problemy z exem

[mimi_mami]

Witajcie,

Pierwszy raz zwracam się do Was z pośba o pomoc, chociaz czytuje juz od dawna.
Mój ex nie chce widywac corki poniewaz poszlam do komornika o alimenty.
Czekalam 2 lata az sie sam zadeklaruje i zacznie placic, nie zaczal,
wchodzialam z nim w układy ze może 100 miesiecznie a jak bedzie miał to
wiecej , nawet 100 nie płacił, w końcu się wkurzylam i poszłam do komornika.
W odwecie nie widuje Małej, nie zabiera, ona dzwoni błaga, płacze a on nic. (
Przed komornikiem nie widywal jej rowniez za czesto, sporadyczne spotkania a
juz siegajac rozstania to przez rok do 2 własciwie zero kontaktow)Czy można
gdzieś złożyć doniesienie? pozew? o znęcanie sie psychiczne nad dzieckiem?
Czy taki człowiek jest bezkarny? Dodam, że byli ze soba bardzo blisko i do
tehj pory dziecko poza nim swiata nie widzi, niezaleznie co by złego nie
zrobił zawsze jest idealem i zawsze ona go wytlumaczy, nawet z najwiekszego
swinstwa skierowanego do niej

Co mam zrobic?

Ograniczyc kontakty? Nie bedzie mi miała za złe?

Juz sama nie wiem Sorki za dlugi post.
Pzdr
Mimi

[m-m-m]

Małej, nie zabiera, ona dzwoni błaga, płacze a on nic. (
Przed komornikiem nie widywal jej rowniez za czesto, sporadyczne spotkania a
juz siegajac rozstania to przez rok do 2 własciwie zero kontaktow)Czy można
gdzieś złożyć doniesienie? pozew? o znęcanie sie psychiczne nad dzieckiem?



Ja pierwszy raz widzę, by za brak kontaktów ojciec był posądzony o znęcanie się
psychiczne nad dzieckiem. Uważasz, że jak nawet takie przepisy by istniały (nie
znam takowych, ale prawnik nie jestem) to te kontakty się zwiększą, on nagle
zapała miłościa do córki? Takie wymuszenie nic nie da, będą sztuczne spotkania,
których tatus dalej będzie unikał jak ognia. Jeśli nie chce z córkąutrzymywać
kontaktów, to żadna siła go nie zmusi. Mogę pojąć, że Cię to boli, że najpierw
jej coś dał emocjonalnie, a teraz nagle zabrał i to dotyczy jego morale, a nie
prokuratora.

[kai_30]

mimi_mami napisała:


> ww końcu się wkurzylam i poszłam do komornika.
> W odwecie nie widuje Małej, nie zabiera, ona dzwoni błaga, płacze a on nic. (

heh, skad ja to znam...

> Przed komornikiem nie widywal jej rowniez za czesto, sporadyczne spotkania a
> juz siegajac rozstania to przez rok do 2 własciwie zero kontaktow)Czy można
> gdzieś złożyć doniesienie? pozew? o znęcanie sie psychiczne nad dzieckiem?
> Czy taki człowiek jest bezkarny?

Niestety, tak. Nie mozna nikogo zmusic do widywania sie z dzieckiem. Mozesz
wystapic o sadowne uregulowanie kontaktow, ale nie mozesz go zmusic do
przestrzegania ustalen.

> Co mam zrobic?
>
> Ograniczyc kontakty? Nie bedzie mi miała za złe?

Ograniczyc kontakty, ktorych nie ma? Nie rozumiem.

[joanna-walencja]

mimi_mami napisała: Dodam, że byli ze soba bardzo blisko i do
tehj pory dziecko poza nim swiata nie widzi.

moze jestem naiwna, niedoświadczona i życia nie znam, ale wytłumaczcie mi jak
to jest możliwe, że facet który był bardzo blisko z dzieckiem przed rozwodem
tak strasznie się zmienia po rozwodzie??? zawsze mi sie wydawało, że czymś
innym jest uczucie lub jego brak do matki dziecka, a czym innym uczucie do
samego dziecka... czy można przestać kochać dziecko, bo już się nie kocha jego
mamusi? a lekarstwem na brak kontaktów ma być ograniczenie kontaktów, ja tu
czegoś nie rozumiem??? Czy mimi_mami podświadomie ma za złe dziecku, że
zupełnie bez sensu kocha takiego s...a tatusia i chce na siłe zabić w dziecku
to uczucie??? Może zupełnie fałszywie oceniam tę sytuację, ale takie myśli mi
się nasunęły po przeczytaniu postu mimi_mami...

[kai_30]

joanna-walencja napisała:


> moze jestem naiwna, niedoświadczona i życia nie znam, ale wytłumaczcie mi jak
> to jest możliwe, że facet który był bardzo blisko z dzieckiem przed rozwodem
> tak strasznie się zmienia po rozwodzie???

Ano, wychodzi, ze nie znasz. Moj tez sie rozwiodl ze mna i z dziecmi. I tez byla
to "zemsta" (?) za zlozenie pozwu o alimenty. Najwidoczniej niektorzy faceci
zgadzaja sie z twierdzeniem, ze matka i dziecko stanowia jednosc. Dla mnie to
nieludzkie, chamskie i zaslugujace na wieczne potepienie.

A co do postu autorki - no wiec wlasnie, ja tez nie rozumiem tego ograniczania
kontaktow.

mimi, sprecyzuj moze...

[mimi_mami]

kai_30 napisała:

>
> A co do postu autorki - no wiec wlasnie, ja tez nie rozumiem tego ograniczania
> kontaktow.
>
> mimi, sprecyzuj moze...


Juz precyzuje.
Nie mozna ograniczyc czegos czego nie ma. Chodzi mi o te telefony. On jej w
ogóle nie widuje tylko sporadycznie dzwowni co tam słychać, a po tych tel ona
jest strasznie rozbita, co odbija sie na szkole , nauce itp I tak sie
zastanawiam czy nie byłoby lepiej dla niej gdybym nie dopusciła do tych
telefonów, moze zapomniałabym o nim za jakis czas,czy to niebyłoby lepsze dla
jej zdrowia psychicznego?

