CECHY IDEALNEGO SZEFA

[mikolajek10]

Do rozpoczęcia tego wątku skłoniła mnie polemika, która pojawiła się w
wątkach "forum w godzinach pracy" i "nienawidzę swojej pracy". Jednocześnie
rozpoczynam drugi wątek "cechy idealnego pracownika".

Ja byłam w swoim życiu zarówno pracownikiem, szefem i pracownikiem w jednej
osobie, jak i czyimś szefem. Myślę, że w tego typu relacjach ważne jest
ustalenie jasnych reguł, wzajemne zrozumienie i zaufanie. Sądzę, że szef
powinien być konkretny, zdecydowany, ale przede wszystkim powinien być
CZŁOWIEKIEM. Powinien rozumieć, że podobnie jak on, pracownik potrzebuje co
jakiś czas chwili przerwy, aby wydajnie pracować. Myślę, że wielu szefom brak
umiejętności empatii. Ja marzę, aby znów wrócić do czasów gdy byłam sama
sobie szefem. To układ idealny!

Co Wy o tym myślicie? Jakie macie doświadczenia? Czy wolicie szefa-kobietę
czy szefa-mężczyznę? Napiszcie!

[beata32]

Chciałabym alby mój szef:
- znał moje umiejętności zawodowe i miał do moich umiejętności zaufanie
- jeśli to tylko możliwe dawał mi samodzielne zadania i tylko pilnował terminów
a nie dopytywał się co chwila na jakim są etapie
- był otwarty na pomysły racjonalizatorskie i pomagał przeforsować je wyżej
- był konkretny - mówił wprost o co chodzi
- potrafił planować pracę
- minimalizował papierologię
- jeśli jest z mojej pracy zadowolony, żeby o tym mówił
- jeśli nie jest zadowolony - nie tylko 'op...' ale starał się dociec dlaczego
i popracować nad uniknięciem takich sytuacji na przyszłość
- żebym miała poczucie, że przed innymi działami stoi za swoimi pracownikami
murem i zależy mu na naszym zadowoleniu z pracy i z atmosfery w pracy
- żeby umożliwiał nam szkolenia zawodowe, abyśmy w swojej działce byli na
bieżąco
- żeby jeśli mam nagłą sytuację i potrzebuję wyjść i nie zaburza to naszej pacy
było to możliwe do załatwnienia (odrobienie godzin, urlop od ręki)

... wiem wiem - trochę przesadziłam - ale jak ideał to ideał
:D

[bekad]

Ważny wątek!
Ale dlaczego takie małe zainteresowanie. Narzekamy na szefów. Ale jakiego
chciałybyśmy mieć? Oto jest pytanie...
Mój jest ok. Ludzki - to po pierwsze. Nie jest już taki młody, swoje w życiu
przeżył. Jest zdecydowanie prorodzinny. Bardzo ceni kobiety, matki. Gdy ktoś ma
jakieś problemy w rodzinie zawsze moze liczyć na jego zrozumienie. To dzięki
niemu mogłam byc na wychowawczym, korzystać bez łaski z przerwy na karmienie. I
codziennie pyta się mnie "jak maleństwo rośnie"?To miłe. Ale jednocześnie nie
jest zbyt "przebojowy", a niektórzy próbuja wejść mu na głowę. Ale wszyscy
chyba go lubią.

Jako przełożonych wolę zdecydowanie mężczyzn. Tak się składa, ze pracuje w
gronie głównie męskim i bardzo to sobie chwalę.
Mój mąż ma szefową kobietę. Co tam się wyprawia?! Wszyscy maja jej dość(i to
tak samo kobiety jak i faceci).Babka chyba bardzo stresuje się swoją funkcją.
Ale przez to jest taka nerwowa atmosfera. Ciągle na nich wrzeszczy.
U mnie w pracy też jest taka pani dyrektor (na szczęście nie moja). Z nią nigdy
nic nie wiadomo. Albo ma dobry nastrój, albo depresję lub hormony. I wtedy
lepiej do niej nic nie mieć. Dla mnie to jest niedopuszczalne. Moje hormony to
moja sprawa i wszyscy dookoła nie musza tego odczuwać. Najwyżej jak mam zły
dzień to siedze cicho. A ona nie. I też lubi na ludzi wrzeszczeć. Dla mnie to
jest skandal. Jak można krzyczeć na dorosłych ludzi(no na kogokolwiek) .Mój
kolega - człowiek kulturalny, poważny, pracował u niej. Chyba niezbyt go
lubiła, ale zachowywała się poprawnie. Aż do czasu. Raz po prostu miał pecha i
trafił na jej zły dzień(a pracował u nas bardzo krótko). Coś tam zrobił nie tak
jak ona chciała i zaczęło się. Po prostu zamiast z nim rozmawiać wykrzyczała
się na niego. Na drugi dzien się zwolnił, bo nieodpowiada mu taki styl
zarządzania pracownkami.

