Myśleliście kiedyś o śmierci i co po niej?

[sloggi]

W niekonwencjonalny sposób rodzina i przyjaciele uczcili w nocy z soboty na
niedzielę pamięć zmarłego pół roku temu samobójczą śmiercią kontrowersyjnego
pisarza Huntera Thompsona.
Zgodnie z życzeniem zmarłego, popioły pozostałe po kremacji jego zwłok
zostały wystrzelone w powietrze wraz z kolorowymi fajerwerkami w jego
rezydencji na farmie w miejscowości Woody Creek w stanie Kolorado.

Feeria sztucznych ogni była tłem dla postawionego na cześć Thompsona pomnika
wysokości ponad 50 metrów, w kształcie rakiety z głowicą przypominającą pięść.
Zmarły pisarz już w 1978 r. wydał instrukcje co zrobić z jego prochami po śmierci.

W ceremonii pożegnania uczestniczyli jego przyjaciele, znani politycy, muzycy
i aktorzy filmowi, m.in. były demokratyczni kandydaci prezydenccy George
McGovern (1972) i John Kerry (2004). Z gwiazd Hollywood obecni byli m.in. Bill
Murray i Johnny Depp.

67-letni Hunter Thompson zastrzelił się w swoim domu w lutym. Był
dziennikarzem i pisarzem, autorem m.in. popularnej powieści "Fear and Loathing
In Las Vegas" (Lęk i odraza w Las Vegas), według której nakręcono film.

Thompson, w młodości pilot sił powietrznych, zasłynął nie tylko swoją
twórczością, lecz także z powodu konfliktów z prawem, nadużywania narkotyków i
burzliwego życia osobistego.
/onet/


Miał facet fantazję, nie ma co.

[f.l.y]

lepsze to niż podgryzanie przez robale

chciałabym mieć swoje tradycyjne miejsce spoczynku - taki grobowiec rodzinny,
żeby choć raz w roku ktoś wspomniał babkę Jadzię i świeczkę zapalił....

[skiela1]

Chyba nie ma czlowieka,ktory by przez chwile nie zastanowil sie co dalej,zwykle
jestesmy pod takim wrazeniem gdy ktos umiera ale nie tylko.
Chce wierzyc,ze po smierci jest"tak samo a inaczej, bo lepiej"."Tam" wybieramy
sobie scenariusz,aktorow i tylko ta magiczna rozdzka jest nam wreczona
od...Najwyzszego,a w tej rozdzce cala tajemnica /czyt.baza danych/,kazdy
nasz krok dobrze zaprogramowany.Ot takie moje fantazje)

[denton76]

trudno myślec o nicości, a moje szczątki niech wykorzystają ci, którzy tu
zostają jak najlepiej, resztę spalić, tylko u nas podobno nie można rozsypywać,
nawet popioły muszą być zachowane

[skiela1]

Szczatki to male piwo...co z dusza mamy zrobic??

[denton76]

przestać wierzyć, że istnieje

[skiela1]

denton76 napisał:

> przestać wierzyć, że istnieje
O nie nie.Ona istnieje i ma sie dobrze

[denton76]

skąd ta pewność

[skiela1]

denton76 napisał:

> skąd ta pewność
Czasami trzeba kogos stracic,zeby czuc istnienie duszy.Trudno to wytlumaczyc.

[denton76]

rozumiem, z takimi odczuciami się nie polemizuje

[goonia]

o, szczegolnie, jak dwie rozne osoby, nie znajace sie zupelnie, mowia ci ze
ktos Tu jest. Nie widze, nie czuje, ale stracha mam.

[zettrzy]

stracha... a mnie sie zdaje ze smierc to wyzwolenie

Czy boicie sie smierci

[skiela1]

??

[sloggi]

Nie, boję się cierpienia przed nią.

[rafi.raf]

sloggi napisał:

> Nie, boję się cierpienia przed nią.

podpisuje sie pod zdaniem sloggi'ego

[skiela1]

rafi.raf napisał:

> sloggi napisał:
>
> > Nie, boję się cierpienia przed nią.
>
> podpisuje sie pod zdaniem sloggi'ego

Bo smierc to krotka chwila tylko cierpienie przed nia strasznie dlugie.

[frida2]

Ja się boję. Chyba.

