do mamy Agatki

[dorrita79]

Witaj. Wiesz, zaczęłam czytać wiele rzeczy na temat Boga i te załączniki,
które na forum zamieściłaś. Nawet nie wiesz jaką mi przynoszą ulgę. Coś się
wreszcie zaczęło zmieniać w moim wnętrzu duchowym, wreszcie coś ruszyło. To
jest niesamowite. Teraz zaczynam patrzeć na wszystko inaczej. Np, że ta
tragedia była potrzebna mi po to, bym zwróciła się do Boga, bo kto głodny
miłości jego szuka. I czuję coraz większe pragnienie zbliżenia się do Niego. I
myślę sobie, że moja rodzina, TAM u Gory moze mi teraz bardziej pomagac niz
tu, na ziemi. I zrozumialam też, że miłość nie skończyła się wraz z ich
śmiercią. Moja miłość do nich jest nadal żywa, i zapewne ich do mnie też, i
zapewne dużo bardziej głębasza i silniejsza. To jest po prostu CUDOWNE!!
Potrzebowałam ponad dwóch lat i Ciebie, żeby zacząć przeglądać na oczy, żeby
zacząć się budzić ze swoich ciemności, które sama sobie stworzyłam (poprzez
mój egoizm i egotyzm). Dziękuję

[halas1961]

Dorotko
Tak bardzo się cieszę, że zaczynasz inaczej patrzeć na swoją przyszłość. Że coś
zaczęło Cię cieszyć. A przede wszystkim cieszę sie bardzo, że pomalutku
odzyskujesz spokój. Część załączników dostałam od Osoby z tego forum. Sama
jeszcze do końca nie przeczytałam. Czytam etapami. Prawda, jak to cudowne
zrozumieć , uzmysłowić sobie, że miłośc nie kończy się z przejściem naszych
bliskich na tamta stronę. Az czasem chce się uśmiechnąć kiedy wiesz że ta miłość
trwa, ze Oni są jednak na każde nasze zawołanie. Moja córeczka , mój skarb
bezustannie mi daje na to dowody. I im ja bardziej ufam Bogu tym jest lżej, tym
bardziej wszystko wydaje się prostsze. Co nie usuwa jednak tęsknoty...Niedawno
pisałam, że mam wrażenie, ze musze sie spieszyć, że nie zdążę zrobić zbyt wiele
dobrego bo moze mam za mało czasu, ale od jakiegoś czasu zmieniłam zdanie. Tak
naprawdę przecież niewiele jest ode mnie zależne. To co zrobię i ile zrobię
zależy wyłącznie od Boga. Jeśli On będzie chciał uda się z małymi planami
rozprowadzenia wierszy. A moze pokaże inny kierunek:) I tak też zauważyłam, że
jeśli oddaje Jemu swoje kłopoty to jednak lżej idzie się naprzód. Napewno
Dorotko, napewno Twoja rodzina będzie Cię wspierać. Zobaczysz, sama zreszta
pewnie juz to czujesz, że jest inaczej. Bóg chce żebysmy dopóki jeszcze tu
pozostajemy żyli szczęślwie. DZiekuje mu za wszystkich spotkanych na tej drodze
żałoby. Dziękuje mu za Ciebie również. Myśle że to nie przypadek, przecież
pisałam Ci kiedys ,że gdy przeczytałam Twoja historię to jakby Agatka mówiła,
mamo Ta dziewczyna bardziej cierpi straciła cala rodzinę. Więc nie tylko Ja
Tobie ale i Ty mnie pomogłaś. Jeśli kiedys bys chciała możesz pisac na email
prywatny.
Dobranoc
Halina-mama Agtaki

[dorrita79]