Mimi

[mimi_mami]

joanna-walencja napisała:

> moze jestem naiwna, niedoświadczona i życia nie znam, ale wytłumaczcie mi jak
> to jest możliwe, że facet który był bardzo blisko z dzieckiem przed rozwodem
> tak strasznie się zmienia po rozwodzie??? zawsze mi sie wydawało, że czymś
> innym jest uczucie lub jego brak do matki dziecka, a czym innym uczucie do
> samego dziecka... czy można przestać kochać dziecko, bo już się nie kocha
jego
> mamusi?

Widzisz ja tego nie mogę pojąć już 4 rok. Byli sobie tak bardzo bliscy a
teraz to jak obce dziecko. Nie reaguje na jej płacze, błagania. Tłumaczyłam
tyle razy, że to wszytsko jest sprawa miedzy nami, dziecka nie powinnismy
mieszac a starac sie aby ona jak najmniej odczula ta sytuacje ale on nie
słucha, nie chce albo nie umie. Ja juz nie umiem mu tłumaczyc a poza tym nie
widze sensu. On wproet mówi ze nie zabiera i nie widuje bo alimenty a jak mówie
ze to przeciez nie dotyczy jego i córci to mwi ze oczywiscie ze nie dotyczy.. W
jednymm zdaniu potrafi sam sobie zaprzeczyc.



a lekarstwem na brak kontaktów ma być ograniczenie kontaktów, ja tu
> czegoś nie rozumiem???

Nie ma lekarstwa na brak kontaktów, ale skoro nie chce jej widywac to niech
totalnie jej nie widuje, nie dzowni itp, mi tylko o to chodzi, bo takimi
telefonami ja rozwala psychnie.
Wierzcie mi ze walczyłam jak lwica o ich konatkty, zrobiłam wszytsko co było
miżliwe zeby go do nich namówic.Chciałam jak cywilizowani ludzie rozstac sie w
pokoju, Ty sobie ja sobie ale mamy dziecko wiec to razem.Nie udało się.


Czy mimi_mami podświadomie ma za złe dziecku, że
> zupełnie bez sensu kocha takiego s...a tatusia i chce na siłe zabić w dziecku
> to uczucie??? Może zupełnie fałszywie oceniam tę sytuację, ale takie myśli mi
> się nasunęły po przeczytaniu postu mimi_mami...

Nie, nie mam za złe dziecku , że go kocha, w pewnym sensie potrafie to
zrozumiec a w pewnym nie, bo jak można tak bardzo kochac kogos kto tak Cie
trakruje?. Nie uważam , że mój eks jest s..em. Uważam że ma poważny problem
sprowadzający sie do egoizmu i krótkowzrocznoiści oraz nieumiejetnosci
słuchania. Nie chce mu robic krzywdy. Potrzebowałam alimentów na małą bo poszła
do szkoły wiec o nie wystapiłam. Wiecej, nie wystapiłam o 2 lata zaległości!
Poszłam tylko aby od nastepnego miesiaca płacil mi regularnie. Nie jestem
świnia, rozumiem a przynajmniej staram sie zrozumiec pewne okolicznosci,a le
jak kupuje sobie samochód na raty nowy z salonu a mi mówi ze nie ma na dziecko
300 zł to trafia mnie szlag. Nie, nie zazdroszcze mu samochodu ale chce zeby
moje dziecko miało godne zycie i zeby mogło sie rozwijac na zajeciach . czy
duzo wymagam?

Mimi

[m-m-m]

w pewnym sensie potrafie to
zrozumiec a w pewnym nie, bo jak można tak bardzo kochac kogos kto tak Cie
trakruje?


Ta zasada dotyczy wyboru dorosłego partnera: kochać za coś. Rodziców kocha
się "pomimo wszystko", im się więcej wybacza.

[m-m-m]

Teoretycznie logiczne jest, że facet rozwodzi się z żoną, a nie z dzieckiem.
Teoretycznie, bo bywa też tak, że facet faktycznie odrzucając kobietę odrzuca
też potomstwo, które ma z nią.
Może to wynikac z kilku przyczyn: np. nie umie odpowiedzieć dziecku na "trudne
pytania" np. czemu z nimi już nie mieszka, kim jest ta nowa pani, dlaczego
kłócą się z mamusią itp. Wielu facetów ma problemy z komunkacją w świecie
doroslych, , a co dopiero w kontaktach z dzieckiem.
Może to być też przykrywka dla poczucia winy: nie widuję się, więc problemu nie
ma. Takie schowanie głowy w piasek.
Myślę, że w wypadku facetów jest możliwe niekochanie swojego dziecka. Do
dziecka on musi dorosnąć, powinien je chcieć mieć. Wtedy jest przygotowany do
roli ojca i opiekuna. Jeśli dziecko było wynikiem wpadki, albo on od początku
go nie chciał (nawet jeśli głośno tego nie mówił) to zwyczajnie nie chce być
ojcem i ucieka od tej roli gdzie pieprz rośnie.

[mimi_mami]

Z ograniczeniem kontaktów chodziło mi o te rozmowy, bo tatus owszem, od
wielkiego dzwonu zadzwoni, zapyta jak się czuje, rozjatrzy ją. Nie mam ochoty
żeby tak ja traktował. Zabiegałam o kontakty jego z córka przez 2 lata,
tłumaczyłam ,prosiłam, kserowałam opinie psychologów o tym co dla dziecka w
takiej sytuacji najlepsze i bywało róznie, ale generalnie na niekorzyść małej.
Wiem, że nie mozna nikogo zmusić, ale może jakbym wniosła jakis pozew o
znęcanie sie psychiczna nad dzieckiem to może to by go poruszyło. Nie chce go
zmuszc do kontaktów, nie chce zeby na siłe z nią przebywał, chce zeby zrozumiał
jak bardzo wielka krzywde jej wyrządza takim "dziuganiem" i jaki to może mieć
skutek. Ja juz nie potzrefie mu tłumaczyc, do psychologa nie pójdzie za żadne
skarby. Nie wiem czy sie dobrze wyraziłam. Chciałabym, żeby zrozumiał jak rani
własne dziecko.
A jego telefony... cóż jak ja podam do słuchawki to oprócz płaczu godzinnego
musze później dawac sobie radę z jej stanem psychicznym a różne to ma objawy.
Co zrobic żeby jej ulżyć? Nie podawac do tel? Nie odbierac od niego tel? A jak
on jej potem powie ze dzwoni a mamusia nie odbiera to do mnie bedzie miała zal:
(.

