na konkurs jednego wiersza. Wiecie wiersz z tych co
do nieba, z tych co to Listy takie do Agatki. Chce bardzo zeby i inni ludzie
uslyszeli jakie my matki osierocone do swoich dzieci listy piszemy.
Grazynko wiem ze nie lubisz takich zbiorowych spotkan i ja mam obawy ale
przeciez mam nadzieje ze nic tam nie bedzie na rozkaz i bedzie mozliwosc wyboru
uczestnictwa w tym czy innym spotkaniu. Moze bys sie wybrała, moze to by jakos
Ci pomogło.
Pozdarawiam wszystkich
Halinka-mama Agatki

[tilia7]

Grażynko napisałaś:ZginąŁ młody motocyklista. Okazało się, że był w wieku
mojej Patry. Wszyscy byli bardzo poruszeni a ja szłam po schodach i
pomyslałam , że kolejna matka wlasnie dowiaduje się o śmierci
swojego dziecka..to wszystko. Jak strasznie pusta jestem w środku,
jak bardzo wyzbyta wszystkich uczuć..to nie ja, ta dawna Grażyna.

Ja nie dziecko opłakuję jak wiesz,tylko partnera,ale odczucia mam zupełnie takie
same jak te,o których tu piszesz.Nie umiem współczuć,nie obchodzi mnie niczyj
ból,nic mnie nie porusza.Zobojętniałam tak,że czasem mnie samą to przeraża,bo
jest wręcz nieludzkie.Tłumaczę to sobie tym,że jak szklane naczynie jestem tak
do granic możliwości napełniona moim własnym bólem,że nie przyswajam już nic,ani
kropla bólu więcej nie jest już w stanie się zmieścić,więc on spływa po mnie
dokładnie tak,jak spływa woda po całkiem pełnej butelce.

[grazyna1965]

Moje kochane dziewczyny, jakie my jesteśmy pokaleczone..Tilio, ja
wiem jak Ci ciężko.Nie straciłaś dziecka ale straciłaś najdroższą Ci
osobę. Nie chciałam pisac tylko o bólu matki..tak wyszło mi,
przepraszam Cię kochana.Ja straciłam moj jedyne dziecko, moją
największą miłość. Poza dziadkiem i babcią, ze strony ojca, wszyscy
bliscy moi żyją. Do śmierci Patry nie rozumiałam co to jest żałoba,
opłakiwanie do utraty oddechu. Moja babcia, ze strony mojej mamy, ma
100 lat. A mojej Patry nie ma..a miała tylko 23 lata. Zawsze mowiłam
sobie ,,wszyscy..tylko nie Patra" a to własnie Ją straciłam.
Licytuję się z Bogiem dlaczego nie ktoś inny mi bliski / wiem,
straszne i nieludzkie /, dlaczego to moje dziecko, które jest dla
mnie najwazniejsze. Boję się własnych myśli Tilio..nie dość, że
jestem pusta to jeszcze chciałabym poświęcić inne życie w zamian za
Patrę. Pewnie będę się za to smażyć w piekle, ale jest mi już
wszystko jedno. Nie będę sama przed sobą udawać, że jestem lepsza bo
tak nie jest. Wystarczająco staram się funkcjonować w pracy i nie
obarczać moją żałobą dzieciaków, przecież to nie ich wina, że mój
swiat się zawalił. Wolę zostać w swoim świecie, do którego nikt już
nie ma dostępu.
Halinko..jak doskonale znam to uczucie. Mam ochotę wrzeszczeć na
wszystkich, którzy klepią przy mnie o swoich dzieciach i oczekują
jeszcze mojego zainteresowania. Nie widzą mojej zaciskającej się
szczęki, nawet nie mają pojęcia co ja wtedy czuję. Po cholerę mi
tacy ludzie, po co mi to ,,bycie z ludźmi"? Ja od rodziny uwolniłam
się,nie zachęcam do odwiedzin,nie chodzę na żadne uroczystości. I
już nie oczekuję od nich niczego. A jak słyszę jakieś głupie
komentarze typu ,,musisz się otworzyć, musisz wyjść do ludzi" / moja
własna mama nawet tak mówi do mnie / to pytam ,,czy gdybym ja umarła
byłabyś otwarta"? A jeśli mówi to inna osoba to pytam czy gdyby to
jej dziecko umarło to miałaby ochotę na spotkania?Wiesz Halinko co
przewaznie słyszę w odpowiedzi? ,,Gdyby moje dziecko umarło to ja
bym nie przeżyła.." A ja to jestem jakaś inna, z kosmosu? Dlaczego
ja mam się z tym pogodzić?? Czy to takie trudne do zrozumienia?
Dlatego nie chcę już mówić o tym, nie chcę tłumaczyć, chcę zniknąć,
chce być niewidzialna. Halinko, dla mnie kilka osób to już tłum.
Znalazłam tutaj, na forum, dwie bliskie mi osoby. Straciły tak jak
ja dziecko. Potrafimy o tym rozmawiać, nie zadajemy sobie głupich
pytan, rozmawiamy o wszystkim, ale przede wszystkim o naszych
dzieciach. Dla mnie to bardzo dużo, żałuję tylko, że nie mieszkamy
bliżej bo moglibysmy sie częściej owiedzać. Bardzo ale to bardzo
chciałabym Ciebie Halinko poznać osobiście ale myślę, że takie
spotkania w większym gronie nie są dla mnie. Może kiedyś odwiedzę
Cię jak pozwolisz? Jestem podróżnikiem, jak tylko mam czas. Bo jak
wiesz, uciekłam w pracę. Pracuję po 10 godzin dziennie, przez cały
tydzień, dzień w dzień. W sobotę i niedzielę odsypiam. I tak się
kręci moje życie.Aby minął kolejny dzień.
Ale dzisiaj rozpisałam się ..ale ten wiersz cleo tak na mnie
podziałał..cleo, jeszcze raz dziękuję.
A teraz spadam bo muszę o 6 wstać i zwlec się do tej pracy..
Jeszcze raz ściskam Was
Grażyna, mama Patryni

[tilia7]

Grażynko kochana,nie przepraszaj,bo nie ma za co,źle mnie
zrozumiałaś,moją intencją nie było zwracanie Ci uwagi,że nie tylko
strata dziecka boli.Napisałam,bo poruszyły mnie Twoje słowa o
zobojętnieniu na cudzy ból-a poruszyły mnie dlatego,że sama też
zobojętniałam.I choc już to pisałam nie wiem ile razy powtarzam
wciąż od nowa:"cierpienie nie uszlachetnia".I nie otwiera na
ludzi,bo ja mam takie same odczucia jak Ty,że skoro nikt nie może
mojego bólu zrzumiec to lepiej mi samej w moim małym własnym świecie.
Przytulam cię mocno

[agawyzga]

Witam ..
Ja tez jestem mamą,która dołączyła do waszego grona 8 miesięcy temu,straciłam
19-letnią śliczną córeczkę i w najśmielszych snach nie sądziłam,że przyjdzie mi
się zmierzyć z tak wielkim bólem i cierpieniem...dziś jestem już inną osobą ale
staram się nie zamykać do końca w sobie, co nie oznacza oczywiście,że mam dni
gdy nie mam ochoty spotkać się z ludźmi.
Nigdy nie byłam osobą, która przesadnie się modliła i biegała do kościoła
każdego dnia ani do dziś taka nie jestem, ale chciałam się z wami podzielić
moją siłą oraz moim sposobem na dalsze życie...
Ja wyciągnęłam w mej wielkiej rozpaczy ręce do Boga i po raz pierwszy w życiu
doświadczyłam jego pomocy, ale wierzcie mi kochane mamy,że bez Boga i jego
siły nic nie damy rade zrobić same, po prostu jesteśmy za słabe.
Codziennie powtarzam sobie Jezu Ufam Tobie, tylko ty wiesz jaki ma sens ,abym
żyła bez mojego ukochanego dziecka?? ty wiesz i takie postawiłeś mi zadanie na
drodze, a ja muszę sobie z tym poradzić...
Dzięki tej wierze dziś po 8 miesiącach już troszkę uśmiecham się do świata i
próbuje zmierzyć się z tym ogromnym smutkiem wypełniającym me serce...wiem,że
śmierć to początek nowego życia i wierze gorąco ,ze przyjdzie czas gdy
spotkamy się z naszymi ukochanymi...ta wiara pozwala mi dalej żyć i choć
troszeczkę zacząć cieszyć się z życia...czego i wam gorąco życzę..
Przytulam was mocno do mego złamanego serca i wierze gorąco,ze odnajdziecie
swoja drogę do prawdziwego szczęścia...
Agnieszka-mama Madzi

do będzie długi wywód

[cleo_1]

