też pozytywne

[kasiazd1]

Witajcie.
Tez chciałabym Was nastawić optymistycznie, bo naprawdę jest duża szansa że
sie uda zbudowac trwały i mocny związek.
W tym roku mija 7 lat od ślubu z moim mężem, jestem jego 2 żoną. Z pierwszego
zwiążku ma 2 chłopców, od początku wiedzilam że oni są najważniejsi,
pogodziłam sie z tym, bo świadomość że mój mężczyzna naprawde poważnie ich
traktuje dawała mi tylko pewności. Przez lata wypracowąłam sobie dobre
relacje z chłopcami, lubimy sie, oni sami pamiętają o moich urodzinach, dniu
kobiet, zawsze mają dla mnie jakąś niespodzianke. Dużo tez z mężem
rozmawialiśmy, dopasowywaliśmy sie by zbudować trwały związek. Kochamy sie.
Mieliśmy krótki dość trudny okres ale nie poddalismy sie , teraz wiem jakie
ważne jest bycie z tą drugą osobą na dobre i złe. O jego byłej nigdy nie
powiedziłam złego słowa, nawet gdy jej zachowanie dawało dużo do
myślenia........, po prostu szanuję ją za to ze była i życzę jej dużo
szczęścia.
Rok temu adoptowaliśmy dwoje dzieci, to była najlepsza decyzja w naszym
życiu. Jesteśmy szczęśliwi. Mąż teraz ma czwórkę a ja upragnioną
dwójkę.Naprawde można być szczęśliwą . Życzę Wam wszystkiego co
najpiękniejsze. Tylko wtedy sie uda jeśli będziecie mogły spokojnie spojrzeć
na jego przeszłość, zaakceptować fakt że była. Życzę WAm tego
Kasia

[capa_negra]

Poprostu podziwiam.
Decyzja o adopcji to wielka odpowiedzialność.
Moja bliska koleżanka 2,5 roku temu adoptowała rodzeństwo.
Mieli wtedy 3 i 5 lat i straszne zaległości w wielu sprawach - szczególnie 5
latek..
Ale teraz to ich dzieci - nam też bardzo bliskie.

[nooleczka]

Jestem pod wrażeniem!
Czwórka dzieci. W tych czasach. Podziwiam Was za tę decyzję.
Kłaniam sie z głębokim szacunkiem
i trzymajcie się, powodzenia!

Kasiu mam pytanie.

[capa_negra]

Zamierzasz powiedzieć dzieciom że sa adoptowane???
Pytam bo moi znajomi przed nimi i ludźmi w miejscowości do której sie
przeprowadzili strasznie to ukrywaja i nie planują im kiedy kolwiek o tym
powiedziec.
A przeciez wie o tym cała rodzina i dzieci w rodzinie i stado znajomych...
I boje się czy to sie nie obróci przeciwko nim, kiedy kiedyś przy jakiejs waśni
rodzinnej wybuchnie "bomba"
Sytuacje w zyciu sa rózne i ktos kiedys może to tym dzieciom wykrzyczeć w
twarz - wole nie myslec co sie wtedy stanie.

Co sądzisz w tym temacie - mówic czy nie mówić ???

do capa-negra

[kasiazd1]

Oczywiście , że powiem. Staramy się z mężem od początku pokazać im że jedne
dzieci się rodzą a inne się adoptuje i że wszystkie dzieci czy takie czy takie
bardzo się kocha. Kolezanka poleciła mi książeczkę "Jeż" i zamówię ją w
księgarni i będę czytać dzieciom.Podobno jest bardzo pouczająca.
Pozdrawiam ciepło
Kasia

[capa_negra]

Zgadzam się z tobą.
I też sugerowałam koleżance, żeby mówiła dzieciom, że niektóre dzieci mają
szczęscie bo maja 2 mamy etc.
Moje pytanie było wynikiem wspomnień - koleżanki z liceum, której w wieku 17
lat siostra ojca w złości wykrzyczała, że jest adoptowana.
Niepytaj...
Możesz podać więcej namiarów na ta ksiązke - kto wydał, autor - chetni bym ja
kupiła.
Pozdrawiam i powodzenia

[omama]

Capa, masz dobre wyczucie co do dzieci. Wejdź sobie na nasz_bocian.pl -
znajdziesz tam bardzo dużo info o adopcji oraz forum poświęceone tej tematyce.
Znajomi szykują sobie i dzieciom potworną traumę.