Mimi

[elf28]

takie akcje szatntażu z Twojej strony nie przyniosą nic dobrego. Zadziałają
wręcz odwrotnie. Zadbaj w tej chwili o małą. Niech ma kontakt z ojcem: rzadki
bo rzadki, ale ważne że jest. Jako nastolatka będzie sama mogła ocenić ojca. Z
pewnością to zrobi i to na jego niekorzyść.
A jeśli już mówimy o psychologu: małej potrzeban jest taka opieka jak
najbardziej. Niestety tato jest w życiu dziewczynki pierwszym wzorcem
mężczyzny, dlatego bardzo ważne jest żeby mając takiego ojce mogła kiedyś sobie
te sprawy z pomocą specjalisty wyprostować. I to im wcześniej tym lepiej.

[natasza39]

Zmień numer telefonu po prostu i zastrzeż.
A sąd nigdy takiego zakazu "dzwonienia" nie da.
No chyba, że wam grozi przez telefon.
Cierpliwa musisz być i tyle. Dziecko czym starsze, tym więcej będzie
rozumiało...

[mimi_mami]

natasza39 napisała:

> Zmień numer telefonu po prostu i zastrzeż.
> A sąd nigdy takiego zakazu "dzwonienia" nie da.
> No chyba, że wam grozi przez telefon.


A i to sie zdarzało, jak o te nieszczesne alimenty wystapilam. Groźby przez
tel, nawet chciałam je nagrac ale nie zdazyłam bo cos wyczułi przestał.

Co do wzorca to wyszłam ponownie za mąż i mój drugi mąż jest jakby ojcem Córci,
jak od exa cisza i nie ma tel to jest oki, przelewa potzrby na mojego obecnego
ale jak tylko tamten sie odezwie to juz mój obecny nie istnieje , liczy sie
tylko tamten.

I tak wkółko.
Dodam jeszcze, że kieruje sie jedynie dobram malutkiej, nie chce ograniczyc
tych tel ze wzgledu na moje obecne małżenstwo tylko i wyłacznie ze wzgledu na
nia i jej psychike.

Mimi

[m-m-m]

Co do wzorca to wyszłam ponownie za mąż i mój drugi mąż jest jakby ojcem Córci,
jak od exa cisza i nie ma tel to jest oki, przelewa potzrby na mojego obecnego
ale jak tylko tamten sie odezwie to juz mój obecny nie istnieje , liczy sie
tylko tamten.


Też żadna nowina. Dla dziecka ZAWSZE ważniejszy jest rodzic biologiczny, nawet
sporadycznie się kontaktujący, a nie etykieta zastępcza w postaci ojczyma.
Bo rodzica biologicznego dziecko KOCHA i wybacza wiele, a rodzic zastępczy nie
ma ani tej miłości dziecka, ani nie otrzyma od dziecka takiej tolerancji.

A'propos wzorca

[m-m-m]

Wzorcem nie jest i nie będzie dla Twojej córki Twój obecny mąż. Będzie nim
ojciec biologiczny.
Wyobraź sobie, że jest to tak głęboko w dziecku zakodowane, że np. mój pasierb,
którego matka tłukła, która ma odebraną władze rodzicielską, o której on sam
mówi tylko źle, miała na niego kolosalny wpływ: nasz aktualnie 16-letni
młodzian znalazł pannę wypisz wymaluj exowa sprzed 30 lat i to zarówno z
zachowania jak i z wyglądu. Mój M. zawsze się tego bał, że jego syn taką sobie
znajdzie. Teraz rwie resztki włosów z głowy, próbował rozmawiać z synem na
temat jego podświadomych wyborów i tłumaczyć mu zależności. Na razie nie wiemy,
czy to do młodego trafiło. Niestety.

[nangaparbat3]

>
> Też żadna nowina. Dla dziecka ZAWSZE ważniejszy jest rodzic biologiczny,
nawet
> sporadycznie się kontaktujący, a nie etykieta zastępcza w postaci ojczyma.
> Bo rodzica biologicznego dziecko KOCHA i wybacza wiele, a rodzic zastępczy
nie
> ma ani tej miłości dziecka, ani nie otrzyma od dziecka takiej tolerancji.

a to akurat nieprawdę piszesz, dziecko przywiazuje sie do tego, kto je
wychowuje, kto jest z nim na co dzień, kto się nim zajmuje, im młodsze, tym
bardziej, nawet do psa sie przywiaże bardziej niż do rodzonej matki w
sprzyjających okolicznościach, był taki przypadek w Niemczech jakieś 12 lat
temu.

[elf28]

przypadek, nie czyni reguły. MMM ma rację. Dziecko może bardziej cenić
ojczyma/macochę za poświęconą uwagę, wychowanie i miłość, ale biologicznego
rodzica zawsze będzie bardziej kochać. Najczęściej nie jest to świadome.

[nangaparbat3]

Naprawdę nie wiem, skad takie pomysły. W moim miescie kiedys wyszło na jaw, ze
siedem lat wczesniej w szpitalu pomylono dzieci, kiedy sie rodzice o tym
dowiedzieli, ojcowie zażądali "naprawienia" pomyłki - skutki były fatalne, bo
biologiczni rodzice byli dla swoich dzieci obcymi ludźmi. Wdziecznosc i
szacunek nie maja tu nic do rzeczy, liczy sie codzienny kontakt, przywiazanie,
wspólnie przezyte problemy i radosci.

[m-m-m]

W moim miescie kiedys wyszło na jaw, ze
> siedem lat wczesniej w szpitalu pomylono dzieci, kiedy sie rodzice o tym
> dowiedzieli, ojcowie zażądali "naprawienia" pomyłki - skutki były fatalne, bo
> biologiczni rodzice byli dla swoich dzieci obcymi ludźmi. Wdziecznosc i
> szacunek nie maja tu nic do rzeczy, liczy sie codzienny kontakt,
przywiazanie,
> wspólnie przezyte problemy i radosci.