Nie wiem, czy nie generalizuję, ale z moich obserwacji wynika, ze lepszymi
szefami są mężczyźni. Ale pewnie to jest różnie. Bo nie od płci to zależy tylko
od charakteru człowieka, jego kultury osobistej, i wielu innych cech
indywidualnych.

[beata32]

ale się zsynchronizowałyśmy ;-)

ja od wczoraj myślałam jak to napisać ... i poszalałam w wyobrażnie kapeczkę ;-)

[bekad]

Rzeczywiście! Fajnie się zgrałyśmy:)
No i gdyby do mojego szefa dodać Twoje propozycje z punktu 3,4,5,8,9 to byłby
też ideał.
Bo najbarzdziej mi w nim przeszkadza, ze nie stoi za swoim zespołem murem. Jak
ktoś mu powie, ze my zawinilismy to się z tym zgadza, jak wrabiają nas w
dodatkową robotę to też nie umie nas wybronić, a jak są jakieś szkolenia to
okazuje się,że dla innych działów zawsze znajdują się pieniądze a dla nas nie.
Ale pzrezież nie mogę zbyt wiele wymagać. I tak mam nieżle.

[mamaemilii]

Ja mam niemal idealnego szefa. Facet, nie krzyczy, nie zlosci sie, zawsze
kulturalny, wierzy w moje sily i zdolnosci chyba bardziej ode mnie :). Bardzo,
bardzo ludzki, jesli chodzi o urwanie sie z pracy, bo mala b. placze za mna,
wyjscie do lekarza, wziecie naglego urlopu - sam ma corke mlodsza o dzien od
mojej :). Inteligentny i kurcze, nawet przystojny, jak sie dobrze przypatrzyc...
Ma tylko jedna wade. Bardzo malo mowi. Potrafil w ciagu dnia odezwac sie do
mnie tylko raz! No a dzieki temu, ze jest tak malomowny, to i nigdy pochwaly
nie uslysze, ani, ze cos faktycznie zawalilam i ze moglam lepiej - musze sie
wszystkiego sama domyslac. No i nie potrafi czasem konkretnie przekazac mi
zlecenia. Musze sie o wszystko dopytywac, eh... A ja z tych niesmialych jestem
i nie lubie mu przeszkadzac. Bo jest b. zapracowany, a nie obija sie zwalajac
robote na innych.
Generalnie jestem bardzo zadowolona.
A jesli chodzi o szefow mezczyzn i kobiety - zdecydowanie faceci sa lepsi. Nie
targaja nimi emocje, potrafia sie skupic na zadaniu i podejsc do tego ze
spokojem, ktorego w stresowych sytuacjach tak czesto brakuje kobietom. Stad te
krzyki, panika i kiepska atmosfera. Tez to przechodzilam 2 razy. Ja juz nie
chce szefa kobiety! Wybaczcie, szefowe...

[mikolajek10]

Dzięki dziewczyny, że zaczęłyście pisać. Już myślałam, że ten wątek zginie bez
śladu. A jednak czasami warto zastanowić się głębiej czego oczekujemy od innych
i odwrotnie.
Zgadzam się z waszymi wypowiedziami, z moich doświadczeń też wynika, że
mężczyźni są lepszymi szefami. Są zazwyczaj bardziej konkretni i nie kierują
się emocjami. Obecnie mam szefa-kobietę i powszechnie wiadomo, że zanim pójdzie
się do niej z jakąś sprawą należy sprawdzić jaki ma humor. Taka huśtawka
emocjonalna szefa fatalnie wpływa na ogólną atmosferę w pracy.
Cóż, moje motto brzmi: "Bądź sobie sama szefem". Ale to jeszcze musi trochę
zaczekać...

[ageman]

Hmm, trudny temat.
Z pewnością za cechy niezbędne u szefa uważam;
- empatię
- umiejętność organizowania pracy i podziału obowiązków
- umiejętność jasnego i przejrzystego określenia oczekiwań wobec pracownika
- umiejętność słuchania i kojarzenia faktów
- duże poczucie własnej wartości (co by się nie musiał dowartościowywać
upokażaniem pracowników);
- by potrafił jasno określić reguły gry w zespole.
I na pewno musi mieć ludzką twarz, ale jeśli spełnia warunki powyżej, to taką
ma.
I powinień rozliczać za efekty a nie czas pracy.

