Jestem przerażona tym, co piszecie

[ewa.gs]

Tak wiele jest postów, w których mówicie o dzieciach swojego męża z
poprzedniego związku jak o kimś zatruwającym życie, nieznośnym, wymagającym
pieniędzy, burzącym Wasze dobre samopoczucie. A mnie się włos na głowie jeży.
Biedne dzieciaki.
Oczywiście, są wyjątki, ale niestety nieliczne.
Pamiętacie bajkę o Kopciuszku? A o Śpiącej Królewnie? Jasne, to stereotyp,
że "macocha" (choć w tym znaczeniu o jakim tu mówimy częściej jest to po
prostu żona taty) świetnie łączy się z przymiotnikiem "zła", ale myślę, że
funkcjonuje nie bez racji.
Jeśli naprawdę kochacie swoich mężów, byłoby dla mnie oczywistym, że tak samo
kochacie ich dzieci - są przecież ukochaną cząstką ich samych. Ale niewiele
czytałam tu o tym, żeby któraś z Was się martwiła stanem psychicznym czy
zdrowiem dziecka, tym że ono ma rozbity dom, tym że dziecko musi się zmierzyć
z tak trudnym zadaniem, jak zaakceptowanie nowej osoby w rodzinie. To
przecież przede wszystkim one są poszkodowane w tym układzie. Agresja, jaką
czasem wobec Was dzieci wyrażają, to przecież tylko konsekwencja strachu,
próba ochronienia siebie. A to przecież Wy powinnyście być bardziej
doświadczone od nich (bo nie wiem czy mądrzejsze) i wiedzieć o tym, i nie
odpowiadać na nią taką samą agresją!
To Wy powinnyście tym dzieciom pomagać, wspierać je, dawać im, jeśli nie
miłość (bo z tym nie każdy sobie poradzi), to chociaż ciepło, opiekę i dobroć.
Nie piszę tego jako osoba z zewnątrz. Jestem w takiej samej sytuacji. A
córeczkę mojego męża po prostu kocham, tak jak kocham jego.
Jeśli nie potraficie zaakceptować tych dzieci, dlaczego związałyście się z
ich ojcami? Licząc, że może nie trzeba będzie zbyt często na dziecko patrzeć?
Że szybciutko dorobicie się własnego, a wtedy mąż o tamtym zapomni??
Smuci mnie i przeraża to podejście.

[mkatarynka.edziecko]

Nie wiem, czy spodziewasz się jakiejś dyskusji w tym wątku czy chciałaś tylko
wypowiedzieć swoje zdanie. Ten temat został już wielokrotnie omówiony na tym
forum. Generalnie przypuszczam, że każda z nas chciałaby żyć życiem idealnym,
być idealną żoną, matką, kochanką, macochą... Niestety, nie wszyscy to
potrafią. Jeżeli Tobie się to udaje - gratuluję i życzę, żeby udawało Ci się
zawsze i bez poświęceń. Należy jednak podejść ostrożnie do tego co tu piszemy -
to nie jest wszystko co się dzieje w naszym życiu. Piszemy na ogół wtedy, kiedy
nas coś boli. Rzadko opowiadamy o swoich sukcesach i tym co dobre. Szkoda. Ale
tak już jest, że najczęściej czujemy potrzebę podzielenia się naszymi
bolączkami a nie tym co piękne.

Zapraszam Cię do dyskusji w innych wątkach. Może masz jakieś konkretne rady dla
niektórych z nas. Pozdrawiam.

[ewa.gs]

Mkatarynko,
nie wiem czy spodziewam się dyskusji, niekoniecznie. Po prostu boli mnie to, co
czytam, żal mi dzieci. Szkoda, że nie opowiadacie o tym, co dobre - przecież to
właśnie może wspierać inne kobiety, które są w takiej samej sytuacji.
Warto pomyśleć nad tym, że dziecko agresywne, to dziecko które się broni.
Przeczytałam gdzieś o "córce mojego męża ziejącej nienawiścią" i tym podobnych -
agresja jest przecież wynikiem strachu (tylko w naprawdę rzadkich przypadkach
jest sprawą fizjologii lub choroby). I powinna powodować, że dziecko dostaje
więcej ciepła, czułości i uwagi - w przeciwnym wypadku kółko się zamyka.
Też pozdrawiam.

[domali]

Nie dane było mi jeszcze poznać dzeicka mojego męża. Nie wiem, jakie będą moje
uczucia do niego, bo nie miałam okazji przekonać się, jakim jest dzieckiem. Ale
go nie nienawidzę, tak dla zasady. Nie wiem, jak nam się będzie układać, jeśli
do spotkania dojdzie. Ale chcę, żeby doszło.
Nie znam go, bo jego mama boi się chyba, że może się okazać, że dla Kuby może
zaistnieć coś innego, niż jej dom, jej rodzina. Że gdzieś dziecku będzie
dobrze. Że ona mu wszystkiego nie daje.
JA też nie rozumiem postawy nienawiści. Ale nie krytykuję za to, bo każdy ma
prawo czuć to, co czuje. Tego się niestety nie da zmienić. Można ewentualnie
udawać, ale chyba na dłuższą metę to bez sensu.
Myślę, że u mnie nie ma nienawiści, bo ja mam pewność, że istnienie Kuby nie
zagraża naszej rodzinie. Mąż kocha Kubę, ale nie umniejsza to jego miłości do
mnie czy Wiktorka. A że czasami spędzamy weekend sami, bo on jedzie do dziecka?
ZAakaceptowałam to. Poza tym nie chcę (nie czuję takiej potrzeby) odbierać mu
przyjemności, jaka płynie z tych spotkań z dzieckiem.

[mumin_ek]

Ja rowniez bywam przerazona tym, co sie tu dzieje. Powtorze po raz kolejny, to
sa tylko dzieci. Nie przenoscie swoich doroslych emocji na dzieci.

Ewa, nie znajdziesz tu pozytywnego odzewu dla krytyki. To jest raczej miejsce
do narzekania na Eksy i Pasierby , bo sa takie niedobre, bo po prostu sa.
Smutne.

A jeszcze smutniejsza jest niechec a czesto nawet nienawisc do bezbronnych
dzieci, ktorych niechec do macochy jest jedynie zdrowa proba samoobrony, proba
przywrocenia stanu, w ktorym rodzice sa razem. To chyba normalne, ze kazde
dziecko tego chce i trudno mu zrozumiec, ze tak nie bedzie.

Ciesze sie, ze nie tylko ja wypowiadam krytyczne uwagi w tym w wiekszosci TWA.

Pozdrawiam,
Kasia

[ewa.gs]

Kasiu,
tak, to tylko dzieci, które bronią się w taki sposób, w jaki umieją. Zostały
pokrzywdzone, mają rozbite domy i niekochających się rodziców.
To, że są dziećmi również Eks, często znienawidzonej, nie jest żadnym
usprawiedliwieniem dla ich złego traktowania. A złe traktowanie to w tym
przypadku nie tylko niechęć, ale i obojętność, bo to są ludzie (choć mali)
którzy powinni być pod jak najcieplejszą opieką. Należy im się to.

[mumin_ek]

I ja sie pod Twoim postem podpisuje czterema lapkami.

Nie chce rozumiec, jak mozna nienawidzic dziecko. Jak dziecko kochanego
przeciez partnera moze byc obojetne?

[domali]

ewa.gs napisała:

A złe traktowanie to w tym
> przypadku nie tylko niechęć, ale i obojętność, bo to są ludzie (choć mali)
> którzy powinni być pod jak najcieplejszą opieką. Należy im się to.

To ja mam propozycję. Poczytaj sobie na forum samodzielnych ten wątek.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=571&w=10743403
Wyraźnie widać, że mamy, których eks mają drugą rodzinę, nie życzą sobie
zbytniej wylewności, czy zaangażowania ze strony macoch.

[ewa.gs]

Ale Domali! nie mówimy o mamach, mówimy o ich dzieciach!!
Jeśli mama dziecka życzy sobie, żebym była jędzą dla jej dziecka, to jest to
skierowane nie tylko przeciwko mnie, ale i przeciwko dziecku.

[domali]

No ok. Czasami sobie myślę, jak to miałoby wyglądać, jak Kuba zacząłby nas
odwiedzać. I jak czytam takie posty, jak w tym wątku, to mi się odechciewa...
Bo chyba naturalne, że jak robię mojemu dziecku kanapkę, to i dziecku męża mogę
zrobić, a nie wołać po to tatę...
Zresztą wiesz, samodzielne mamy, przynajmniej niektóre, same nie wiedzą ,czego
chcą. Bo z jednej strony uważają, że druga rodzina eksa to obcy ludzie (mój syn
nie zna swojego brata i mnie, bo eks męża twierdzi, żeo na daje mu wszystko), a
z drugiej one (i inni) krytykują, jeśli któraś macocha prezentuje postawę
obojętną (nie mówię o nienawiści).

[ewa.gs]

Myślę, że warto mieć na względzie przede wszystkim dobro dziecka, a nie
dyrektywy jego mamy, zwłaszcza jeśli są wątpliwe etycznie...
A Wiktorek jest śliczny

[domali]

Na razie i tak nie ma to znaczenia, bo nie mam pojęcia kiedy spotkam i poznam
Kubę.
Dziękuję za miłe słowa o Wiktorku

[mumin_ek]

Domali, chyba przegielas. Przeczytaj, co napisalas. Mozesz zrobic kanapke
dziecku meza? To jak przyjdzie tesciowa, a Ty robisz kanapke dziecku to i jej
mozesz zrobic, a nie wolac meza?

Chyba chodzilo Ci, ze zrobisz kanapke i Kubie, i Wiktorowi. I jak przytulasz
Wiktora, to i Kube. I prezenty pod choinke podobnie, ale przede wszystkim serce.

[domali]

Muminek, to poczytaj ten wątek, który załączyłam. TAm jest napisane na
przykład, że macocha nie powinna przyszywać dziecku guzika, czy zszyć rajstop,
bo od tego jest tata.
Ja podałam pierwszy z brzegu przykład, że robiąc coś swojemu dziecku,
naturalnie chciałabym to robić i dziecku męża. A nie, że byłaby to z mojej
strony jakaś łaska.

[mikawi]

sorry, ale ja głupieję;
raz słyszę (czytam) od byłych żon, samodzielnych że nie życzą sobie abym ja
jako macocha wyrażała jakieś opiekuńcze uczucia, a juz na pewno nie miłość bo
od tego są rodzice, że najlepsza jest w zasadzie obojętność i zdrowy dystans;
potem słysze że jak to mozliwe że dzieci mojego M. mają mi być obojętne

mnie jego dzieci nie są obojętne ani ich nie nienawidzę; zależy mi żeby im było
dobrze w życiu, ale widzę momenty, gdy eks żona pod pretekstem tego dobra
realizuje swoje cele i to przestaje mi się podobać;
nie znam tych dzieci na tyle aby mieć negatywne odczucia, bo dzięki ich matce
nie było mi dane ich dobrze poznać, a ostatnio dzięki ich matce ojciec tych
dzieci ma problemy z ich widywaniem; czy mam jakoś wpłynąć na eks żonę żeby
pomyślała o swoich dzieciach i nie traktowała ich jak karty przetargowej???

od jakiegoś czasu zaczęło mi byc wszystko jedno, przestałam naciskać na mojego
M. żeby próbował dojść do porozumienia ze swoją eks; i ja i on mamy dość
ciągłych przepychanek z nią o wszystko: o dzieci, o pieniądze ktorych zawsze
jest mało, o kontakty; chcę zacząć żyć w końcu własnym życiem, własnymi
problemami; nie mam szansy zostać złą macochą, choćbym nie wiem jak chciała
bo mama skutecznie izoluje dzieci od ojca i jego domu; może to się kiedyś
zmieni, może nie, nie wiem, wiem tylko że u nas akurat ja nie mam sobie nic do
zarzucenia, bo zrobiłam więcej niż powinnam aby dzieci miały ojca i nie
zamierzam robić już nic więcej

[jayin]

jakie TWA?
no wiecie co... Bez przesady.
To, że niektóre dziewczyny mają tak bardzo podobne doświadczenia w życiu is ię
ze sobą zgadzają, przytakują, popierają w kwestii poglądów itd - to nie znaczy,
że jest to TWA Jeśli ktoś to tak odbiera, to trudno. To akurat jest takie
forum, na którym zbierają się przede wszystkim osoby o podobnych
doświadczeniach - tych dobrych i złych. I jak już wcześniej pisano - rzadziej
się pisze o dobrych rzeczach, częściej o złych, żeby znaleźć zrozumienie,
pomoc - której, wybaczcie, ale przy dobrych rzeczach to nie potrzeba - jak
wszędzie.

A co do tematu dzieci - to jakaś lekka paranoja, bez obrazy, takie
twierdzenie: "Kochasz faceta, z urzędu kochaj jego dzieci!"... Fajnie, jeśli
tak się ułoży, że Next pokocha dzieci Ex. Super. Wszystkim tego życzę, bo
jednak pozytywne uczucia i układy są bardziej potrzebne niż negatywne.
Myślicie, że taka Next sobie z góry zakłada (nawet nie znając dzieci): "Fuj!
One są dziećmi Ex! NIENAWIDZĘ ICH!" ? FAKT - są takie przypadki. ALe to
patologie i te faktycznie mogą być przedmiotem krytyki, ale tylko NASZEJ
prywatnej. Bo w sumie nic nam do tego, jak ktoś sobie żyje, a tym bardziej co
czuje i nie mamy prawa nawracać go na naszą "jedyną słuszną drogę" - która
przecież może nie być taka słuszna. Bogiem żadna z nas nie jest.