To się nie kłoći. Sama Ci kiedyś pisałam, że ludzie chętnie adoptują dzieci do
3-ego roku życia (potem na adopcję szanse sa równe zeru), bo wtedy dziecko
wsiąka w rodzinę i jako quasi-biologiczną przyjmuje ją dziecko. w takim wieku
dziecko akceptuje i kocha tego kto je wychowuje. Sama miałam koleżankę, której
ojciec biologiczny odezwał siepo ...16 latch, a ją wychowywał ojczym od kiedy
skończyła rok. Ojca biologicznego odrzuciała. I to jest jak najbardziej zgodne
z psychologią: do 3-ego roku życia dziecko przyjmuje opiekuna jako rodzica,
potem...już nie traktuje go jak rodzica, a tylko jako opiekuna.

Przykłady mogę Ci mnożyć i z własnego podwórka, nie tylko moje życie
prywatene , ale i wielu mich znajomych, którzy na którymś tam etapie życia (po
ukończeniu jednak lat 3-ech - najczęściej w wieku już szkolnym, albo i
wczesnoszkolnym) mieli "przyszywanych" rodziców. Żadna, dosłownie żadna z tych
osób mi znanych NIGDY nie traktowała partnera rodzica z taką samą miłością i
tolerancja jak swoich rodziców biologicznych, pomimo, ze od rodziców
biologicznych doznali same zło, a "nowi" rodzice bardzo sie starali.

Widzę, że za wszelką cenę chcesz mi udowodnić, ze nie mam racji, bo dając
pasierbowi jak matka, jak matke by mnie traktował bez wzgledu na wiek w jakim
pojawiłabym się w jego życiu. Otóż NIE. Poczekaj, aż sama pasierba miała
będziesz, takiego 8-latka na przykład. Wtedy dopiero będziesz mogła z całą
odpowiedzialnością mi powiedzieć: mój pasierb mnie kocha, bo ja dawałam mu jak
matka. A tak to to są dla Ciebie rozważania teroretyczne. I tyle. Nie masz
takich doswiadczeń, a dopiero rzeczywista sytuacja pokazałby Ci jak to naprawdę
wygląda. Założenia na teraz możesz mieć różowe. Ale rzeczywistość wygląda
zupełnie inaczej. Nie chcesz - nie wierz mi. Ja jestem praktyk, a Ty tylko
teoretyk.

[rrhadane]

m-m-m napisała:
zgodne
> z psychologią: do 3-ego roku życia dziecko przyjmuje opiekuna jako rodzica,
> potem...już nie traktuje go jak rodzica, a tylko jako opiekuna.
>
I bardzo dobrze. Opiekuna też można szanować, bardzo lubić, mozna sie do niego
przywiazać, mozna go tez pokochać, cokolwiek by to miało znaczyć. A mozna
nienawidzić i biologicznych rodziców, nawet zamordowac, biologia niczego nie
załatwia.
ale i wielu mich znajomych, którzy na którymś tam etapie życia (po
> ukończeniu jednak lat 3-ech - najczęściej w wieku już szkolnym, albo i
> wczesnoszkolnym) mieli "przyszywanych" rodziców. Żadna, dosłownie żadna z
tych
> osób mi znanych NIGDY nie traktowała partnera rodzica z taką samą miłością i
> tolerancja jak swoich rodziców biologicznych, pomimo, ze od rodziców
> biologicznych doznali same zło, a "nowi" rodzice bardzo sie starali.
Myslę, że masz jakieś bardzo konkretne wyobrażenie o tym, jak powinno sie
traktować biologicznych rodziców, przykładasz wszystko do tej miary i stąd
problem. Ja takiego wyobrażenia nie mam.NIE WIEM, jak sie traktuje rodzicow,
myslę, że każdy troche inaczej. Podbnie każdy będzie troche inaczej traktować
opiekuna lub rodziców adopcyjnych. Ale im mniej wyobrażeń, tym wieksza szansa,
ze bedzie dobrze, a przynajmniej znośnie.
> Widzę, że za wszelką cenę chcesz mi udowodnić, ze nie mam racji, bo dając
> pasierbowi jak matka, jak matke by mnie traktował bez wzgledu na wiek w jakim
> pojawiłabym się w jego życiu.
Nie wiem, co to znaczy "dawać jak matka". Nie jestem idealna matką i nigdy nie
staralam sie taką byc, nawet nie zastanawiałam się, jaka powinna być matka,
reagowalam tylko na to, co sie dzieje. Ale żeby reagować adekwatnie do tego, co
sie dzieje, nie mozna miec uprzedzeń, nie mozna wiedzieć z góry, nie mozna
niczego zakładać. Wtedy sie nie udaje nawet z własnym dzieckiem.
Otóż NIE. Poczekaj, aż sama pasierba miała
> będziesz, takiego 8-latka na przykład.
To raczej niemozliwe, bo nie zamierzam ponownie wstepować w związki małżeńskie
(hehe).
Wtedy dopiero będziesz mogła z całą
> odpowiedzialnością mi powiedzieć: mój pasierb mnie kocha, bo ja dawałam mu
jak
> matka.
Nigdy bym tak nie powiedziała. Jesli daję, to dlatego, ze ktos potrzebuje, a
mnie sprawia przyjemność dawanie. Albo dlatego, ze ktos potrzebuje i po prostu
trzeba. Nie zastanawiam się, jakie to bedzie miało skutki dla mnie -
wystarczajacą nagroda jest to, ze komuś jest lepiej, łatwiej, weselej, ze jest
choc odrobine szczęśliwszy. Nie oczekuje wdzięczności, ani tym bardziej uczuć.
Ale nierzadko je dostaję, moze własnie dlatego, ze nie oczekuje. Nie rozliczam
ludzi z tego, co dla nich robię, ale tez nie waham sie poprosić o pomoc, kiedy
jej potrzebuje.

