Tato, idź stąd...

[asienka95]

Idziemy we troje do pokoju pobawić się samochodami.
Syn (2 lata) rozkłada samochody na łóżku, po chwili wskazuje na tatę i mówi, żeby wyszedł.
Generalnie jest mocno ze mną związany, od zawsze ma etap: mamma i mamma (choć już teraz b. chętnie zostaje np. z dziadkami).
Jak zachować się w takiej sytuacji? On jęczy, aż osiągnie swój cel - tata wychodzi.
Ja mówię, że tata też chce się z nami pobawić, a on: nieee...

[Gość: domza2]

To taki wiek i taki okres, "wybieranie" sobie rodzica. Może trwać dość długo: tato ma kąpać, mama ma ubierać butki, tato ma dawać jeść itd. U mnie też to się zaczyna. My reagujemy naturalnie, tzn. jeśli akurat wybrany przez dziecko rodzic jest zajęty czymś innym to mówimy, że musi to zrobić ten i ten i już. Na jęki średnio reaguję. Staram się jakoś tak wypośrodkować, z jednej strony uszanować wolę dziecka, ale z drugiej nie będziemy rzucać wszystkiego, bo dziecko akurat wymyśliło kto ma co robić:))

[alicjawu]

ja też myślę, zę to taki etap ;-)
Wojtek mówi - tata nie mów! baba nie mów!
mama, mama i jeszcze raz mama
jedyne co pomaga (ale nie zawsze) - jak nie widzi mamy, więc np. wieczorem kąpię i karmię małą znikając z widoku, a mąż daje kolację, mimo protestów

To jakaś totalna porażka

[scher]

asienka95 napisała:

> Idziemy we troje do pokoju pobawić się samochodami.
> Syn (2 lata) rozkłada samochody na łóżku, po chwili wskazuje na tatę i mówi, żeby wyszedł.
> jęczy, aż osiągnie swój cel - tata wychodzi.

Nie powiesz chyba, że twój mąż, dorosły facet, wykonuje polecenia swojego dziecka?
Rozumiem, że dziecka do zabawy ze sobą się nie zmusza, ale wychodzenie z pokoju "na rozkaz" to prosta droga do wykształcenia u dziecka przekonania, że to ono rządzi rodzicami, nie odwrotnie. To krok ku przepaści.

Ja bym - jako ojciec - albo przerwał zabawę z dzieckiem, ale zostałbym jeszcze jakiś czas w pokoju jako obserwator zabawy, albo razem z żoną wyszlibyśmy oboje.

[Gość: asienka95]

Oczywiście, że nie wychodzi na rozkaz.
Jest z nami, rozmawiamy... Później wychodzi, ale bardziej naturalnie...

[Gość: domza2]

Scher, nie tragizujmy. Ma zmuszać dziecko do zabawy ze sobą? Przecież to "nie" dziecka wynika z tego, że nie ma ono jeszcze ani mechanizmów udawania (nie chcem, ale muszem), ani nie umie wyrazić tego w sposób tak: "wiesz tatusiu, wolałbym aby to mamusia pobawiła się ze mną". Mąż autorki ma siedzieć na siłę, chociaż dziecko tego nie chce? Wola dziecka nie liczy się w ogóle? Ja w takich sytuacjach mówię " nie moge teraz przyjść ja, więc albo będzie to tatuś, albo nikt". Jeśli dziecko woła "sio" i macha ręką mówimy, że nieładnie i że nikt nie przyjdzie. Ale nikt z dzieckiem nie bawi się na siłę. TRochę luzu:)

[scher]

Gość portalu: domza2 napisał(a):

> Ale nikt z dzieckiem nie bawi się na siłę.

Przecież też to pisałem.

[justyna_dabrowska]

Nie wydaje mi sie sensowne dawanie dziecku az takiej władzy...ono mówi "sio" a my opisujemy co widzimy (to sie nazywa "odzwierciedlanie") czyli mówimy : "acha, wyganiasz tatę".
I tyle.
Tata siedzi bo ma jak rozumiem na to ochotę. Nie zmusza dziecka do kontaktu ale tez nie ulega dziecku...
To urealnia siłe i moc sprawczą dziecka, pokazuje mu na co realnie może miec wpływ (to, z kim sie bawi) a na co nie (to, gdzie jest dorosły).

pozdr
jd

[asienka95]

Dziękuję. :)
Nie wiem, czy dobrze zrozumiałam: mamy powiedzieć: acha, wyganiasz tatę?

justyna_dabrowska napisała:

> Nie wydaje mi sie sensowne dawanie dziecku az takiej władzy...ono mówi "sio" a
> my opisujemy co widzimy (to sie nazywa "odzwierciedlanie") czyli mówimy : "acha
> , wyganiasz tatę".
> I tyle.
> Tata siedzi bo ma jak rozumiem na to ochotę. Nie zmusza dziecka do kontaktu ale
> tez nie ulega dziecku...
> To urealnia siłe i moc sprawczą dziecka, pokazuje mu na co realnie może miec wp
> ływ (to, z kim sie bawi) a na co nie (to, gdzie jest dorosły).
>
> pozdr
> jd

[scher]

asienka95 napisała:

> Dziękuję. :)
> Nie wiem, czy dobrze zrozumiałam: mamy powiedzieć: acha, wyganiasz tatę?

Układasz sobie w głowie, co masz powiedzieć dziecku? Bardziej może intuicji zaufaj, niech w twoim wychowaniu będzie więcej naturalności.

Ja bym nie stosował żadnego odzwierciedlenia, czy tam innych psychologicznych sztuczek.
Po prostu:
- Nie wolno tak się zwracać do taty!
albo
- Nie będziesz tacie rozkazywać. Dziecko w domu nie rządzi.
albo
- To jest twój tata i pójdzie wtedy, jak sam będzie chciał.

[verdana]

A tata to drugie dziecko i w dodatku ponizej roku, ze trzeba za niego odpowiadać? Mama tu nic nie ma do powiedzenia. Tata powinien powiedzieć - to jest mój pokoj i ja tu zostanę. Albo "Ja cię z twojego pokoju nie wyganiam", albo "tak sie nie mówi", albo nic, tylko się nie ruszać.
Mama nie powinna byc pośrednikiem między ojcem a dzieckiem, sami się dogadają.

[scher]

No to:

- Nie wolno tak się zwracać do taty!
albo
- Nie będziesz tacie rozkazywać. Dziecko w domu nie rządzi.
albo
- Jestem twoim tatą i pójdę wtedy, jak sam będę chciał.

;)

[mruwa9]

Podpisuje sie pod pania Justyna i verdana, oraz dopisze od siebie: jako matka/rodzic preferowany podczas zabaw, sama nie zgodzilabym sie na taki uklad. Bycie niezastapiona nie lezy w mojej naturze i szybko wybilabym dziecku z glowy taki uklad, jaki opisujesz.