Dziewczyny
Może nie powinnam pisać i zabierać głosu, bo nie doświadczyłam tego,
co Wy. Jak strasznie brzmią słowa agiwyzgi – dołączyłam do waszego
grona…
Może choć trochę pomogę wam zrozumieć waszych znajomych i rodziny.
Kiedyś na całym świecie, a teraz jest tak tylko w „kulturach
wschodnich”, ludzie traktowali śmierć jak część życia, ludzie
umierali w domach, były rytuały które miały pomóc i tym, którzy
pozostali i tym, którzy odeszli. Człowiek zachodni jednak, ze swoim
kultem ciała, młodości, sprawności fizycznej, wyzbywa się wszelkiej
myśli o śmierci – w ogóle o niej nie myśli? Rak? Wylew? Zawał? To
się przydarza innym, nie mnie! Kiedyś ludzie umierali w domach, jako
ostatnią rzecz na tym świecie widzieli twarze bliskich, teraz
umierają w hospicjach lub szpitalach, w samotności, wśród obcych
ludzi, nieczułego personelu, szorstkości, hałasu. My wyparliśmy
śmierć z naszego życia, choć jest ona tak samo naturalna, jak
narodziny. Czy ja w to wierzę? Tak, ale tylko teoretycznie. Bo w
praktyce także jestem „człowiekiem zachodu”, który nie będzie umiał
pogodzić się ze śmiercią bliskich. My nie umiemy rozmawiać o
chorobie śmierci. Nie umiemy rozmawiać, bo albo ignorujemy to
zagadnienie, albo popełniamy gafę za gafą. NIE WIEMY jak pocieszyć
kogoś kto cierpi, i tylko ranimy taką osobę. To, że wasze rodziny
tak się zachowują, wynika zapewne z tego, że po prostu nie wiedzą
jak rozmawiać, wiec unikają. Stygmat matki która straciła dziecko
powoduje, że sztywnieją, czasami nawet starają się „zachować
normalnie”, co uraża osobę, która kogoś bliskiego straciła…. I tak
się koło zamyka.
Rok czasu czy dwa, czy nawet trzy lub cztery, to za mało, aby choćby
troszeczkę pogodzić się z tym, co się stało. Minie 8-10 lat i wtedy
dopiero może „wrócicie do świata żywych”. Ale tak się stanie tylko
wtedy, jeśli teraz nie zamkniecie się totalnie jak ślimak w muszelce
i nie wyrzucicie klucza, bo potem tego klucza nie znajdziecie już
nigdy. Wasza apatia, niechęć do życia, teraz jak najbardziej
zrozumiała, za 10 lat spowoduje, że nie pozostanie Wam nic innego
jak marna wegetacja do końca życia, a tak nie można, bo to jest
zaprzeczeniem wszystkiego co dobre i jasne, zaprzeczeniem waszych
dzieci i tego, czego one dla was by chciały, zaprzeczeniem wiary w
Boga i dobroć ludzką.
Każdy radzi sobie z bólem inaczej. Ja zapewne gdybym stanęła twarzą
w twarz z kimś, kto stracił swoje dziecko (wybaczcie inni, ale ta
strata, mimo, że nie mam dzieci, jest chyba rzeczą najstraszniejszą
bo burzy porządek bo to rodzice umierają pierwsi nie dzieci!) też
nie umiałabym rozmawiać… jestem produktem kultury zachodniej, choć
się przeciwko temu buntuję i nie chcę tego, ale… też ciągle uważam,
że jestem za gruba, że za mało ćwiczę, za mało się uczę, za mało mam
w sobie dyscypliny, za bardzo sobie pobłażam, jestem w środku tego
chaosu miejskiego, aut, pracy, szefów, notatek, spotkań – tylko
czasami, jak zatrzymam się i najczęściej najdzie mnie refleksja po
jakieś lekturze, wtedy widzę, jakie to beznadziejne, i że tak
naprawdę liczy się tylko druga istota (nie koniecznie ludzka! Żywa)
która czuje i pomoc dla niej. To jest to co ostatecznie wnosi
wartość w nasze życie i nadaje mu sens. TYLKO TO. Ja nie widzę nic
innego. Czasami jestem agresywna, złośliwa (np. jadąc rano do
pracy), a potem najdzie mnie myśl – to twój bliźni, choć debil, to
prawda, ale współczuj mu, bo jego przeznaczeniem, jak każdego na tym
świecie, jest cierpienie. O tym mówią święte księgi każdej chyba
religii, choć może w inny sposób. Człowiek jako ostateczny cel
wszystkiego. Odnaleźć w sobie spokój i dobro (w przeciwieństwie do
wielu, wierzę, że można do tego dojść także w tym naszym zwariowanym
zachodnim świecie, nie trzeba wyjeżdżać do asramu aby osiągnąć
oświecenie).
Może mogę tak pisać z pozycji osoby, której w życiu „się udało” –
póki co. Pewnie tak, ale strasznie ciężko jest wejść w inną skórę,
ja nie wiem kim jestem i co tu robię, i jaki jest sens tego
wszystkiego będą w miejscu w którym jestem, a gdybym była kimś
innym – tego nie potrafię sobie wyobrazić.
Wydaje mi się, że pisanie, grupy wsparcia, to coś co chyba pomaga,
choć zapewne trzeba się PZREMÓC aby brać w czymś takim udział.
Gdybym JA straciła bliską osobę, próbowałabym robić coś, co zawsze
mnie pociągało, co sprawiało mi frajdę, co było czymś, na co się
czekało, co robiło się z radością i namaszczeniem. Wiecie co bym
zrobiła gdybym czuła się jak Wy? A przynajmniej co chciałabym
zrobić? Pojechałabym do mojej ukochanej Afryki i tam pracowałabym na
rzecz ludzi lub zwierząt. Sprzedałabym wszystko co mam i
wyjechałabym. Jestem sama, nie mam żadnych zobowiązań. Gdyby zmarł
mój partner tak właśnie chciałabym te sprawy załatwić. Musiałabym
tylko znaleźć dobrych opiekunów dla moich muchomorów – dwóch kotów i
psa.
Czytam właśnie wspomnienia dziennikarza włoskiego Tiziano Tarzani.
Zachorował na raka i pisze, że tę chorobę, to co ze sobą przyniosła,
potraktował jak błogosławieństwo, bowiem pomimo tego, że go
zabijała, jednocześnie pomogła mu otworzyć oczy na coś, czego
wcześniej nie zauważał – duchowość, Boga, sens życia, drugiego
człowieka. Wiem, że to dziwne podejście ja również byłam zszokowana
i nie wierzyłam mu ale myślę, że on tak to właśnie oceniał choć
pewnie trochę z perspektywy tego, że jednak się na kilka lat
wyleczył (przeżył kilka lat po chemii, radioterapii)
My ludzie zachodu nie wiemy, co zrobić ze śmiercią, nie wiemy, w
której leży szufladce, co więcej, nie chcemy tego wiedzieć. Dlatego
jak nas dopada, świat – w dosłownym słowa znaczeniu – zwala nam się
na głowę.
Co jeszcze? Wywoływałam kiedyś duchy. Od tamtej pory wierzę w to, że
jest druga strona. Jeśli jest – jeśli coś przetrwa moment śmierci –
to na pewno spotkamy się po drugiej stronie z naszymi kochanymi
zmarłymi. Rok temu śniła mi się moja Babcia która powiedziała,
Anitka, tam jest dobrze, ale my nie możemy się kontaktować z wami w
żaden sposób. Jeśli jest coś na tym świecie pewne, to miłość,
śmierć, i to, że granica dzieląca życie i śmierć nie może zostać
przekroczona przez nikogo, kto jest po jej przeciwnej stronie.
Dlatego nigdy żadna z nas nie znajdzie DOWODU. Dowód to coś, co
można pomacać w wstawić w gablotkę. My możemy mieć tylko WIARĘ. Nie
szukajcie dowodów. Przecież każda z Was czuje, wie gdzieś w środku,
że tak właśnie jest.
Przepraszam, jeśli niechcący was uraziłam.
Modlę się za waszych i za moich zmarłych

[agawyzga]

Cleo...dlaczego uważasz,że moje słowa są straszne? myślałam ,że choć troszkę napawają nadzieją...??
Agnieszka-mama Madzi

[cleo_1]

Agawyzga,
chodzilo mi tylko o to, że kolejna osoba została dotknięta takim
nieszczęściem, tylko w takim kontekście to pisałam.
Pozdrawiam Cię ciepło

[tilia7]

Napisałaś:Gdybym JA straciła bliską osobę, próbowałabym robić
coś, co zawsze
mnie pociągało, co sprawiało mi frajdę, co było czymś, na co się
czekało, co robiło się z radością i namaszczeniem. Wiecie co bym
zrobiła gdybym czuła się jak Wy? A przynajmniej co chciałabym
zrobić? Pojechałabym do mojej ukochanej Afryki i tam pracowałabym na
rzecz ludzi lub zwierząt. Sprzedałabym wszystko co mam i
wyjechałabym. Jestem sama, nie mam żadnych zobowiązań. Gdyby zmarł
mój partner tak właśnie chciałabym te sprawy załatwić.

Wiesz,wszystko to mądre jest i piękne,ja kiedyś też myślałam,że "tak
chciałabym te sprawy załatwic".Ale nie gdybaj,co by było,gdybyś to
Ty straciła dziecko bądź partnera,bo-z całą życzliwością i szacunkim-
nie wiesz o czym mówisz.Po takiej stracie znika świat.Nie w
przenośni,tylko najdosłowniej na świecie.Znika wszystko NIE MA
Afryki,ludzi,zwierząt,NIE MA świata.Jesteś tylko Ty i ból taki,że
każdego dnia rano budzisz się i przede wszystkim dziwisz się,że
jeszcze żyjesz.To nie jest też czas,żeby myślec jakie będzie nasze
życie za 10 lat i czy nie będziemy zgorzkniałymi ludźmi.Nic mnie nie
obchodzi za 10 lat-ja nie wiem czy dożyję wieczora,bo każdego dnia z
sobą samą walczę o to,żeby w ogóle przeżyc.Bardzo to wszystko
pięknie brzmi i romantycznie,że cierpienie otwiera na ludzi,na
duchowośc i takie tam.W rzeczywistości cierpienie wywołuje
wściekłośc,agresję,destrukcję,myśli samobójcze,nienawiśc do
wszystkiego co piękne i żywe,zawiśc wobec szczęścia innych i
kompletne zobojętnienie.Że są ludzie którzy mimo to jadą do Afryki
pomagac głodującym dzieciom?Są.Tylko uwierz mi,oni nie z miłości do
innych to robią.To jest taka ucieczka przed samym sobą,na
zasadzie"będę na siłę robił coś sensownego w tym bezsensownym
świecie",to jest szukanie sensu na siłę,szukanie ratunku dla
SIEBIE.Ratunku przed cierpieniem,które zabija i niszczy.
Nikt kto nie przeżył naprawdę bolesnej straty,nie ma pojęcia czym
ona jest i jak się człowiek pod jej wpływem zmienia.
Więc moja droga Cleo jeśli marzysz o Afryce,spakuj walizki i jedź
teraz.Bo nigdy nie wiadomo jak potoczy się życie i możesz któregoś
dnia obudzic się i przekonac,że Afryki dla Ciebie już nie ma i nigdy
nie będzie.

[cleo_1]

Tilia7, nie złość się, proszę.
Napisalam że to gdybanie bo nie potrafię postawić się w Twojej
sytuacji. Napisalam, że chcialabym, żeby tak było, żebym mogła
jednak mysleć o innych i pomagac innym. Wcale nie oznacza to, że
wiem, że tak by było, bo nikt z nas nie tego wiedzieć naprzód nie
może...
Ból i cierpienie są udziałem każdego z nas, prędzej czy później, pod
tym wględem każdy jest równy.
Nie chcę Was złościć swoim niezrozumieniem.
Chciałabym abyście mogły znaleźć choć odrobinę spokoju, zyczę wam
tego z całego serca.
Pozdrawiam was mocno mocno i serdecznie

[tilia7]

Cleo,ja się wcale na Ciebie nie złoszczę.Przedstawiam Ci tylko spojrzenie "z
drugiej strony lustra".Wszystko co się o żałobie,stracie i śmierci bliskiej
osoby myślało "przed" zostaje poddane okrutnej weryfikacji i choćby się nie wiem
ile o tym myślało wcześniej,i nie wiem ile przeczytało na ten temat książek-a
sama dużo bardzo czytam i myślałam,że dużo wiem-okazuje się niczym wobec żywiołu
rozpaczy.
Faktem jest,że człowiek przechodząc przez to wszystko staje się z dnia na dzień
twardszy.Dosłownie jak ta skała,która przetrwała ogień,wodę,wiatr i trzęsienie
ziemi.Ta twardość dodaje siły ale też powoduje,że cały świat rozbija się o nas
jak o skałę właśnie,że jak skała stajemy się obojętni na los innych-ja
przynajmniej tak to czuję.
A tak swoją drogą Cleo-i to nie jest złośliwe pytanie,nie odbierz tego tak,pytam
po prostu z ciekawości-dlaczego czytasz to co tu piszemy,jeśli sama nie
przeżywasz żałoby?Zrozum mnie dobrze,nie przeszkadza mi to w żaden
sposób,zresztą wykazałaś mnóstwo wrażliwości i współczucia a wiersz dla
osieroconych mam rzeczywiście piękny i skoro chcesz to czytaj a nawet pisz.Po
prostu nie rozumiem,czemu pogrążasz się w cudzym bólu,zamiast cieszyć się
życiem,póki cieszyć się możesz.Jest tyle ciekawych portali,piszesz,że masz psa i
koty,czemu na przykład nie portal dla miłośników zwierząt?Czemu nie w stronę
życia patrzysz,tylko w stronę śmierci?Nie gniewaj się proszę,że pytam,podkreślam
jeszcze raz,że mi nie przeszkadzają Twoje wpisy.Pytam,bo nie rozumiem...