A tak to to są dla Ciebie rozważania teroretyczne. I tyle. Nie masz
> takich doswiadczeń, a dopiero rzeczywista sytuacja pokazałby Ci jak to
naprawdę
> wygląda. Założenia na teraz możesz mieć różowe. Ale rzeczywistość wygląda
> zupełnie inaczej. Nie chcesz - nie wierz mi. Ja jestem praktyk, a Ty tylko
> teoretyk.
Nie do końca, bo na co dzień zajmuje sie pomaganiem. Ale nigdy w zyciu nie
pomogłabym żadnej nastolatce, gdybym zalozyła, że "na pewno ma muchy w nosie".

przepraszam

[nangaparbat3]

znowu mi się nicki pomyliły, rrhadane to ja, nangaparbat

[m-m-m]

Nie dogadamy się.
Ty swoje wywody bierzesz z ogólnego "pomagania wszystkim", a ja z konkretnej
mojej sytuacji.
Jednak nadal uważam, że pasierb to nie to samo co każdy komu pomagam. To
szczególny układ. Życzę powodzenia...i spotkania pasierba.

[m-m-m]

...zapomniałam dodać: fajnego pasierba, który doceni Twoje bezinteresowne
dawanie...

[mimi_mami]

Witajcie,

Juz sie troszke pogubilam w tych watkach.
Jeszcze jedno dodam, moja córcia była wychowywana prze eksa własnie w tym
okresie do lat 3, on nie pracowal tylko siedzial w domu, wiec poswiecal jej
sporo czasu. Wg tego co zostalo napisane on zawsze jest io bedzie tym
ukochanym. Dodajac do tego to mieszanie z blotem w ktore ja wsadzil, bo nie
bylo litosci czy corcia czy nie jak obrzucal mnie blotem, na pewno wplynelo to
na jej sposob widzenia jego i mnie tez. Wmieszal ja w nasze sprawy i nie
mogklam z tym nic zrobic.Inna sprawa ze nie wiedzialam jak, bo w koncu
doswiadczenia nie miałam w tej kwestii. Moze mowil jej takie rzeczy ktore mialy
wplyw na to slepe zapatrzenie w niego? A moze to byly inne rzeczy? Sama juz nie
wiem. Wiem natomiast ze moj maz nigdy nie bedzie dla niej nawet w polowie tak
wazny jak tamten chociaz to on ja wychowuje i utzrymuje, on daje jej milosc i
poswieca czas. A jak wiadomo za 300 zł alimentów to ja bym sobie mogla
pogwizdac.ehhh... taka sprawiedliwosc na tym swiecie.

Mimi

[nangaparbat3]

>wiem
>natomiast ze moj maz nigdy nie bedzie dla niej nawet w polowie tak
>wazny jak tamten chociaz to on ja wychowuje i utzrymuje, on daje jej milosc i
>poswieca czas

Mimi, nie wiesz. Sądy odnoszące sie do przyszłości nie są ani prawdziwe, ani
fałszywe. Nie wiemy, co bedzie.
Ale jest w psychologii pojecie "samosprawdzajacej sie przepowiedni". Jesli
uwierzymy, że cos musi sie stać, bedziemy podświadomie tak postępować, że to
się stanie.
Dlatego tak uparcie wykłócam się z m-m-m, bo wiem, ze jesli ktoś uwierzy w to,
co pisze, bedzie skazany na porażkę.
Córka kocha ojca, jest do niego bardzo przywiązana, ale jeśli Twój M jest dla
niej dobry, czuły, poswieca jej uwagę, okazuje szacunek, też zdobedzie jej
uczucie. Człowiek, a zwłaszcza dziecko, odpowiada tym samym, co dostaje.
Naprawdę. Przy duzej dozie cierpliwości mozn a "sie przebić" nawet do
najbardziej zamknietych, sztywnych, agresywnych.
Ja bym radzila w ogole nie porownywać uczuc corki do tych dwóch mężczyzn. NIe
zastanawiać sie, czy kocha, czy lubi, czy się przywiazała. Rozmyslanie o tym
zawsze zaburza relacje miedzy ludźmi.
teraz chyba trzeba skupić się na wspieraniu jej w tym koszmarze z tatusiem.
Pamietam, ze my tez przechodziłysmy z córka trudne momenty, kiedy zorientowała
sie, ze jej tato ją krzywdzi (bo na przykład spóźniał się 2 godziny, a ona
miotala sie po mieszkaniu, nie mogąc do niczego się zabrać, albo zaszywała się
w jakis kąt, a mnie się serce krajało). Wtedy zawsze jej tłumaczyłam, ze tatus
sobie nie radzi, ze nie potrafi, nie wychodzi mu. Nigdy nie zakładałam jego
złych intencji, bo wydawało mi się, ze bedzie jej łatwiej zrozumieć tę
łagodniejszą wersję. I chyba słusznie, bo ostatnio przestała być w stosunku do
ojca bezkrytyczna, widzi jasno jego wady, czasem mówi mi o nich ze złością
nawet, ale jednoczesnie kocha go, szanuje i lubi (bo to jednak dwie trochę
różne rzeczy, na lubienie trzeba zasłuzyć jakoś), zaczęła mu sie wreszcie
przeciwstawiać. No, czekałam na to 6 lat!
Mysle sobie tak - z eksem sie nie dogadasz. Zajmowanie sie nim to czysta strata
energii. Trzeba ja poswięcić na to, co dobre, co wzmacniia Twoją corkę, Was
oboje i to, co miedzy Wami. JAk córka bedzie silniejsza, sama poradzi sobie z
tym draniem. Życzę wszyskiego dobrego.

[mimi_mami]

Pamietam, ze my tez przechodziłysmy z córka trudne momenty, kiedy zorientowała
> sie, ze jej tato ją krzywdzi (bo na przykład spóźniał się 2 godziny, a ona
> miotala sie po mieszkaniu, nie mogąc do niczego się zabrać, albo zaszywała się
>
> w jakis kąt, a mnie się serce krajało). Wtedy zawsze jej tłumaczyłam, ze
tatus
> sobie nie radzi, ze nie potrafi, nie wychodzi mu. Nigdy nie zakładałam jego
> złych intencji, bo wydawało mi się, ze bedzie jej łatwiej zrozumieć tę
> łagodniejszą wersję.