Tak, to niesamowite, ile wiara może dać. Ja co prawda dopiero jestem na początku
tej drogi (i mam nadzieję, że to nie chwilowy zapał), ale już czuję jakąś
lekkość na sercu. Może ja nie widzę tych znaków od nich lub ich nie odczytuję,
ale już sama świadomość, że oni SĄ gdzieś obok już mi daje wiele. Normalnie
jakby słońce zawitało do mojego życia. Wow wow wow. Też mi się wydaje i zresztą
tak to widzę, że od chwili tragedii na mojej drodze pojawili się różni ludzie,
często obcy w odpowiednim czasie i miejscu, żeby mi coś pokazać. Były różne małe
cuda, serca wyciągane do mnie na dłoni - nie raz się wzruszałam z tego powodu. I
wczoraj dziękowałam Bogu za Ciebie i za to forum, bo gdyby nie ono, pewnie dalej
żylam bym uparcie w zatrzetzrewieniu na Boga. Jesteś takim jednym z moich
aniołków!:-)
Wiesz, zaczęłam też również czytać rózne historie chorych dzieci na raka w
hospicjach, którym nie zostało wiele życia. Kurczę, ile można się od nich
nauczyć, ich dojrzałości życiowej, cieszenia się z każdego dnia, mimo
śmiertelnej choroby. A my, ludzie zdrowi...tak mało doceniamy własne życie.
Zaczęłam je czytać bo, szukam swego sensu życia, bo chcę zobaczyć że to moje
życie wcale nie jest takie złe, mimo że ich już nie ma tu na ziemi fizycznie, że
przecież mogę się cieszyć z tylu rzeczy, jeśli tylko zechcę.
Całuję Cię i innych na tym forum mocno

Dora

ps. a jaki jest twój prywatny mail. Mój dorrita(at)op.pl

Radość zycia ui dojrzałaść chorych dzieci

[m-i-l-v-a]

> Wiesz, zaczęłam też również czytać rózne historie chorych dzieci na raka w
> hospicjach, którym nie zostało wiele życia. Kurczę, ile można się od nich
> nauczyć, ich dojrzałości życiowej, cieszenia się z każdego dnia, mimo
> śmiertelnej choroby

Tak to prawda, co piszesz Dorritto. Mam przyjemność pracować z chorym dzieckiem.
Pierwsze co mnie w nim uderzyło, to niesamowity optymizm, radość życia wyrażana
z wielkim entuzjazmem, wymalowana na twarzy.... i niesamowita dojrzałość mimo
młodego wieku. Uwielbiam te spotkania... i teraz, kiedy mam przymusową przerwę w
pracy, to ich mi najbardziej brakuje. Dowcipkowania, rozważania samych ważnych
spraw i bardzo poważnych rozmów....w których to ja okazuję się mniej dojrzała...
Kontakt z tym dzieckiem pozawala mi nie rozczulać się nad sobą, gdy przytrafi mi
się jakieś odwracalne nieszczęście...Z cała odpowiedzialnością mogę powiedzieć,
ze jesteśmy sobie nawzajem potrzebni... i jestem przekonana, że to ja otrzymuję
więcej....

[halas1961]

Dorotko odpisałam na prywatny e-mail.
Halina-mama Agatki

[magdaberlin]

Witaj Dorrita.
jak czytam Twoje wypowiedzi to,tak jakbym czytala o sobie. Po
smierci mojego ukochanego ,i jak stracilam pseudo przyjaciol ,to
wtedy odnalazlam Boga. Zmieniam sie i czuje to . Wiem jak zylam i
jak patrzylam na swiat i widze wielka pozytywna przemiane. Fakt mam
zle dni ,ale podnosze sie i ide dalej. W najciezszych dla mnie
momentach pojawil sie przy mnie Jezus. Wiem to napewno i dziekuje mu
za to. Kiedys bylam egoistka ,wierzylam w Boga ale byl gdzies
daleko .Teraz czuje i wiem ze jest blisko nas jesli tylko mu na to
pozwolimy. Pisalam juz na tym forum o stronie Szukajac Boga ,tam
znalazlam nowych znajomych ,ktorzy cos wnosza do mojego zycia. Pewna
osoba napisala do mnie ze przechodze Nowe Narodzenie i czytajac o
tym doszlam do wniosku ze wlasnie to sie dzieje. Wierze ze Ty
Doritto tez. Zycze Ci wszystkiego najlepszego i tak trzymaj.

[kicek856]

Witam!Nie macie pojęcia ile bym teraz oddała żeby znów zacząć wierzyć w Pana, ale ja juz sama nie wiem jak.Życie przyniosło mi tyle bólu i cierpienia a mam 25 lat. Niedługo mój Czaruś będzie dwa miesiące z aniołkami a ja jestem pewna że to wina Boga i nie umiem modlić się do niego wiedząc że odebrał mi tak nagle mój najwiekszy skarb i cel życia . Teraz jest mi wszystko jedno mam głęboką depresje nie chce mi się już żyć dla nikogo.Psychiatra mi nie pomaga zapisuje tabletki na ostatniej wizycie ani sie nie zapytał jak sie czuje czy już mam inne myśli zapisał tabletki wzioł 70zł i dowidzenia taką mam pomoc.Sama nie dam rady i już o tym wiem bo widzę że jest żle ze mna w tej chwili a jeszcze niedawno miałam po co żyć. MAMA CZARUŚIA

