poczucie winy

[cccykoria]

czy też tak macie?
człowiek całe życie się uczy, skąd mogłam wiedzieć, że mama umiera? ;(

zaczęło się od wymiotów i biegunki potem same wymioty, byłam przy mamie do 13.30, potem siostra , ja pojechałamdo dr na zdjęcie szwów.Dr która przyszła stwierdziła zatrucie przepisała leki na biegunkę i metoclopramid, a na krew która pojawiła się w wymiotach, powiedziała, że to od przełyku.
znów zaufałam i nie mogę sobie z tym dać rady.

dzwonilam jeszcze kilka razy, stan nie poprawia się, co robić? dzwonić na PR? co powiedzą? przecież była dr
o godz 19 podjęłam decyzję , nie ma żatrów dzwonię na pogotowie, ostatnie słowa jakie usłyszałam od mamy przez tel ratujcie mnie, nie zostawiajcie ja już nie mam siły.Wymieniła mama moje imię i powiedziała, ze jestem sprawiedliwa i na mnie zawsze może liczyć.

pogotowie szybko przyjechało. Ja cały czas na tel, decyzja szybko zabierają mamę do szpitala, powiedzieli co jest, siostra nie mogła sobie przypomieć i nagle mama zaczęła charczeć, ostatnie słowa jakie powiedziała do mojej siostry "strasznie mi duszno" Moja siostra nie zdawała sobie sprawy, ze to już agonia, karetka stała chwilę i odjechała na sygnale".Reanimacja" w szpitalu trwala około pół godziny, przywrócili akcję serca..Ratowali za wszelką cenę nie patrząc się na wiek.Doszło do dużych zmian w mózgu rokowania? wielka niewiadoma.Dr pozwolił na wizytę, gdy weszłam, mama szybko oddychała, przewracała szybko oczami i nagle zaczęla jej drgać prawa ręka. Siostra do dr krzyczy Panie dr, musiałyśmy wyjść.Mama odeszła na drugi dzień o godz. 10

w akcie zgonu niewydolność krążeniowo- oddechowa, nie dowiedziałyśmy się co bylo tego przyczyną, udar serce? itp

szok rozpacz i poczucie winy.Nie mam prawa wglądu do dokumentacji i dalej nie wiem.
nie ma żadnej innej opcji aby się dowiedzieć, jedyną rzeczą jaką mogę zrobić to złożyć doniesienie do prokuratury i dzisiaj zrobiłam to, teraz czekam ...

mam poczucie winy, są takie dni, że płaczę ukradkiem bez końca, nie chę aby małżonek ani dzieci wiedzieli o tym, bo oni również przeżywają..
jest mi lżej
mamo pomimo swej niepełnosprawności chciała żyć nawet w bólu ile ona się wycierpiala to nikt nie wie. Złamała sobie szyjkę kości udowej operacja, na wizycie kontrolnej ortopeda powiedziała, że nie trzeba jej żadnych rehabilitacji, bo to i tak nic nie pomoże, znieczulica itp jak można tak powiedzieć.

była wzorową pacjentką cwiczyła nie chciała się poddać, wszystko prywatnie.Dzień przed śmiercią zadzwoniła do mnie, że będzie chodzić, pojedziemy w jej rodzinne strony.To było jej jedyne marzenie

kupiłam jej dresy i w tym dniu siostra przesłała mi mms, fotkę mamy, jak siedzi na łózku ubrana i uśmiećhnięta.

tak chciała pokazać mi jak się cieszy moim prezentem a to było dzień przed śmiercią skad mogłam wiedzieć?

jest mi lżej, trzeba żyć dalej ale są takie dni jak dzisiaj, totalny dół....

[galaksy46]

Kochanie, rozumiem, jak ci ciężko. Popłakałam się czytając, co napisałaś. Dobrze, że zrobiłaś zgłoszenie do prokuratury. Musisz wiedzieć, co było przyczyną, inaczej wyrzuty nie będą chciały cię opuścić. Niestety jest tak, że chory musi podpisać kogo upoważnia do wglądu w papiery po jego śmierci. Idiotyczny przepis, wszedł dopiero od lipca tego roku.
Musisz wypłakać swój ból, tu nikt ci nie pomoże, jednak staraj się wszystko robić spokojnie, nie może się to odbić na twojej rodzinie. Mam nadzieję, że masz wsparcie rodzeństwa i męża, bez nich byłoby bardzo ciężko.
Pomyśl jednak o tym, że twoja mama już nie cierpi, ona na pewno nie ma do ciebie żalu, bo wie, że robiłaś, co mogłaś. Może przyjdzie do ciebie we śnie i powie ci, żebyś była spokojna. Na pewno jest cały czas blisko i nie opuści cię, dopóki się nie uspokoisz. Rozmawiaj z nią, kiedy jesteś sama, to pomaga, wierz mi.
Ja nie byłam przy tacie w szpitalu przez ostatnie 3 dni przed śmiercią, bo byłam bardzo zmęczona. Też nie mogę sobie tego darować. Przepraszam go ciągle i ciągle ale wiem już, że on mi to wybaczył.