Gadatliwosc? :-)

[jutka1]

Powszechnie panuje stereotyp, ze kobiety sa bardziej gadatliwe od panow.
Czy my naprawde wyrzucamy z siebie takie ilosci slow, czy to tylko wina tembru
naszego glosu?
Czy my naprawde wiecej/dluzej gadamy przez telefon, jak nam sie czesto zarzuca?

Czy Panowie naprawde sa z natury swej mrukami i nie potrafia sie komunikowac?
Pewnie to tylko stereotypy...

))

[mammaja]

Pewno, ze stereotypy, Jutko. Na zebraniach "mieszkańcow" czy innych
okolicznosciowych gremiach wlasnie panowie zalewaja audytorium potokami slow,
gubia sie w szczegolach, nie systematyzuja wypowiedzi. A wiekszosc ich
wypowiedzi to komunikat "ja". A jak trzeba ich dyscyplinowac, ograniczac czas
wypowiedzi, to sie obrazaja! Ale to oczywiscie moja opinia, panowie na pewno
maja odwrotna

[josarna]

Święta prawda! Sęk w tym, że wtedy, kiedy TRZEBA rozmawiać im szkoda czasu, a o
byleczym gadają do upadłego!

[en.ej]

Obserwujac nasza "klase" wyciagam takie same wnioski jak Mammaja.
Natomiast bedac uwaznym sluchaczem w czasie rozmow rodzinnych
wyciagam calkiem inne
W domu z kazdego Pana wyciaga sie slowo po slowie
ale w knajpie przy kuflu wylewa sie potok.

[jutka1]

Znam panow malomownych, znam gaduly, ktore nie pozwalaja wejsc slowo i prowadza
dlugie monologi upajajac sie brzmieniem wlasnego glosu oraz trescia wyglaszanych
madrosci. Znam malomowne kobiety, i gadatliwe tez.

Sa tez ludzie, ktorzy czasem tak a czasem tak, w zaleznosci od sytuacji - jak
wyzej w opisie en.eja.

Ech te stereotypy...

[zbyfauch]

Guciu, bywają też kobiety z brodą i mężczyźni z biustem. ;-P

[jutka1]

Owszem, bywaja.
I mezczyzni bez owlosienia tez ;-P

[mantra1]

Chyba nie ma reguły. Sama jestem "zrobiona" przez dośc małomównego tatę i
wybitnie nadawczą mamę, ale chociaż niezła ze mnie gaduła, ani eksia, ani
obecnego nie jestem w stanie przegadać ) Chyba nie ma tu reguły. Natomiast
pokusiłabym sie o stwierdzenie, że kobiety potrafią lepiej słuchać.
A może to też stereotyp?

[zbyfauch]

jutka1 napisała:

> Owszem, bywaja.
> I mezczyzni bez owlosienia tez ;-P

Co potwierdza mje zeznania.
Czyli, wyjątki są ale reguła też.

Wiesz Guciu, dojeżdżam do pracy kolejką podmiejską.
Często w towarzystwie kobiet, które bez przerwy nadają. O niczym. Tak jak mówię,
artykuują te iskry między synapsami. To jest nie do pobicia przez przeciętnego
faceta.

[jutka1]

Pol krolestwa za dowiedzenie, co jest wyjatkiem, a co regula ))

[en.ej]

Zbychu, to chybaa nie tak.
Postaw taka sama ulosc panow i napewno ilosc slow,
wypowiadanych bedzie podobna,
tylko kobiecy glos jes dzwieczniejscy i ma sie wrazenie ze zewszad nas otacza

[jutka1]

Moze cos w tym jest.

[zbyfauch]

To niezupełnie stereotyp.
Kobiety zazwyczaj myślą głośno. To znaczy artykuują werbalnie to, co się w danej
chwili w ich głowie dzieje.

[jutka1]

Nie zawsze, Zbychu
Tez chyba stereotyp? ;-D

[luiza-w-ogrodzie]

He he wlasnie dostalam styczniowy numer magazynu "Twoj Styl" i jest tam
doskonaly felieton pod tytulem bodajze "Rozmowy o seksie". Nie pamietam
nazwiska felietonisty, magazynu nie mam pod reka bo jestem w biurze, ale jesli
macie dostep, to przeczytajcie. Rzecz jest o konwersacji meskiej oraz damskiej
w trakcie spotkania grupy znajomych, wliczajac nowo rozgorzala miloscia pare.
Mozna sie usmiac do lez.
Podrzuce linki jesli cos znajde.
Luiza-w-Ogrodzie
.¸¸><(((º>¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
Australia-uzyteczne linki

Stereotyp nr 2 - punktualnosc, etc.