[capa_negra]

Wiem i bardzo sie tym martwie.
Ludzie sa fajni, a dzieciaki super.
Dziewczynka ( młodsza) wcale matki nie znała zreszta była zbyt mała, żeby
pamietać cokolwiek z zycia przed adopcja.
Chłopiec pamietał zdarzenia z " rodzinnego domu" ..jak wizyty policji, jak
gdzieś chodził z biologicznym ojcem.
Znajomi zrobili dzieciom wode z mózgu wciskając, że dlatego pamietają, że ktos
inny sie nimi opiekował bo oni musieli wyjechać.
Ale..jest własnie drobne ale - każde z nich (rodziców) ma rodzeństwo, które ma
dzieci ciut starsze od tych adoptowanych.
Dzieci w rodzinie wiedzą co i jak , będa dorastac i moga sie lubic albo i nie..
I co w zlości moga z ta wiedza zrobić ???
Strach pomysleć.
Tym bardziej się boje, bo mam przykład po koleżance, której o adopcji w złości
powiedziała ciotka - wydawałoby sie, że dorosła i odpowiedzialna osoba..
Z drugiej strony wspólczuje rodzicom - całe zycie spędzic ze świadomościa, że
cos ukrywam i bac sie co będzie jak sie wyda??
Koszmar.
Dlatego chce sie rozglądnąc za ksiązką o której wspomina kaska - może kiedys,
przy sprzyjającej okazji dam ja matce dzieci w prezencie.
Może ..bo to ich zycie i ich decyzje tylko... nie chciałabym , żeby znow
dzieciom zawalił sie swiat.
Zbyt dobrze pamietam jakie były i jak sie zachowywały przez pierwsze miesiace
po adopcji.
Pierwszy raz zobaczyłam je jak był 3 dni w domu ..poprostu dwie chudziutkie,
bladziutkie kupki nieszczęcia, a przy tym takie ufne.

[triss.m]

jak milo sie czyta takie posty ) zycze powodzenia, oby wszystko ukladalo sie
po Waszej mysli powinnysmy chyba zalozyc watek 'dobre macochy' dla
odreagowania tego, co sie dzieje na forum ostatnio

[ziouta]

Hm....Szkoda, że tak mało dziewczyn pisze o tych dobrych związkach, jak je
budowały i co osiągnęły o wiele lepiej czytać o szczęściu o tym, że się da
tylko trzeba wykazać dobrą wole i wiele miłości. A ja gratuluje udanej rodzinki
całkiem niezła gromadka:o)

[lubstej]

"A ja gratuluje udanej rodzinki całkiem niezła gromadka:o)"

no wlasnie mialam zapytac jak sobie radza (finansowo i organizacyjnie)z
czworeczka

pytam, dlatego ze ja zawsze chcialam miec przynajmniej dwojke dzieci a poniewaz
moj m ma juz dwojke (wiec w sumie tez bylaby czworeczka) wiec zastanawiam sie
czy mam szanse...
na razie zobaczymy jak juz niedlugo bedzie z trojka

pozdrawiam i oczywiscie przylaczam sie do gratulacji dla Kasi

[e_r_i_n]

Gratuluję szczęścia i też podziwiam decyzję o adopcji.
Jesli moge zapytac - jak na to zareagowali synowie Twojego meza?
Konsultowaliscie z nimi te decyzje?

[capa_negra]

Konsultowali???
Bez przesady.
Jakoś decyzji o ciąży nikt nie konsultuje z rodzeństwem z pierwszego małżeństwa
wiec dlaczego miał by to robić w przypadku decyzji o adopcji??
Dziecko to dziecko.
Starszemu rodzeństwu nalezy sie informacja, nie konsultacje.