[oczydiabla]

Czy cos było przed życiem? Czy coś czuliście zanim się urodziliście?
To dlaczego ma coś być po śmierci?
Umrzemy i koniec. Nic nie będziemy czuli. Przecież jak zasypiamy i nic nam się
nie śni to nic nie czujemy. Tak jakby nasz umysł zniknął.

[muraszka1]

nie boje sie smierci,boje sie tego przed smierca,
lezenia latami,pampersow,zaleznosci od innych ludzi,
oby bylo mi dane umrzec godnie,bardzo boje sie cierpienia
rodzinie przekazalam moja wole dawno,
bo smierc przychodzi kiedy chce
bardzo bym chciala,by po smierci cos tam jednak bylo,
bo tak wielu czlonkow mojej rodziny nie dane mi bylo poznac

[rembert]

boję się, że się nie zdążę przygotować na jej wizytę. Z drugiej strony jak
pomyślę tak jak Ty o tych wszystkich którzy bez końca się przygotowują...

[lady.oracle]

Nie wiem, czy chcę iść do nieba z moherami i księżmi
(oni też pewnie by mnie tam nie chcieli),
a nie do piekła z moimi krewnymi i przyjaciółmi.
Staram się wierzyć w życie pozagrobowe, ale o ile
w moim życiu pewne zdarzenia wskazują na istnienie Boga,
w zycie pozagrobowe nie potrafię uwierzyć.

[grudniowe.slonko]

Dwa razy byłam jedną nogą po "tamtej stronie" i wiem...nie ma się czego bać.
Ale kocham życie wraz z gorszą jego stroną i chciałabym jeszcze tak sobie,
powałęsać się po Ziemi.

[skiela1]

A skad wiesz,ze to byla tamta strona?

[grudniowe.slonko]

Ponieważ dwukrotnie byłam w stanie tzw. śmierci klinicznej i nie przypominam
sobie jakiegoś strachu ,że oddzielam sie od swojego ciała.

[skiela1]

Te historie sa niesamowite.Trudne do uwierzenia ale prawdziwe.Ja w to
uwierzylam dopiero jak kolezanki coreczka,wowczas 5letnia przezyla cos
takiego.Nie mozna bylo podwazyc faktow.Nawet lekarze nie mieli nic do
powiedzenia na ten temat.

[goonia]

Staramy sie nie myslec stracha mam o tyle, ze dobrze mi na ziemskim padole i
wcale sie nie chce po zaswiatach walesac. co nie zmienia faktu, ze wierze, ze
dusza nie ginie jak cialo. Boje sie, ze bede jakas blakajaca dusza, zawieszona
miedzy niebem i pieklem, i bede mila swiadomosc tego. Brzmi zwariowanie, wiem,
ale na prawde coraz czesciej mam przypadki, ze cos jest w poblizu, nie ja to
czuje ale nie moge ignorowac. Moje dziecko nieraz pokazuje COS, nic nie ma tam
gdzie patrzy a jedenak cos ja fascynuje, nie straszy. Kurcze jak w Six sense z
Willisem. Ja dostaje gesiej skory w kazdym razie.

[skiela1]

Moja jak miala moze 10 lat?zobaczyla dziadka(ktorego zna tylko ze zdjec,bo
zmarl przed jej narodzinami).Siedzial sobie w kuchni i pil kawe(a byl
niesamowitym kawoszem),ona zeszla wieczorem na dol po picie,zapalila
swiatlo...mowi,ze ...zrobily sie takie krysztalki i znikl.Ale byla strasznie
wystraszona,tylko co ja jej mialam powiedziec?ze halucynacje ma?Wytlumaczylam
jak umialam najdelikatniej niczego nie zaprzeczajac.

[goonia]

podobno dzieci sa bardziej wrazliwe na takie rzeczy, ale z czasem zdrowy
rozsadek (?) bierze gore, lub tez tlumaczenia, ze duchow nie ma i zatracaja ta
zdolnosc. Nie wiem, wierzyc czy nie ale w pracy mialam taki przypadek, ze 2
rozne osoby doswiadczyly "wizji". Nie wiem kto tu przychodzi ani po co ale jak
slowo daje rzuce robote jak jeszcze raz cos takiego uslysze. Na szczescie to
nie w moim pokoju, te odwiedziny zza swiatow.

[grudniowe.slonko]

skiela1 napisała:

> Te historie sa niesamowite.Trudne do uwierzenia ale prawdziwe.Ja w to
> uwierzylam dopiero jak kolezanki coreczka,wowczas 5letnia przezyla cos
> takiego.Nie mozna bylo podwazyc faktow.Nawet lekarze nie mieli nic do
> powiedzenia na ten temat.