Nie znając jeszcze dziecka - łatwiej o te dobre odczucia, staranie się o
przyjazne nastawienie do niego - bo nie znamy tej istotki (w sensie: człowiek z
własnym charakterem, wadami, zaletami). I najczęściej jest tak, że wszelkie
anse i negatywne uczucia związane z dziećmi wynikają nie z faktu, że one są "Ex-
ow" - tylko, że coś się między nami i nimi nie układa - a na to dopiero nakłada
się efekt "Ex" (nie ukrywajmy - ŻADNA kobieta nie przepada za swoimi
poprzedniczkami czy to ex-żonami, czy ex-partnerkami, ex-dziewczynami itd. -
i stopień tej niechęci zależy od potencjału zazdrości kobiety, jej pewności
siebie, pewności partnera, doświadczeń itd - ale ZAWSZE istnieje w jakimś
procencie)- i taka mieszanka jest tym bardziej trudna do "przełknięcia".

Oczywiście, że dorośli powinni być "mądrzejsi" i starać się bardziej o dobre
stosunki z dzieckiem. Ale jeśli dziecko nie wykazuje chęci (z róznych powodów -
własne poglądy, jeśli jest starsze, obawa, niechęć, niepewność, obojętność
itd.) do poprawiania czy dobrego układania stosunków z Next i Nextami - to
przecież na siłę nie można ich zmuszać. BO JAK?
A każdy człowiek ma swoje granice w próbowaniu i wytrwałości - podziwiam ludzi,
którzy przez wiele. wiele długich lat pracują nad pozytywnymi układami z kimś,
pomimo porażek...
Ja tego nie potrafię. I gdyby była taka sytuacja, że miałabym starać się o
dobre stosunki z dzieckiem Osobistego, bo byłyby one negatywne - to jestem
pewna, że postarałabym się mocno, ale gdyby nie było odezwu z drugiej strony,
wyników tego - to chyba w którymś momencie bym po prostu sobie to odpuściła.
I wtedy - jako obojętna, acz nieprzeszkadzająca Osobistemu w spotkaniach z
dzieckiem - Next - dostałabym pater noster, jak stąd do Giżycka...?

Nie sądźcie, nie sądźcie...
krytykujcie, narzekajcie ale nie mówcie niemal autorytatywnie: "inna droga,
inne uczucia, inne zachowanie jest OK, a wasze nie."

no i tyle na dziś..

pozdr.

Joanna

[mumin_ek]

Co do TWA to chodzi mi o to, ze wiekszosc postow tu jest najazdem na Ex i
Pasierby.

Nie namawiam do kochania dziecka Ex z urzedu, ale do podejscia do niego jak do
dziecka po przejsciach. To chyba da sie zrobic? I do nieprzenoszenia doroslych
emocji na dziecko i nie oczekiwania, ze dziecko zrozumie i zachowa sie jak
dorosly. Kropka.

To sie znow pochwale. Macoche swej nie znam i znac nie chce, oboje z ojcem
wiedza dlaczego i checia kontaktu ze mna nie palaja, ale ojczyma kocham z
calego serca. Bo on widzial we mnie dziecko, byl gdy go potrzebowalam, nie
zastepowal mi na sile ojca. To on przemywal stluczone kolana i czekal az wroce
z imprezy. Byl pod telefonem, zeby mnie przywiezc z teatru poznym wieczorem.
Czyli mozna, chyba ze mezczyznie jest latwiej zaakceptowac dziecko Exa?

I zgadzam sie, ze nie ma jedynej slusznej drogi. No ale chyba mozna popatrzec
na dziecko jak na dziecko, a nie na wcielenie Ex?

[jayin]

mumin_ek napisała:

> Nie namawiam do kochania dziecka Ex z urzedu, ale do podejscia do niego jak
do
> dziecka po przejsciach. To chyba da sie zrobic?

da sie zrobic.

> I do nieprzenoszenia doroslych
> emocji na dziecko

czasem sie NIE DA zrobic

> i nie oczekiwania, ze dziecko zrozumie i zachowa sie jak
> dorosly.

tego to raczej chyba nikt przy zdrowych zmysłach nie oczekuje. dziecko jest
dziecko. ale nie można odmawiać prawa do odczuć i uczuc roznego typu zarowno
dziecku jak i doroslemu. kwestia dojrzalosci i doswiadczen, dlugosci zycia - wg
mnie tylko w BARDZO niewielkim stopniu warunkuje intenstywnosc odczuwania
roznych spraw i reakcji na nie.

> Bo on widzial we mnie dziecko, byl gdy go potrzebowalam, nie
> zastepowal mi na sile ojca. To on przemywal stluczone kolana i czekal az
wroce
> z imprezy. Byl pod telefonem, zeby mnie przywiezc z teatru poznym wieczorem.
> Czyli mozna, chyba ze mezczyznie jest latwiej zaakceptowac dziecko Exa?

Oczywiscie, że mozna - jesli MOŻNA
A co do tego , czy mezczyznie latwiej, czy nie - mysle ze sęk w tym, czy
dziecko mieszka z Next/Nextem, czy jest "dochodzące". Łatwiej czasem o
taką "miłość" do dziecka (pozytywy, akceptacje, starania sie) -kiedy to dziecko
przebywa w naszym domu. mamy dodatkową motywacje do tych staran - wspolne zycie
i mieszkanie razem.

> I zgadzam sie, ze nie ma jedynej slusznej drogi. No ale chyba mozna popatrzec
> na dziecko jak na dziecko, a nie na wcielenie Ex?

nawet trzeba.
ale co, jesli dziecko samo w sobie nie stanowi jednak "materiału" do
zaprzyjaźnienia się?.. Przeciez takie dzieci tez sie zdarzaja. Mam taką dwójkę
młodzieżową w rodzinie nieco dalszej. Co z tego, ze to dzieci, ze rodzina
nawet - NIE LUBIĘ. nie potrafię. Ograniczam wszelkie rodzinne spotkania. A jak
juz są - to konwenanse kulturalne NA SIŁĘ włączam, buzi, buzi, dzien dobry i
zero blizszych kontaktow. tak wiec mysle, ze to zalezy od samego dziecka tez -
jako takiego nowo ksztaltowanego czlowieka - z wlasnym charakterem i
upodobaniami, oraz niechęciami. zwykle ludzkie wspolzycie spoleczne. nie zawsze
jest pozytywne.

pozdr.

Joanna

[ewa.gs]

Joanno,
co do TWA, nie mam zdania
A co do dziecka - podkreślałam - kochać bywa trudno, ale ciepłe uczucia to
podstawa. Wiadomo, trudno jest swoim uczuciami kierować. Ale jeśli kobieta nie
potrafiła ich w sobie znaleźć, dlaczego się podjęła bycia żoną dzieciatego
mężczyzny?
Tak, dorośli powinni być mądrzejsi, ale nie tylko starając się o dobre stosunki
z dzieckiem, ale i WIEDZĄC z czego wynika niechęć i złość dziecka. I potrzeba
do tego często ogromnej cierpliwości.
Jeśli jej nie ma, a w zamian są negatywne uczucia, warto porozmawiać z
psychologiem, bo robimy krzywdę dziecku. Ono wyczuwa niechęć nawet wtedy, kiedy
się do niej nie przyznajemy.

[jayin]

ewa.gs napisała:


> A co do dziecka - podkreślałam - kochać bywa trudno, ale ciepłe uczucia to
> podstawa. Wiadomo, trudno jest swoim uczuciami kierować. Ale jeśli kobieta
nie
> potrafiła ich w sobie znaleźć, dlaczego się podjęła bycia żoną dzieciatego
> mężczyzny?


Ewo, tak, racja. Ciepł uczucia albo chociaż elementarne podstawy uprzejmości.
Byle nie było to WYMUSZONE! Dzieci to przecież wyczuwaja.

a co do tego, dlaczego taka Kobieta Bez Cieplych Uczuc Do Dzieci sie zwiazala z
dzieciatym facetem... Róznie bywa: egoizm, nadzieja,ze uczucia sie pojawia z
czasem(czasami tak z matkami jest i uczuciami macierzynskimi, ktorych nie
czuja, ale maja nadzieje, albo sądzą, ze one same sie pojawia - i czasem sie
zawodzą na tych nadziejach), przekonanie, ze są zdolne do tych uczuc, a w
rezultacie, w konfrontacji z rzeczywistoscia - nie daja sobie rady i nie umieja
cieplo czuc. itd itp.



> Tak, dorośli powinni być mądrzejsi, ale nie tylko starając się o dobre
stosunki, z dzieckiem, ale i WIEDZĄC z czego wynika niechęć i złość dziecka.

Nie kazdy jest dobrym psychologiem ( niestety.
Do tego, zeby wiedziec DLACZEGO dziecko jest niechetne i negatywnie nastawione
do Next/Nexta - potrzeba najczesciej wspoldzialania obojga rodzicow i rozmow z
dzieckiem. Sama Next/sam Next nie dowiedzą się tego raczej, chyba ze dziecko
szczerze im powie o co chodzi.

> I potrzeba do tego często ogromnej cierpliwości.

czasem jej brak...


> Jeśli jej nie ma, a w zamian są negatywne uczucia, warto porozmawiać z
> psychologiem, bo robimy krzywdę dziecku. Ono wyczuwa niechęć nawet wtedy,
kiedy się do niej nie przyznajemy.

jesli jest taka mozliwosc - to jak najbardziej. ale nie kazdy czuje potrzebe
pojscia do psychologa. sadzi ze sobie sam poradzi. co czasem jest mylnym
wrazeniem.


pozdr.

Joanna

[hop_angel]

Akurat tak sie składa, że kocham moją pasierbicę, pewnie nie tak jak bym
kochała własne dziecko ale kocham. Co nie oznacza, że u wszystkich macoch
poślubienie małżonka musi automatycznie oznaczać miłość do jego dziecka czy
ciepłe uczucia, nawet jeśli dzieci niczym nie zawiniły. No bo przecież
wychodząc za mąż za swego męża też wiemy, że ma on matkę, ojca, ewentualne
rodzeństwo co nie oznacza automatycznje miłości do nich. Tak, że nie
demonizujmy.

[bejbiko]

A propos listu Ewy, że na uwadze powinno się mieć dobro dziecka a nie jego
matki..... to czy Domali powinna wykraść z domu dziecko swojego męża i na siłę
je uszczęśliwiać?? Czy to dziecko byłoby zadowolone, przypuszczam, że nie...
prawdopodobnie (patrząc na zachowanie jego matki) to ma wpojone do główki, że
druga rodzina taty nie powinna go obchodzić, bo gdyby chciał ich poznać to może
zadzwonić lub powiedzieć mamie: jade do brata!... i to nie wynika ze strachu,
chyba, że przed matką!
I uwierz mi, że nie wszystkie dzieci są takie zranione i nieszczęśliwe.. te
które rozumieją to nawet wolą, że rodzice się rozstali. Syn mojego M miał 9
lat, jak jego rodzice się rozwiedli, ale wcześniej spał pół roku z matką w
łóżku, był świadkiem wielu awantur, cichych dni i krył matkę kiedy spotykała
się z innym, jeździł razem z nią i tym panem za Warszawę na weekend. Miał
świadomość co się dzieje i powiedział, że lepiej się stało. Nie ma żalu do
nikogo i uwielbia ojczyma. (raz wykręcił numer mnie, kiedy rodził mu się brat,
ale to minęło)

[domali]

bejbiko napisała:

> A propos listu Ewy, że na uwadze powinno się mieć dobro dziecka a nie jego
> matki..... to czy Domali powinna wykraść z domu dziecko swojego męża i na
siłę
> je uszczęśliwiać?? Czy to dziecko byłoby zadowolone, przypuszczam, że nie...
> prawdopodobnie (patrząc na zachowanie jego matki) to ma wpojone do główki, że
> druga rodzina taty nie powinna go obchodzić, bo gdyby chciał ich poznać to
może
>
> zadzwonić lub powiedzieć mamie: jade do brata!... i to nie wynika ze strachu,
> chyba, że przed matką!

Dziecko wie o naszym istnieniu, natomiast mój mąż ma zakaz rozmawiania z Kubą
na ten temat. Oczywiście można powiedzieć, że ma się tym nie przejmować, ale
trudne to, gdy spotkania odbywają się w domu eks i w jej obecności.

[ewa.gs]

Nie mówię, Bejbiko, o wykradaniu dziecka. Mówię, że jeżeli jest już w domu ojca
i jego żony, należy zapewnić mu komfort psychiczny.
Uszczęśliwianie na siłę to nie jest dobro dziecka, a o to dobro mi chodziło. O
rozsądek w podejściu do niego, a nie kierowanie się dyrektywami matki, jeśli są
niezgodne ze zdrową logiką.
Domyślam się też, że nie wszystkie dzieci są zranione i nieszczęśliwe, ale
mówię o tych nieakceptowanych przez "macochy".

[domali]

Niestety w naszym przypadku są to dyrektywy matki, usankcjonowane przez sąd -
spotkania w miejcu zamieszkania matki, w jej obecności. Dziecko ma 9 lat, a
matka boi się, czy tata jest mu w stanie zapewnić odpowiednią opiekę.

[ewa.gs]

Domali,
wiadomo - sąd to co innego.
Myślałam o nierozsądnych i szkodliwych dyrektywach w rodzaju: jak dziecko jest
u tatusia w domu to niech macocha się do dziecka nie odzywa, a już napewno nie
przytula i nie ceruje skarpetek.

[domali]

Tutaj akurat jest to bzdurny pomysł matki usankcjonowany przez sąd.

[ewa.gs]

Angel,
to dobrze, że ją kochasz. Myślę jednak, że dziecko ma inny status niż matka czy
ojciec męża - ponieważ jest NIESAMODZIELNE i poniekąd od nas zależne. Dlatego
uważam, że jesli nie akceptuje się dziecka swojego męża, nie należało wychodzić
za niego za mąż. Wiemy, jaka odpowiedzialność na nas spada.
Nie mówię o miłości, bo wiem że to trudne, mówię o ciepłych uczuciach i trosce.