Tilia

[cleo_1]

Trafiłam tu przypadkiem. Nigdy nie wiemy, dlaczego cos sie dzieje.
Może mam coś zrozumieć? Nie wiem.
Mam schorowanego Tatę, który jest dla mnie największym przyjacielem
od dzieciństwa. Toleranycjny, ciekawy świata, jestem taka jak on.
Zawsze byl mi bardzo bliski. Martwie sie o niego kazdego dnia i
kazdego dnia po trochu sobie wyobrazam, jak to bedzie gdy go nie
bedzie. To co tu przeczytalam, daje mi pewne wyobrazenie, choć jak
mowie, strata dziecka jest dla mnie najgorsza stratą jaka może
dotknąć człowieka
Staram sie zrozumieć. W jakiś sposób jest to moja "żałoba". Strata
Mamy mojego przyjaciela (jesteśmy ze sobą 15 lat i bardzo bardzo się
kochamy) była pierwszą stratą, która mnie bezpośrednio dotknęła.
Mój przyjaciel mimo że bardzo związany z Mama (ojciec pił i bił...)
po jej śmierci, mimo ze w depresji, nigdy nie odwrocił sie od
zadnego człowieka. Ale to jest wyjątkowa osoba i wyjątkowa rodzina,
oni sa nie z tego świata. WyjątkoJa nie umiałabym pewnie być takim
wyjatkiem.
Oczywiście Tilio jestem też na kilku forach kotowych:-), ale
nieczesto pisze czy czytam, mam niestety dość absorbującą pracę...
Dziewczyny, musicie wiedzieć, że nie musicie robić tego co chcą
inni. Halinka, nie idz na ten slub, jeśli to ma byc dla Ciebie
koszmar, uważam że nikt nie może tego wymagać od Ciebie.
Chciałabym bardzo Wam pomoc ale wiem ze nie moge. Myślę o Was.
Może Bóg znajdzie dla Was choć odrobinkę spokoju.

[tilia7]

Masz rację,może nic nie dzieje się bez powodu.
Piszesz,że Twój przyjaciel po śmierci mamy nie odwrócił się od ludzi...to nie
chodzi chyba o odwrócenie.Ja też,jeśli mogę komuś pomóc to pomagam,mimo
wszystko.Ale zupełnie inaczej się pewne rzeczy widzi,inaczej przeżywa.Ja zawsze
byłam bardzo wrażliwa na innych ludzi i na zwierzęta,na ich
krzywdę.Teraz-zostały pewne nawyki,wpojone odruchy,żeby pomóc jeśli to
konieczne.Ale to już jest jest zupełnie co innego.Równie dobrze mogłabym nie
pomóc.Jest mi to obojętne po prostu.Kiedyś jak słyszałam o czyjejś śmierci
naprawdę współczułam.Dziś-kiedy sama przez to piekło przeszłam-nie współczuję
bardziej-mówię "szkoda" i nie poświęcam temu żadnej myśli więcej.Mam "swoją
śmierć" żadna inna,żaden inny ból,żadna inna krzywda nie są w stanie naprawdę
mnie poruszyć.Może to się zmieni jeszcze,ale nie sądzę.Na razie tendencja jest
taka,że kamienieję coraz bardziej.Ale-jak słusznie zauważyła Halinka to nie jest
znieczulica.Natomiast to jest znieczulenie,to jest obrona mojego organizmu,który
w ten sposób mnie chroni bo wie,że nie nie zniósłby już ani grama bólu więcej.
Też mam kota:)
Pozdrawiam

[cleo_1]

Tilia,
Rafał i jego siostry mieli ciężką szkolę życia i nie znałam w życiu
ludzi bardziej lojalnych, z większym kręgosłupem moralnym i
życzliwością dla ludzi niż oni (nie mówię tu tylko o Rafale, ale o
jego siostrach). Ale tacy ludzie zdarzają się raz na milion i ja
cieszę się że dane mi jest ich znać. Oczywiscie żaden ideal, sporo
wad i wkurza czasami ale myślę że każda z nas chcialabym mieć takich
przyjaciól znajomych.
Myślę o Was i o waszym nieszczęsciu i modlę się abyście znalazły
spokoj.
Tilio, pomagaj dalej zwierzakom, one niczemu nie są winne. Ludzie
zanieczyszczyli ziemię i to ludzie ludziom zgotowali ten los (rak,
zawał, nadciśnienie) ale zwierzaki i dzieci są takie bezbronne i
niewinne. Rób to nawet "automatycznie" jak piszesz ale ja sądzę ze
ktoś kto jest wrazliwy na krzywdę innych a Ty wydajesz się być osobą
z dużą empatią nie może tak całkiem zapomnieć o biedzie innych
niewinnych stworzeń.
Dziewczyny nie będę już tu pisała, ponieważ mam wrażenie że..
Ale będę czytala i modliła się za Was i jednak ta lekcja cos mi
dala - na pewno inaczej spojrzę na kogos kto stracił bliską osobę.
Któras z was napisala że jak pyta kogoś co on/ona by zrobili gdyby
stracili dziscko i ta osoba odpowiada "nie przeżyłabym" - to to jest
tak nieczułe i egoistyczne podejście że po prostu nie potrafię sobie
wyobrazić jak możecie się czuć:-((((((
Bardzo was przytulam

[annubis74]

Droga Cleo,
nie zaglądałam wcześniej do tego wątku, bo nie był on adresowany do
mnie, ale teraz zajrzałam. Cleo, przepraszam nie chcę Cię urazić,
ale to co piszesz to tylko teoretyzowanie i oby tak pozostało.
niestety to co czytasz nie da Ci zadnego wyobrażenia "jak to jest
ponieść taką stratę". pRawda jest taka, że miotamy się od rozpaczy
do nadziei i z powrotem, a czasem zadne słowa nie są w stanie oddać
bólu jaki się czuje, bo człowiek miałby ochotę siedzieć i wyć jak
zwierze

[cleo_1]

Tilia7
raz jeszcze przeczytalam Twoją odpowiedź.
Masz rację, jestem głupia myśląc tak, i nawet nie próbuje wstawić
sie w Twoją skórę, bo to po prostu niemożlwie. Ja teoretyzuje i
idealizuje, wy praktykujecie w realnym świecie. Przepraszam. Tak mi
bardzo przykro, że tak Wam jest źle. Bardzo Wam współczuję:-((((
Nie mam już nic do powiedzenia, każde Twoje słowo to racja i prawda

nie potrafimy przezywac tragedii innych, bo...

[halas1961]

Ja napisze tylko iz to ze nie ppotrafimy sie rozczulić i przezywac tragedii
które dotykaja innych ludzi (jak np. ten wypadek opisany przez Grazynke)nie jest
niczym dziwnym, to nie jest nasze znieczulenie, to nie jest nasza nieczułość i
zoobojetnienie. My nie bedziemy tego odczuwać jak inni ponieważ my najgorszej,
najokrponiejszej straty juz doznałyśmy . To nie jest znieczulica. tak ma być. I
wiesz Grazynko tak zrobie jak Ty piszesz. Jesli bratowa sie zacznie oburzac,
spytam wprost: "gdybys musiala powiedziec swojej Ani ze jest chora na raka,
gdybys musiala patrzec i nie moc jej uratowac, gdybys musiala kupowac jej
sukienke nie do slubu ale do trumny czy dzis bylabys w stanie isc na slub mojej
corki." Tak po prostu spytam bez zadnych ceregieli.
Cleo my rozumiemy ze Twoje intencje sa jak najbardziej pełne szczerosci i dobrej
woli. My, w kazdym razie ja robie rzeczy ktorych wczesniej nie robilam. Ale
Tilia ma racje, jedz do tej Afryki juz teraz, nie czekaj. Jesli mozesz jedz, bo
potem kiedys moze nie byc juz Afryki choc dla innych wciaz bedzie. Pozdrawiam
ceplo wszystkich
Halina- mama Agatki

[margolka-and-more]

"Starałem się milczeć, gdy ktoś dyskutował o umieraniu. Chciałem milczeć." (J. Baczak, Zapiski z nocnych dyżurów, Z nocy szesnastej)

Do Halinki

[agalt]

halas1961 napisała:
> Jesli bratowa sie zacznie oburzac, spytam wprost: "gdybys musiala > powiedziec
swojej Ani ze jest chora na raka,
> gdybys musiala patrzec i nie moc jej uratowac, gdybys musiala
> kupowac jej sukienke nie do slubu ale do trumny czy dzis bylabys w > stanie
isc na slub mojej corki." Tak po prostu spytam bez zadnych > ceregieli.