Za pierwszym razem tłumaczyłam sobie, że to był taki sen w głębokiej narkozie,
dopiero za drugim razem gdy miałam takie same odczucia a nie byłam pod
narkozą ,dotarło do mnie ,że widziałam swoje ciało z boku. Ale naprawdę lęku
nie odczuwałam.

[chaladia]

Mam to w głębokim poważaniu.
Wiem, że muszę jeszcze przezyć około 18-20 lat, by zapewnić córce utrzymanie
przec czas edukacji i stażu zawodowego. Spróbuję się z tego wywiązać.
Od życia w polskim katolandzie nic dobrego nie oczekuję.
Pojęcia nie mam, co będzie po śmierci. Każda religia twierdzi co innego, z
reguły coś sprzecznego - więc prawdopodobieństwo, że wybierając którąś trafię
na pradziwą jest bliskie zeru. Równie prawdopodobne jest to, że 'tam" nie ma
nic.

[skiela1]

chaladia napisał:

> Wiem, że muszę jeszcze przezyć około 18-20 lat, by zapewnić córce utrzymanie
> przec czas edukacji i stażu zawodowego. Spróbuję się z tego wywiązać.
Czasem jej tego nie obiecuj,bardzo czesto los ma dla nas inne plany a my nie
mamy nic do gadania.

[chaladia]

Po prostu sywierdzam, że mam obowiązek ŻYĆ, PRACOWAĆ, ZARABIAĆ, ORGANIZOWAĆ DLA
CÓRKI CIEKAWE WAKACJE, UCZYĆ JĄ TEGO I OWEGO.
I po prostu do tego czasu nie mam prawa skończyć ze sobą.
Gdyby nie ten obowiązek, to już dawno by mnie nie było...

[grudniowe.slonko]

Chociażby dla córki ,należałoby zmienić swoje myślenie. Jeżeli życie tak mocno
uwiera to chyba jest potrzebna pomoc "kogoś od duszy".

[chaladia]

grudniowe.slonko napisała:

> Chociażby dla córki ,należałoby zmienić swoje myślenie. Jeżeli życie tak
mocno uwiera to chyba jest potrzebna pomoc "kogoś od duszy".


To znaczy kogo? Klechy z KRK? Psychiatry?

[skiela1]

chaladia napisał:


>
> >
> To znaczy kogo? Klechy z KRK? Psychiatry?

Tylko nie klechy)

[grudniowe.slonko]

chaladia napisał:
> To znaczy kogo? Klechy z KRK? Psychiatry?

Ja kiedyś byłam na takim zakręcie...,że mimo wrodzonego optymizmu nie
potrafiłam sobie z tym poradzić. Na szczęście znalazła się osoba, która
namówiła mnie na wizytę u psychoterapeuty i dzięki tym pogaduchom spojrzałam na
swoje problemy inaczej. Może i dla Ciebie znalazłaby się jakaś recepta

Kpisz czy o drogę pytasz?

[chaladia]

grudniowe.slonko napisała:
"Ja kiedyś byłam na takim zakręcie...,że mimo wrodzonego optymizmu nie
potrafiłam sobie z tym poradzić. Na szczęście znalazła się osoba, która
namówiła mnie na wizytę u psychoterapeuty i dzięki tym pogaduchom spojrzałam na
swoje problemy inaczej. Może i dla Ciebie znalazłaby się jakaś recepta "

Ja jestem inżynier i patrzę na świat trzeźwo. Wiem, że mam obowiązek trwać i
nie zamierzam się od niego uchylać. Owa o samobójstwo więc nie ma. Za to
pogaduchy z psychoterapeutą po 150 zeta za 45 minut nie zmienią faktu, że nie
mogę się realizować zaowodow w tym, do czego się przez ćwierć życia
przygotowywałem i co pokochałem, że kraj w którym żyję odbieram jako bardziej
wrogi niż było GG dla moich rodziców, że nie czuję żadnego wsparcia ze strony
niechcianej przez mnie "ojczyzny" w zakresie opieki zdrowotnej, przyszłej
emerytury, zapewnienia mi dojazdu do pracy, ochrony przed bandytami itd itp.
To nie są "wymysły" to są fakty.
Psychoterapeuta może wytłumaczyć, że nie ma diabłów na strychu. Psychoterapeuta
nie pomoże na to, że będąc agnostykiem MUSZĘ posłać córkę na religię, bo żona
boi się, że dziecko będzie "wyalienowane".