[halas1961]

Najważniejsze jest to ,że chciałabyś spowrotem zacząć wierzyc. I myslę, że
przede wszystkim te intencje się liczą. To jest znak, że nie odeszłaś bardzo
daleko od wiary. Dwa miesiące po rozstaniu z dzieckiem maja prawo wywoływać w
Tobie bunt, złość na Boga i szukanie w nim winy.
Ale myslę, że jeśli w głębi serca jest pragnienie,żeby wierzyć to ta wiara za
jakiś czas wróci. Podobnie było z Dorotką(doritta), która straciła całą rodzinę
w wypadku. A teraz pomaleńku wraca do ludzi i do wiary, pomaleńku zaczyna
walczyć o siebie.
Myslę, że powinnas zmienić lekarza. Przede wszystkim.
Ja chodzę na ubezpieczalnię i raz tylko się zdarzyło, że nie ciągnął mnie za
język. A za każdym razem gadam i gadam...Tylko bardzo długo trzeba czekać do
niego na pierwszą wizytę.
Jesteś w wieku moich dzieci i jestem przekonana, ze masz po co żyć.
Masz po co żyć, uwierz mi. Dla siebie i dla swojego Czarusia, który choć po
tamtej stronie napewno Cię widzi.
A może chciałabyś napisać na prywatny e-mail. [e-mail]
Halina-mama Agatki

Do: kicek856

[osmiorniczka030]

Witaj!

Po smierci Taty moja wiara, ktora wydawala sie bardzo silna, po
prostu sie rozsypala. Ale nie dlatego, ze obwinialam Boga o smierc
Taty. Moja wiara sie rozsypala dlatego, ze nie moglam sie
dowiedziec, gdzie on teraz jest i czy w ogole gdzies jest. Podobnie,
jak w Twoim przypadku, zycie stracilo dla mnie sens.

Kazdego dnia wiare budowalam na nowo. Odpowiedzi na moje pytania
przychodzily do mnie same. Teraz juz wiem, ze cierpia ludzie przez
Boga wybrani. Teraz juz wiem, ze w zyciu podazamy Droga Krzyzowa za
Chrystusem. Teraz juz wiem, co znacza slowa "Nikt nie przychodzi do
Ojca, jak tylko przeze mnie." Chrystus jest dla nas jedyna nadzieja.

Trudno jest podniesc sie po tak wielkiej tragedii. Trudno jest
nauczyc sie zyc od nowa. Trudno jest znalezc odpowiedzi i nadac nowy
sens swojemu zyciu.

Jesli chodzi o pomoc dla Ciebie, to po pierwsze natychmiast zmien
psychiatre, po drugie duzo pisz na forum, tu znajdziesz zrozumienie,
po trzecie pisz listy do synka, po czwarte przeczytaj
ksiazke "Pozdrowienia z Niebios," mi ta lektura bardzo pomogla, po
piate nawet, jesli czujesz zal do Pana Boga sprobuj zamowic
przynajmniej msze swieta za swojego synka. W ten sposob mozesz
bardzo pomoc sobie i swojemu synkowi. Pomaganie tym, ktorzy znalezli
sie po drugiej stronie moze w pewien sposob nadac sens Twojemu
dalszemu zyciu.

Sciskam Cie mocno.

[jaska222]

Witam wszystkich. Codzień czytam myśli uczęstników tego forum, każda
historia, przerzycie, ucucia i myśli dotyczą częściowo i mnie. Jak
bym na nowo przychodzę prze tą Golgotę, jaką przeżyłam wraz z
śmiercią męża. Wiem i rozumiem ból każdej tu obecnej osoby. Pan Bóg
zabrał najdrozsze nasze osoby i pomieścił na szczycie góry którą
jest "Królewstwo Boże" i chociasz nam czasami jusz brak sił szarpać
się i przychodzi do głowy "niepotrafie, po co, dlaczego, czy
warto?" ale gdy odpoczniemy to jusz niema wątpliwości że tam jest
nasze pełnia życia. Życzę wszystkim nam jak najwięcej sił. A na
szczycie Pan Bóg nam szykóje nagrodę.
Janina z Litwy