[jutka1]

Pod gadatliwoscia zapodam pod rozwage stereotyp nr 2.
Ze panie nie maja poczucia czasu i sie wiecznie spozniaja.
Ze panowie odwrotnie.

Ze panie niby grzebia sie z wyjsciem z domu, a panowie stoja w drzwiach i czekaja.

I co? Prawda czy stereotyp?

[fedorczyk4]

Co do gadatliwosci to, owszem jestem nieludzko gadatliwa prywatnie i
analitycznie malomowna zawodowo. Natomiast punktualnosc mam zakodowana
genetycznie i koniec. Na le Meza zawsze czekam w drzwiach i to on sie spoznia
nie ja.
Do zbioru stereotypow dodam jeszcze damskie i meskie bagaze. Ponoc baby woza ze
soba cala szafe a faceci pare skarpetek.
Ja zawsze mam ze soba niezbedne minimum starannie skompaktowane. Le maz cztery
torby plus plecak i opakowanie na garnitur

[poor_kitty]

Zupelnie wreczprzeciwnie!!!
Kazde wyjscie z mezem zwiazane jest z moim "tupaniem" w przedpokoju!
I zawsze tak bylo! Ja- wymalowana, ubrana, do tego jeszcze upocona( bo w
bloku to mozna sobie na klatke wyjsc ochlonac) a kolega malzonek radosnie
przegladajacy sie w lustrze lazienkowym, niczym nie ponaglany ( bo kazda uwaga,
ze gdzies tam na nas czekaja, mogla skonczyc sie " to idz sama").
Teraz ja udaje sie do garazu, w ogrodku chlone zielen trawnika ( nota bene:
trawnik zielenszy teraz w styczniu, niz w lipcu!)i koje nerwy wyjezdzajac przed
domostwo! Jak operacja sie przedluza-trabie na niego ( alez jestem wredna!)

[lablafox]

Gadatliwośc - znam w rodzinie osoby bardziej gadatliwe - jedna z sióstr ojca i
jego żona - Matke mam raczej małomówną więc gdy sie spotykamy w tym
towarzystwie to siedzimy i słuchamy m i podsmiechujemy sie pod nosami bo one
gadają równoczesnie i każda ma racje.Ojciec ,żeby dojśc do słowa kilkakrotnie
musi zrobić antre - typu " kochanie pozwól ze ja teraz cos powiem , a ty
odpocznij", a potem tylko wymieniamy sie spojrzeniami .ja mu serdecznie
współczuję , ale sam sobie wymienił na taki model , więc niech ma jak chciał.Ja
musze jedynie wywalać z siebie to co mnie wkurzyło , lub krzywde - inaczej
jestem tymi przypadłościami zapchana do imentu - , każda komórka pełna tego
czegoś - więc gdy wywalam to z siebie czy to mówiac czy pisząc uwalniam sie od
tego swiństwa i już.
Jesli chodzi o punktualnośc , mam ją we krwi , ale słyniemy ,ze spóźnien - i to
z powodu męża .
Tak jak moje poprzedniczki - stoję i czekam , podjezdżam i czekam , potem sie
denerwuje ,ze sie spóżnimy , a mąż ze stoickim spokojem , "zdążymy".
Potem gnam na łeb na szyje i co ?
Oczywiście jesteśmy spóźnieni.
Teraz znalazłam sposób - jesli jesteśmy umówieni to podaję mężowi ,że o 15
minut wczesniej.
Czasami udaje sie trafić w godzine.
Toreb podróznych tez ma wiecej ode mnie.

Czasami zastanawiam sie, a mozeja jestem stereotypowym facetem?)

[kruszynka415]

Nie ma reguly.Jedni ludzie sa mniej wylewni,inni wiecej.
Bez wzgledu na plec.
Kobiety byc moze sa wiecej uczuciowe,bardziej otwarte na swiat i ludzi stad
może ta gadatliwosc.
Ze mna bywa roznie raz jestem milczkiem raz gadula zaleznie od sytuacji

[kruszynka415]

Punktualna jestemicenie ja u innych

[joujou]

Punktualność niestety nie jest moją mocną stroną,za wyjątkiem
pracy.