[domali]

ewa.gs napisała:

Dlatego
> uważam, że jesli nie akceptuje się dziecka swojego męża, nie należało
wychodzić
>
> za niego za mąż. Wiemy, jaka odpowiedzialność na nas spada.
> Nie mówię o miłości, bo wiem że to trudne, mówię o ciepłych uczuciach i
trosce.


Ewa, nie zgodzę się z Tobą. Większość z nas nie miała pojęcia o tym, jak będzie
wyglądało codzienne życie z facetem, który ma dziecko/dzieci z poprzedniego
związku. Inaczej jest się z kimś takim spotykać, inaczej być jego żoną, mieć
wspólny dom itd.
Dlatego nie do końca trafne jest częste stwierdzenie: widziały gały, co brału,
bo są w tym życiu z 'nietypowym' facetem sytuacje, które nas zaskakują i
równie zaskakujące nasze reakcje.

[ewa.gs]

Domali,
A ja uważam, że można się było do tego przygotować i należało. Rozmawiając z
mężem, rozmawiając z dzieckiem (jeśli to możliwe), rozmawiając z innymi osobami
w takiej sytuacji życiowej, rozmawiając z psychologiem, czytając.
I wiedzieć, na co się decydujemy.

[domali]

Ale wiesz, teoria teoria, doświadczenia innych ich doświadczeniami, a
rzeczywistość może być zaskakująca. I po prostu do pewnego momentu nie myśli
się o jakichś sprawach, a potem, gdy one przychodzą, nie wiadomo do końca, jak
się zachować.
A co do rozmowy z psychologiem - moja mama(psycholog) tuż przed ślubem
powiedziała mi, że teraz będziemy mieli w pewien sposób dwoje dzieci. I ja
chciałabym jakiś kawałek miesiąca na przykład, poświecać Kubie, spędzać z nim
czas. Budzi on we mnie pozytywne emocje, ciekawa jestem co u niego, ale ze
strony jego matki kwitowane jest to kpiną.

[jayin]

Ewo,

można się przygotować, ale psychicznie - przygotować się na POTENCJALNE
problemy, a i tak nie do końca sie to udaje. bo teoria teorią - a zycie zyciem.
to tak jak uczyli nas na studiach: wkuwanie teorii i tabelek z książek,
czytanie o tym, jak ktoś inny to robił, ogladanie projektow cudzych itd - a jak
przychodzilo do projektowania osiedla - to podstawy teoretyczne weryfikowaly
sie tak, ze czasem po prostu przeszkadzaly i nie znajdowały zastosowania w tym
co się projektowało w praktyce i trzeba było kombinować i szukac innych
rozwiazan, bo problemy nie miescily sie w teorii.

pozdr.
J

[joola_edziecko]

Ewo,
życie nie jest takie proste. Niestety. Ja niby miałam czas na przygotowanie się
do roli macochy. Początkowo mieszkaliśmy daleko od dzieci. Widywałam je bardzo
rzadko. Byłam młodziutka i pełna optymizmu. Proza życia to jednak zweryfikowała.
Nasza sytuacja materialna bardzo się pogorszyła, dzieci rosną,narodziło się
moje dziecko. Z tym wszystkim wiąże się wiele emocji. Jedne z nas radzą sobie z
tym lepiej , inne gorzej.
Mnie początkowo wydawało się , że nasze dzieci miały szczęście. Zaakceptowały
mnie, mama ułożyła sobie życie na nowo, pojawiło się im młodsze rodzeństwo.
Niestety tak mi się tylko wydawało. Tu muszę przyznać Ci rację, że rozwód
rodziców to dla dzieci straszne przeżycie. I nie ma znaczenia, jak będzie
wyglądało ich dalsze życie. Już na zawsze pozostanie w ich psychice ślad. I to
wlaśnie m.in od nas macoch zależy, jak ta blizna się zagoi. Takie jest moje
zdanie na ten temat. Ze swojej strony staram się , jak mogę. Powtarzam jednak,
że to bardzo trudne. Wiele razy zwątpiłam, poddałam się, miałam negatywne myśli
o dzieciach.
Wydaje mi się, że mój wysiłek przyniósł rezultaty. I teraz , np. kiedy tata
wyjechał na dłużej , dzieci same do mnie przyjeżdżają. Chcą ze mną być. I to
mnie bardzo cieszy.(A starszy brat Igorka jest bardzo podobny do taty. I jak tu
go nie kochać )
Pozadrawiam wszystkie emacochy serdecznie. Wasza rola nie jest łatwa.
Jola

[jayin]

domali napisała:

> Większość z nas nie miała pojęcia o tym, jak będzie wyglądało codzienne życie
z facetem, który ma dziecko/dzieci z poprzedniego związku. Inaczej jest się z
kimś takim spotykać, inaczej być jego żoną, mieć wspólny dom itd.
> Dlatego nie do końca trafne jest częste stwierdzenie: widziały gały, co
brału, bo są w tym życiu z 'nietypowym' facetem sytuacje, które nas
zaskakują i równie zaskakujące nasze reakcje.

Domali, śmiem twierdzić, że tak jest w większości przypadków związków -
nieważne czy "nietypowych" czy "typowych" Wystarczy popatrzeć na
małzeństwa "typowe" - pierwsze - w których większosć ludzi dopiero po
zamieszkaniu razem i rozpoczęciu wspólnego zycia i gospodarzenia - odkrywa
uroki, ale tez problemy, ktore by im wczesniej na mysl nei przeszly. i ucza sie
dopiero jak z tym zyc.

J

[domali]

Zgadza się. Tyle tylko że takim ludziom nikt nie powie 'widziały gały co
brały', tylko 'takie jest życie'.

[jayin]

domali napisała:

> Zgadza się. Tyle tylko że takim ludziom nikt nie powie 'widziały gały co
> brały', tylko 'takie jest życie'.

Otóz to... otóż to...
Czy to trąci już społeczną hipokryzją?..

[mumin_ek]

Nie??? Ciekawe, raczej w przypadku drugich zwiazkow slyszalam: 'takie zycie', a
przy rozpadzie pierwszych 'widzialy galy'...

Domali, Ty to niezla jestes, kawalek miesiaca Kubie poswiecic. Pewnie wdzieczny
powinien byc za takie poswiecenie z Twojej strony?

[mikawi]

muminku - to co twoim zdaniem ma zrobic dominika? zaczynasz trochę przeginać z
tymi wymaganiami co to macocha robic nie powinna

[jayin]

mumin_ek napisała:

> Nie??? Ciekawe, raczej w przypadku drugich zwiazkow slyszalam: 'takie zycie',
a
>
> przy rozpadzie pierwszych 'widzialy galy'...

no zobacz, a ja odwrotnie...


>
> Domali, Ty to niezla jestes, kawalek miesiaca Kubie poswiecic. Pewnie
wdzieczny
>
> powinien byc za takie poswiecenie z Twojej strony?

mumin_ek - nie tak zaczepnym tonem, ok?
a co do Domali - to lepiej, że chce poświęcić, czy lepiej, żeby nie chciała?
bo ja już nie wiem.
obojętność ponoć, jak i nadgorliwośc - gorsza od faszyzmu

a złotego środka to jeszcze nikt nie znalazł, więc...

pozdr.

J

[domali]

mumin_ek napisała:

> Nie??? Ciekawe, raczej w przypadku drugich zwiazkow slyszalam: 'takie zycie',
a
>
> przy rozpadzie pierwszych 'widzialy galy'...

To poczytaj sobie tutaj na forum odpowiedzi na posty o problemach drugich żon.
Tutaj bardzo często używanym sformułowaniem jest właśnie 'widziały...'

>
> Domali, Ty to niezla jestes, kawalek miesiaca Kubie poswiecic. Pewnie
wdzieczny
>
> powinien byc za takie poswiecenie z Twojej strony?

Czy Ty chcesz mi dokopać dla zasady? Ja cały czas powtarzam, że chciałabym,
żeby Kuba był częścią naszej rodziny, żeby jakiś kawałek miesiąca (bo częściej
się nie da, za daleko), spędzał z nami. To nie jest poświecenie.
Ja_bym_tego_chciała. Nie: łaskawie_się_na_to_zgodzę.

[mumin_ek]

Domali, to juz lepiej, bo widzisz, ja mam chroniczna alergie na slowo
poswiecenie. I tak Twoje posty brzmialy.

Czy ja Ci kiedys dokopalam dla zasady? Moze jednak warto spojrzec na pewne
sprawy z innej perspektywy i mysle, ze o to chodzi Ewie i mi.

A do Reszty, zaczepnym tonem czy nie, mam prawo nie lubic poswiecen i chyba za
wyrazanie pogladow osobistych nikt tu nikogo nie scina.

[domali]

Ok, tutaj było poświęcić jako dać, nie w tym 'negatywnym' znaczeniu i chyba
rzeczywiście alergicznie zaeragowałaś.
A mi się zrobiło nieswojo, bo na moje pozytywne nastawienie do dziecka i
spotkań z nim usłyszałam, że przeginam. Ale ok, wszystko jasne

[jayin]

Jasne, że nikt nie ścina.
Torquemada też odszedł do lamusa..

pozdr.
J

[joola_edziecko]

domali napisała:

> Zgadza się. Tyle tylko że takim ludziom nikt nie powie 'widziały gały co
> brały', tylko 'takie jest życie'.

To właśnie jest smutne. Ja, kiedy było mi źle, kiedy miałam wątpliwości, nie
miałam komu się pokarżyć. Mamie? Przecież ona powiedziałaby- a nie mówiłam. Tak
samo reagowali moi starzy i nowi znajomi. I wlaśnie dlatego powstało to forum.

[pysia-2]

To teraz ja sproobuje.
Dzieci mojego meza bedac u nas w domu maja pelny komfort psychiczny. Na nich
skupia sie wiekszosc uwagi, bawia sie ze swoim braciszkiem, chodza razem na
spacery... Mnie ostatnio wlasciwie nie ma podczas tych spotkan, bo tak sie
smieznie sklada, ze studiuje 300 km od domu, w miescie, w ktoorym one mieszkaja
i kiedy one przyjezdzaja, ja wyjezdzam. Ale kiedy jestem, nie pastwie sie nad
nimi, nie glodze, nie ignoruje, rozmawiam, bawie sie, robie obiad czasami -
najczesciej jednak mooj maz, bo taka mamy zasade - wolny dzien to dla mnie
wolny dzien.
A jednak ja roowniez bylam autorka kilku postoow o tym, jak mi ciezko, jak
trudno to czasem zniesc, pogodzic... Ale to nie znaczy, ze ja jestem dla nich
niedobra! Po prostu kiedy cos zaczyna mnie przerastac, nie mam o tym z kim
pogadac. Bo komu powiem o tym, ze mooj maz olal moja walentynke, a pool dnia
spedzil na oczekiwaniu walentynki od syna i poczulam sie dotknieta i zazdrosna
o to dziecko? Komu mam powiedziec, ze kiedy przyjezdzaja jego dzieci, ja
przestaje automatycznie istniec dla meza i nawet nie mam gdzie sie podziac w
czasie tych spotkan? I ze przytlacza mnie czasami ten tlok, halas, balagan...
Moowie o tym na forum. Ale ostatnio nic mi sie juz nie chce tu moowic, bo albo
nasze posty sa wyciagane i kopiowane na innych forach, a nastepnie obsmiewane i
krytykowane, lacznie z obrzucaniem inwektywami, albo pojawiaja sie raz na jakis
czas glosy: jak wy tak mozecie?? Jestecie zle!
A ja nie odpowiadam za to, co wypisuja tu osoby pokroju wikki, ktoorej poglady
zmrozily mnie totalnie i nasunely skojarzenia ze zla macocha z bajki o
kopciuszku. To sa jakies extrema. Pozostale glosy - wg mnie - to po prostu
glosy proszace o wsparcie w trudnych momentach - bo dziecko meza zrobilo to,
czy tamto, bo ex znowu miesza... Nie przeklada to sie nijak na zycie codzienne,
ot, po prostu - jeszcze jeden problem do obgadania, a potem powroot do
rzeczywistosci.

Nie chce mi sie juz uczestniczyc na tym forum. Czasami otwieram, nawet mam
ochote cos dopisac, ale... Zaraz sobie wyobrazam, ze ktos to potem wyciagnie,
obsmieje, skrytykuje, a co gorsza - wyrobi sobie calkowicie mylny poglad na
temat mojej osoby i mojego traktowania pasierboow...
No, niech sie zglosi tu jakas dziewczyna, ktoora rzeczywiscie jest niedobra dla
swoich pasierboow, zlosci sie na nie otwarcie, wyzywa albo ignoruje, robi na
zlosc...
To sa zazwyczaj bitwy pomiedzy doroslymi - nawet jesli dotycza dzieci. Wiec
dajmy juz spokooj z tymi ostrymi slowami krytyki pod adresem zlych macoch, bo
mi juz bokiem to wychodzi.

[ewa.gs]

Pysia,
rozumiem Cię.
Nie mówiłam o wszystkich "macochach", mówiłam o tym, że dużo jest wypowiedzi
świadczących o NIEAKCEPTACJI dziecka - i to mnie boli.
Nie o problemach w relacjach z nim, nie o tym, kiedy ktoś robi wszystko co w
jego mocy, żeby dać dziecku to, czego potrzebuje. Z tego co piszesz, nie
wyciągam wniosku, że jestes niedobra.
Uważam natomiast, że w przypadku nieakceptowania dziecka i niechęci do niego
robi się mu krzywdę i w związku z tym nie należało decydować się na małżeństwo
z jego ojcem. A jeśli już się stało, warto byłoby pójść z tym problemem do
psychologa - i to jak najszybciej.
Oczywiście, nieco inaczej wyglada to, kiedy dziecko jest dorosłe i świadome,
zwłaszcza jeśli jest już niezalezne od rodziców.