Halinko, jeśli mi wolno, chciałabym Cię prosić, żebyś jeszcze przemyślała, co
powiesz swojej bratowej... Mam dla Ciebie ogromny szacunek z powodu Twojego
ogromnego taktu i rozwagi. Ja nie znam Twojej sytuacji dokładnie, być może ktoś
nie tyle oczekuje ile wręcz domaga sie Twojej obecności na weselu nie licząc się
z Twoim bólem.
Ja jestem w podobnej, choc jednoczesnie całkowicie odmiennej sytuacji. Córka
ciotecznego brata mojego Jasia wychodzi za mąż w lipcu. Ma wspaniałego chłopaka,
planowali ślub juz dawno, kiedy nie mieliśmy jeszcze pojęcia o chorobie Jasia.
Mieliśmy iść na wesele razem. Teraz oni zaprosili mnie na ślub i na wesele z
moim synem. Na pewno pójde na ślub, ale na wesele nie dam rady. Powinnam tam byc
z Jasiem. Boję się, że to byłby dla mnie ból nad siły. Ale wiem, że oni po
prostu chcieli mi zrobić przyjemność. Chcieli mi pokazać, że są ze mną, że o
mnie pamiętają. Są dla mnie ogromnym wsparciem. Może myślą, że powinnam się
oderwać, spróbowac "wrócić do normalnego życia". Tyle, że TO jest moje normalne
życie teraz. I tym moim obecnym normalnym życiu jest zbyt wiele bólu i tęsknoty,
żebym mogła je zabrać ze sobą na wesele. Powiedziałam im o tym szczerze i oni
mnie zrozumieli.
Ja wiem, że obecność na tym weselu prawdopodobnie byłaby dla Ciebie bólem ponad
siły (choć kiedy pisze do Ciebie przypomina mi sie opisany chyba przez Ciebie
dawno sen o morelowej sukience i zastanawiam się, co by chciała Agatka). Ale
jeśli mogę Cie prosić, przekaż swoja decyzję inaczej. Słowa maja wielką moc.
Czasem jest tak, że pomyślimy coś lub powiemy i to sie potem dzieje, choc nie
taka była nasza intencja...
Przytulam Cie mocno
a/

[tilia7]

Myślę,że to wszystko zależy od sytuacji i od tego,jak te osoby
reagują na odmowę.Jeśli da się to przekazac delikatnie i zostanie
się zrozumianym-jak w Twoim wypadku Agalt,to faktycznie lepiej tak
nie mówic.Ale jeśli są to osoby zupełnie niewrażliwe i nieczułe na
nasz ból i wiadomo,że będą nas dręczyc i się oburzac z powodu odmowy-
to ja osobiście uważam,że czasem trzeba byc brutalnym,żeby dotarło.
Powiem szczerze,że ja nawet mojej mamie,którą bardzo kocham i bardzo
mi zależy na jej wewnętrznym spokoju,też w tak brutalny sposób
musiałam uświadomic własne uczucia.Kiedy po raz któryś usłyszłam,że
już najwyższy czas się pozbierac i życ "normalnie",spytałam,czy to
znaczy,że gdybym ja umarła,to oni tylko rok popłaczą a potem się po
prostu pozbierają tak,jakby mnie nigdy nie było i nic złego się ze
mną nie stało.Bo jeśli tak,to ja się nie będę wysilac i męczy
dalej,bo życ mi się wcale nie chce i tylko dla nich tu jestem.I choc
było to dla mnie przykre to uważam,że postąpiłam słusznie,bo dopiero
zasugerowanie mamie straty jaką ona mogłaby ponieśc,uświadomiło jej
choc trochę,że nie rozmawiamy o jakimś drobnym wydarzeniu,które mnie
na chwilę wytrąciło z równowagi tylko o ŚMIERCI,tragedii,dramcie.Że
mój smutek,roztargnienie,lęk,rozpacz,bezsilnośc,frustracja to nie
jakieś moje fochy,tylko naturalna reakcja,na tragedię która mnie
dotknęła,że zawalił mi się świat i odbudowanie go- o ile w ogóle
jest mozliwe-będzie trwało lata a może zejdzie mi na tym cała reszta
życia.
Zgadzam się z Agalt,że słowa mają czasem wielką moc,ale jeszcze
większą moc mają uczucia.Wydaje mi się że lepiej te uczucia wyrzucic
z siebie niż tłamsic w sobie,męczyc się z nimi a jednocześnie
pozwolic rosnąc rozżaleniu i niechęci do bratowej.Bo wtedy te same
słowa mogą kiedyś zamienic się nie w stwierdzenie ale w życzenie.I
dopiero wtedy jest naprawdę źle,bo nawet jeśli to życzenie nigdy się
nie spełni,zatruwa naszą własną duszę.A to o nią trzeba dbac przede
wszystkim.

[agalt]

Tilio,
masz całkowitą rację. Jeżeli tej osobie trzeba wyłożyc rzecz łopatologicznie, to
trudno... Ale ja bym zostawiła łopatę na moment, gdy nic innego by nie
zadziałało. Tak mam, poza tym wiem, że mój Jaś by tak chciał...
Ja tylko myślę, że czasem my patrzymy na to, co nas spotyka bardzo
jednostronnie. Nie wyobrażam sobie pójścia na wesele. Ale jest mi naprawdę miło,
że rodzina Jasia uważa mnie za osobę na tyle bliską, żeby ją na wesele zaprosić.
I wiem, że Halince ciężko, ale zastanawiam się, czy myślała, jak by się poczuła,
gdyby nie została zaproszona...

nie potrafimy przezywac tragedii innych

[agalt]

To chyba nie jest do końca tak, jak piszecie. To nie tak, że nie potrafimy
przeżywac tragedii innych. Bo jeśli byłoby tak, to to forum by nie istnialo, a
my nie byłybysmy dla siebie nawzajem takim wsparciem. Nie rozumielibysmy innych,
nie wpółczuli...
Moim zdaniem to nie jest żadna znieczulica, ani otępienie, odrętwienie, czy
jakkolwiek to jeszcze nazwać... Po prostu zanim śmierć bliskiej osoby dotyka nas
osobiście, postrzegamy tragedię innych jako coś przerażającego, czego nawet nie
umiemy sobie wyobrazić. Ani nie chcemy sobie wyobrażać. Współczujemy tym osobom,
ale ich nie rozumiemy. Jesteśmy przerażeni na samą myśl, że nas mogłoby to
spotkać. To, czego nie rozumiemy, co jest ponad nasze pojmowanie, zawsze budzi
silniejsze emocje.
A kiedy stajemy twarzą w twarz ze śmiercią kogoś, kto jest nam bardzo bliski,
nagle dane jest nam zrozumiec ten ból. I kiedy potem słyszymy o cierpieniu
innych, emocje są mniejsze, ale bardziej tę osobę rozumiemy. I tak naprawdę to
tego zrozumienia potrzeba w takich chwilach bardziej, niż emocji. Dlatego
większym wsparciem jesteśmy dla siebie tutaj, choć sie nie znamy osobiście, niż
są nam osoby, które nas otaczają... Tak mi sie wydaje...
Przytulam cieplutko

[krystyna1958]

To prawda nasze serca sa jak bryla lodu,nic nie cieszy,nie przynosi
radosci.Jestesmy otepiale.Moj synek urodzil sie z ciezka postacia
porazenia mozgowego,doszla epilepsja wieloobiawowa lekooporna bardzo
duzo wycierpial w zyciu.Wszyscy bliscy litowali sie ale
nademna,"Boze za co to Ciebie spotkalo" nie nad moim synem. Prawie
nikt nie rozumial,ze mozna tak bardzo kochac chore dziecko.Moj synek
byl najkochanszym ,najpiekniejszym,najdrozsza istotka jaka obdazyl
mnie Bog,kochalam i kocham Go nad zycie.Walczylam o kazdy kolejny
dzien zycia synka.Nie mial szansy na zycie,skasowali go wszyscy juz
od progu jego zycia,Jarek przezyl prawie 17 lat.Nie przespalam setek
nocy,wylalam morze lez.Przyszedl dzien kiedy zakonczylo sie Jarka
ziemskie zycie,stalo sie to 201dni temu. Oszukal mnie myslalam,ze
Jarek odpoczywa,a on po cichutku z usmiechem na buzce mnie
zostawil,odszedl.Gdybym wiedziala minute przed tym ,odeszlabym razem
z nim,jakos to bym sobie zalatwila......!Teraz mam duzo
czas,spokoju,.....ale po co.Nic mnie nie cieszy,nie mam w sobie
odrobiny woli zycia.Zycie stalo sie puste,bez sensu.Zycie bylo w
tedy,teraz jest wegetacja ,odliczanie kolejnych
poniedzialkow,dni,tygodni,miesiecy.Tak naprawde nikt nie liczyl sie
tylko moj synek.Za zycia byl ledwo akceptowany,teraz juz nikt go nie
wspomina........dlaczego bo byl dzieckiem kalekim,byl dla innych
tylko balastem.Jarek umarl,a moje serce razem z nim.Jestem jak
GLAZ.Udaje,ze czyms sie interesuje,robia ze mnie losia w ramach
terapi,niech sie ciesza ,ze mi pomagaja,we mnie juz nie ma zycia. K

[halas1961]

Co do niezaproszenia na wesele, to raczej w gre by nie weszło bo ja jestem
chrzestną. Na wesele mysle ze dam rade pojsć. Ja nie dam rady pojsc od domu
gdzie krzyzem błogosławi sie pare mloda, nie dam rady isc od koscioła i nie
pójde choc sie tego ode mnie oczekuje. Jesli bratowa zachowa sie jak powinna
słow napisanych w powyzszych wypowiedziach nie bedzie. A tak wogóle
postanowiłam, ze nie bede rozmawiala z nia tylko z Parą młoda, wytłumaczę im
dlaczego nie będe mogła byc w domu i kosciele. Bo u nas jest taki zwyczaj ze w
kosciele mlodzi dziekuja rodzicom i chrzestnym. No i ta ceremonia przed
ołtarzem, ta sukienka, to wszystko, przeciez ja bede widziala tylko moja Agatke
w trumnie, jej sukienke , jej wlosy, konwalie z niezapominajkami w jej dłoniach,
rozaniec w jej dloniach. Dlaczego nawet moja matka nie potrafi sie choc troche
wczuc w moja sytuacje, dlaczego ja mam sie ttlumaczyc, dlaczego do jasnej cholery...
Nie piszcie juz nic wiecej na ten temat, proszę Was.
Halina-mama Agatki

[agalt]

Przepraszam, wybacz.
Cokolwiek zrobisz, jesteśmy z Tobą. I Agatka przede wszystkim. Nie musisz nic
robić na siłę...