Za błędy i dobroć wobec rodziców się płaci - a ja nie wyemigrowałem w
latch '80, bo moja Mam nie miałaby opieki (na rodzinę liczyć nie mogłem i - jak
się obecnie przekonuję, była to opinia słuszna). Płaci się życiem nie takim,
jak się che i - co o wiele gorsze - żalem i goryczą, że tak jest.

[grudniowe.slonko]

No cóż …każdy z Nas ma prawo postrzegać świat po swojemu, więc nie będę na siłę
przekonywać do patrzenia przez różowe okulary, nie każdemu w nich do twarzy
Oczywiście nie oznacza to, że ja nie dostrzegam niedogodności i bezsensu życia
a jednak udaje mi się zauważać także dobre jego strony i dzięki temu mam się
zupełnie dobrze,mimo (obiektywnie rzecz biorąc) nieciekawego położenia.

[skiela1]

Nie,nikogo sie nie zmusi ale namawiac mozna.
Chaladia,przeciez Ty nie masz rak juz zwiazanych.Swiat otworem stoi.Zamiast
samounieszczsliwiac siebie i rodzine(ktora patrzy na niezadowolonego wiecznie
ojca,meza...)probuj cos zmienic a nie winisz za wszystko PRL.

[chaladia]

skiela1 napisała:

> Nie,nikogo sie nie zmusi ale namawiac mozna.
> Chaladia,przeciez Ty nie masz rak juz zwiazanych.Swiat otworem stoi.Zamiast
> samounieszczsliwiac siebie i rodzine(ktora patrzy na niezadowolonego wiecznie
> ojca,meza...)probuj cos zmienic a nie winisz za wszystko PRL.

Problem w tym, że ja z PRLem ułożyłem sobie stosunki całkiem rozsądnie - ja im
oddawałem 75% moich dewizowych dochodów, a oni mi utrzymywali taki kurs
złotówki do dolara, że mnie i tak się opłaciło pracować overseas. Poczytajcie
sobie moje forum - link poniżej w sygnaturce.
Ja sobie nie potrafię ułożyć życia z RP3. I nie widzę jakiejkowiek perspektywy,
żeby ją szlag trafił wzorem PRLu...

[skiela1]

Twoje forum czytam regularnie.Niesamowicie ciekawie przezyte zycie...do
jakiegos momentu.I odpusc,to bylo.Zamknij ten rozdzial.Zacznij cos nowego.A
przede wszystkim zaakceptuj sytuacje w jakiej jestes.Inaczej zniszczysz
siebie.Zacznij dostrzegac pozytywne strony Twojego zycia-jestes
dobrze "ustawiony",masz corcie,ktora kochasz bez granic,masz jeszcze w miare
dobre zdrowie i wiele wiele innych plusow,ktore juz Ty sam mozesz tylko
wymienic.Znasz to powiedzenie-gdy zycie podsuwa ci same cytryny.........co sie
robi???

[chaladia]

Zacząłem "coś" nowego, bo inaczej zdechł bym z głodu i rozpaczy.
To, co robię w jakiś sposób wykorzystuje moje doświadczenie zawodowe i
lingwistyczne, ale w przeciwieństwie do pracu overseas nie sprawia mi nijakiej
przyjemności. Owszem, poznałem parę ciekawych osób, zbudowałem parę wartych
uwagi rzeczy (Rurociąg Yamalski, Sadybę Best Mall, Mteropolitana, teraz Rondo1,
ale stosunki w RP3 "bolą": Praca po 10-12 godzin na dobę z zapłatą za 8 "bo tu
jest taka zasada", a jak nie to "wont na ulicę", Ksiądz nachodzący dom i
wymuszający "kolendę", bo jak nie to córka będzie miała "przechlapane" w szkole
na religii (ja bym to olał, posłabym ją na etykę, ale Małżonka pęka ze strachu
na samą myśl), szerzący się badytyzm, wymuszający mieszkanie w osiedlu coraz
bardziej ufortyfikowanym, przerażająca perspektywa choroby (moja Mama zmarła w
polskim szpiatalu w ub. roku, to wiem, jak to wygląda - jeszcze parę lat temu
jako nominowany profesor PAN miała prawo do szpitala "rządowego", ale Nowa
Demokratyczna Polska ograniczyła krąg uprawnionych tylko do polityków i - z
konieczności - dyplomatów akredytowanych w Polsce), itd itp... szkoda
wymieniać.