[e_r_i_n]

Ok, moze konsultowali to zle okreslenie. Ale czy pytali o zdanie (choc nie wiem,
ile dzieci maja lat).
A o rodzenstwie z dziecmi sie rozmawia... co nie znaczy, ze zdanie tych dzieci
jest najwazniejsze.

[capa_negra]

Erin nie osłabiaj mnie.
Pytali o zdanie...
To tak jakbyś ty z męzem teraz zapytała przyrodniego brata twojego syna i syna
oczywiście też czy nie mają nic przeciwko, że chcesz zajść w ciążę i mieć 2
dziecko.
Teoretycznie adopcja to inna sprawa, ale tylko organizacyjnie bo dziecko to
dziecko bez wzgledu na to jakim sposobem pojawiło sie w rodzinie.
I dalej stoje na stanowisku, że dzieci o powiększeniu rodziny sie informuje, a
nie dyskutuje z nimi na ten temat.
Zreszta wracając do konkretnego przypadku kaśki.
Gdyby miała z mężem dzieci i podjeła decyzję o adopcji to może i należało by
przedyskutowac to z dziecmi aby uniknąc ewentualnego konfliktu.
Teraz ktoś mi może zarzucić, że pomijam dzieci męza z pierwszego małżeństwa, że
one zdania miec nie mogą.
Nie o to chodzi - mogą i pewnie mają, ale teraz kaśka i jej mąz sa
małżeństwem i maja prawo miec dzieci w taki czy inny sposób bez obowiązku
pytania kogokolwiek o zdanie w tym temacie.

[e_r_i_n]

capa_negra napisała:

> To tak jakbyś ty z męzem teraz zapytała przyrodniego brata twojego syna i syna
> oczywiście też czy nie mają nic przeciwko, że chcesz zajść w ciążę i mieć 2
> dziecko.

Nie zapytałabym (jesli byliby w odpowiednim wieku na takie pytania), czy nie
mieliby nic przeciwko, ale jakie jest ich zdanie - bo sa dzieci, ktore bardzo
chca miec rodzenstwo, a sa i takie, ktore nie. I powtarzam - odpowiedz nie
bylaby wiazaca.

> Gdyby miała z mężem dzieci i podjeła decyzję o adopcji to może i należało by
> przedyskutowac to z dziecmi aby uniknąc ewentualnego konfliktu.

Wlasnie o to pytalam - o przedyskutowanie. Wiec nie wiem, dlaczego sie
przyczepilas

[capa_negra]

Starałam sie nie przyczepić
I dalej będe sie upierac , że pytania choćby najbardziej niewinne typu
"chcesz siostrzyczke czy braciszka??" nie są ani konieczne, ani niezbędne.
Bo to my dorośli podejmujemy decyzje o kolejnym dziecku, a nie nasze dzieci
powołane juz na świat.
Tym bardziej, że zaden dorosły nie wezmie pod rozwage sytuacji ( ani żadnej
podobnej typu "obraziłem się")gdy jego latorośl rzuci sie na podłoge i waląc
głowa o ziemie zacznie drzec sie w niebogłosy " ja nie chce brata" albo "ja
chce brata" - do wyboru.
Dziecku nalezy sie informacja i oswojenie go z myslą , że przybędzie nowy
członek rodziny.
Koniec i kropka.

[e_r_i_n]

capa_negra napisała:

> Starałam sie nie przyczepić

No ok

> I dalej będe sie upierac , że pytania choćby najbardziej niewinne typu
> "chcesz siostrzyczke czy braciszka??" nie są ani konieczne, ani niezbędne.

Tez nie uwazam, ze sa niezbedne i konieczne. Ale nic zlego sie nie stanie, jesli
sie pojawia (ja mam zamiar zapytac swojego syna o jego zdanie na temat
rodzenstwa - jesli decyzja ta bedzie podejmowana w momecie, gdy Wiktor bedzie na
tyle duzy, zeby rozsadnie na nie odpowiedziec).