Ja na szefa narzekać nie mogę - jest ludzki i wyrozumiały, nie czepia się
drobiazgów, zwalnia kiedy ktoś potrzebuje, niestety często ma kłopoty z jasnym
określeniem, czego oczekuje od pracownika, ale znamy się już - że tak powiem -
jak łyse konie z racji długiego stażu pracy, więc ja go znam na wylot (on mnie
niestety też :(), druga jego wada (w stosunku do pracowników bo z punktu
widzenia firmy to jest ok) to wspaniale opanowana umiejętość zmiany tematu
rozmowy - trudno coś od niego wydębić.

No i największa wada - skąpstwo. Nie da na szkolenia czy kursy, bo uważa, że
jak ktoś chce to się sam nauczy (niby prawda, ale przecież te umiejętności
wykorzystuje w pracy), nie zawalczy o wymianę sprzętu komputerowego dla nas ani
o komórki, żadnych imprez integracyjnych w dziale na koszt firmy (inne działy
takowe mają co roku) i tak można by mnożyć...
Poza tym nie mam zastrzeżeń.

A jeśli chodzi o płeć - wolę mężczyznę, zwłaszcza po lekturze książki "Grzeczne
dziewczynki nie awansują" - m.in. dla powodu, o którym napisałam w wątku dot.
pani romanskiej - kobiety uważają, że trzaba pracować, pracować i jeszcze raz
pracować, mężczyźni widzą potrzebę realizowania też innych potrzeb w pracy,
np.: pogadania o d... Maryni. Są tym samym bardziej wyrozumiali dla naszych
słabości.

Pozdrawiam
Aga

[margonik]

Nie ma niezłomnych reguł! Ja mam jako dyrektora kobietę i jest naprawdę bardzo
w porządku. Bynajmniej nie podlega regule o której piszesz. Powiem nawet, że
jedną z jej zasad jest: "napracować sie jak najmniej". Nie w sensie: "obijać
się", ale w tym, aby nie narzucać sobie więcej pracy niż potrzeba i aby tak
pracę organizować, aby osiągać efekty przy jak najmniejszym wysiłku.

Czas pracy jest u nas rzeczą drugoplanową. Liczy się zaangażowanie,
efektywność, odpowiedzialność. Jeśli są konkretne efekty pracy, to nikt się nie
przyczepi, że ktoś surfuje po necie, albo bez pytania wyjdzie wcześniej do domu
(najprawdopodobniej kiedy indziej posiedzi dłużej). Opiera się to na zaufaniu,
bo nikt nam czasu nie liczy.

Ale oczywiście pracownicy są różni i nie wszystkimi da się zarządzać w ten
sposób. Ludzi nieodpowiedzialnych trzeba trzymać pod batem. Ma to jednak dwie
strony medalu: tam, gdzie jest niskie morale, tam trudno o zaangażowanie i
odpowiedzialność. A niskie morale tworzy się wówczas, gdy nie uwzględnia sie
potrzeb pracowników. Te potrzeby to m.in.:
- potrzeba uznania i poczucia własnej wartości,
- godziwy zarabek,
- POTRZEBY ŻYCIA OSOBISTEGO,
przy czym wydaje mi się, że w przypadku kobiet ów "godziwy zarobek" jest z tego
najmniej istotny. To nie znaczy, że nie chcemy zarabiać, ale że znacznie
łatwiej niż mężczyźni zaspokajamy się innymi (tańszymi!) "kąskami" od
pracodawcy (dumą, że otrzymujemy odpowiedzialne zadania, życzliwym stosunkiem
do naszego macierzyństwa itd).

[emilkaq]

Po pierwsze wolę szefa - mężczyznę, zdecydowanie. Dużo łatwiej jest mi się
dogadać z facetem, który częsciej jest bardziej konkretny i potrafi oddzielić
emocje i uprzedzenia od spraw zawodowych.
U mojego Szefa drazni mnie kilka rzeczy:
Niechęć do udzielania urlopów losowych w razie wizyty lekarskiej itp., choć to
nasze prawo, szef uznaje tylko planowane urlopy wakacyjne, a na inne kręci
nosem.
Totalny brak empatii, zupełnie nie rozumie, że dla nas istnieje jeszcze inne
życie poza firmą ( dzieci, hobby itd. )
W Waszych wpisach szczególną uwagę zwróciłam na dwa stwierdzenia:
- rozliczanie z efektów, a nie czasu pracy!!!
- zwrócenie uwagi na potrzeby pracownika i fakt, że dla nas kobiet często
ważniejsza od zarobków jest wyrozumiałość i zaufanie!