Tak sobie myślę, że gdybym wyjechał w latach '80, to miałbym już domek pod
Wiedniem i przez myśl by mi nie przeszło, że podobne problemy mogą istnieć.

[skiela1]

chaladia napisał:

>
> Tak sobie myślę, że gdybym wyjechał w latach '80, to miałbym już domek pod
> Wiedniem i przez myśl by mi nie przeszło, że podobne problemy mogą istnieć.

Trudno jest ale jest jak jest.Mieszkajac w Polsce nic nie zmienisz ale mozesz
(musisz)to zaakceptowac bo tak wlasciwie to nie ma innego wyjscia.Szkoda
zdrowia,nerw na sprawy na ktore nie masz zadnego wplywu.Chalupa jakas w lesie
bez radia,telewizji i prasy z widokiem na jeziorko-ot co Ci potrzebaCzas
wyciszyc sie....bo zwariujesz..

[grudniowe.slonko]

Chaladia …dociera do mnie to co napisałeś i rozumiem Twoje rozżalenie ale będę
upierać się przy swoim ,że nasze tzw. szczęście zależy od tego jak spoglądamy
na swoje życie. Tylko czy nie szkoda Ci własnego zdrowia na takie nachmurzenie,
mnie tam osobiście nie przeszkadza, jak kto tam sobie patrzy na świat a nawet
uważam, że dzięki ludziom niezadowalającym się byle czym, mamy wszelkie
wynalazki.
Masz bardzo ciekawe życie, bo oczywiście się o to starasz, ale nie każdemu taka
szansa jest dana. Mnie np. los zafundował na samym progu dorosłości wypadek
komunikacyjny po, którym długo walczyłam aby w ogóle chcieć pozostać na tym
padole, nie mówiąc o fizycznym poturbowaniu. Dużo czasu mi zajęło by z tym
nauczyć się żyć (co nie znaczy, że się pogodziłam) i na pewno mam o wiele
więcej powodów niż inni, aby obawiać się niewystarczającej opieki zdrowotnej w
naszym kraju, chociaż uważam, że często przesadzamy z tą złą opieką medyczną.
Gdybym się uparła to jeszcze bym znalazła kilka porażek, ale po co?
Tyle, że ja pozwoliłam sobie pomóc właśnie psychoterapeutom i sama bardzo tego
chciałam, dzięki czemu nauczyłam się dostrzegać piękne chwile mojej wędrówki,
które są moim udziałem a nie rozpamiętywać, co by było gdyby…
A tak na marginesie, w domku pod Wiedniem też znalazłyby się jakieś
przeciwności losu (patrz moja sygnaturka)

Up Spirits, Girl!

[chaladia]

grudniowe.slonko napisała:

"Mnie np. los zafundował na samym progu dorosłości wypadek komunikacyjny po,
którym długo walczyłam aby w ogóle chcieć pozostać na tym padole, nie mówiąc o
fizycznym poturbowaniu. Dużo czasu mi zajęło by z tym nauczyć się żyć (co nie
znaczy, że się pogodziłam) i na pewno mam o wiele więcej powodów niż inni, aby
obawiać się niewystarczającej opieki zdrowotnej w naszym kraju, chociaż uważam,
że często przesadzamy z tą złą opieką medyczną"

Słoneczko, mój Tato w 1956 roku, gdy ja byłem :w drodze" stracił w wypadku
motocyklowym nogę poniżej kolana. O mały włos, a wogóle by z tego nie
wyszedł... przez 15 lat szukał dla siebie sposobu, by pomimo kalectwa stać się
pełnoprawnym (albo lepiej) członkiem społeczeństwa. Skoro chodził kiepsko (choć
proteza mu wystarczał i nie używał laski alni kuli), to "odbijał sobie" swój
brak sprawności na lądzie w wodzie, gdzie niewielu pełnosprawnych i młodzych od
niego mogło się z Tatą mierzyć. Brał udział w pływackich maratonach przez Zalew
Zegrzyński i innych zawodach. Cały czas pracował, ale w PRL-u lat '60 trudno
było się dorobić czegokolwiek. Za to w latcha '70, gdy zaczął się eksoprt
polskiego budownictwa, Taty znajomość języków obcych i zawodu pozwoliła na
start w tej całkiem nowej dyscyplinie. Na początku Tato jeździł do
Czechosłowacji i NRD, potem zaczął przygotowywać się do wyajazdu do Libii - i
niestety właśnie wtedy, gdy już nasza rodzina jako-takao stawała na nogi
finansowo, Tato zachorował na nowotwór i w ciągu roku zmarł...