[ewa.gs]

A ja uważam, że należy im się specjalne traktowanie. Jasne, że lepiej kiedy
rodzice się rozwioda niż żyją jak pies z kotem, co nie zmienia faktu, że nie
jest to dobry układ. Dobry układ to taki, w którym dziecko ma dwoje kochających
się rodziców.
Nie wspomniałam ani słowem o pobłażliwości i taryfie ulgowej, o tłumaczeniu
każdego błędu rozwodem rodziców. Natomiast ciepło i troska niezależnie od
okoliczności to dla mnie sprawa oczywista, tak samo względem mojego dziecka jak
i każdego innego dziecka, które jest pod moją opieką - nawet zupełnie obcego.
Oczywiście, że zdarza sie zezłościć, tak samo jak i na swoje dziecko, ale
zawsze trzeba potem wytłumaczyć, dlaczego, porozmawiać o tym, potraktować to
zdarzenie, które było przyczyną złości, jako niezrozumienie pewnych rzeczy, a
nie działanie wymierzone przeciwko nam.
Czy jeśli Twoje dziecko robi coś nie tak, to go NIE LUBISZ??
Czy może tylko Cię złości jego ZACHOWANIE?

[jayin]

ewa.gs napisała:

> A ja uważam, że należy im się specjalne traktowanie.

Powiedziałabym raczej: Należy im się takie samo traktowanie, jak traktowanie
naszych własnych dzieci (a tak a propos, dlaczego np. nikt nie wspomina
o "urokach" dzielenia się tatą przez NASZE dzieci - z innymi dziecmi/Ex-domem
itd?... przecież na NASZYCH dzieciach tez to się wjakis sposob odbija -
taka "nietypowosc" rodzinna, jesli dzieje sie cos niedobrego w tych układach...)

> Jasne Czy jeśli Twoje dziecko robi coś nie tak, to go NIE LUBISZ??
> Czy może tylko Cię złości jego ZACHOWANIE?

jest jednak róznica - nasze dzieci, a nie nasze dzieci... w przypadku Next
naprawde TRUDNO o jednakowe traktowanie swojego dziecka (z krwi i kosci),
a "przybranego". w przypadku faceta - ganz egal - bo i to i to są to JEGO
dzieci - nie ma roznicy w ich traktowaniu najczesciej. czysta biologia. tego
się nie zwojuje - niezależnie od szczytnych zamiarów i chwalebnych idei.

pozdr.

J

pytanie do samodzielnych

[mikawi]

sporo padło na temat równego traktowania dzieci; a ja mam pytanie do
samodzielnych - czy wy równo traktujecie swoje dziecko i dziecko next swojego
byłego i jego? przecież to brat czy siostra dla waszego; też macie wobec tego
dziecka uczucia troski, martwicie się czy nic jemu nie brakuje, czy matka ma za
co kupić to co mu potrzebne, czy jego psychika związana z tym, że musi się
dzielić ojcem nie jest zachwiana, itp, itd?

[hop_angel]

Mikawi bingo, nic dodać nic ująć!

[joola_edziecko]

jayin napisała:

> ewa.gs napisała:
>

(a tak a propos, dlaczego np. nikt nie wspomina
> o "urokach" dzielenia się tatą przez NASZE dzieci - z innymi dziecmi/Ex-domem
> itd?... przecież na NASZYCH dzieciach tez to się wjakis sposob odbija -
> taka "nietypowosc" rodzinna, jesli dzieje sie cos niedobrego w tych
układach...

Jak tu już wspomniano, nie żyjemy w idealnym świecie. Zanim poznałam swojego
partnera, miałam koleżankę, która użerała się z ojcem i jego nową żoną.
Widziałam co przeżywała. Taraz mam koleżankę, która walczy z ojcem swojego
dziecka. Widzę jak to dziecko zazdrości naszym dzieciom, że mają takiego ojca.
Inna moja znajoma opowiadała mi, jak jej dziecko przeżywa, to, że jej
zapracowany tatuś w weekendy, kiedy jest wolny, zajmuje się swoją córką z
pierwszego małżeństwa. A dla niej nie ma już czasu. Nasze dzieci, dzieci macoch
także nie mają łatwego życia. Wszystkie dzieci należy traktować jednakowo:
kochać i dawać poczucie bezpieczeństwa.

[hop_angel]

Oczywiście Ewa, że dziecko ma inny status ale dzieci potrafią byc bardzo
zlosliwe. Sama doświadczyłam różnych przykrości ze strony pasierbicy, czasem
były podyktowane zazdrością, strachem, czasem wynikały z nastawienia matki.
Jednak rola jaka pełnimy jest trudna i my tez mamy swoje uczucia i emocje i nie
zawsze jesteśmy na tyle silne aby w danym momencie przyjąć, że to bezbronne
dziecko po prostu nerwy puszczają. I o tym tu piszą dziewczyny. Nie każdy
potrafi radzic sobie ze zlymi emocjami a my nie dość, że powinnyśmy akceptowac
dziecko to jeszcze wymaga sie od nas stania z boku, nie karcenia , nie
krzyczenia itp. bo to nie nasze dziecko i nie powinnysmy sie wtrącać. I to jest
najtrudniejsze w tej całej roli dlatego uważam, że powinno sie zachowac zdrowe
granice tej akceptacji, ziecko jak dziecko ale swojemu tez bys nie pozwoliła na
niegrzeczne zachowanie i wchodzenie sobie na głowę.

[dona29]

Pozwólcie,ze i ja właczę się do dyskusji.Może dlatego,że równiez odczuwam
swoiste "poczucie winy" za swój stosunek do pasierbicy.
Otóż - oczywiście -wchodząc w związek z mężczyzną,z którym jestem -
wiedziałam,że ma dziecko.Wiedziałam też - że toczy się sprawa w sądzie - o
przyznanie mu opieki nad córką.Mała jednak była z matka za granicą od prawie
roku i do głowy mi nie przysżło,że sytuacja ma się zmienić-nawet,jesli sprawę
wygra i opieke owę dostanie.Pewnego poranka - dostliśmy telefon,że mała jest
cytuję- "do odbioru" u teściów....
To mnie oczywiście zaskoczyło potwornie - ale,zaznaczam - wtedy nie
przeraziło.Trwało kilka dni,zanim oswoiłam się z wiadomością - a kiedy się to
stało - pojechaliśmy oboje na południe do teściów po dziecko.
Zapakowałam tonę rzeczy,prezenty i tym podobne gadżety.Jechałam z jak
najbardziej pozytywnym nastawieniem,pomieszanym z odrobiną strachu,obawy..może
nawet z ciekawością.
Koniec końców - nagle okaząło się,że w trybie nagłym,przybyło do domu dziecko
wraz ze swoimi nawykami,wymaganiami,oczekiwaniami i całą walizą przeszłości.
Powiem tak - do dziś nie jestem w stanie się z tym pogodzić a wreszcie - zacząć
odczuwać jakieś pozytywne uczucia.
Boli mnie to okropnie...nie umiem wyłuskac odrobiny sympatii - a jedynie
litość,poczucie przyzwoitosci...wobec drugiego cżłowieka.
Nic poza tym.
A oczekuje się ode mnie wiele - miłości(?),cierpliwości,opieki i wyrozumiałości.
Nie umiem "czuć" na zawołanie,nie umiem pokochać,nie umiem zaakceptowac
zachowania...pojawia się zniecierpliwienie i rozdrażnienie...czasmi niechęć
Jestem przeładowana obecnościa tej małej dziewczynki,wokół której teraz obraca
się mój świat i która głównie ja się zajmuję.
Mam w sobie wewnętrzną walkę - między czynieniem dobra a tym,co faktycznie
odczuwam.Nie umiem sobie z tym często poradzić.

Dlatego - rozumiem każdy list goryczy i bezsilności,rozumiem bunt i rozumiem
całą mase uczuć,jakie pojawiają się w stosunku do nieswojego dziecka.
To wszystko jest według mnie - normalne..i szalenie trudno zmusic się do
tłumienia w sobie tych wszystkich emocji.Problem jednak jest trudny i żmudna
nad nim praca - przynajmniej przede mną.Tym niemniej - nie namawiam do
podsycania niechęci i stanowczego odtrącania małego człowieka - wręcz
przeciwnie - a będzie to z korzyścią dla obu stron i nowej rodziny.
pozdrawiam



Dona

Jestem przerażona tym, jak łatwo kogos krytykowac

[nooleczka]

No własnie, Ewo, nawiązując do postu Dony. Może zamiast z góry krytykować
czyjeś odczucia i emocje, dla Ciebie obce i nie do przyjęcia, sama zdobędziesz
się na odrobinę empatii w stosunku do kobiet, które cały czas są skazane na
walkę z takimi uczuciami?
Czy Donie też ostrym głosem powiesz: "Idź do psychologa"? I nic ponadto?

Jesteś w o tyle dobrej sytuacji, że nigdy z takimi uczuciami walczyć nie
musiałaś. Tym sobie tłumaczę Twój brak zrozumienia dla kobiet, które muszą.
Pozdrawiam

[dona29]

..nie mamy pojęcia o samych sobie,dopóki nie dotkniemy osobiście pewnych
sytuacji i nie odczujemy bólu,zawodu,niezrozumienia,bezsilności...i całej
reszty nieznanych dotąd uczuć..
pozdrawiam
Dona

[ewa.gs]

Nooleczka,
tak, zdobęde się na empatię, po to również o swoich odczuciach piszę.
Natomiast co do pójścia do psychologa, uważam, że jest to najlepsze z możliwych
rozwiązań. Nie ma w tym ostrego tonu, wręcz przeciwnie - jest troska o dobro
obu stron.
Wyżalenie się na forum nie załatwi wszystkiego.

[nooleczka]

ewa.gs napisała:
> jest troska o dobro
> obu stron.

I właśnie TU jest pies pogrzebany! Konia z rzędem temu, kto taki złoty środek
wynajdzie, aby zawsze OBYDWIE strony były zadowolone.

A póki co... krytykuje się albo jedną stronę albo drugą.
I tasiemcowe dyskusje powtarzane 88 razy z rzędu.

Pozdrawiam

[jayin]

ewa.gs napisała:


> Natomiast co do pójścia do psychologa, uważam, że jest to najlepsze z
możliwych rozwiązań. (...)
> Wyżalenie się na forum nie załatwi wszystkiego.

a ja mam np. baaaaardzo ambiwalentny stosunek do wszelkiego rodzaju Doradców
Psychologicznych... Chyba łatwiej mi przyswoić pewne porady i sytuacje - mając
przed oczami Praktyka, nie Teoretyka Ale to już zależy od ludzi, ich
nastawienia do tego, a także rodzaju problemu (bywa, że problem, który jest
wielki dla jednych - dla innych będzie łatwy do rozwiązania samemu)
I przyznam się, że to forum pomogło mi rozwiązać jak na razie
wszystkie "problemy" jakie miałam w temacie "ex-przeszłości-dzieci" itd. -
własnie dzięki dziewczynom i czytaniu tego, co mają do powiedzenia (w różnych
kontekstach i poglądach)

J

[judytak]

miłość
ciepło, opieka, dobroć
akceptacja

to są zasadniczo różne rzeczy

ja nie jestem człowiekiem wylewnym
i nie przesadzam z używaniem czasownika "kochać"
dzieci (swoje), mąż, rodzice, brat?, jedna babcia, i na tym koniec

oczywiście są ludzie, których lubię, z którymi dobrze się czuję itp. itd.

i akceptuję wszystkich, z którymi dotąd miałam do czynienia - co nie znaczy, że
każdego bym akceptowała w roli domownika, ani, że pochwalam każde poczynanie
tych ludzi

co do dzieci mojego męża, najlepszym wyrazem na mój stosunek do nich jest to,
że czuję się za nie odpowiedzialna
co implikuje również to, że niezależnie od tego, czy je lubię czy nie (tak
naprawdę, to jedną lubię, drugą mniej), jakby sytuacja tego wymagała (czyli ich
matka byłaby niedostępna w roli matki), to bym je pokochała, tak, siłą woli
dokonałabym tego

ale ich matka żyje, jest w pełni władz uczuciowych i je kocha
i moje ewentualne próby "matkowania" czy zbliżenia się na innej płaszczyźnie,
niż przyjacialskiej, byłyby odebrane jako niewłaściwe, zarówno przez dzieci,
jak i przez ich matkę

wyobrażam sobie, ze dzieci, które znajdą się w sytuacji, że mają "macochę" w
wieku bardzo młodym, poniżej trzech lat może? , mogą nie mieć tego rodzaju
oporów, ale starsze czują się lepiej, kiedy wiadomo jest, kto jest kim, i
granice się nie zacierają
a kiedy ja poznałam dzieci mojego męża, miały lat 8 i 11

i wyobrażam sobie też, że są kobiety z natury opiekuńcze, które takie będą z
każdym napotkanym dzieckiem, swoimi uczniami w szkole, dziećmi znajomych czy
sąsiadów, i takie też będą w stosunku do dzieci męża
a ja jestem inna, zamiast opieki stawiam na wspieranie samodzielności, tak w
stosunku do swoich dzieci, jak i w stosunku do innych

może o tych guzikach w wątku na Samodzielnych niejasno się wyraziłam?
kiedy napisałam, że dziecko w moim domu jest gościem, i gościom podam obiad, i
wypełniam PIT, i pomogę w lekcjach, i jak im się porwie ubranie, to pożyczę ze
swojego, ale nie zaceruje...?

a może to ja jestem nienormalna?
bo ja na przykład nie lubię, jak moja opiekunka do dzieci przyszywa guziki, i
nie lubię, jak moja mama kupuje moim dzieciom ubrania (nie takie na prezent,
tylko takie na co dzień)... no i oczywiście wyobrażam sobie, że inne mamy są
takie, jak ja...

pozdrawiam
Judyta

[justus100]

"są kobiety z natury opiekuńcze, które takie będą z każdym napotkanym
dzieckiem, swoimi uczniami w szkole, dziećmi znajomych czy sąsiadów, i takie
też będą w stosunku do dzieci męża"

Chyba nie. Podczas studiów uczyłam dzieci, które później przychodziły do mnie
prywatnie pobawić się, dzieci sąsiadów garną się do mnie a swojego bratanka po
prostu ubóstwiam (ze wzajemnością zresztą Zawsze widok dzieci
baraszkujących w parku roztkliwiał mnie i nie potrafiłam przejść obok nich
obojętnie. Sama chciałabym mieć co najmniej trójkę. A nie potrafiłam
zaakceptować faktu, że mężczyzna, z którym jestem i planuję założyć rodzinę już
MA dzieci, dlatego nic z tego nie wyszło. Nigdy ich nie poznałam i cieszę się,
że tak się stało, bo ich widok prześladowałby mnie do końca życia.
Czyli zmierzając do konkluzji, wcale nie wydaje mi się, że opiekuńczość to
podstawowa cecha, jaką powinna wykazywać się kobieta, jeśli chce dobrze
funkcjonować a wzwiązku z mężczyzną z przeszłością. Jestem opiekuńcza i czuła,
ale cudzych dzieci nie potrafiłabym zaakceptować. Raz próbowałam-
bezskutecznie, już więcej nie będę.