Pozdrawiam i życzę Wam mamusie prawie idealnych szefów!!!
-

[bogda.0909]

1.On się nie myli - On podejmuje ryzyko;
2.On nie jest uparty - On jest konsekwentny;
3.On nie jest tchórzem - On postępuje roztropnie;
4.On się nie spóżnia - Zatrzymują Go ważne sprawy;
5.On nie flirtuje - On szkoli personel;
6.On nie słucha plotek - On uważnie wysłuchuje opinii;
7.On nie krzywi się - On uśmiecha się bez entuzjazmu;
8.On nie znosi wazeliniarzy - On premiuje lojalnych;
9.On nie jest nieukiem - On przedkłada twórczą praktykę nad bezpłodne teorie;
10.Jeżeli chcesz pracować w spokoju - Nie wyprzedzaj szefa w rozwoju.

Całuski.Bogda

[evee1]

beata32 napisała:
> Chciałabym alby mój szef:
> - znał moje umiejętności zawodowe i miał do moich umiejętności zaufanie
> - jeśli to tylko możliwe dawał mi samodzielne zadania i tylko pilnował
terminów
> a nie dopytywał się co chwila na jakim są etapie
> - był otwarty na pomysły racjonalizatorskie i pomagał przeforsować je wyżej
> - był konkretny - mówił wprost o co chodzi
> - potrafił planować pracę
> - minimalizował papierologię
> - jeśli jest z mojej pracy zadowolony, żeby o tym mówił
> - jeśli nie jest zadowolony - nie tylko 'op...' ale starał się dociec
dlaczego
> i popracować nad uniknięciem takich sytuacji na przyszłość
> - żebym miała poczucie, że przed innymi działami stoi za swoimi pracownikami
> murem i zależy mu na naszym zadowoleniu z pracy i z atmosfery w pracy
> - żeby umożliwiał nam szkolenia zawodowe, abyśmy w swojej działce byli na
> bieżąco
> - żeby jeśli mam nagłą sytuację i potrzebuję wyjść i nie zaburza to naszej
pacy
>
> było to możliwe do załatwnienia (odrobienie godzin, urlop od ręki)
>
> ... wiem wiem - trochę przesadziłam - ale jak ideał to ideał
Zacytowalam w calosci, bo ja mialam taka szefowa !!! Dodam jeszcze, ze miala
taka zasade, ze chronila nas przed klientami :-)). To znaczy jak byla jakas
niemila sytuacja i ktorys z klientow byl nieprzyjemny, to ona prosila, zeby
jej o tym mowic i kierowac do niej. Albo jak spodziewalismy sie jakiegos
problemu, to sama wystepowala jako ta tarcza obronna, zniim jeszcze klienci
zdarzyli nas dopasc :-)).
Poza tym przyznawala sie, ze ona sie na tym, czy tamtym nie zna, ale od tego
ma nas, zebysmy jej doradzili.
No i jeszcze bardzo zwracala uwage na to, zeby nikt nie byl pominiety, kiedy
zespol byl chwalony. Kiedys pracowalam nas czyms z kolega i kiedy po
odniesionym sukcesie kliencie podziekowali tylko jemu (a on dumnie wypinal
piers), szefowa przy kilku okazjach powiedziala, ze ja tez jestem
odpowiedzialna za ten sukces (co zreszta potem moglam odczuc rowniez
finansowo :-)).
Atmosfera w zespole mielismy super, nie pracowalismy nagminnie po godzinach ani
w weekendy, chodzilismy razem na lunche, po kazdej fazie projektu dostwalismy
pol dnia wolnego w nagrode za wlozony wysilek. I o dziwo zawsze dostarczlismy
projekty na czas i w granicach budzetu (tylko najpierw wszyscy razem
opracowywalismy plan), a osoby, ktore pracuja w informatyce wiedza jak rzadko
to sie zdarza (wlasciwie nigdy).
Bardzo milo wspominam te 3 i pol roku, kiedy tam pracowalam.

[beata32]

Ewo,
Naprawdę taki ideał istnieje??? rety! i to kobieta!

Czyli nie muszę chować swoich ambicji do kieszeni ... bo już miałam taki zamiar
po przeczytaniu opinii na temat kobiet-szefów ...