[tilia7]

Częściowo masz rację Agalt,ale u mnie to ewidentnie jest znieczulenie i
obojętność.Forum....tak na tym forum potrafimy się zrozumieć,współodczuwać i
współczuć.Ale moje zobojętnienie jest dla mnie widoczne również wtedy,kiedy
wchodzę na to forum.Kiedy tu trafiłam sama byłam w najgłębszej rozpaczy i kiedy
poznawałam tragedie poszczególnych osób,potrafiłam szczerze nad nimi płakać mimo
własnego bólu.Ale teraz już tak nie jest.Osoby,które są tu od dawna albo chociaż
od kilku miesięcy stały mi się bliskie i bardzo cenię kontakt z Wami.To już jest
takie zżycie,taka wspólnota,bo w końcu spory kawałek tej drogi przeszłam w
Waszym towarzystwie,więc i wdzięczność czuję za okazane wsparcie i cieszę,
się,że mogę z wrażliwymi,inteligentnymi osobami wymienić poglądy na sprawy ważne
dla mnie,o których w codziennym życiu nie ma z kim porozmawiać.Ale kiedy
pojawiają się teraz nowe osoby to powiem szczerze,że albo nie czytam ich postów
albo czytam,ale -przepraszam za brutalną szczerość-nie czuję w związku z tym
NIC.Myślę,tak z rozumu myślę,że to smutne,że znowu ktoś załamany tu trafił.Ale
nie czuję nic.Nie mam nawet potrzeby pocieszyć.Zresztą i tak pocieszyć nie można...
Myślę,że to się wzięło z faktu,że ja w mój ból wpadłam naprawdę z jakąś
niezwykłą intensywnością i bez żadnych "ochraniaczy".Moja psycholog
stwierdziła,że u mnie nie zadziałały żadne mechanizmy obronne,żadne.Śmierć
mojego partnera była dla mnie nie tylko strasznym ciosem ale też takim
zaskoczeniem,takim szokiem,że te mechanizmy po prostu nie zdążyły
zadziałać.Dopóki mój organizm nie zaczął padać z wyczerpania byłam jednym
wielkim wyciem bez żadnego znieczulenia.Ja sama nie umiem uwierzyć,że w ogóle to
przeżyłam,nie umiem uwierzyć,że można przeżyć uczucia o takiej intensywności i
żyć.I powołując się jeszcze raz na obiektywizm osoby która mi towarzyszy w tej
żałobie-moja psycholog też cały czas powtarza,że przy tak intensywnym
przeżywaniu tych emocji aż trudno jej uwierzyć,że ja żyję-bo i to są jej słowa
"jak patrzę na panią to myślę,że ja bym tego nie przeżyła".Ale organizm ma
jednak określoną wytrzymałość.I teraz w końcu mechanizmy obronne zastosował.Moje
zobojętnienie jest takim właśnie mechanizmem.Mam dość własnego bólu,mój mózg nie
przyswaja już po prostu więcej.Rozum wie oczywiście,że w takiej czy innej
sytuacji POWINNO się współczuć,ale w emocjach tego nie ma.Zobojętniałam na
czyjeś tragedie,na makabrę,na czyjeś cierpienie.Naprawdę zobojętniałam.Może to
się zmieni-trudno ocenić,wiadomo,że w procesie żałoby te emocje cały czas
podlegają zmianom,ale jak na ten moment jestem zobojętniała.Nawet własnymi
domowymi sprawami przejmuję się mniej niż kiedyś,a czasami wcale.Niełatwo się do
tego przyznać,ale taka jest prawda.

[grazyna1965]

Tilio,napisałaś znów wszystko to co ja chciałabym napisać. Nie
potrafię tych wszystkich moich poplątanych myśli opisać ale jak
czytam Ciebie to mam wrażenie, że piszesz o mnie a nie o sobie.
Wiesz, że ja zaczynam się ,,usprawiedliwiać" z mojego stanu? Z tej
totalnej pustki jaka jest we mnie, z lenistwa, z braku empatii, ze
złości jaką w sobie noszę..ze wszystkiego praktycznie. Nie mam siły
starać się,cokolwiek to znaczy. Jedyne na co mam siły to praca.
Czasami mam wrażenie, że jdynym moim celem jest wywiązanie się z
obowiązków jakie mam w szkole i w klubie. Moje życie to
teraz ,,świat pracy", w nim jakoś się odnajduję, pilnuję terminów,
bez przerwy coś piszę, nawet mam jakieś pomysły..potem gdy wracam
do domu wszystko znika, jestem w innym świecie, w świecie bez
Patry.To jest za trudne dla mnie więc znów szukam zajęcia związanego
z pracą..na szczęście jest już noc i znów można się położyć, zasnąć,
zapomnieć. Rano od nowa zaczyna się praca i kolejny dzień bez Patry
zaliczony. Ale są wieczory, że nic nie pomaga, wtedy wariuję. Czy
tak można żyć? Chyba tak, skoro żyję tyle czasu. Tylko co to za
życie? Moja "Afryka" to praca, szczególnie z moimi niepełnosprawnymi
zawodnikami. Ale każdy powrót z pracy to pustka, to dom bez śmiechu,
to szukanie Patry. Nie radzę sobie z tym poczuciem pustki i z
tęsknotą za Patrą. I powiem Ci Tilio, że tej "Afryki" tak naprawdę
nie ma, to tylko taka "tabletka" na przetrwanie. I jak to z
tabletkami, kiedyś skończy się jej działanie. I co wtedy? Inna
tabletka? W moim przypadku co to może być? Już nic i nikt nigdy nie
sprawi, że poczuję,że życie jest piękne. Bo nie jest. Jest straszne,
brutalne, bezsensowne. Ale chcąc czy nie, jestem w nim..i to jest
cholernie trudne bycie w świecie, w którym nie ma mojej Patryni.
Mojego szczęścia, mojej miłości życia, mojego cudu.Mojej jedynej
córeczki, mojej Patryni.
Grażyna,mama Patryni

[grazyna1965]

Halinko, ściskam Cię mocno i często myślami jestem przy Tobie i
Agatce, pamiętaj o tym. Wiem, że to żadne pocieszenie ale jak jest
Ci tak ciężko, że zmysły odmawiają posłuszeństwa to pomyśl, że jest
gdzieś daleko taka matka jak Ty, która czuje i przeżywa tak samo,
która szuka sensu istnienia każdego dnia.Pokaleczona,powalona na
łopatki ale walcząca wciąż..dla swojego dziecka. Takich matek
walczących jak my jest strasznie dużo, o wiele za dużo..w ogóle nie
powinno ich być,ale nie wiedzieć czemu ten świat jest tak
skonstruowany. Nie udało się Panu Bogu wiele
rzeczy,niestety.Przedwczesna śmierć, śmierć dziecka,zniedołężniała
starość, która dla niektórych jest koszmarem i godzeniem w
człowieczeństwo, kalectwo ludzi i wiele innych rzeczy, które są i na
które nie mamy wpływu. Ale są też te cudowne chwile w życiu
człowieka..tylko że wydaje nam się, że one będą trwać wiecznie. A
tak nie jest. My to już wiemy.
Całuję Cię mocno
Grażyna,mama Patryni

[tilia7]

Wiem Grażynko,czuję tak samo.Praca jest takim "wejściem w rolę",wiadomo co
robić,bo obowiązki tego wymagają i można w tą rolę uciec choć na chwilę.A poza
tym pustka,pustka,pustka.Ja też nie mam siły się starać.Czasem czytam wpisy
różnych osób na forum "mama-wdowa" i dziwę się,że piszą o tym,że chcą,żeby ból
przeszedł.Ja w swoim bólu utknęłam,nie mogę go znieść a jednocześnie nie umiem
go "puścić",bo czuję,że wtedy nic mi zupełnie nie zostanie.Masz rację "Afryki"
nie ma a jeśli jest,to jest tylko tabletką ZAMIAST...
Ostatnio z moją psycholog rozmawiałam o tym "życiu po życiu"-bo tak nazywam
to,co teraz się ze mną dzieje.O tym,że czuję się w tym życiu
uwięziona.Teoretycznie mogę robić wszystko,mogę robić mnóstwo dobrych i
ciekawych rzeczy,albo niedobrych i nieciekawych albo niedobrych ciekawych
itd.Mogę wszystko-tylko nie to co bym naprawdę chciała.Niby wolność,ale od
ściany do ściany.
Piszesz,że życie jest straszne-to prawda.Czasem jest też piękne,czasem tak
piękne,że zapiera dech,ale to piękno powoduje,że jest jeszcze straszniejsze...

[karnivora]

potrafimy

[halas1961]

Kochana Grazynko
napisałaś dokładnie to wszystko co i ja bym chciała napisać. Ja nawet sie
zmuszam do działń jakiś dla innych, niby mnie to cieszy zetam coś komus pomoge,
itd, al ekiedy wracam do domu, kiedy wracam do sowjeo prawdziwego zycia to jest
tak jak i u Ciebie. Ja mam wrazenie zedopiero teraz zaczynam przezywac załobe,
ze ten pierwszy i kawalek drugiego roku to był jakiś amok, cos takiego co nie
pozwoliło mi zwariować, nie skupiac sie na sobie , pomagać innym, chocby słowem
na tm forum. Jade do tego Wożniakowa, nie wiem czy dobrze robie, na pewno nie
bede sluchac szczegółów o targediach innych ludzi, jedynie pobieznie. Na pewno
nie dam rady tego sluchac. Dzis 15 lat jak zmarł mój tata
pozdarwiam Was
Halina-mama Agatki

[annmaria]

Wrocilam z cmentarza gdzie niby ma byc. Ale wiem przeciez ze Go tam
nie ma . Rownie dobrze moglabym pojsc do parku albo gdziekolwiek
indziej. No ale do rzeczy swiatelka dwa zapalilam. To drugie to dla
Janka ze Lwowa. Dawno Go nie ma mysle ze moze sie spotkali. A
jeszcze o cierpieniu. Utwardza jak cholera. Czlowiek jak ze stali
sie czuje. Inny taki inny niz przed. Otwiera sie prawdziwe
spojrzenie na swiat co moze cieszyc a co nie warte niczego nie
warte. Mysle ze smierc drogiego drogiej w pewien sposob okalecza
odbiera ale i tworzy kogos nowego kogos komu juz nic zlego ten los
nie da bo wszystko wytrzyma bo jest jak skala niezniszczalny na
zewnatrz ale w srodku delikatny oboloaly i tkliwy. A

Dni za dniami mijają przyspieszając wciaz biegu...aż się urwą...Za
marzeniem nadąrzyć nie mogą...A pytanie odwieczne CO na tamtym jest
brzegu? Pali usta i ludziom i Bogom...

[halas1961]

kochan Aniu dizekuję Ci za pamiec o mym Ojcu. Masz słuszną rację w srodku
jestesmy delikatni i tkliwi, obolali. Brakowało mi tego własnie okreslenia:tkliwi...
Łzy na wierzchu w razie najmniejszej przykrości...
Halina-mama Agatki

[tilia7]

Tak to chyba jest,że czym bardziej w środku tkliwy i pokaleczony,tym bardziej na
wierzchu skorupa i skała.Nawet twarz mam skamieniałą z tego bólu,cały czas
kontrola,żeby te łzy nie były na wierzchu-jak pisze Halinka-i w końcu twarz
kamienieje jak zastygła lawa.I tak samo kamienieje serce - odbija cudzy ból,żeby
nie zdołała przeniknąć do tego zbyt czułego środka.
Ja się łapię czasem nawet na takiej w pewnym sensie wyniosłości wobec ludzkich
codziennych problemów.Nie lubię tego,ale nic nie poradzę,że tak odczuwam.Dla
samej siebie tez jestem twardsza.Z jednej strony staram się o siebie dbać,być
wyrozumiała,tak jakoś samą siebie utulić w tym bólu i jeśli chodzi o uczucia
związane z żałobą to daję sobie pełne prawo do przezywania ich wszystkich.Ale na
przykład jak mi zimno to się nad sobą nie rozczulam,tylko mówię sama do
siebie:"daj spokój,taki ból wytrzymujesz,a zimno ci przeszkadza?"I faktycznie
jest tak,że się człowiek robi jak ze stali - tak samo twardy i tak samo zimny
jak metal.