[jayin]

justus - ale tu nei chodziło o to, że "kobiety SĄ z natury opiekuńcze" itd,
tylko, że SĄ kobiety (w grupie wszystkich kobiet), które są z natury opiekuńcze
(a inne - niektóre - takie nie są).

też znam takie. potrafią matkować całemu dziecięcemu światu
bardzo ciepłe i kochane osoby.
ale to ma swoje zalety i wady.
jak wszystko

pozdr.
J

odpowiedź samodzielnej

[justinka_s]

[justinka_s]

odpowiadam jako samodzielna...myślę, ze tak, ze moglabym kochać gdybym je znała
moj eks odszedł do kobiety która ma 5 czy 6 letniego syna
nigdy o tym dziecku nie powiedzialam ani nie pomyslalam bachor, zebrał ojca
mojej corce, cyz ze jego matka jest...hm...bez komentarza
zastanawialam się czy mówi do moje męża tata, czy się bawią, jak sie nazywa itp
bo dlaczego mam przenosić na niego moje emocje? to dziecko, nie ono zdecydowało
za matkę ani ojczyma
ma gorzej niż moja corka, bo ja mam czyste sumienie, jestem uśmiechnięta, a nie
wiem jak tam wygląda ich życie, napewno nie słodko

myslę tez, że gdyby mój eks miał dziecko swoje drugie to i tak bym sie ot ym
nie dowiedziała, więc jakbym je miala kochac
z drugiej strony jak druga bierze faceta z dzieckiem to juz wie na czym stoi i
może podjąć decyzję , a ta pierwsza nie ma wpływu na to czy eks spłodzi dziecko
i nie jest z tym dzieckiem w żaden sposób związana

co do wątku Ewy...nie sądzę że ona tu kogoś skrytykowała...więc dziwię sie
niektórym odpowiedziom

[mikawi]

jak ładna odpowiedź - druga powinna byc związana z pierwszym dzieckiem, ale
pierwsza z dzieckiem drugim związana byc nie musi

a nie przyszło ci do głowy że ta druga tez nie musi? ja dzieci swojego M.
widziałam RAZ, moje wrażenie - fajne dzieciaki, ale idąc twoim tokiem
rozumowania tez nie musze być z nimi związana, w końcu częściej widuję dziecko
sąsiadów.

ale mimo to, że nie będziesz znać drugiego dziecka swojego eksa - jeśli
będziesz wiedziała że ono istnieje będzie cię tak szczerze obchodził jego los?
to czy matka ma za co kupic mu buty na zimę, albo czy jest zdrowe, czy dobrze
się czuje ze świadomością że tata ma już syna, czy będzie cię obchodziło jak
się czuje jak tata do syna jeździ, czy jak eks poprosi o obniżke alimentów
zgodzisz się bo uznasz, że przecież TAK SAMO ważne jest ci dobro tamtego
dziecka jak twojego. Nie musisz odpowiadać, zastanów się, postaw się w takiej
sytuacji.

[justinka_s]

wcale ta druga nie musi być związana z dzieckiem pierwszej, tylko ma tego
swiadomosć i może się na to przygotowac albo zrezygnowac z tego, wacle nikogo
nie namawiam do kochania dzieci pierwszych żon
i włąśnie przyszło mi na myśl, ze nie musi kochać

tak szczerze to będzie mnie taj jak każdego dziecka czy sąsiada czy mojego czy
jego czy nawet Twojegom, będzie mnie obchodziło jego samopoczucie, humor,myśli
itp

a wysokośc alimentów nie, niestety bo...to ojciec i matka ma zapewnić dziecku
poziom życia, tak jak ja mam zapewnić swojemu i to mój eks ma płacić alimety a
nie dziecko, tak jak ja zostałam sama na pastwę losu i nikogo z nich to nie
obchodziło tak ja nie bede się interesowala poziomem życia mojej next
ale gdzyby mój eks powiedział, że nie moze przez np 3 mies płacić bo nie ma dla
tamtego dziecka to bym bez wahania sie zgodziła, albo gdyby poprosil nie wiem o
ubranka używane ode mnie tez bym dała...rozumiesz mnie?

a dobro mojego dziecka zawsze a raczej ZAWSZE będzie stało na pierwszym
miejscu, jednak nie kosztem innego

[mikawi]

no nie do końca się zgodzę
piszesz że nie kosztem innego, ale własnie weźmy pod uwagę alimnety: eks cie
prosi o zgodę na obniżenie alimentów bo ma drugie dziecko (którego los cie
obchodzi) i nie może zapewnić mu takiego wkładu finansowego co twojemu dziecku.
I nie prosi cie o czasowe zaprzestanie płacenia tylko o obniżkę, bo nic mu nie
da fakt że przez 3 m-ce będzie lżej a potem nadal nie będzie dla drugiego
dziecka na mleko. Piszesz że to cię nie obchodzi na jakim standardzie będzie
żyło a jednocześnie piszesz że nie kosztem innego dziecka. Jednak kosztem
innego, sama sobie zaprzeczasz

[justinka_s]

może trochę inaczej...rozwinę swoją wypowiedź
nie obchodzi mnie na jakim poziomie oni dwoje żyją nie dziecko
to na początek dziecku mają zapewnić mleko a nie sobie papierosy
to dziecko czy pierwsze czy drugie jest wazniejsze i dla niego się staje na
głowie, by miało co potrzebuje,
a pisze tu z doświadczenia, mój eks ma gdzie pracowac ma możliwości ale nie
chce, pod tym kątem to pisałam
takze mój eks i jego panienka ma obie zdrowe ręce i mieszkają w dużym mieście
gdzie można pracę znaleźć a nie rezygnowac z niej bo nie pasuje, ja tego nie
mogę zrobić bo jestem samam z dzieckiem
a sądze, ze zawsze np 3 mies. przerwa w płatnościach to bardzo wiele
zresztą...o czym tu mowa
była mowa o kochaniu dzieci, powiedzialam wyraźnie, ze marwilabym się losem
każdego dziecka i tyle, czy to bardzo źle? więc jak komuś nie odpowiada moja
odpowiedź to pytam, po co było takie pytanie??

[mikawi]

nie piszę że mi nie odpowiada twoja odpowiedź tylko że sama w niej sobie
zaprzeczasz; choćby to "nie obchodzi mnie na jakim poziomie oni dwoje żyją nie
dziecko" - w końcu nawet kodeks mówi że dziecko żyje na takim poziomie jak
rodzice; i ja pisałam o sytuacji gdy naprawde nie ma na mleko a nie - że nie ma
na mleko ale jest na papierosy bo to jest w ogóle bezsporne. I znana jest mi
tylko JEDNA samodzielna która wykazała się człowieczeństwem w stosunku do eksa,
gdy ten miał klopoty (darciu pozdrawiam cię mocno) - fakt, że ten akurat eks
nie docenił tego, co nie znaczy że wszyscy eksowie by nie docenili
i jeszcze jedno - np. panienka mojego M. czyli ja pracuje i to całkiem dużo
ale przy takich alimentach jakie ma M. mimo mojej pracy nie stać nas będzie na
przyslowiowe mleko (acha - i żadne z nas nie pali, innych nałogow też brak,
markowych ciuchów też nie kupujemy ani innych rzeczy, z których można by
zrezygnować, no chyba że z czynszu za mieszkanie, ale to nie da się na dłuższą
metę)

[judytak]

justus100 napisała:

> "są kobiety z natury opiekuńcze, które takie będą z każdym napotkanym
> dzieckiem, swoimi uczniami w szkole, dziećmi znajomych czy sąsiadów, i takie
> też będą w stosunku do dzieci męża"
>
> Chyba nie.

rozumiem, że u ciebie było inaczej

mimo to podtrzymuję, że takie kobiety też są
do takich należy (tak sobie wyobrażam) autorka wątku
i dlatego, z jednej strony, bez większych trudności pokochała dzieci nieswoje
i dlatego, z drugiej strony, ma trudności ze zrozumieniem faktu, że można kogoś
nie kochać, nawet nie lubić, a akceptować i traktować w sposób przyjazny i
odpowiedzialny, wcale przy tym nie kłamiąc i nie udając nic nieprawdziwego

pozdrawiam
Judyta

[mamaadama4]

A mnie sie odechciało czytania tego wątku po paru postach. Nie mam najmniejszej
ochoty nie tylko udowadniać, że nie jestem wielbłądem ale tłumaczyc swoich
racji jakiejś obcej osobie, która w mysl - nawet nie wiem czego (to o ewie)
zaczyna mnie rozliczac z moich odczuć, uczuc, zachowań, itp. Dlatego między
innymi ostatnio nie tylko pisać ale i czytać mi się nie chce.
Nie wiem z jakiego tytułu ewa wtrąca swoje trzy grosze, bo wszystkiego czytać
mi się nie chce, ale jeżeli nie jest super macochą kochającą dzieci swojego
męża i stawiającej je na piedestale, to niech lepiej pisze na samodzielnej
wspierając je w bluzganiu na wstrętne next.
Paranoja.
danka

Do Ewy!

[hop_angel]

A ja mam do ciebie pytania:
W jakim wieku jest twoja pasierbica?
Ile lat miała jak ją poznałaś?
Ile lat jesteś z mężem?

[tibby]

Nie jestem ani eks, ani next, natomiast miałam (miałam: bo mój ojciec jest po
drugim rozwodzie) macochę. Nie poznałam jej dobrze, widziałam ją dwa razy w
życiu i doceniam fakt, że sama zaproponowała mi spotkanie, zaproponowała, żebym
odwiedziła ją i ojca. Długo patrzyłam na nią przez pryzmat uczuć mojej mamy
(zgadnij, jakich), ale okazało się to nie tak proste. Po
długotrwałym 'przemyśliwaniu' sytuacji w różne strony doszłam do wniosku, że
te "złe" macochy też mają nielekko. Nie mówię o przypadkach patologicznych,
kiedy to macocha za punkt honoru stawia sobie wykreślenie dziecka męża ze
swojego, a przede wszystkim męża życia. Mówię o tym, że next musi radzić sobie
w trudnej sytuacji. Nie sądzę, żeby macocha miała obowiązek pokochać mnie tylko
dlatego, że jestem córką jej drugiego męża. Nie wydaje mi się też, żeby
jakakolwiek macocha musiała - mimo całej swojej dobrej woli, a nie wątpię, że
takową ma - znosić ataki agresji dziecka męża. W którymś momencie też mogą jej
puścić zawory, bo, do licha, jest tylko człowiekiem, a nie aniołem, zwłaszcza,
że - jakby nie patrzeć - dziecko męża jest dla niej obcym człowiekiem. A gdy
jeszcze pojawia się jej dziecko - naturalne jest chyba, że będzie dbała przede
wszystkim o dobro swojego,a nie tylko mężowskiego potomka. I nie wyobrażam
sobie sytuacji, w której macocha wykazuje się nieograniczonym zrozumieniem i
cierpliwością, jeśli skrzywdzone (bez ironii) dziecko męża wyładowuje swoją
frustrację na jej dziecku. Gdybym kiedyś miała być czyjąś macochą, wykazałabym
maksimum dobrej woli wobec dzieci męża, ale nie miałabym ochoty być dla nich
workiem treningowym, odgromnikiem ich agresji.
Reasumując - to prawda, że dziecko musi się zmierzyć z trudnym zadaniem
akceptacji nowego członka rodziny i nie można mu tego utrudniać dodatkowo. Ale
macocha też musi zmierzyć się z tym samym zadaniem i choć jest niby mądrzejsza
czy bardziej doświadczona, to też jest tylko człowiekiem z całym
repertuarem 'tylko' ludzkich reakcji i uczuć.