[fedorczyk4]

Lubię łazić po sklepach i gapić się. Nie lubię musieć coś kupować. Nigdy nie
mierzę niczego. I to juz od lat. Kupuję na oko i w zasadzie nigdy się nie mylę.
A jak już, to wszystko co na mnie wygląda źle, z zasady wygląda rewelacyjnie na
mojej ukochanej przyjaciółce, więc od lat prowadzimy międzynarodową wymianię
szmat i obuwia. Moje ostatnie przymiarki dotyczyły kiecki do slubu z le Mężem
20 lat temu.

[joujou]

Fed,to oznacza,że jesteś 'wymiarowa'.Ja jakoś nie mogę
ufać numeracji,ani kupować "na oko".Niby wiem jaki rozmiar potrzebuję tu i
ówdzie,ale
wiele zależy od firmy,bo raz się topię,a innym razem jest za małe.
Zawsze mam z tym problem i wkurzają mnie ekspedientki,które nie
mając wymaganego nr cichaczem wciskają Ci inny.Lata temu,gdy trudno było
kupić coś dobrego,odwiedzałam pewien sklep,w którym można było natrafić
na porządne obuwie.Właścicielka przypominała starą jędzę i zawsze próbowała
mi wcisnąć za duże buty sugerując,że w palce można napchać waty hehe czasy
się zmieniły,a ta baba nie... i nadal robi to samo,sprowadzając najbardziej
typowe rozmiary i gadając o tej wacie więc omijam ten sklep szerokim łukiem.

[fedorczyk4]

Hi,hi, nikomu nie życzę bycia tak "wymiarowym" jak ja. Po prostu mam oko
krawcowej i znam swoje zady i walety))

Zakupy

[jutka1]

Nastepne. Ze niby kobity maja swira na punkcie zakupow.
A Panowie nie lubia.

Jak z tym jest?

Ja np. nie znosze.

[verbena1]

Na zakupy lubie isc sama. Bez kolezanek-podpowiadaczek jak mi w tym ladnie,bez
bronboze meza czy innego mena. Celem lazenia nie jest kupowanie ale ogladanie.
Lubie podotykac,przymierzyc,pozachwycac sie. Nie musze kupic.
Dzis dla przykladu spedzilam okolo godziny w sklepie z bielizna. Wyszlam z
niczym))
Nastepna godzine lazilam po targu kwiatowym,co za przyjemnosc i relaks.
Zrobilam pare zdjec,do obejrzenia w albumie

[jutka1]

Targ kwiatowy prosze bardzo. Dla mnie to nie zakupy. ))

reszta, brrrr.

[mammaja]

Bardzo lubie chodzic z corka. Zna sie na modzie, a poza tym uspokaja moje
sumienie mowiac - koniecznie musisz sobie to kupic Mankamentem jest to, ze
okazuje sie, ze jej tez mam ochote "cos kupic" ))

[skiela1]

Nie cierpie zakupow spozywczych.
No przeciez nie bede marchewki przez katalog zamawiac;P
I raczej zakupowego swira tez nie mam)

[kruszynka415]

Nie przepadam za codziennymi zakupami,nie lubie tez zakupow w centrach
handlowych.
Lubie robic zakupy gdy mam duzo zcasu gdy moge wybierac,przebierac..

[jutka1]

Nawet kiedy mam czas to unikam, bo mnie to jakos dziwnie stresuje.

[natkaa66]

Mnie zakupy stresują wtedy,gdy nie mogę się w coś zmieścić

[jutka1]

To tez.
Ale zakupy spozywcze - stresuja. Zakupy inne - stresuja. Chyba po prostu nie
lubie sklepow. )))

[zbyfauch]

Ja nie znoszę przymierzania ciuchów w kabinach.
Spocę się zawsze jak świnia, tylko po to, żeby z obrzydzeniem zobaczyć w lustrze
tę pokrakę, której w niczym do twarzy tudzież dupy.... ech.

[joujou]

Odnośnie zakupów odzieży,czuję się podobnie jak
Zbychu.Często targam ze sobą dodatkowy wieszak,czyli mojego
pana,bo przecież ktoś musi potrzymać torebkę ew.płaszcz.
W kabinie miejsca mało,a ja jak już przymierzam to niemal hurtowo.