[tilia7]

Halinko,ja też dopiero teraz przeżywam żałobę.Nic nie wiem z tego pierwszego
roku,nic,jakby mnie nie było,nic prawie nie pamiętam,nie wiem,że płynął czas,nie
wiem jak w ogóle przeżyłam.Nie wierzę,że ten rok przeżyłam.U mnie to też był
całkowity amok.Niby byłam świadoma cały czas swoich myśli i uczuć a mimo to cały
czas byłam w szoku.

[kasa1923]

do halas1961
Wożnikowo to szczegóły o tragediach Innych, to może faktycznie nie
warto jechac. Kazdy ma swoja tragedje i niech ja zachowa dla siebie.
Myslałam, że jednak będzie to cos zupełnie innego...

[wielki_szuwarek]

hmm...

[198-3mk]

Witaj cleo!
Bardzo dawno nie wchodziłam na to forum. Dzisiaj weszłam i przeczytałam Twoje
słowa, oraz wiersz do osieroconych matek.
Pozwoliłam sobie poczuć że jest też skierowany do mnie, bo również straciłam
swojego 22-letniego syna Marcina, pokonanego przez chorobę
nowotworową.
Wiersz jest śliczny. Bardzo Ci za niego dziękuję.
Najbardziej jednak dziękuję Tobie za to, że poruszył Cię Nasz los. Los
osieroconych matek...
I tak jak piszesz Kochana, nasze serca są miękkie, pełne miłości, ale potrafią
być twarde jak stal, kiedy walczymy o Nasze dzieci...
Jeszcze raz bardzo Ci dziękuję.
Pozdrawiam Serdecznie. Beata-mama Marcina.

[198-3mk]

Cleo-to znowu ja-)
W pierwszej kolejności napisałam do Ciebie, a potem dopiero przeczytałam wpisy.
BRRRRRRRRRRRRRR Jak mi się zrobiło niesmacznie...
Jak się cieszę że uciekłam z tego forum. Ile tu jadu... Złośliwości...
Nietolerancji... Fuj... Te osoby które piszą że trzeba szanować zdanie innych,
same nie potrafią uszanować tego co jest napisane nie po ich myśli...
Dlatego stąd uciekłam. Wypowiedzi osób które też straciły dzieci, wpędzały mnie
w poczucie winy tylko dlatego ze czułam i robiłam inaczej niż One...
Śluby... Jaki to piękny czas...
Czy to że my przeżyliśmy tragedię, upoważnia nas do tego aby innym zabraniać
cieszyć się swoim szczęściem...?
Mój syn który zmarł, był moim najstarszym synem.
Równy miesiąc od Jego śmierci, było wesele od córki siostry mojego męża.
Poszliśmy do kościoła. Złożyliśmy życzenia. Nie było łatwo...
Dwa lata od śmierci Marcinka, żenił się mój drugi syn, a Jego brat. Tego roku,
20 czerwca ożenił się trzeci syn.
Czy miałam im tego zabronić...? Nie. Nigdy bym tak nie postąpiła.
Uważam że śmierć ich brata, nie może przesłaniać ich życia.
Bo Oni żyją... My żyjemy... Dla nas życie toczy się dalej... A mam nadzieję że
kiedyś dowiem się dlaczego nasze losy potoczyły się tak a nie inaczej.
I jestem bardzo szczęśliwa że dzięki mojej postawie, życie moich pozostałych
dzieci, toczy się dobrym torem. Ciesze się że żadne z nas nie potrzebowało
psychologa, bo miałam w sobie dość siły, aby nas wszystkich przez to
przeprowadzić. Mądrze przeprowadzić...
Czy to było dla mnie łatwe... ? Nie!!! I nadal jest różnie, ale warto było
zaryzykować.
Mnie tu nie chodzi o to aby innym dawać rady. Warto jednak aby ci inni, też
czasem pomyśleli o tym, że doświadczenia osób postronnych, mogą mieć swoją
wartość...
Twoje słowa cleo, są dla mnie bardzo mądre i osobiście nie widzę powodu, dla
którego miałabyś przestać tu pisać.
Halinka pisze wiersze, Ty cleo piszesz wiersze. Tilia kiedyś wspomniała że
pisała listy. Ja napisałam książkę. Jest to pamiętnik o chorobie i śmierci
mojego syna. Została wydana. Już jest sprzedane 3 tys. egzemplarzy. I też się
tym cieszę... Cieszę się z meili i listów od czytelników, którzy do mnie piszą,
dziękując mi za taką książkę. Pochwaliłam się!-) A co? Nie mogę, kiedy inni mogą -)
Cieszę się że dałam synowi spokojnie odejść. W nagrodę czuję Jego pomoc. Jego
opiekę. Nic nie ma za darmo na tym świecie...
Cleo, widzę że wycowałaś się z forum. Nie ty pierwsza...
Proszę Cię jednak, jeśli przeczytasz to co napisałam, to poślij mi
mały uśmiechnięty dziubek. O taki -)
Pozdrawiam. Beata-mama Marcinka Kanik.

[first.marionetka]

"Ile tu jadu... Złośliwości...
Nietolerancji... Fuj."

Beatko, a nie myślisz, że to ból, tylko i aż ból a nie jad.
Jesteś przed nami, czas dał ci coś, czego ja np. jeszcze nie mam - mądrość w
odczuwaniu rozstania.
Myślę, że w żałobie zawsze jest ból, który można pomylić i nazwać go np. jadem.
A to ludzkie nieradzenie sobie ze sobą, ze światem........

[198-3mk]

Witaj!
Jednak znowu dałam się wciągnąć ale jesteś jedyną osobą do której czuję bardzo
duży szacunek Marionetko /chyba Małgosiu/ wybacz jeśli pomyliłam imiona. Z góry
przepraszam. Nie chcę nikogo tym zdaniem obrazić. Po prostu marionetka jest dla
mnie autorytetem.
O co mi chodzi Małgosiu...
Ja wiem , rozumiem co znaczy słowo ból, tylko czy czasem nie dajemy temu słowu
za dużo praw...?
Przeżyłam stratę, odczuwam ból, więc mogę nienawidzić innych, mogę ignorować
ludzi, mogę obarczać wszystkich w koło, za to co mnie spotkało, tylko dlatego że
mnie boli...? Chyba nie...
Ja staram się nie mylić bólu z frustracją. Ból mnie nie upoważnia do niczego.
Nie tłumaczy mojego zachowania. Rozumiem, psycholodzy mówią, masz prawo bo
cierpisz... Księża mówią , masz prawo bo cierpisz/nie wszyscy/. Ale czy przez to
prawo jesteśmy upoważnieni do zadawania bólu innym ludziom...?
Moim zdaniem cleo tak pięknie pisała. Mogła wogóle nie zwrócić uwagi na nasze
tragedie. Mogła przejść obok. Minąć nas.
Cleo zachowała się wspaniale. Zatrzymała się przy naszym nieszczęściu. Pochyliła
głowę nad naszym nieszczęściem. I co...?
Okazuje się że nie powinna bo nie doznała uczucia straty... Bo nie cierpi... Bo
nie jest w żałobie... Tylko dlatego odsyła się Ją na forum dla kotów...? Kobiety
wybaczcie, ale dla mnie jest to niepojęte...
Kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamieniem...
Staram się w każdej sytuacji, w każdej osobie znaleść coś dobrego, bo bardzo
wierzę w to, że każdy z nas coś takiego posiada.
W stosunku do siebie też bywam krytyczna. Zawsze staram się odwracać sytuację, a
co ja bym zrobiła jeśli byłabym na miejscu tej osoby...?
Sedno... Odpowiedzcie szczerze. Same sobie. Czy przed waszymi tragediam tak
bardzo interesował Was los innych ludzi...?
Ich tragedie... Ich śmierci bliskich dla nich osób...? Ich ból...?
Zatrzymywałyście się, czy szłyście dalej... Bo ja nie zawsze umiałam się
zatrzymać...
A teraz umiem.
Dlatego jestem Bogu tak bardzo wdzięczna, za to,że w tej mojej żałobnej
pielgrzymce, nikogo nie skrzywdziłam. Nikomu nie ubliżyłam, tylko dlatego że
cierpię, że mnie boli.
Ostatnio nawet moja przyjaciółka przypomniała mi, że tak właśnie się
zachowywałam, i nadal w tym trwam.
Nadal bardzo współczuję ludziom którzy muszą zmierzyć się ze stratą bliskich
osób. Bardzo przeżyłam tragedię nad Smoleńskiem, płakałam nad tymi ludźmi. Nie
ważne że dla mnie świat zawalił się 5 lat temu. Dla nich świat legł w gruzach 10
kwietnia i łączyłam się z nimi w bólu po stracie ich bliskich.
Nie wiem marionetko... Może jestem dziwakiem, cudakiem, a może człowiekiem który
nie skupia się tylko na swoim bólu, i dopuszcza do siebie ludzi, też tych nie
cierpiących ale współcierpiących.
I chwała im za to, że tacy jeszcze istnieją w tym szalonym świecie.
Pozdrawiam Cię Marionetko bardzo Cieplutko. Beata-mama Marcinka.

[first.marionetka]

Beatko, nie oceniam innych z forum, bo nie mam w sobie siły, aby
pojechać na spotkanie np. do Wożniakowa i kontakcie bezpośrednim
zrozumieć Ich i siebie.
Sądzę po sobie i po wpisach innych jakie emocje nam towarzyszą.
Beatko, tu jest jedyne miejsce gdzie odważamy się wykrzyczeć swój
ból.
Na codzień ten ból jest niemy. Dławi, obezwładnia, zabiera siły.

Wiesz, ja potrafiłam wcześniej współczuć. A 10 kwietnia zobaczyłam w
jakim miejscu się znalazłam, co czuję, jak myślę.....uwierz mi,
zrozumiałam, że ja w swój 10 kwietnia weszłam wcześniej.
Myślałam o matkach, które znalazły się z tym dniem " na innej
planecie" tak jak ja, czułam ból osieroconych dzieci, małżonków, ale
to wszystko sprowadziło się do głośnego krzyku " niczego już nie
rozumiem". I żyję w tym "nierozumieniu życia". I nie jest lekko.
Ale rozumiem, że w tym bólu można kopać, obrażać.... bo może ten
ktoś nie radzi sobie jeszcze bardziej niż ja.
Zapewne nie jest to stan permanentny, ale okresowy, na czas
największego niezrozuminia nowej rzeczywistośći w której przyszło
żyć.
Wierzę, że Cleo ma na tyle empatii i rozumie, że potrzebny jest
czas, żeby przyjąć Jej współczucie..... czas......