OOO to to dokładnie przerabiamy z mężem. Jak ja jeszcze widywał to od rana
siedziała spakowana , nie wazne o ktorej miał przyjechac, ona byla zwarta i
gotowa i tak jak z reguly ciezko ja sciagnac z łózka tak od rana juz na nogach
czekala przy drzwiach. Teraz jest juz troszke lepiej, wiecej rozumie i widze ze
rozmawia ze mna ze tatus ja okłamał czy oszukał, takze nie jest moze az tak
slepa ale nadal jej teskonta jest olbrzymia .
Ja tez starałam sie tłumaczyc tak aby nie zranic jej uczuc, nie krytykowałam
jego, to na co sobie pozwalam teraz nigdy nie zdazylo sie w jej obecnosc.
Chociaz zeby bolaly od zaciskania zeby nie przeklnac. Mysle ze generalnie ta
cala sytuacja i mnie tez chyba przerosła. Drugi Maluszek zawladnal moim czasem
co nalozylo sie z odepchnieciem przez ojca i teraz sama nie bardzo umiem to
pozbierac.

Mimi

[nangaparbat3]

Jesli ojciec urządza takie cyrki, a Ty masz Maleństwo, to rzeczywiscie ciężko,
ona obrywa w dwójnasób i jest okropnie biedna. Ile ma lat?
Wiesz co, mnie sie wydaje, ze teraz najwazniejsze, zeby ja upewnić,że jest
Twoją ukochaną MAŁĄ coreczką. Na wet jesli jest juz nastolatką. Młodsze
rodzeństwo jedynego dziecka zawsze daje mu na początku strasznie popalić, a w
tej sytuacji - głowa boli od myślenia.

[mimi_mami]

nangaparbat3 napisała:

> Jesli ojciec urządza takie cyrki, a Ty masz Maleństwo, to rzeczywiscie
ciężko,
> ona obrywa w dwójnasób i jest okropnie biedna. Ile ma lat?

Mała ma 8 lat i jest w naprawde trudnym wieku, zaczela szkole i tak troszke
duzo jak na jedna mała główke. Staramy sie jak możemy ale ciężko maluszka
odstawic zwłaszcza ze był na piersi bardzo długo a maz pracuje do późna.I
chcac nie chcac tego czasu jest mniej.

Mimi

[m-m-m]

jeśli Twój M jest dla
niej dobry, czuły, poswieca jej uwagę, okazuje szacunek, też zdobedzie jej
uczucie. Człowiek, a zwłaszcza dziecko, odpowiada tym samym, co dostaje.



I kto tu wierzy w samospełniające się przepowiednie? bzdury gadasz, kochan. nie
wszystkie dzieci zawsze tak postąpią.
Mój ojczym mógł na uszach stawać i nic nie otrzymał. Bo miałam oboje rodziców.
Bo zawsze czekałam na tatę. Bo tata to był number one, a nie jakis tam facet.

[m-m-m]

Dlatego tak uparcie wykłócam się z m-m-m, bo wiem, ze jesli ktoś uwierzy w to,
co pisze, bedzie skazany na porażkę


Ja ni emusze uwierzyć, bo piszę z autopsji, a nie z teorii, a jak na razie mam
na tym polu sukcesy, dzięki właśnie takiemu, anie innemu postępowaniu z
pasierbem.

[m-m-m]

Nie może zmienić numeru tel., bo ojciec nagle może zmienic zdanie i np. złożyć
pozew o ustalenie kontaktów, bo matka je utrudnia. Tak jak elf radziła, lepiej
mieć ojca nawet spordycznie i dostawać od niego kopa, niż potem stworzyć fikcję
idealnego ojca, z którym kontakt utrudniała matka.

[mimi_mami]

m-m-m napisała:

> Nie może zmienić numeru tel., bo ojciec nagle może zmienic zdanie i np.
złożyć
> pozew o ustalenie kontaktów, bo matka je utrudnia. Tak jak elf radziła,
lepiej
> mieć ojca nawet spordycznie i dostawać od niego kopa, niż potem stworzyć
fikcję
>
> idealnego ojca, z którym kontakt utrudniała matka.


I to sa chyba świete słowa. Tez mi sie tak własnie wydawało.
Bardzo dziekuje za rady i spostrzezenia.

Warto czasami upewnic sie w czyms co odgrywa w naszym zycu tak wazna role.

Jeszcze raz dziekuej,

Mimi

[kai_30]

Hm. Ciezka sprawa.

Co do jednego jestem pewna - jesli nie pozwolisz mu rozmawiac z corka, to nie
tlko on (bo jego zdanie mozna olac), ale rowniez ona moze do Ciebie miec
pretensje i zal. Teraz albo w przyszlosci.

Dlaczego corka placze po jego telefonach? Z powodu tego, co on jej mowi, czy z
powodu tego, ze teskni i chce sie z nim zobaczyc? Jesli chodzi o to pierwsze -
ingeruj stanowczo. Ostrzez go, ze nie pozwolisz mu rozmawiac z dzieckiem, jesli
bedzie ja doprowadzal do takiego stanu. A w tym drugim przypadku...

No coz. Najwieksza tu Twoja rola. To Ty musisz sie postarac, zeby jakos te
traume corce zlagodzic. Jesli przekazujesz jej komunikaty (werbalne albo
bardziej zawoalowane) w stylu - tatus jest swinia, biedne dziecko bez tatusia
itd to robisz jej w ten sposob krzywde.

Zycie jest brutalne, niestety. niektorzy ojcowie olewaja wlasne dzieci, i nie
masz sposobu, zeby to zmienic. mozesz jedynie zminimalizowac skutki takiego
dzialania... Moze Tobie samej przyoadlby sie psycholog? Tu nie chodzi o
przekonanie kogokolwiek, ze dziecko potrzebuje ojca - to wszyscy wiedza! Tu
chodzi o nauczenie sie, jak sobie radzic z sytuacja, gdy tego ojca jednak nie ma.

Walka w sadzie nie da Ci nic, poza dodatkowym stresem.

[mimi_mami]

kai_30 napisała:

> Hm. Ciezka sprawa.
>
> Co do jednego jestem pewna - jesli nie pozwolisz mu rozmawiac z corka, to nie
> tlko on (bo jego zdanie mozna olac), ale rowniez ona moze do Ciebie miec
> pretensje i zal. Teraz albo w przyszlosci.