[grudniowe.slonko]

Chaladia, ja również po wielu perypetiach nauczyłam się z tym żyć, choć to było
baaardzo trudne dla tak młodej osoby, jaką wtedy byłam. Tym bardziej, że ja po
wypadku przez 1,5 roku nie chodziłam i rokowania były marne, mimo szeregu
operacji. Na szczęście zdobycze medycyny jakimi są „części zamienne” pozwoliły
mi powrócić do jako takiej sprawności. Staram się normalnie żyć i pracować z
przerwami na kolejne operacje, co nie znaczy ,że takie miałam plany gdy
zdawałam maturę Obecnie zupełnie inaczej patrzę na to wszystko i nawet śmiem
twierdzić, że moje życie jest w porządku co dla niektórych jest odrobinę
szokujące

CHALADIA

[grenka1]

popieram Twoją wypowiedź w całej rozciągłości, ale gdyby coś tam po śmierci
miało by być (jakieś niebo, piekło itp.) to ja wybieram stanowczo piekło.
Spytasz się zapewne dlaczego?
Otóż z całą pewnością tam będzie wiele moich znajomych, a że ja jestem z natury
osobą pogodną to będzie się diabłom robić psikusy.
A w niebie co? Cały dzień chodzić w białej kiecce i śpiewać nabożne pieśni jak
ja nie mam głosu?

[genekgenek]

Bardzo boli śmierć kogoś bardo bliskiego. Ten smutek, poczucie straty a na
dodatek dochodzi poczucie winy za to, że być może nie okazałem zmarłemu w pełni
jak go kocham.
Podobno w własną śmierć zwyczajnie nikt nie wierzy a śmierć ludzi nam obcych
jest nam obojętna.
Staram się akceptować własną śmiertelność ale nie zawracam też tym sobie głowy.
Dla mnie ważne jest tu i teraz. Ważna jest ta chwila, która trwa.
Nie wierzę w isnienie nieśmiertelnej duszy wię i nie myśle na poważne o tym co
po tym. Może nie do końca, przecież wpływ wychowania, kultury i różnych mitów
pojawia się i w mojej świadomości ale próbuję myśleć jasno i odrzucać to co nie
jest oczywiste.
Marzę o tym aby moje ciało, bez większych ceregieli, otrzymała przyroda. Jestem
jej to winien. To całkiem duży kawałek białka - komuś się przyda. Ja przecież
aby życi także sporo zabijałem i zjadałem ciała innych istot.
Dlatego też spopielenie ciała uważam za bezczelność. Tylko brać, nic nie
oddając naturze!

[pam_pa_ram_pam]

Myślenie o śmierci jest niezdrowe.
Trzeba myśleć o życiu. Przyglądałem się ludziom z faweli w Brazylii. Gdyby
Polacy tak żyli, to by się zamartwili na śmierć. A oni tam się bawią lepiej niż
my, są uśmiechnięci, radośni (zwłaszcza w karnawale) i jakby nie zdawali sobie
sprawy, że nie mają zapewnionej opieki lekarskiej, emerytur (wątpię, by
ktokolwiek z nich rozważał perspektywę dożycia wieku emerytalnego) i wogóle
państwo wywiązuje się ze swoich obowiązków wobec obywateli VIII kategorii
jeszcze gorzej niż nasza RP3.

[mam_to_w_nosie]

Ja wierzę, że po śmierci coś jest, nie wiem co ale to się okaże ale NA PEWNO
nie ma po niej zła, cierpienia itp... Tak musi być bo inaczej życie nie miałoby
sensu.
A znacie ten dowcip?
-Po śmierci Breżniew dostaje się do piekła, zostaje wrzucony do wrzącego kotła.
Patrzy a tam Hitletr siedzi przy biurku i czyta. Woła diabła i skarży się. -Na
pewno nie popełniełm więcej zła niż Hitler a ja muszę się smażyć a on sobie siedzi
i czyta. Na to diabeł -Nie narzekaj, każdy ma swoją karę, on wcale nie czyta tylko
tłumaczy wszystkie dzieła Marksa na hebrajski.