Pozdrawiam Cię Beatko. Nadal Marionetka

[tilia7]

Beatko,nie do mnie niby Twój wpis,ale to ja odesłałam Cleo na forum
o kotach więc czuję się wywołana do tablicy.Otóż myślę,że albo
jesteś osobą bardzo złośliwą,dobrze ukrytą pod płaszczykiem
wielkoduszności i życzliwości do ludzi albo,wybacz,bardzo
ograniczoną intelektualnie,jeśli nie potrafisz przeczytac tekstu ze
zrozumieniem.Odesłałam Cleo na forum o kotach nie ze złośliwości ani
nie dlatego,że nie życzę sobie Jej wpisów-i wyraźnie zaznaczyłam,że
mi Ona nie przeszkadza.Napisałam tak,bo uważam,że nie jest zdrowym
objawem pogrążanie się w cudzych tragediach i czytanie o
śmierci,potwornym cierpieniu i bólu,jeśli można JESZCZE życ
normalnie i cieszyc się tym życiem.Chciałam Jej zasugerowac,żeby
zwróciła się w stronę życia i jego dobrej,jasnej strony póki
może.Nie widzę nic złego,jadowitego,ani podłego w tej sugestii.
Ale Ty masz taką skłonnośc,żeby wszędzie dopatrzec się jadu-każdy
sądzi według siebie.To Ty nie masz wyrozumiałości i wcale nikomu nie
współczujesz.Twoje 5 lat wobec naszego czasem niespełna a czasem
trochę ponad roku,to naprawdę wielka różnica.I mam wrażenie,że nie
pamiętasz jak to było na początku.Cały czas uporczywie powtarzasz,że
z Bogiem,że z pokorą itd.A ja nie wierzę w to,że nie ma w Tobie
żadnych złych uczuc-bo są w każdym człowieku i siłą rzeczy w żałobie
przeżywa się i takie okresy,kiedy jest przede wszystkim
złośc,bunt,niezgoda i aresja czy własnie zobojętnienie na czyjąś
krzywdę.Niektórzy,jak na przykład ja, mają odwagę się do tych uczuc
przyznac a innym się wydaje,że za wszelką cenę muszą byc idealni i
jeszcze pewnie mają misję,żeby innych zmuszac do bycia idealnymi
(czytaj zakłamanymi).Jak napisała Marionetka-to forum to jedyne
miejsce,gdzie możemy wykrzyczec swój ból,gdzie możemy szczerze pisac
o uczuciach i jest oczywiste,że czasem sa to uczucia złe.Ta
szczerośc oczyszcza.W przeciwieństwie do zakłamania,udawania i
robienia z siebie świętej.Jeśli nie potrafisz nas zrozumiec,a nie
potrafisz,to rzeczywiście może tu nie zaglądaj.Oszczędzisz sobie i
nam nerwów i przykrości,bo jakoś tak się zazwyczaj dzieje,że jak coś
napiszesz to dopiero robi się ferment.
I jeszcze bardzo ważne.Piszesz,że nikogo w tej drodze swojej nie
skrzywdziłaś.Otóż skrzywdziłaś i krzywdzisz daej mnie a ja nie
jestem nikim,niezależnie od tego,co Ty na ten temat
myślisz.Posprzeczałam się już z Tobą kiedyś na tematy Boga i
zaatakowałaś mnie wtedy podle,zupełnie bez szacunku dla mojego bólu
oraz dla faktu,że jestem na początku tej drogi.Płakałam wtedy z
TWOJEGO powodu.I miałam zamiar opuścic to fotum z TWOJEGO powodu
mimo,że pisanie tu było i jest dla mnie ważne.Teraz również jestem
zła z TWOJEGO powodu,bo jak zwykle bez zrozumienia czytając,walisz
we mnie tymi kamieniami co to niby piszesz,że "kto z Was jest bez
winy niech pierwszy rzuci kamieniam".Więc myśl sobie co tam
chcesz,nie każdy może miec lotny intelekt,trudno.Ale przynajmniej
miej świadomośc,że w swojej drodze do świętości podeptałaś mnie i
moje uczucia a tym samym,że mnie skrzywdziłaś w tym swoim fałszywym
i plastikowym miłosierdziu.
Przykro mi,że muszę Ci odpowiedziec tak jadowicie ale kto sieje
wiatr,ten burzę zbiera.Życzę Ci mimo to szczerze i z całego
serca,abyś zdołała kiedyś zdobyc prawdziwą życiową mądrośc i
prawdziwe zrozumienie dla ludzkich słabości.Szanuję Cię jako
matkę,która straciła dziecko i bardzo Ci tego współczuję.Ale jako
człowiek masz jeszcze dużo do zrobienia w pracy nad sobą.Tylko,że Ty
nie pracujesz nad sobą,bo po co,skoro według własnych kryteriów
jesteś uosobieniem cnót wszelkich.Przypominam dyskretnie,jako
zatwardziałej katoliczce:PYCHA jest pierwszym z siedmiu...

[198-3mk]

Tilio.... Tilio...

Beata-mama Marcinka.

Tilio

[cleo_1]

Nie odebrałam żadnego Twojego słowa jako zlośliwości, chęci pozbycia
się mnie, oceniania tego bądź pewna. Jestem tu i czytam Was i
współczuję Wam, myślę o waszych bliskich którzy odeszli, i wierzcie
że potrafię to zrozumieć...
Bo chyba czym innym jest ODCZUWANIA BÓLU jaki wy odczuwacie - tego
nawet nie probuje ogarnąc, a czym innym jest ZROZUMIENIE oparte na
empatii, ktorej chyba mam w nadmiarze:-(
Tilio, jakiego masz kociaka, młodego, starszego, jak ma na imię i
jaki jest - możesz napisać?:-)
Jesli nie zrozumiem. Dziewczyny zadna z Was niczym mnie nie uraziła
w żadnym wpisie.
Będąc tu oswajam śmierc. Mówicie że to niemożliwe i całkiem być moze
z macie racje, ale ja tego nie wiem przeciez, stoją "po drugiej
stronie lustra", mimo wszystko
Przytulam was bardzo mocno

[tilia7]

Cleo,bardzo się cieszę,że napisałaś i że nie czujesz się urażona
moimi słowami.Tylko ktoś kto sam nie ma i nie kocha kotów,może się
poczuc obrażony "odesłaniem" na forum o kotach;)
A moją intencją faktycznie nie było "odsyłanie" Cię,tylko,jak bardzo
trafnie zauważyła Agalt,wyrażenie zdumienia,że ktoś kto nie musi
zajmuje się sprawami śmierci.Skoro w ten sposób oswajasz śmierc to
ja nie mam nic przeciwko temu.
Kota mam 6-letniego, bardzo dużego,biało-czarnego dachowca.Jest
bardzo kochany i często jest dla mnie pocieszeniem.Wyczuwa smutek a
jak widzi że płaczę,to przychodzi chociaż posiedziec obok-czyli
lepiej wie,co trzeba zrobic w takiej sytuacji niż większośc znanych
mi osób.Miałam jeszcze kotusię,która była najprawdziwszym na świecie
kocim Aniołem,ale odeszła półtora roku temu,była już bardzo chora.A
Twój kotek?Jeszcze coś o psach chyba pisałaś?Psy też bardzo
lubię.Mam w ogóle fioła na punkcie zwierząt.
Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie

[cleo_1]

Tilio,
ja mam dwa koty, wlasciwie to trzy- jeden czarnuszek roczny kocurek
z jajkami jak dzwony:-) stolujacy sie laskawie u mnie i pobywający
na ogrodzie. Razem przetrwalismy zimę, Rafcio zbił dla niego budę
aby w mrozy miał sie gdzie schować. W domu nie chcial byc.
Najstarsza to Lenka, rosyjska niebieska koteczka, arystokratka w
każdym calu, ma prawie 6 lat i jest przepiekną kotką. Imbirek to
postrzelony abisynczyk ktory zachowuje sie jakby ciągle byl
polrocznym kocięcięm, a nie statecznym 4 latkiem. Moje koty są
cudowne i bardzo je kocham, w ogole koty są nie z tego swiata.

Do Beatki

[agalt]

Droga Beatko,
wydaje mi się, że wszystkie nieporozumienia są rezultatem tego, że nie widząc
rozmówcy, nie słysząc intonacji jego głosu, latwo zrozumieć inaczej jego intencje.
Nie twierdzę, że rozumiem je lepiej od Ciebie, ale rozumiem je zupełnie inaczej.
Ja tez uważam, że Cleo zachowała sie pięknie i jestem wzruszona jej wierszem i
postawą wobec tych, którzy stracili bliskich. Ale dla mnie nikt tu jej nie
odsyła do forum o kotach. To tylko pytanie, wyrażające najwyższe zdumienie. Bo
to JEST zdumiewające, że młoda osoba, która nie doświadczyła straty bliskiej
osoby zagląda na nasze forum i pochyla sie nad naszym cierpieniem. I to
normalne, że gdy coś nas zdumiewa, pytamy "dlaczego?" W naszej kulturze źle jest
nawet wymawiać słowo "śmierć". Trzeba byc młodym, szczupłym zdrowym, bogatym i
usmiechnietym, a smierc traktowac jak coś, co nas nie dotyczy.
Co do jadu, tu zgadzam sie całkowicie z Marionetką. Łatwo wziąć czyjś ból i
nieumiejętność pogodzenia się z życiem bez ukochanej osoby, czy z dala od niej
za jad.
Moim zdaniem, Halinka nie broni nikomu cieszyc sie jego szczęściem. Tylko
zwyczajnie po ludzku boi sie, że pęknie jej serce, gdy zamiast swojej córki
będzie błogosławić innej młodej dziewczynie. I nie z zazdrości pęknie, tylko ze
smutku i tęsknoty. I to nie znaczy, że ona chce, by wszyscy inni tez byli
nieszczęśliwi. Tak samo jak ja. Z przyjemnością pójdę na ślub bratanicy mojego
Jasia. Ale boję się iść na wesele, bo oni wszyscy sa tacy dobrzy, tacy kochani,
tak bardzo staraja sie mnie pocieszyć. A ja mam wtedy od razu świeczki w
oczach... A tak bardzo bym nie chciała zepsuć im łzami tego pięknego dnia... To
chyba nie jest jad... Mam nadzieję, że nie...
Pozdrawiam Cie serdecznie
a/
PS. Bardzo chciałabym przeczytać Twoja książkę. Czy możesz mi podać tytuł i
informację, gdzie mogę ją kupić?