[konkubinka]

pozno sie odzywam bo podobnie jak MamaAdama i Mikawi w innych watkach napisze
ze nie mam ochoty znowu udowadniac kim jestem naprawde.
Nie rozumiem sensu zakladania podobnych watkow i kolejnego generalizowania.
A propos - Mikawi , ja tez jestem chyba dla exa wyrozumiala????
Ewa napisala:"Ale Domali! nie mówimy o mamach, mówimy o ich dzieciach!!
Jeśli mama dziecka życzy sobie, żebym była jędzą dla jej dziecka, to jest to
skierowane nie tylko przeciwko mnie, ale i przeciwko dziecku."
A o czym tu mowimy caly czas?Gdyby nie bylo o czym to pewnie forum "macochy"
zgineloby smiercia naturalna.Mysle ze niektorym ciezko poradzic sobie z
uczuciami .Ja od poczatku pragnelam poznac i pokochac pasierbice i robie co w
mojej mocy aby wyszla na ludzi i byla z nami szczesliwa.Wszelkie klopoty jakie
sa z dzieckiem , oraz wszelkie nasze klopoty sa powodowane przez ex , dla
ktorej dobro dziecka jest g.... warte.Bo jak nazwac to ze nie wysle jej na
ferie nigdzie ani do lekarza i na rehabilitacje z krzywym biodrem a tlumaczy to
tym ze musi sobie prywatnie zrobic badania bo w przychodni brakuje numerkow a w
sprawie rehabilitacji nie zadzwoni bo wydzwoni caly abonament a z domowego nie
moze nabijac bo telefon jest jej matki?A moze by tak zalozyc watek na
emamie "jak mozna byc glupia egoistyczna babą i stawiac na pierwszym miejscu
siebie/"
Mnie tez czasem powalają wątki na "macochach" ale uwazam ze pisac cos tutaj
jest mniej szkodliwe niz swoje emocje wylac w domu przy tych biednych
dzieciach.Naprawde ludzie sa rozni zauwaz to Ewo czy Muminku.Ja np mam problem
z odchudzaniem.Nie mam na tyle silnej woli zeby nie zaczac diety bez
wspomagania sie srodkami hamujacymi łaknienie , a juz gdzies wyczytalam ze to
bzdura ze najlepsza jest dieta.A ja do jasnej Anielki nie umiem przejsc na
diete , to dla mnie za ciezkie.I niektore kobiety tak właśnie maja , że ciężko
im się nauczyć akceptacji dla przeszłości swego faceta a jednocześnie kochaja
go tak , że nie zrezygnują z niego.
A większość facetów ma taką naturę , że nie przeciwstawi się kobiecie, na
której mu zależy.Nawet kosztem swego dziecka z poprzedniego związku.Często
jednak jest tak , że kobieta ma problem z zaakceptowaniem sytuacji a facet
poprostu ma to gdzies i nie pytając o to co czuje zwyczajnie zmusza ja do
tolerancji , czasem mniej znośnych dzieci.Taka dziewczyna często cały weekend
musi patrzeć jak dzieciom męża wolno robić w jej domu to czego jej własnym
stara się zabraniać i nie może się odezwać.Nie moze zwrocic uwagi , nie moze
wymagac a jednoczesnie POWINNA byc zadowolona.
I jeszcze jedno - ja mam pod nosem przypadek braku akceptacji i nieumiejętności
radzenia sobie z uczuciami do dziecka .Chodzi o mojego partnera , który nie
potrafi mojego syna zaakceptować.I wiem , że gdyby na takim właśnie
forum "wykrzyczał się" to może spojrzałby na to inaczej.Marzę o forum dla
ojczymów i o tym aby M miał ochotę troszkę "na nim posiedzieć'

[konkubinka]

poza tym wczoraj nawet rozmawialam o tym z przyjaciolka.Moj eks w pazdzierniku
sie zeni.Uwazam ze "macocha' mojego syna , panna bez dzieci , jest naprawde
fajną osobą.Podziwiam ją za stosunek do mojego dziecka , do mnie i za miłość do
mojego eksa.Moja przyjaciolka byla zdziwiona tym co mowie , ale tak wlasnie
jest.Uwazam ze bardzo ciezko jest zaakceptowac faceta przeszlosc , tym bardziej
gdy samej sie jej nie posiada.Do pewnego czasu nie znalam jej a gdy ex
przyjezdzal po moje dziecko siedziala w samochodzie.I kiedys ta wlasnie
przyjaciolka powiedziala mi ze podobno tej dziewczynie jest przykro i ma
pretensje do exa o to ze zabiera ja i kaze siedziec w tym samochodzie.
Na panienskim przyjaciolki mialysmy okazje sie poznac .Przy drinku bylo nam
latwiej gadac - z tym ze ja bylam do niej nastawiona pozytywnie i ona do
mnie.Polubilysmy sie , znalazlysmy wspolny jezyk.I umowilysmy sie ze juz bedzie
z tego samochodu wysiadac.Teraz gdy przyjezdzaja , podchodzi do mojej malej
coreczki , zachwyca sie nia.Moj synek zadowolony idzie z nia za reke przez
ulice.I nie boli mnie to , bo wiem ze to moje dziecko , zawsze bedzie moje.Ja
kocham go najbardziej i on mnie kocha najbardziej.Czesto to sobie mowimy.Ale
gdyby mnie zabraklo zastapilaby mnie naprawde przyzwoita osoba.

i jeszcze ja

[justinka_s]

Mikawi...nie zaprzeczam sobie onośnie poziomu życia
dlaczego tak? bo sama mam inny poziom życia niż moja córka, to samo mają moi
niejedni znajomi, tzn. odłożę sobie zakup nowego ciucha, czy wyjazdu na urlop
sama bo kupię dziecku nowe książeczki czy ubranka, nie dzielę swoich dochodów
na pół, jej i sobie,
mam znajomych, biedni ludzie, sami chodza w używanych rzeczach a dziecko ma na
mleko, jogurty, prezenty na urodziny, imprezkę dla dziecki na urodziny, o tym
mówie, i mówię o swoim eks i jego next

natomiast odnośnie wtryniania swoich trzech groszy przez Ewę i bluzgania
next...Mamo Adama, gdzie na samotnych jest to bluzganie, wskaż mi prosze Cię bo
za bardzo tam tego nie widze, a samam jestem samotna i tam piszę i Twoje słowa
są obraźliwe
wiesz...przeczytaj tutaj na macochach post Bsl, to next i ex i zauwaz jak pisze
o swojej next, dlaczego jej nie zwóricłaś uwagę, jak zeszmacila next? nikt nie
zwrócił uwagi, natomiast jak samotna i nie next napisze, ze uważa kochankę
swojego męża nie za człowieka to jest wielkie ale

i po to jest takie forum, jak widac publiczne , zeby pisac co się myśli, co się
czuje, jakie ma się obawy itp

i ja tez

[mumin_ek]

Wiem, ze wiekszosc tu obecnych zieje do mnie gleboka nienawiscia. Zdaje sobie
doskonale z tego sprawe. Tylko pytanie czemu? Czy ciezko Wam zaakceptowac fakt,
ze nie kazdemu musza sie podobac Wasze wybory, decyzje i poglady, o ktorych tu
piszecie? Skoro Wy o nich piszecie, ja mam prawo kontrowac.

A jak planujecie tworzyc tu TWA, to mnie zbanujcie i nie bedziecie miec
problemu z glosami krytycznymi. Wszystko bedzie ach i och, bo te Ex to takie
straszne sa, a te ich dzieci to dopust Bozy. I jeszcze placic na nie trzeba. I
nie byc obojetna, itd.

Kasia

[konkubinka]

jak zwykle przesadzasz Kasiu.Ty masz odmienne zdanie a inni odmienne od
Twojego .Nikt nikogo nie chce wyrzucac z tego powodu ze nie przytakuje.Tylko
czasem mam wrazenie ze strasznie jestes uparta.Czy czytasz w ogole np to co ja
pisze?
Nic nie jest latwe i jestesmy tylko ludzmi.Ja swoja pasierbice darze pozytywnym
uczuciem , ale moze Iksinska nie jest w stanie sobie poradzic chocby z
zazdroscia o przeszlosc faceta.I ulge jej przyniesie wyrzucenie tego z siebie
tutaj wlasnie.A nagle okazuje sie ze nawet anonimowo jej napisac nie wolno na
forum bo zaraz ogół "macoch" za to obrywa.
Sluchaj poza tym ty kochasz szanujesz dzieci , ja tez , Ewa , Mikawi , Female i
cala duza grupa osob.A sa ludzie ktorzy nie lubia dzieci , wola ich nie miec
albo lubia tylko wlasne.Uwazam ze uczestniczenie w tym forum swiadczy o tym ze
mysla nad swoim zachowaniem i uczuciami i byc moze chca cos zmienic

[femalespirit]

Mumin-ek, co Ty piszesz??? To, ze sie nie zgadzamy z niektorymi Twoimi
pogladami, nie oznacza, ze Cie nienawidzimy.

[mumin_ek]

Po pierwsze, jestem uparta, taka cecha charakteru, ale ustapic umiem.

I Twoje posty, Konkubinko, czytam. I naprawde rozumiem Twoja sytuacje. Pisalam
Ci zreszta.

A co do nienawisci, to nie czytalyscie niektorych wypowiedzi pod moim adresem.
Moze nienawisc to za duze slowo, ale nazywanie mnie bachorem, bo jestem
pasierbica i wytykanie ze zieje nienawiscia do calego swiata nie swiadczy o
chociazby neutralnych uczuciach wzgledem mnie.

Kasia

[jayin]

mumin_ek napisała:

> A co do nienawisci, to nie czytalyscie niektorych wypowiedzi pod moim
adresem.
> Moze nienawisc to za duze slowo, ale nazywanie mnie bachorem, bo jestem
> pasierbica i wytykanie ze zieje nienawiscia do calego swiata nie swiadczy o
> chociazby neutralnych uczuciach wzgledem mnie.

a teraz to samo wobec wszystkich stosujesz, mumin_ku?
czy wytykanie nam (sądzę, że BEZPODSTAWNIE), że ciebie nie lubimy - też jest
świadectwem neutralnych czy innych uczuć?...
A nazywanie kogoś bachorem nie jest miłe, fakt, świadczy o kulturze
wypowiadającego się - ale czy WSZYSTKIE z nas tak się do ciebie odnosiły?

Co do lubienia/nie lubienia - na sieci można lubić/nie lubić TYLKO na podstawie
poglądów i słów. A to nie jest wymierne Ostatecznie mozna uznac, ze ktos
nie lubi gloszonych przez ciebie np. pogladow, albo uznaje jakas opinie za ...
(tu wstawic odpowiednie słowo).

Jak to sie mowi duzo i gęsto- trochę dobrej woli zrozumienia i współzycia
sieciowego z obu stron i będzie nieźle.


pozdr.

Joanna

[mikawi]

no muminku, teraz to nadinterpretujesz z tym "zianiem głęboką nienawiścią"

[mumin_ek]

Rzeczywiscie, byla to nadinterpretacja. A pisanie mi, ze ktos mial nadzieje, ze
juz to nie wroce mile jest?
Cytuje wypowiedz jednej Wspolforumowiczki do mnie:

'Ziejesz nienawiścia kochana, a tu raczej miłosierdzie byłoby wskazane. A poza
tym trochę więcej pokory, bo cos mi się wydaje, że strasznie jestes w siebie
zapatrzona.'

Znalazlo sie to na innym forum, ktos wzial moje slowa napisane polzartem serio.
Bardzo przyjemnie i wcale nieprotekcjonalnie. No i koncze juz z tym...

Sa tu rowniez b mile i sympatyczne osoby. Zeby nie bylo TWA, one wiedza, o kim
mowie i dziekuje za wsparcie.

Kasia

[mamaadama4]

To są moje słowa - o zianiu nienawiścia. Ale skierowałam je do ciebie na
forum "wychowanie w wierze". Napisałam tak w wątku w którym skarżyłaś się, że
jestesmy be, bo gdy forum zostało zamknięte, to musiałas troche poczekac, aż
mkatarynka dopuści cię do pisania na forum. Więc nie mąć i nie rób z siebie
skrzywdzonej istoty. Trujesz i tyle.
danka

[jayin]

mumin_ek napisała:

> Wiem, ze wiekszosc tu obecnych zieje do mnie gleboka nienawiscia.

Jak Smok Wawelski, że niby...?
Nie przesadzaj. Po prostu rózni ludzie - różne zdania - kontrujemy siebie
nawzajem.

> Czy ciezko Wam zaakceptowac fakt,
>
> ze nie kazdemu musza sie podobac Wasze wybory, decyzje i poglady, o ktorych
tu
> piszecie? Skoro Wy o nich piszecie, ja mam prawo kontrowac.

Oczywiście, że tak. Tylko trzeba wziąć czasem pod uwagę charakter wypowiedzi.
Można z kimś dyskutować, nie zgadzać się - zażarcie nieraz - ale
nie "zaczepnie" i nie z jakimś negatywnym nastawieniem do współdyskutantów
(pewnie to TWA, pewnie mnie nie lubią, pewnie są... itd itp). Przecież w żadnym
towarzystwie nikt nie będzie z przyjemnością tego tolerował na dłuższą metę i
pojawiają się równie negatywne odpowiedzi - i kółko się zamyka.
Ale jeśli się mylę, to sorry - być może po prostu źle odbieram (prywatnie) ton
niektórych twoich wypowiedzi, mumin_ku.
to tylko net i pewne intencje "dyskutantów" umykają czasem przez to, że
ograniczone są tylko do kilobajtów danych.

> A jak planujecie tworzyc tu TWA, to mnie zbanujcie i nie bedziecie miec
> problemu z glosami krytycznymi. Wszystko bedzie ach i och, bo te Ex to takie
> straszne sa, a te ich dzieci to dopust Bozy. I jeszcze placic na nie trzeba.
I nie byc obojetna, itd.

Tu nie chodzi o bezkrytyczność... Bezkrytyczność jest niekonstruktywna. A nam
(większości przynajmniej) chodzi o to, żeby coś z tych naszych forumowych
dyskusji, opowiadań wyniknęło. Ku pomocy, ku przestrodze, ku czemukolwiek.
Ale jak już powtarzam od zawsze: każdą krytykę i opinię trzeba podawać w
strawny sposób, jeśli ma być skuteczna w wymowie Inaczej to może nie
smakować. I nie dziw się czasem temu.

pozdr.