No własnie tego sie boje. Nie chce zeby miała do mnie żal o cokolwiek. Chce byc
uczciwa ale patrzec ciezko


>
> Dlaczego corka placze po jego telefonach? Z powodu tego, co on jej mowi, czy z
> powodu tego, ze teskni i chce sie z nim zobaczyc? Jesli chodzi o to pierwsze -
> ingeruj stanowczo. Ostrzez go, ze nie pozwolisz mu rozmawiac z dzieckiem,
jesli
> bedzie ja doprowadzal do takiego stanu. A w tym drugim przypadku...


I tu jest pies..... bo teskni, bo kocha, bo chce czasu troche spedzic , bo
bardzo brakuje...


>
> No coz. Najwieksza tu Twoja rola. To Ty musisz sie postarac, zeby jakos te
> traume corce zlagodzic. Jesli przekazujesz jej komunikaty (werbalne albo
> bardziej zawoalowane) w stylu - tatus jest swinia, biedne dziecko bez tatusia
> itd to robisz jej w ten sposob krzywde.

I to tez wiem (książki , psycholodzy) istaram sie nie mówic przy niej nic
złego, zaciskam zeby i gryze jezyk ale idzie mi nieźle. Staram sie tez jak
najbardzij pozyywnie o nim myslec zeby nie wyczuła tych przekazow
niewerbalnych. Kiedys gonawet tłumaczyłam ale psycholog odrasdziła mi, kazała
bronic siebie i swojego ja.

>
> Zycie jest brutalne, niestety. niektorzy ojcowie olewaja wlasne dzieci, i nie
> masz sposobu, zeby to zmienic. mozesz jedynie zminimalizowac skutki takiego
> dzialania... Moze Tobie samej przyoadlby sie psycholog? Tu nie chodzi o
> przekonanie kogokolwiek, ze dziecko potrzebuje ojca - to wszyscy wiedza! Tu
> chodzi o nauczenie sie, jak sobie radzic z sytuacja, gdy tego ojca jednak nie
m

Wiesz, tez juz myslałam o tym psychologu , chyba faktycznie by mi sie przydał
bo czasami sytuacja zaczyna mnie przerastac. Tzn cełe zycie moje córci wymyka
jej sie powoli spod kontroli i jej i mojej i chyba trace grunt

Dzikeuje bardzo za opinie. Pozwoliła mi spojrzec na to z innej strony

Mimi

[m-m-m]

Ostrzez go, ze nie pozwolisz mu rozmawiac z dzieckiem, jesli
bedzie ja doprowadzal do takiego stanu.

Ostrzegać sobie można, jemu i tak na kontaktach nie zależy.

[kai_30]

m-m-m napisała:

> Ostrzez go, ze nie pozwolisz mu rozmawiac z dzieckiem, jesli
> bedzie ja doprowadzal do takiego stanu.
>
> Ostrzegać sobie można, jemu i tak na kontaktach nie zależy.

Chodzilo mi o kontakty telefoniczne - jesli dobrze zrozumialam, widziec sie z
mala nie chce, ale dzwoni. Pomyslalam, ze moze w tresci tych rozmow tkwi problem
(jakies glupie teksty typu "nie mozemys ie spotkac, bo mamusia ma juz nowego
tatusia' itp), ale z dalszych postow wynika, ze raczej nie o tresc, a o tesknote
chodzi.

mimi - to jest mozliwe, naprawde. Mnie samej psycholog dzieciecy bardzo pomogl,
i dzieki temu, ze wiem, co i jak mowic dzieciom, im tez jest latwiej. Ojciec
pojawia sie w ich zyciu raz do roku - no trudno, nie zmusze go, zeby przyjezdzal
czesciej. Z tym wlasnie musisz sie najpierw SAMA pogodzic. Dopiero pozniej
przyjdzie kolej na corke.

i jeszcze mi przyszło do glowy

[m-m-m]

...jeśli szanowny tatus mówi, że unika kontaktów z dzieckiem, bo matka żąda
alimentów to znaczy, że próbuje zwalić winę za swoje postępowanie (np.
nieumijętność komunikacji z dzieckiem) na matkę. Za nic nie przyzna się, że to
w nim tkwi wina, szuka współwinnego, czyli matki.
Jeśli zaś mówi, że on płacić nie musi, bo matkę stać i bez jego alimentów na
utrzymanie dziecka to też próbuje zwalić swój obowiązek na matkę i nie chce
przyją do wiedzy, że to jego dziecko też i nic nie ma do rzeczy ile pieniędzy
ma matka. On jest zobowiązany współuczestniczyć w utrzymaniu dziecka bez
żadnych "ale", choćby matka dziecka na worku złota leżała. To mi przypomina
matkę mojego pasierba, która też nie chciała płacić na niego alimentów
uważając, że M. stać na jego utrzymanie, dopiero po mojej intrwencji M. założył
jej kilka spraw o alimenty i komornik je z niej ściąga.

[jayin]

"Ograniczyć kontakty"? Przecież z tego co piszesz, nie ma żadnych kontaktów teraz.

Skoro facet stawia sprawę tak jak stawia - czyli "szantaż": "Ty mi nie każesz płacić, ja będe odwiedzał dziecko. Ty mi każesz płacić - nie będę jej odwiedzał", to nie miej wyrzutów sumienia. Ale ograniczeni ekontaktów też nic nie da. Bo co to zmieni w praktyce? Jeśli sądownie to "usankcjonujesz" - BYĆ MOŻE mała będzie mieć pretensje od ciebie o to, że to TY zabroniłaś ojcu ją widywać (kto wie, czy sam, Ex nie posłuży się tym faktem, żeby dla "wygody" wyjaśnic tak dziecku swoją "niedostępność" wizytową).

Przykre, że mała tak tęskni, a on nic sobei z tego nie robi.
Teraz to tylko można zadbać o to, by jak najmniej odczuwała nieobecność ojca i brak jego wizyt.