[first.marionetka]

Potrzeba nam czasu, aby odbudować siebie. Poskładać z kawałeczków.
Bo mnie to rozstanie " rozszarpało" na drobne kawałeczki.
Składam siebie między innymi wpisami Tilii, która tak naprawdę od
serca pisze o emocjach.
Ja swoje schowałam pod dywan. Jeszcze zwinięta w kłębek nie potrafię
spokojnie o nich mówić.Jeszcze nie uporałam się z obezwładniającym,
odbierającym siły bólem.
Wpisami Agalt, które również bardzo mi pomagają i porządkują moje
wnętrze.
Bardzo mi pomógły wpisy Halinki, Grażynki są przede mną i np.
Halinka napisała, że chyba dopiero wchodzi w żałobę.
Ja też tak mam. Wiem, że jeszcze otacza mnie szok, ogłupienie.
Niekiedy pojawia się żałoba, ale wtedy zupełnie nie daję rady.

Dlatego proszę, nie oceniajmy, bo można kogoś nieświadomie zranić
tak jak pisze Tilia.
To nowe życie jest dostatecznie trudne i bolesne. A do tego siły już
wątłe, koncentracja równa zeru i nieraz można żle zrozumieć intencję
wpisującej osoby.

Beatko, ja myślę, że napisanie książki było dla Ciebie swojego
rodzaju katharsis.
Moje katharsis jest właśnie na tym forum.
I chodź wiem, że nie zawsze piszę logicznie nie spotkałam się z
ocenianiem za co jestem wdzięczna.
Wiesz, ja nieraz nie potrafię przeczytać ze zrozumieniem, wtedy nie
odpisuję, bo czuję, że czas na wyciszenie.
Ale uwierz mi, jak aksjomat czuję ból wpisujących. Nieraz tak
bardzo,a nie potrafię się z nim zmierzyć, bo mój wypełnia mnie całą.
Beatko, ja jeszcze czekam, że mój syn wróci, jeszcze nie wierzę....
zobacz w jakim jestem miejscu..... i jak tu nie krzyczeć........

[198-3mk]

Droga Agalt...

Z przyjemnością wysłałabym Ci moją książkę, lecz niestety nie mam w domu ani
jednej. Kiedy potrzebuję, jadę do Bielska do księgarni, i tam po prostu muszę ją
kupić. Teraz nie mogę tego zrobić, bo leżę w łóżku z anginką, ale jeśli
poczekasz to chętnie ją dla Ciebie kupie.
Tytuł książki; Trzymając śmierć za rękę, wydana przez wydawnictwo WAM Kraków.
Pozdrawiam, Beata-mama Marcinka.

[tilia7]

Napisałaś:"Czy to że my przeżyliśmy tragedię, upoważnia nas do tego aby innym
zabraniać
cieszyć się swoim szczęściem...? "

Nie,nie upoważnia i nikt nie miał tego na myśli.Raczej chodzi o to:"Czy to,że
ktoś nie przeżył tragedii,upoważnia go do tego,aby innym przeszkadzać w
przeżywaniu ich bólu?"

[halas1961]

no coz i ja napisze w takim razie, choc jest mi bardzo bardzo przykro. Beato
jakim prawem osmielasz sie oceniac moje slowa na temat slubu, moje osobiste
uczucia. A jesli juz to najpierw powinnas dokladnie przeczytac. Nie ma sensu
wiecej udawac ze jest okej. Wszyscy wiedza kto czytal forum wtedy gdy byals na
nim aktywna, ze z jakis powodów mi nie znanych czujesz do mnie antypatie.
Mowisz tak wiele o Bogu a czy Bóg nie powiedzial ze nie mamy prawa oceniac
drugiego czlowieka, nie badz tak pewna ze nie zrobilas krzywdy drugiemu
czlowiekowi, bo i ja przez Ciebie plakalam. Mozesz byc z siebie dumna ze Ci sie
udaje tak dzielnie isc do przodu, moze ja za 5 lat tez bede taka dzielna, dzis
nie jestem choc i tak jestem dzielniejsza od wiekszosci tych co na spotkaniu byli.
Jadu nigdy we mnie nie bylo i mam nadzieje ze nie bedzie, ale do ciebie mam zal.
Z forum odchodze, ci co sa tu czesto widza ze prawie nie pisze. Ale gdy sie na
chwile pojawiam, wraz ze mna nie pojawiaja sie spory i przykre slowa. Zycze Ci
abys tak naprawde odnalazła w sobie milosc od drugiego czlowieka, bo to w jaki
sposob piszesz o innych ludziach i sie do nich zwracasz raczej swiadczy o tym
ze na razie tylko o tym mówisz, i skad u Ciebie tyle pychy .
Przykro mi ze musialam taki list napisac.
Halina-mama Agatki

[agalt]

Kochana Halinko,
Mam nadzieję, że jednak choc od czasu do czasu znajdziesz chwilke, żeby napisać
tutaj parę słów. Zawsze bardzo uważnie czytam Twoje wpisy i są mi baaaaaaardzo
potrzebne. Podziwiam Twój spokój, rozwagę i takt. I jestem pod wrażeniem Twojej
prawdziwej asertywności, która zdaje się mówic "szanuję i oczekuję szacunku".
Pozdrawiam Cie serdecznie
a/

[grazyna1965]

Droga Beato.
Piszę tutaj już prawie 29 miesięcy i bardzo rzadko spotkałam się z
krytyką tego co tutaj wypisywałam, a zdaję sobie sprawę, że nie
wszystko było najmądrzejsze. Bo i nie mogło być. Gdy pisze się w
bólu, który człowieka rozrywa od środka, trudno o myślenie. Pisze
się po prostu to co się czuje. Dlatego czasami może być to
niezrozumiałe, niezbyt poukładane, bez logiki..ale nigdy, przenigdy
nie pozwoliłabym sobie na krytykę osób, które piszą. Bo wiem co one
czują. Niestety Beato, po raz kolejny czytając Ciebie mam wrażenie,
że Ty pouczasz jak mamy odczuwać ból, dajesz siebie za wzór. Jesteś
dumna z tego, że udało Ci się uchronić synów w żałobie..to piękne
ale nie każdy potrafi tak, a może nawet nie każdy tak chce. Ja nie
mam więcej dzieci, Patrynia to moje jedyne dziecko. Nie muszę być
silna, wspaniała, wielkoduszna. Nie muszę nawet być miła ani
dobra.Nie muszę i nie chcę udawać.I nie znoszę jak ktoś mi daje
przykłady jaki jest wspaniały. Dla mnie życie bez Patry będzie już
tylko trwaniem. Nie szukam szczęścia bo ono już jest za mną, bez
Patry obecne życie jest permanentną walką o przetrwanie kolejnego
dnia. Nie mam przyszłości, nie mam marzeń, nie mam planów. Nie mam
już niczego co mogłoby pozwolić mi na spokojny oddech.Już tak
będzie. Ale nie wszyscy są w stanie to zrozumieć.Z resztą ja nie
oczekuje już zrozumienia. Przykro mi, że ,,wpędzam Cię w poczucie
winy tym, że robię i czuję inaczej niż Ty". Nie przejmuj się moim
pisaniem, moim stanem, moim podejściem do wielu rzeczy. Rób swoje,
myśl po swojemu. Musisz zrozumieć Beato, że ludzie różnią się,
wszystkim, żałobą również. Dla jednych świat się kończy, dla innych
nie. To miejsce dla wszystskich, ale nie oceniajmy. Piszmy o sobie,
jeśli mamy siły i potrafimy -wspierajmy.Ale bez oceny.
Acha..i jeszcze jedno Beato. Moja tragedia "nie upoważnia do tego
aby innym zabraniać szczęścia", to oczywiste. Ale czyjeś szczęście
niekoniecznie musi być moim..
Mam nadzieję, że zrozumiałaś moją wypowiedź.
Grażyna, mama Patryni

[cleo_1]

Beatko:-)
jak miło czyta się Twoje słowa:-))
Oczywiscie że jestem tu i czytam, myślę o Was wszystkich, myślę też
że każdy ma prawo przeżywać stratę i załobę jak potrafi, Ty masz to
niesamowite, ogromne szczeście, że przeżywasz ją w taki własnie
sposób. To mi bardzo przypomina mojego Rafala, on cierpial i cierpi
bardzo, mineło 7 lat a ja nadal "łapię" go na tym, ,że płacze -
najczęściej w srodku. Halinka Mama Agatki, ale też inne dziewczyny
też przecież robią wiele dobrego, myślę że oziębłość i emocjonalna
pustka minie choć może dopiero po latach wielu wielu. Ale nie czuję
się absolutnie w roli mentora, nie mam do tego żadnego prawa, czytam
tylko i naprawdę proszę dobre siły tego świata, aby tym, którzy
cierpia jak wy cierpicie, dał siłę do życia.
Myślę że to forum to taka trochę pomoc psychologiczna dla osób które
tu są. A myślę też, że nikt nie ma prawa ich - was - oceniać.
Beatko sciskam Cię całą mocą mojego serca.

[tilia7]

Tak,to forum jest pomocą psychologiczną i tak,jak u psychologa
powinno się mówic o swoich prawdziwych uczuciach,tak i to forum
pomaga tylko wtedy,kiedy piszemy to,co mamy potrzebę napisac a nie
to,co napisac jest grzecznie.
Takie rzeczy jak złośc,wściekłośc,agresja,zawiśc,obojętnośc nie są
akceptowane i wcale nie jest mi łatwo przyznac się,że to właśnie
czuję.Ale nie udaję słodkiej małej zapłakanej dziewczynki kiedy
czuję,że jestem jedną wielką furią albo zimnym obojętnym głazem,bo
to nie jest forum dla bajkopisarzy tylko forum o żałobie.Mnie samej
pomaga,kiedy się tymi uczuciami z Wami dzielę i widzę,że inni też
reagują ulgą bo mogą sobie powiedziec:"Uff,nie tylko ja mam takie
uczucia i myśli-ta podła,jadowita Tilia też".
Mój szacunek do wszystkich forumowiczów w tym się przejawia,że piszę
to,co naprawdę czuję.Może zbyt odważnie,ale jak nawet przed Wami
miałabym udawac,to po co w ogóle pisac?

do Tilii

[first.marionetka]

Tilio, nie czuję w Tobie jadowitości, czuję Twój ból.
To tu zrozumiałam, że nie tylko matka może " wyć" całą sobą.
To dzięki Tobie zrozumiałam, że nie tylko ja cierpię odcierając się
o utratę zmysłów.
Niewiele osób potrafi tak trafnie jak Ty dotrzeć do moich
skamieniałych emocji.
A przecież trzeba uwolnić swoje cierpienie, schowane do środka
zabija.