Joanna

[domali]

Jestem daleka od ziania do kogokolwiek nienawiścią. Więc nie przesadzaj.
A czasami poczytaj spokojnie, nie przykładaj od razu miary swojej macochy do
innych, nie doszukuj się na siłę złych intencji i na pewno będzie lepiej.

[mumin_ek]

Nie chodzi o poblazanie czy cos w ten desen, ale o wiecej ciepla i serca.

Pop-psychologia - do Ewy

[femalespirit]

Ewo, w prawie kazdym Twoim poscie na tym watku przewijaja sie dwie mysli: ze
macocha musi kochac i miec dobre uczucia do dziecka, a jesli nie ma, to powinna
zasiegnac porady psychologa, oraz taka, ze dzieci nalezy traktowac ulgowo
dlatego, ze sa to dzieci pokrzywdzone. Jedno i drugie traci czyms, co nazywam
pop-psychologia - to pierwsze, to stereotypowe przekonanie, ze jak kobieta, to
musi byc zdolna do wszelkiej milosci i poswiecenia, miec same dobre uczucia,
odsuwac siebie i swoj interes zawsze na bok. Oraz (przewijajaca sie rowniez na
innych forach) tendencja do nieuznawania istnienia negatywnych uczuc, badz
silna chec ich wyrugowania. Tego sie zrobic nie da. A jesli probuje sie to
robic, to jest to bardzo szkodliwe - predzej czy pozniej prowadzi do falszu,
obludy, narastajacej frustracji u kazdej ze stron. U macochy, bo udajac cos,
czego nie czuje, starajac non-stop sie pomimo braku odzewu z drugiej strony i
tlumiac swa zlosc w koncu albo wybuchnie wsciekloscia z byle powodu, albo sie
rozchoruje emocjonalnie czy somatycznie. U dziecka, bo dzieci doskonale
wyczuwaja falsz i tez nie beda zadowolone z takiej "sztucznej" serdecznosci.
Zlosc, zazdrosc, niechec to sa calkowicie NATURALNE uczucia w tej sytuacji, tak
samo naturalne jak milosc, serdecznosc, czulosc. Czlowiek nie sklada sie z
jednej warstwy emocjonalnej, kazdy profesjonalista w dziedzinie psychologii to
wie. Sama sie czesto spotykam z parami malzenskimi, w ktorych jedna osoba
przyprowadza druga do psychologa, by jej powiedzial, co ona ma czuc. Niestety,
spotka go rozczarowanie, bo wszelkie uczucia sa uzasadnione, a to, nad czym
mozna pracowac, to tylko ich sobie uswiadamianie, uswiadamianie sobie ich
przyczyn, korekcja zachowan w kierunku kompromisu. Wlasnie, KOMPROMISU, a nie
calkowitego poswiecenia macochy dla pasierbow. Macocha jest tak sama warta
poszanowania osoba jak pasierb, wiec nie mozna stawiac jej uczuc i potrzeb
ponizej jego uczuc i potrzeb, tylko dlatego, ze to jest dziecko, a tamto osoba
dorosla. Nie, trzeba wypracowac madry kompromis, w ktorym osoba dorosla zapewne
moze isc na wieksze ustepstwa niz dziecko z powodu wiekszej mozliwosci
kontrolowania swego zachowania, niemniej dziecko tez na jakiejs ustepstwa pojsc
musi (chocby takie, by przyjac istnienie macochy do wiadomosci). I tu
dochodzimy do drugiej "prawdy objawionej" pop-psychologii: ze dziecko trzeba
traktowac ulgowo, bo jest juz pokrzywdzone. Wcale nie. Dzieci traktowane ulgowo
w takim rozumieniu, jakie Ty przyjmujesz wyrastaja na osoby nieswiadome
spolecznej umowy, ktora stoi za wszelkimi kontaktami: zeby dostac, trzeba dac,
banalne to, ale prawdziwe, choc oczywiscie mowie to w duzym uproszczeniu.
Jasne, ze TRZEBA sie starac, wychodzic na przeciw, byc otwartym, starac sie
zaakceptowac. Ale nie mozna robic tego bez konca na sile wbrew sobie. I chyba
kazda z nas tutaj sie stara (moze z wyjatkiem wikki), jest jednak gdzies tych
staran granica - dla kazdej osoby w innym miejscu, ale jest.
Osobiscie bardzo sie staralam zblizyc sie do swych pasierbow, ale mi sie nie
udalo - niestety, tu gdzies jest moja granica staran, za ktora musialabym juz
robic cos wbrew sobie, a na to sobie nie pozwole, bo siebie szanuje tak samo
jak ich. I nie jest to tylko kwestia mojej nieumiejetnosci czy mojej porazki -
to NASZA porazka, moja, mojego meza i tych dzieci, a wlasciwie dwoch
mlodziencow, bo bez ich wspolpracy i checi, chocbym wyszla z siebie, to sie nie
polubimy czy nie pokochamy. Moj dom jest dla nich otwarty, ale nie zamierzam
wiecej zabiegac o to, by w nim bywali, bo jesli jest do dla kogos zadanie, to
raczej dla ich ojca, a ja zrobilam w tej sprawie juz wiecej niz dosc. Mialam
ich z miejsca pokochac? To tak jakbys nawolywala do tego, bym pokochala dzieci
sasiadow. To sa zupelnie obce dla mnie osoby, akceptuje ich istnienie i
znaczenie, jakie maja dla ojca, ulatwiam ich wzajemne kontakty na tyle, na ile
to zalezy ode mnie, pogodzona jestem z tym, ze potrzebuja czasu, uwagi i
pieniedzy mojego meza. Ale na sile nie wykrzesam z siebie innych uczuc poza
akceptacja, szacunkiem i tolerancja, jaka mialabym dla kazdego innego
czlowieka. Nie spodziewalam sie sielanki, ale postulowanie tak jak Ty, by nie
wchodzic w zwiazek z mezczyzna nie bedac gotowa pokochac jego dzieci to tak
jakby postulowac by nie wchodzic w zwiazek z mezczyzna nie bedac gotowa
zaakceptowac wszystkich jego wad, tego, ze sie zestarzeje, ze bedzie inny niz
sobie wyobrazamy itd. Gdyby tak ostro i jednoznacznie rozumowac jak Ty, nikt by
sie nie zenil i nikt by nie mial dzieci. Idealy, Ewo, sa tylko na kartach
ksiazek. Tu i teraz sa zywi ludzie.

[mumin_ek]

Femalespirit, pierwszy raz sie z Toba zgadzam. To sa b madre slowa:

'To sa zupelnie obce dla mnie osoby, akceptuje ich istnienie i
znaczenie, jakie maja dla ojca, ulatwiam ich wzajemne kontakty na tyle, na ile
to zalezy ode mnie, pogodzona jestem z tym, ze potrzebuja czasu, uwagi i
pieniedzy mojego meza. Ale na sile nie wykrzesam z siebie innych uczuc poza
akceptacja, szacunkiem i tolerancja, jaka mialabym dla kazdego innego
czlowieka. Nie spodziewalam sie sielanki'

[chalsia]

Podejmę tylko kilka wątków z tej piramidy Cheopsa, w której mówi się i o
poczuciu odpowiedzialności za dzieci, i o dobru dzieci ogólnie, o uczuciach w
tę i wew tę (??? jak się to pisze), etc.

PO PIERWSZE – do Domali i Ewy.gs.
Buahahaha.
Konia z rzędem temu, kto mi wytłumaczy, iż stanowisko, że next (przykładowo) ma
nie cerować rajstop mojemu dziecku, jest niezgodne ze zdrową logiką (po za
wszystkim coś albo jest logiczne albo nielogiczne. Nie ma zdrowej czy chorej
logiki. Tak samo jak ze świeżością łososia z „Mistrza I Małgorzaty”,
nierozsądne, szkodliwe i nieetyczne. Jeszcze rozumiałabym, gdyby takie
stanowisko uznano za niezrozumiałe bądź dziwne.
Buahahaha.
Jak widać są macochy (np. Judytak,) podzielające moje zdanie (cerowanie – nie,
wspólny obiad – tak, karcić – nie, pomóc jak dziecko prosi – tak). Rozumiem, że
next, która kocha „pasierba”, a eks nie życzy sobie np. cerowania, odbiera to
negatywnie i ją to boli. Ale, jeśli nie będzie cerować i tak dziecko ma benfit
w lepszej atmosferze w domu ojca (bo pewnie nie ma wtedy takiej zazdrości o
czas ojca z dzieckiem, etc) albo dlatego, że dziecko ma „kobiecego” adwokata
będąc w domu ojca.

Uważam (jak Femalespirit), że next NIE MUSI kochać dziecka faceta z pierwszego
związku. Fajnie, jak będzie lubić. Absolutnie OK, jeśli
będzie „pozytywnie” / „poprawnie” obojętna. Tak samo jak w stosunku do
jakiegokolwiek krewnego swojego faceta (teściowie, rodzeństwo). Teściowej też
się nie ceruje ).
I nikt nigdy nie mówił, że next ma być jędza. Uderz w stół a nożyce się
odezwą.

PO DRUGIE – do Mikawi.
Zdziwiła mnie luka logiczna w Twoim rozumowaniu. Jest zasadnicza różnica w
sytuacji: next – „pierwsze” dziecko faceta z eks A eks – „drugie” dziecko
faceta z next. Dla obydwu kobiet te dzieci, choć półrodzeństwo, to są obce
osoby.
ALE – dla next to „pierwsze” dziecko jest częścią faceta, którego kochają, jest
ważne (oby) dla tego faceta, na którym jej zależy. Natomiast dla eks
to „drugie” dziecko jest dzieckiem faceta dla niej JUŻ obojętnego, na którym
jej już NIE ZALEŻY.
Dlatego nie ma mowy o równym traktowaniu w takim aspekcie, jak go poruszyłaś –
nie zawsze da się „kota obrócić ogonem”.
I można tu całkowicie pominąć kwestię, że żaden normalny człowiek nie będzie
patrzył obojętnie na krzywdę czy cierpienie dzieci, bo nie o takiej sytuacji
mówimy.

Na całe szczęście eksowi dobrze się powodzi (wyjeżdża na wakacje za granicę),
więc nie muszę sobie głowy zawracać co bym zrobiła, gdyby nagle stanął na
skraju niedostatku. Jeśli tak się stanie, to wtedy będę się zastanawiać. A na
dzień dzisiejszy znam wiele bardziej potrzebujących dzieci, niż jego drugie.

Co do psychiki „drugiego” dziecka (że ma starsze półrodzeństwo) – wiesz co,
wiem, że moje dziecko ma większy problem mając ojca na dochodne/wizytowo, niż
tamto – mające ojca trochę tylko mniej. I dotyczy to chyba wszystkich dzieci.
Równo traktować dzieci to powinien ojciec – bo obydwoje są jego, a niestety tak
nie bywa (albo sporadycznie), bo faceci bardziej kochają dzieci pochodzące od
kobiety, którą aktualnie kochają.

PO TRZECIE – do Ewy.gs.
Zgadzam się z Burzą – w pewnym wieku szansę trafienia na „nieobciążonego”
faceta są praktycznie równe zeru. I każdy (no prawie) pewnie stara się jak
może, przynajmniej na początku. I jak widać z sytuacji Justus, nawet olbrzymie
lubienie dzieci jako takich oraz kochanie faceta nie gwarantuje sukcesu.

I NA KONIEC – za Mamaadama – nie będę udowadniać, że nie jestem wielbłądem.

Pozdrawiam,
Chalsia

[mikawi]

chalsiu, pisząc to chciałam jedynie pokazać, że nie można wymagać od macochy by
kochała dziecko swojego męża, mieć oczekiwania i ją obwiniać o wiele spraw;

a moje rozumowanie nie jest wcale takie nielogiczne - jako samodzielna powinnam
pomyśleć (analogicznie jak ma myśleć i czuć macocha) "w końcu drugie dziecko
eksa to BRAT/SIOSTRA mojego dziecka i dobro tegoż w końcu brata/siostry (w
końcu ta sama krew - no, w połowie ale jednak) powinna być mi na uwadze";

aż taką optymistką jednak nie jestem by wierzyć że "naszej" eks będzie zależeć
na dobru naszego dziecka, chciałam pokazać tylko pewien mechanizm jaki stosuje
się wobec macoch, ale w drugą stronę to nie działa ani trochę (a w sumie choć
odrobinę działać powinno, w końcu to rodzeństwo). I nie zgadzam się, że macosze
MA zależeć na dziecku faceta bo ona kocha tegoż faceta, a eks nie będzie
zależeć na dziecku next, bo ona już tego faceta nie kocha. Ja miałam na myśli
DZIECI a nie faceta i uczucia obu kobiet do niego (a swoją drogą eks powinna
przynajmniej szanować eksa jako ojca swojego dziecka, wyłączając patologie
oczywista). Tak jak pisały dziewczyny - to że związałam się z facetem nie
oznacza że mam obowiązek kochac wszystkich członków jego rodziny, reszta patrz
post famalespirit.

Co do równego traktowania dzieci przez ojca - niestety nader czesto spotykam
(również na forum) przypadki, że bardziej faworyzowane są dzieci z pierwszego
związku. Ojciec próbuje bowiem im wynagrodzić brak jego osoby na codzień,
skutkiem czego dziecko z którym mieszka na codzień ma o wiele więcej zasad do
przestrzegania i na o wiele mniej może sobie pozwolić niż dziecko z pierwszego
małżeństwa. Ojciec idealizuje dziecko z pierwszego związku, płazem uchodzą mu
zachowania, które u dziecka z drugiego małżeństwa są tępione i ostro
krytykowane. Myślę że wiele przykładów na ten temat padło na tym forum.
Podobnie rzecz się ma w kwestii pieniędzy: szybciej ograniczy się wydatki na
drugie dziecko, bo alimenty na pierwsze muszą być w ustalonej wysokości z
wiadomych względów i szybciej to drugie nie pójdzie na angielski jak nie ma
pieniędzy niż to pierwsze. I nie zgodzę się z tezą że faceci bardziej kochają
dzieci pochodzące od kobiety, którą aktualnie kochają. Może niektórzy, na pewno
nie wszyscy, nawet sądzę że nie większość.