> Tym bardziej, że zaden dorosły nie wezmie pod rozwage sytuacji ( ani żadnej
> podobnej typu "obraziłem się")gdy jego latorośl rzuci sie na podłoge i waląc
> głowa o ziemie zacznie drzec sie w niebogłosy " ja nie chce brata" albo "ja
> chce brata" - do wyboru.

Dlatego uzylam slowa 'konsultacja', nie obligujaca rodzicow do takiej czy innej
decyzji wypowiedz
Jak widac generalnie myslimy tak samo, tyle tylko, ze inaczej to wyrazamy

[capa_negra]

No tak - mało brakowało,a była by afera )
A wszystko przez brak zrozumienia

[kicia031]

No my konsultowalismy zamiar posiadania jeszcze jednego dziecka z naszymi
aktualnymi pociechami, 12 i 10 letnimi. Przeciez oni sa tez czlonkami rodziny
i maja prawo wyrazic swoje zdanie, staralismy sie tez pokazac im dobre strony
calej sprawy. Babelek nie byl zachwycony, przerazilo mnie to, co wtedy
powiedzial czy mam pewnosc, ze moj partner nie porzuci mnie z dzieckiem tak jak
to zrobil wiele lat temu jego wlasny tatus. Gdybym miala wtedy exa w zasiegu
wzrokiu, juz by nie zyl za to, co zrobil mojemu dziecku.
Ale w koncu udalo sie nam dojsc do porozumienia, a za niecale 3 miesiace urodzi
sie Groszek!
Gratuluje Kasi szczesliwej rodziny i mam wielka nadzije, ze nam tez sie uda.

[ania_rosa]

Wiesz, Kicia, problem z konsultowaniem z dziećmi decyzji o prokreacji, jest
jeden: a co, jesli pociecha powie "nie zycze sobie"? Olejesz- dasz do
zrozumienia, ze pytałas tylko pro forma, a i tak zrobisz jak zechcesz i dziecko
poczuje się zlekceważone. Nie olejesz- wciągniesz się w pasjonująca dyskusję z
12latkiem na temat sensowności poszerzania rodziny, na którą ani on nie łoży,
ani nie jest bezpośrednio odpowiedzialny, wreszcie: to nie jego zegar
biologiczny przypomina o kurczącym się czasie.
Jestem konserwatystką i uważam, że dzieci nie są moimi partnerami. Decyzję moga
podejmowac w każdej sprawie, na która mają faktyczny wpływ. Tak więc nie
pytałabym się raczej, co sądzą o kupnie samochodu (pogadamy, jak zaczną
zarabiać, a więc ich głos stanie się realny) płaceniu czynszu (to samo), mojej
potencjalnej ciązy (trudno oczekiwac od nastolatka szerokiego spojrzenia na
sprawę oraz uzależniać decyzje życiowe od jego widzimisię) czy o rozwodzie
(nieunikniony będzie konflikt interesów, a poza tym dzieci niewiele wiedzą o
kulisach spraw i być może bardzo dobrze, ze nie wiedza).
Prawem dzieci jest prawo do egoizmu- chciałyby mieć mamusię na własnośc i nie
posiadać konkurentów do tronu. Prawem rodziców jest detronizowanie książąt, co
tylko dobrze tym książętom zrobi na kręgosłup moralny i ogólne hartowanie
stali
Rosa

[kasiazd1]

Witajcie dziweczyny, cieszę sie ze piszecie.
Odpowiadając na Wasze pytania to musze wam powiedzieć , że chłopców
poinformowaliśmy o fakcie że za niedługo będą z nami dzieci i zapyatliśmy co
oni na to, młodszy 17 powiedział cool, a starszy 21 lat że to fajnie.
Jak są u nas to maluchy ich zaczepiają i nigdy nie zauważyłam by oni odnosili
się do nich z niechęcią. Do tej pory chłopcy z nami jeździli na wczasy, narty ,
wypady sylwestrowe , ale już od dwóch lat zaczynali jeździć z kolegami i
koleżankami, więc to był dobry moment na pojawienie sie w naszej rodzince
naszych maluchów.
Miłego dnia Wam wszystkim życzę, dużo ciepła i uśmiechu
Kasia