[skiela1]

jutka1 napisała:

> Nawet kiedy mam czas to unikam, bo mnie to jakos dziwnie stresuje.
>
Ja chyba mam jakas alergie na 'sklepowe'oswietlenia.

[dado11]

Lubię zakupy spożywcze, bo lubię gotować, więc nowinki i nowe pomysły zawsze mnie bawią.
Lubię łazić po sklepach ciuchowych sama i rzadko (nooo, tak raz na kilka miesięcy), ale jak mnie
najdzie, to i kilka godzin nie jest wystarczające. Postoję, popatrzę, pomyślę, przymierzę sobie w
wyobraźni, ale nie cierpię być poganiana, ostatecznie to mój czas wolny, moje pieniądze i mogę sobie z
nimi robić co chcę))
Jak wypatrzę coś ciekawego, i jak kupię coś, co mi jest potrzebne, mam kupę frajdy
No, tak właściwie, czemu nie...?

[ewelina10]

O ileż przyjemniejsze byłyby zakupy, gdyby nie taka głośna muzyka waliła po
uszach w marketach a producenci odzieży w swoich ofertach pomyśleliby troszkę
więcej o tym, że nie tylko młodzież lubi się ładnie ubrać

[jutka1]

skiela1 napisała:

> Ja chyba mam jakas alergie na 'sklepowe'oswietlenia.
***********
Rzeczywiscie, oswietlenie w sklepach mnie drazni.
Nic nie wyglada, jak trzeba.
Warzywa wygladaja w sklepie pieknie, poza sklepem: bleeee.
Kolory ciuchow tez nie do konca.
I cera wyglada okropnie. ))

[verbena1]

Zgadza sie.
Lustra sklepowe wyszczuplaja.
W domu wyglada wszystko duzo gorzej

[agan6]

moj maz jak idzie zemna na zakupy to odrazu wyciaga pieniadze i pyta ile placi--
zeby jak najszybciej wyjsc

Gadanie i...Przerywanie:-))

[skiela1]

""
Na prośbę gospodyni zaczynam opowiadanie o tym, jak to nasz
wspólny znajomy, Roman, zakochał się w Cygance. Ledwie skończyłem pierwsze
zdanie, dwie panie podnieconym szeptem wdają się w dyskusję nad gatunkami
wina. Nie zrażony kontynuuję. Gdy opisuję małe miasteczko, w którym Roman po
raz pierwszy spotkał dziewczynę, sąsiadka z lewej oświadcza, że zupełnie w
takim samym miasteczku spędziła dzieciństwo, a sąsiadka z prawej woła:
"Przecież ja także tam byłam!", i pyta, czy jadłem makaroniki w cukierni na
rogu. Objaśniam sąsiadce z prawej, że cukierni z makaronikami już niema,
wyrażam radość, że miasteczko jest podobne do miasteczka, które sąsiadka z
lewej pamięta z dzieciństwa, i nie zarażony kontynuuję. Po dwóch minutach
przerywa mi głos gospodarza. "Gdy ostatnio to samo opowiadałeś, mówiłeś, że
jej brat miał wąsy, a nie brodę". Usprawiedliwiam się, że moja pamięć nie
przechowała dokładnie tego szczegółu, że zresztą broda mogła mu odrosnąć, a
wąsy mógł zgolić, i nie zrażony opowiadam dalej. Z kolei gospodyni, widocznie
by dodać mi sił, zapytuje, czy nie zjadłbym jeszcze truskawek.
- Nie, dziękuję.
- Nie lubi pan truskawek?
- Lubię, ale tyle zjadłem. Otóż, gdy Roman...
- Wybiorę panu najładniejsze.
- Naprawdę dziękuję - odpowiadam i ciągnę dalej.
Siedzący naprzeciw mnie jegomość, który sądząc po tym, że nie spuszcza ze mnie
oczu, bardzo interesuje się opowiadaniem, zaczyna czegoś szukać po
kieszeniach, najpierw spokojnie, potem coraz bardziej nerwowo. Nikt tego nie
widzi poza mną. Podaję mu zapałki. On dziękuje i przeprasza. Bardzo
przeprasza. Nie zrażony ciągnę dalej. Wchodzą spóźnieni goście, wobec czego
gospodyni prosi, żebym swoje "wspaniałe opowiadanie" zaczął od początku.
Odmawiam. Nalegają. Odmawiam i milcząc przez resztę wieczoru usiłuję sam sobie
odpowiedzieć na pytanie, czy to ja nie umiem opowiadać, czy też obecni są...
nie bardzo grzeczni.
Przerywanie sprawia przykrość nie tylko dlatego, że rwie bieg myśli, ale i
dlatego, że jest odczuwane jako wyraz lekceważenia - "komu innemu nie
przerywano by".
Gościnność wyraża się troską, by każdy z obecnych czuł się naprawdę dobrze i
dlatego pani domu, która bardziej dba o to, by goście najedli się truskawek,
niż o to, by nie zranić - nawet głupstwem - ich miłości własnej, nie zasługuje
na tytuł gościnnej. Przerywanie odczuwane jest tym boleśniej, im więcej
przejęcia wkładamy w nasze słowa. W parku chłopak deklamował dziewczynie:
- "...Splątało się, zmierzchło - gdzie ty, a gdzie ja, już nie wiem - i myślę
wpół drogi, że tyś jest rewolta i klęska i mgła, a ja..."
- Patrz! Tam!
- Co takiego?
- Ta babka w czerwonym płaszczu! Ma takie pończochy, o jakich marzę!
- Aaa!
- Przepraszam. No kończ!
Nie skończył.""