[capa_negra]

Przeczytałam ten watek i ciesze się.

Ciesze się, bo mimo że związałam sie z facetem z przeszłością to ta jego
przeszłośc jest dorosła i samodzielna - w ostatnią sobotę był u nas syn z
synową na wódce, dostali zapraszenie na nasz slub i co najwazniejsze przyjda -
lubie ich i zalezalo mi ( nam) na tym.
Poniewaz jednak mieszkaja w domu matki baliśmy sie , że może byc to dla
nich "niepolityczne"

Ciesze sie, ze córki jeszcze nie znam a raczej znam ja jako glos w słuchawce
- mieszka w Angli , ciesze sie bo łatwiej jest sie zaprzyjaźnic z
dziecmi "pojedynczo"
Jest bardzo związana z matką i z mojego punktu widzenia to lepiej że nie
poznała mnie zanim matka nie przyzwyczaiła sie do faktu , ze jej był ( 3 lata
zanim mnie poznał) mąż z kims sie związał

Poprostu ciesze sie, ze mój przyszły zaczął zycie rodzinne w bardzo młodym
wieku ( 18 lat) i to przyszly będąc ode mnie 12 lat starszy ma dzieci jedynie
7 i 9 lat ode mnie młodsze.
Dzieci ...no dzieci, ale w sumie dorosłe osoby z własnymi pogladami na zycie
dla ktorych nie jestem i nie będe macochą i które traktuja mnie na stopie
kolezeńskiej - poprostu 2 zona ojca z która dało się zaprzyjaźnić.

Podsumowując - najbardziej się ciesze, że omineły mnie te wszystkie problemy we
wzajemnych realacjach , z ktorymi wiele z was musi sie borykac.
Nie wiem jakbym sobie poradziała bedąc sama w okreslonej sytuacji , poprostu
nie wiem.
Dlatego tez staram sie nie odzywac , kiedy dyskusja schodzi na tory o których
kierunku nie mam zielonego pojęcia.
I nic na to nie poradze , ze sie tak egoistycznie cieszę.

[domali]

chalsia napisała:


>
> PO PIERWSZE – do Domali i Ewy.gs.
> Buahahaha.
> Konia z rzędem temu, kto mi wytłumaczy, iż stanowisko, że next (przykładowo)
ma
>
> nie cerować rajstop mojemu dziecku, jest niezgodne ze zdrową logiką (po za
> wszystkim coś albo jest logiczne albo nielogiczne. Nie ma zdrowej czy chorej
> logiki. Tak samo jak ze świeżością łososia z „Mistrza I Małgorzaty”
> ),
> nierozsądne, szkodliwe i nieetyczne. Jeszcze rozumiałabym, gdyby takie
> stanowisko uznano za niezrozumiałe bądź dziwne.
> Buahahaha.
> Jak widać są macochy (np. Judytak,) podzielające moje zdanie (cerowanie –
> nie,
> wspólny obiad – tak, karcić – nie, pomóc jak dziecko prosi –
> tak).

Chalsiu, ja nie pisałam o tym, że macocha musi odebrać 'zakaz' cerowania
rajstop jako coś złego. Tylko napisałam do Ewy, że nie może dziwić się
obojętnym, jak to nazwała, postawom macoch, skoro same eks (czy samodzielne,
dlatego wkleiłam ten wątek) pewne ramy, jak choćby zakaz przyszycia guzika,
stawiają.

[capa_negra]

Wiem Burzo , że porównaniu z problemami o jakich pisze tu dziewczyny czy ty
sama mam dobrze.
Składa sie na to wiele przyczyn i to mających swoje źródło w czasach kiedy
ja "nie istniałam"
Za rozpad małżeństwa mojego M winni sa oboje - eksia miała i ma
naturę "cygańską" wszędzie ja zaniesie i wszędzie jej pełno, "tańce hulanki
swawola"
M jest domatorem .
I tu już ich małżeństwo zaczęło sie "rozjeżdżać"
Dzieci miały po 20 i więcej lat , założyły swoje rodziny wiec i one przestały
ich wiązać.
Każde zaczęło żyć swoim życiem – wspólny stół , oddzielne łoże ..niekoniecznie
puste i to po obu stronach.
Ostatnio przy okazji oglądania jakiegoś programu w TV wywiązała się miedzy nami
rozmowa, z której dowiedziałam się że eksia mimo tego jak od paru lat wyglądało
ich małżeństwo była zaskoczona decyzja M o rozwodzie i przeszła depresje , ale
na rozwód pojechali jednym samochodem – M miał kłopoty z kręgosłupem, eksia
była roztelepana wiec zawiozła ich synowa .
Dodatkowo „od zawsze” dzieci do mojego M mówiły po imieniu a nie „tato” –
taki „kumpelski” model rodziny im odpowiadał i taki u nich funkcjonował.
Sądzę, ze względu na całokształt opisany powyżej moje stosunki z synem i
synowa wyglądają tak , a nie inaczej.
Dochodzi do tego stosunkowo niewielka różnica wieku i chyba fakt, ze chce mieć
z nimi dobre stosunki ( oczywiście bez wchodzenia na głowę), tym bardziej że
wiem ze im brakuje atmosfery rodzinnej – ojciec oddzielnie, matka pędziwiatr,
po stronie teściów syna M sytuacja identyczna
Na samym początku kiedy poznawaliśmy się opowiadaliśmy trochę o sobie i swoich
stosunkach rodzinnych. I wyniknęła właśnie kwestia „obiadów” - tego, ze ja z
moim ojcem utrzymuje kontakty „obiadowe” , a oni ze swoim nie.
Teraz kiedy wiedza, że się pobieramy i akceptują to myślę , ze po przejściu
zawieruchy ślubnej przejdziemy do stosunków „obiadowych” raz na jakiś czas.
Na wakacjach ma przyjechać do Polski córka M – przyznaje że trochę się boje
ewentualnego spotkania.
Była żona – mimo sposobu w jaki się rozwiedli i mimo faktu, ze rozwiedli się 3
lata wcześniej - na fakt pojawienia się mnie zareagowała bardzo nerwowo, a
ponieważ z M pracują razem ( wspólna firma) przez rok mocno „umilała” mu , a i
przy okazji mi zycie.
Chodzi mi o to, ze będąc mocno związana z córką swoje lęki, żale przelewała
do niej , dlatego tez trochę obawiam się reakcji córki na moja osobę.
Może niepotrzebnie ….
Równie mocno obawiałam się reakcji eks żony na wieść o naszym ślubie – na razie
bez większych emocji, pomijając fakt ze eksia postanowiła wrócić do
panieńskiego nazwiska.
Jej wola .
W sumie największym naszym problemem nie są stosunki rodzinne, ale fakt
wspólnej firmy.
Firma jest nie do podzielenia bo podział oznacza jej koniec i zjedzenie przez
konkurencje.
M ma wiedze potrzebną do jej prowadzenia natomiast eksia ma talent do robienia
wokół siebie sztucznego zamieszania .
W cywilnej umowie zawartej po rozwodzie podzielili miedzy siebie firmę po
połowie – M od spraw technicznych, eksia buchalteria.
Niestety dużo klapie, mało robi – efekt jest taki, ze ja swoimi kanałami
zdobywam potrzebne wiadomości dotyczące załatwienia spraw np. w Urzędzie
Skarbowym czy ZUS , kładę M „łopatą do głowy” , on ma za zadanie włożyć to jej
i czasami uda cos się po ludzku załatwić
Smaczek tkwi w tym, ze w owej umowie jest zapis o „ zakazie wtrącania się
współmałżonka do spraw firmy” - no
Tak wiec niestety firma jest i źródłem dochodów i źródłem kłopotów tym
bardziej , że eksia na wieś o naszym ślubie rzuciła tekst że nie wyobraża sobie
dalej z M pracować – trochę to dziwne bo mieszkam z M razem od 2 lat i oprócz
tego, ze ślub ułatwi nam parę spraw papierowo – urzędowych nic w naszym życiu
nie zmienia bo i tak żyjemy jak małżeństwo.
Ale akurat tym się mało przejmuje , bo takich „pomysłów” to ona ma 5 na
kwartał ....przyzwyczaiłam się.

Opisałam się jak nigdy przedtem , ale to dobrze robi kiedy można z siebie
wyrzucić kłębiące się w głowie strachy i wątpliwości.

A kłębi mi się ich sporo i to codziennie – jesteśmy na etapie rozwożenia
zaproszeń do osób po stronie M i za każdym razem mam obawy, ze względu na eksie
odmówią nam - na szczęście do tej pory moje obawy były nieuzasadnione.
uff
Pozdrawiam cieplutko – pora się wziąć w garść i zrobić cos pożytecznego

[tibby]

> Na wakacjach ma przyjechać do Polski córka M – przyznaje że trochę się b
> oje
> ewentualnego spotkania.
> Była żona – mimo sposobu w jaki się rozwiedli i mimo faktu, ze rozwiedli
> się 3
> lata wcześniej - na fakt pojawienia się mnie zareagowała bardzo nerwowo, a
> ponieważ z M pracują razem ( wspólna firma) przez rok mocno „umilała̶
> 1; mu , a i
> przy okazji mi zycie.
> Chodzi mi o to, ze będąc mocno związana z córką swoje lęki, żale przelewała
> do niej , dlatego tez trochę obawiam się reakcji córki na moja osobę.
> Może niepotrzebnie ….
Może rzeczywiście niepotrzebnie napisałam wcześniej, że przez długi czas
patrzyłam na moją macochę przez pryzmat uczuć mojej matki do niej. Moja mama,
nie mając nikogo innego pod ręką, odmawiała gorzkie żale przede mną, więc pod
kopułą utrwalił mi się obraz baby-jagi, która winna jest całemu złu na świecie.
Spróbowałam jednak - w poczuciu winy, że jestem nielojalna wobec mamy -
pomyśleć o niej inaczej. A potem spotkalam się z moją macochą kilka razy,
wiedząc, że ona boi się spotkania ze mną z tego samego powodu, co Ty boisz się
spotkania z córką swojego M. Chwalić Boga, nie mizdrzyła się do mnie, nie
wdzięczyła, ale rozmawiała ze mną jak dorosły z dorosłym. Normalnie.
Proponowała częstsze kontakty, ale uszanowała moją decyzję, kiedy odmówiłam.
Myślę, że w takiej sytuacji, jaką opisujesz, najczęstszym powodem nieudanych
kontaktów next i dziecka z pierwszego małżeństwa jest rozterka dziecka pomiędzy
lojalnością wobec matki a chęcią utrzymania dobrych czy poprawnych stosunków z
next. Tu często bywa pies pogrzebany i z tym trzeba się liczyć, ale liczyć sie
trzeba również ze zdrowym rozsądkiem dziecka, które również samo może ocenić,
jak sytuacja naprawdę wygląda.
pozdr

[capa_negra]

Dzieki za zrozumienienie i dobre słowo
Corka mojego M ma 30 lat wiec to dojrzała kobieta mająca swoje dzieci i swoje
zycie.
Mam nadzieje, ze bede dla niej poprostu 2 zona ojca a nie babo jagą.
Jestem od niej tylko pare lat starsza - bo jak wczesniej pisalam jej ojciec
mial 18 lat jak mu sie urodziła, ja mojemu jak mial 30 , wiec mysle ze
znajdziemy wspolny temat.
Zreszta z jej matką ( pomijając pierwszy stres) nie mam jakis specjalnych
zadraznień , widziałysmy sie nagle 3 x w zyciu, zwracamy sie do siebie po
imieniu, ma nasz numer telefonu i dzwoni gdy ma potrzebe ( faktycznie to moj ,
bo mieszkamy w moim mieszkaniu).
Moj lęk wynika stąd, ze do obecnego stanu rzeczy czyli zwiazku nieformalnego
juz sie wszyscy przyzwyczili, a tu nagle zmiana i ślub.
Moze jeszcze fakt, ze ona tez "wyszla z domu" mając niespelna 18 lat - bylo to
jeszcze w chwili kiedy rodzice byli normalnym małzeńswem, a kiedy ich
związek "posypal się" ona juz byla za granica - to moze grac pewna role - z
matka jest blizej jak z ojcem, do tego ojciec nie jest zbyt wylewny wiec troche
sie boje że zna tylko jedna wersje i stąd moga byc pewne problemy.
Chyba sie troche "zapultałam" w tej wypowiedzi, ale mysle ze wiadomi\o o co
chodzi.
Pozdrawiam

[joaska_14]

Witam,
a ja wprost uwielbiam jak synek mojego partnera Nas odwiedza.Czasami,gdy
uważam,że nie ma zbyt długo,sama dopytuję się kiedy będzie i warto zastanowić
się nad terminem spotkania.Nie próbuję mu zastąpić matki i nigdy tego nie
zrobię,ale bardzo często pokazuję mu świat,uczę podstawowcyh pojęć,odpowiadam
na pytania-traktuję go bardzo blisko.Jestem z siebie zadowolona,ponieważ
zyskałam szacunek z jego strony, i w Naszym domu nie tylko Patryk pyta się
swojego ojca czy coś mu wolno ale również mnie.
Natomiast chwile zastanowienia,przykre dni są - i będą,ale to raczej przez eks
mojego partnera.My jako para nie mamy jeszcze dziecka.Pozdrawiam serdecznie
Asia