A Ex jest sqr**iel, że tak pogrywa z tobą. bo dziecko tu ma najmniej do rzeczy - nie zależy mu na dziecku bardziej niż na swoim portfelu. Dbaj o córkę. A faceta odstrzel Co za typek.

pozdr.

J.

[mamaadama4]

Hmm, muszę przyznać, że czytając post inicjujacy ten wątek przetarłam oczy ze
zdumienia. Eksia radzi się macoch jak podejść swojego eksa?
Qrka, ja taka Matka Teresa nie jestem. Ale widocznie nie bez powodu wiele osób
mnie za zołzę ma. Jakoś się dziwnie poczułam czytając ten wątek.
Chyba wejdę na samodzielne i zapytam, co zrobić z babusem-eksią. Ciekawe czy
znajdę tam zrozumienie.

[natasza39]

mamaadama4 napisała:

> Hmm, muszę przyznać, że czytając post inicjujacy ten wątek przetarłam oczy ze
> zdumienia. Eksia radzi się macoch jak podejść swojego eksa?
> Qrka, ja taka Matka Teresa nie jestem. Ale widocznie nie bez powodu wiele
osób
> mnie za zołzę ma. Jakoś się dziwnie poczułam czytając ten wątek.
> Chyba wejdę na samodzielne i zapytam, co zrobić z babusem-eksią. Ciekawe czy
> znajdę tam zrozumienie.


hehe, ale musisz przyznać, że to jednak co innego.
Tutaj jest wiele kobitek co oprócz macochowania mają tak samo wrednych jak
autorka watku eksów, a samodzielne same są eks, więc trudno żeby ci doradzały
jak z inna eks postapic.
I co by tu nie mówic solidarność jajników tutaj działa.
Lepiej sie namawiać babom na chłopa, niż na inną babę, z która nie wiem czemu
się personifikują niektóre samodzielne....

[mamaadama4]

Jakoś "solidarność jajników" mnie nie przekonuje. (brrrr, cóż za okreslenie.
Wredna widocznie ze mnie macocha.

[mimi_mami]

Hej,

Nie bardzo rozumiem co masz na mysli? Co jest nie tak w tym ze sie radze w
takiej sprawie? Mam chyba jakies braki w wiadomościach .

Mimi

[e_r_i_n]

Nic dziwnego. tylko mamadama sie dziwi (zreszta ja tez ), ze na tym forum
akurat.

[mimi_mami]

Aha,

A jest jakies bardziej odpowiednie forum? Bo wszędzie mi troszke nie pasuje
ten post.

Mimi

[e_r_i_n]

No tak na pierwszy rzut oka - samodzielna mama chyba.
Ale jesli wolisz tu pytac, to prosze bardzo

[mimi_mami]

No tak, ale ja nie samodzielna juz

Dziekuje wszytskim za odpowiedzi. Jeszcze sie wybiore do psychologa może mi tez
cos doradzi.

Pzdr
Mimi

[e_r_i_n]

Sporo osob tam piszacych to niesamodzielne.

[mimi_mami]

Własnie tego sie najbardziej bałam , ze ona bedzie miała do mnie zal ze
ograniczyłam i cala wina obarczy mnie. Była nawet tak, że on żeby nie płacic
poszedł do adwokata i przyszedł do mnie z jakims wnioskiem ze sie zrzeka praw
do niej, abym tylko dala mu spokoj i nie chciała zadnej kasy od niego. Owszem,
ja go straszylam ze odbiore mu prawa i powiedzialam , ze jak jej nie uznaje to
niech sie jej zrzeknie a ja sie odczepie, ale to był blef zeby go ruszyło a on
ku...a przyszedł z wnioskiem ze sie zrzeka no zamurowało mnie i wycofałam sie
bo wiem , ze to bys sie odwróciło przeciwko mnie. Córcia by tego nie zrozumiała
i miałaby do mnie zal.Ale kusiło mnie okropnie zeby go całkowiecie pozbawic
praw, bo nie zasługuje na nie !!

Mimi

[magdmaz]

Mimi!!!
Twój ex jest sq... Ale jak on Cię tak idiotycznie szantażuje, to Ty weź go
podstępem: jak weźmiesz dziecko na miesiąc wakacji, to oddam Ci te trzy stówy i
jeszcze dwie dołożę. Jak taki na mamonę pazerny, to się skusi. Inna sprawa -
ciekawe, na ile mu wystarczy, he he.
Oczywiście takie rozwiązanie tylko potwierdza tezę wygodną wielu tatusiom -
kontakty albo pieniądze. Ale może dla dziecka warto się "dostosować do poziomu"
jeśli inaczej się nie da?
A może to jest sposób? Bierzesz dziecko na święta, płacisz stówę mniej? Sposób
na debili, ale jednak?

[joanna-walencja]

magdmaz napisała:

> Mimi!!!
> Twój ex jest sq... Ale jak on Cię tak idiotycznie szantażuje, to Ty weź go
> podstępem: jak weźmiesz dziecko na miesiąc wakacji, to oddam Ci te trzy stówy
i
>
> jeszcze dwie dołożę. Jak taki na mamonę pazerny, to się skusi. Inna sprawa -
> ciekawe, na ile mu wystarczy, he he.
> Oczywiście takie rozwiązanie tylko potwierdza tezę wygodną wielu tatusiom -
> kontakty albo pieniądze. Ale może dla dziecka warto się "dostosować do
poziomu"
>
> jeśli inaczej się nie da?
> A może to jest sposób? Bierzesz dziecko na święta, płacisz stówę mniej?
Sposób
> na debili, ale jednak?

Mam nadzieję, że ten Twój post to tylko żart, nieco niesmaczny, a nie poważna
rada.

[mimi_mami]

Aha, a jak sie teraz okazalo, ze dzieja sie z nia złe rzeczy i poinformowałam
go jako ojca ze jest zle i tzreba dzialac to jedyne co usłyszałam to ze to jest
tylko mój problem, i moja wina bo alimenty no i rozeszlismy sie, i zebym sobie
radzila.Po czym jak odbilam piłeczke, to usłyszałam "miłe słówko" wiec rzuciłam
słuchawka i juz go nie odbieram bo wzielam sobie do serca słowa ze to juz tylko
moja sprawa jest. Ale ile tak moge?

Mimi