Problem z socjalizacją

[barba50]

Tak mi się nasunęło po wpisie smill w wątku o agresywnej kotce. Dawno już
chciałam o tym napisać, teraz dobry moment, może komuś taka wiedza się przyda.
Ksika JEST "psychiczna". Ja to dopiero teraz wiem, po roku prawie od
dokocenia małymi kosmitami. Ona była znaleziona jak pewnie pamiętacie na
szosie, mogła mieć wtedy 2-3 tygodnie. Jest to najprawdopodobniej sprawa
braku matki, nauki normalnych zachowań w stadzie. Jej po prostu brak wzorców
z okresu wczesnodziecięcego. Można wychować czyli wykarmić, ogrzać, wychuchać
małego kociego oseska, ale prawidłowych relacji człowiek nie nauczy nigdy.
Biedna ona jest, boi się małych-dużych już burasów, syczy, warczy,
atakuje /tylko w powietrze/ łapą, nie położy się w ich pobliżu, cały czas na
ugiętych łapach, w pozycji obronnej. A małe ją ganiają, aż wszystko furczy...
Ale dom duży, dużo rąk do głaskania, ogród, więc widać tak musi być. Krzywda
nikomu się nie dzieje, więc po prostu trzeba zaakceptować taki stan.
Jedno tylko pewne: kociak musi być z kocicą do 6-8 tygodnia życia, bo potem
może być okaleczony psychicznie

[annb]

barba50 - a nawet dłużej gdyż hodowcy wydają koty po ukończeniu 12 tego
tygdnia

[umfana]

Miałam kiedyś kocurka Bambella, który stracił swoją tragiczniemamę i rodzieństwo
. Miał wtedy z pół roku. Po tym dramacie zwariował. Do końca swojego życia
chodził, jak obłąkany po mieszkaniu, ogródku i na widok człowieka potwornie
miauczał płaczliwie... jak syrena kocia ((

[eleanorrigby]

Ja mam zupełnie inne doświadczenia.Moje 3 kocurki nie znały swojej
mamy,wychowały się na smoczku.Nie myślałam do tej pory,że koty mogą być aż tak
łagodne,przymilne i związane z właścicielem!Nigdy w stosunku do żadnego
człowieka nie użyły pazurów ani zębów,chodzą za nami jak psiaki,witają w progu
nie tylko nas,ale i naszych znajomych."Koci język" jest w dużym stopniu
wrodzony i one używają go w stosunku do nas,bo my jesteśmy ich stadem a ja ich
mamą.To prawda,że nie są zsocjalizowane na sposób koci,przez kotkę-ale nie
przejawia się to absolutnie w agresji,ale w pewnej "gapiowatości" i
nieumiejętności np.łapania zdobyczy.Owszem,gonią za muchą czy pająkiem,ale w
sposób odruchowy i widać,że nie bardzo wiedzą co z tym złapanym czymś potem
zrobić.Ostatnio cała trójka siedziała i gapiła się na pająka,od czasu do czasu
trącając go łapką a jak jednemu na tę łapę pająk w końcu wlazł,został
strząśnięty z obrzydzeniem.Nie są też nauczone ostrożności w stosunku do ludzi
i innych kotów i przypuszczam,że wypuszczone na dwór byłyby całkiem
bezradne.Oczywiście nikogo nie namawiam do odbierania wcześnie kociaków
kotce,bo wychowanie takich maluchów to zajęcie kosztowne i na pełny etat,bez
100% gwarancji powodzenia,ale jeśli już coś takiego się zdarzy,to nie musi się
wiązać z takimi zmianami w psychice kota,które utrudniają życie z ludźmi.Warto
też pamiętać,że kociak który we wczesnym dzieciństwie nie miał wcale kontaktu z
ludźmi może wyrosnąć na kota "nie do przytulania" i kota "chodzącego własnymi
drogami".

[barba50]

Eleno - Ksika do momentu pojawienia się kotów burych absolutnie nie różniła się
od innych /tzn. chowanych przez kocicę/ kotów. Była jedynie trochę mało
przytulasta, ale potrafiła spać na kolanach o ile sama na te kolana weszła.
Na dworze też sobie radziła, również z obcymi kotami, ktorych tu u nas na
osiedlu bardzo dużo. Ona w chwili kiedy bure trafiły do nas do domu nie
potrafiła "ustawić" ich na odpowiednim miejscu w kociej hierarchii, bo nikt jej
tego nie nauczył. U Ciebie sytuacja jest chyba trochę inna, bo kociąt było
zdaje się trzy i one nawet bez bacznego oka matki jakoś się w tej swojej grupce
docierały /bawiły, tarmosiły, jedno drugie pogoniło itd./. Ksika była jedna i
całkiem pozbawiona takich doznań.
A wyglądała tak:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=631&w=17849577&a=17849577
Psychiczna czy nie, ale i tak ją bardzo kochamy

cudna jest

[annb]

przepiękna

[misia007]

Barbra Twoja Ksika trafiła do Ciebie zawcześnie a moja Nina chyba do nas za
póżno, bo też mam kłopoty z socjalizacją.Dodam jeszcze ,ze specjalizujemy sie w
przygarnianiu schorowanych, odrzuconych przez matkę okolo 2 miesięcznych
kociaków,z ktorymi po wyleczeniu jest zero problemów i patrza na nas jak na
zbawców.Nina to jak na razie moja pierwsza porażka.Czekałam, az ja matka
zostawi,no bo jak tu dziecko matce odbierać(a właściwie dwa, bo był brat)a ta
strasznie dłygo sie nimi zajmowało.Zostawiła je dopiero w połowie listopada gdy
miały cztery mięsiące.Nina miała ropięjące jedno oko wiec natychmiastowa
akcja,porwanie siłą obu maluchów i kropka.Brata wziął syn i mały świetnie sie
zaaklimatyzował.Nina trafiła do nas i natychmiast uznała, ze najwazniejsi są
wacuś i Czarek, więc wszystkie pieszczoty, przymilne ocierania, radosne poruki
są tylko dla nich.Po kilku miesiacach postep jest taki, że nie ucieka w panice
na nasz widok, czasem pozwoli się pogłaskać a jak dobrowolnie podchodzi to z
myszą, zeby jej rzucić.To troche mało, bo jest taka ładniutka, zeby sie chcialo
ja głaskac, przytulać, całować.Na szczęście chlopaki nie szczędza nam czułości.