[verbena1]

Maz moj jest okropnym gadula a dodatkowo wielkim zmyslaczem.
Wiecie jak to jest ,kiedy zona musi po raz enty wysluchiwac w towarzystwie tej
samej historii wzbogaconej o nieprawdziwe szczegoly. Kiedys staralam sie
cichutko szepczac naprowadzic meza na meritum co spotykalo sie z nerwowym
sykaniem.
Teraz po latach ,kiedy cierpliwosc skonczyla mi sie raz na zawsze, zdarza mi
sie przerywac mezowi brutalnie i wpol slowa. Mowie - moze ja opowiem teraz
swoja wersje i potem porownamy. Konczy sie to zazwyczaj klotnia i obrazaniem.

Innym ludziom staram sie nie przerywac opowiesci,z natury jestem bardziej
sluchaczem niz opowiadaczem (co widac tez na forum)

Gadacz zasluchany w swoj glos to najgorsze nieszczescie w towarzystwie. Trzeba
nie lada dyplomacji aby nie obrazic gadacza i pozwolic innym na zabranie glosu.

[skiela1]

verbena1 napisała:
Konczy sie to zazwyczaj klotnia i obrazaniem.
>

Tak jak w tym ludowym przyslowiu..
"Gęba zawiniła, w zadek biją".

[joujou]

Myślę,że jedni i drudzy są dosyć denerwujący.Opowiadacze-zwłaszcza,
gdy znajdą wolnego słuchacza i wpadają z jednej historii w drugą-na
imprezkach trzymam się od takich z daleka,bo nijak nie idzie im
przerwać.Równie irytujący są Ci,którzy wcale nie potrafią słuchać i
ciągle wszystkim przerywają czyt.moja teściowa.Sama raczej jestem gadułą,
ale chyba też potrafię słuchać.
Poza tym jakby z wiekiem gadam coraz mniej.Kiedyś z
problemami uciekałam do bliskich,musiałam się wygadać,wyrzucić to z
siebie.Od jakiegoś czasu,gdy mnie coś mocno gnębi wręcz odcinam się
od świata-często próbując to przespać.

[mammaja]

Przekonalam sie, ze ludzie w ogole nie zauwazaja, ze komus przerwali. Zajeci
swoimi myslami wlaza w pol zdania przedmowct. Niestety czesto zdarza sie to
wlasnie panom. Jestem na to juz dosc wyczulona, zwlaszcza jezeli jest to jakas
narada. Niejednokrotnie zdarzalo mi sie zwracac na to uwage - zartobliwie -
interlokutorzy bywaja zdziwieni kiedy im sie mowi - np. juz drugi raz pan mi
przerwal. Dopiero do nich dociera
Verbeno, lepiej wyjsc do drugiego pokoju lub kuchni, (jezeli to mozliwe) niz
wysluchiwac po raz setny tych samych opowiadan. Prostowanie nic nie daje