Przyczyny choroby

[the.joshua.tree11]

Na pewno kazdy z Was niejednokrotnie zadawał sobie pytanie: "Dlaczego wlasnie mnie to spotkało?".
Uwarunkowania genetyczne maja duże znaczenie, ale sama podatnosc nie zawsze znaczy, ze choroba wystapi. Potrzebne sa bodzce. Jak myślicie , co u Was bylo takim czynnikiem 'zapalajacym'?

[majagor]

U mnie:
1. Geny
2. Wychowanie w rodzinie mocno dysfunkcyjnej
3. Styl życia w pewnym jego okresie - czyli ćpanie, picie, ciągłe zarywanie
nocy, ciągłe zmiany, tysiące nowych ludzi obok mnie..

Gdyby tego trzeciego punktu nie było to moim zdaniem nie siedziałabym teraz na
takim forum..

A u mojej mamy przyczyny:
1. Geny
2. Mąż - mój ojciec
3. Szok poporodowy - może to nie przyczyna, a wyzwalacz choroby, tak powinnam to
nazwać. U niej choroba zaczęła się wraz z moimi narodzinami.. Tak wiem, gdybym
nie istniała, to mama byłaby zdrowa. Kiedyś ktoś już mnie "serdecznie"
uświadomił i długo nie potrafiłam tego zaakceptować, że swoim istnieniem tyle
krzywdy wyrządziłam..

[36.a]

wstydzę się, no ale tak: zaczęłam się leczyć = choroba wyzwoliła się w pełnej krasie i poczynając od epizodu depresyjnego od rozstania z kimś wtedy istotnym...

myślałam, że umrę. żyję. kilka miesięcy później była zajebista hipomania.

[matrioszka42]

Geny. Ćpanie, picie, balowanie, sto zmian na minutę u mnie było skutkiem, a nie przyczyną.

[awanturka]

Trudno powiedzieć, być może pójście do przedszkola (bardzo źle znosiłam rozłąkę z rodzicami), wtedy mniej więcej ujawniły się objawy choroby (najpierw lękowo depresyjne, ale to w okresie przedszkolnym potem bardziej, około 7-8 roku zycia, około 10 roku zycia objawy CHAD, stany hipomaniakane i mieszane, mniej więcej w równych proporcjach, depresje były już wtedy dość ciężkie, przerywałam naukę)).

[awanturka]

miało być " zdecydowanie bardziej depresyjne niż lękowe", w jakim miejscu pozostawiam Waszej domyślności

[obecna_xyz]

1.Geny.
2.Rodzina dysfunkcyjna.
3.Trauma w dzieciństwie (całe rozpaczliwe).

[kamyczek_0]

Od zawsze zbyt wrażliwa, empatyczna.

Zapalniki:
1.mobbing w pracy (osoba z zaburzeniami psychicznymi upatrująca sobie we mnie
całe zło tego świata-paradoksalnie członek rodziny).

2.śmierć bliskiej osoby (nowotwór)

3.utrata pracy

[drugikoniecswiata]

mała errata. do ujawnienia się choroby dochodzi przy współistnieniu min. 2 z 3
czynników:
1. geny
2. środowisko (wychowanie, atmosfera i role w szkole, pracy)
3. czynnik wyzwalający

2 i 3 to nie to samo. czynnikiem wyzwalającym może być chociażby pierwsze
wzięcie antydepresantów.

przyczyny:
1. geny
2. wychowanie pt
a) "musisz być najlepsza"
b) "łapanie wszystkich srok za ogon jest genialne i nieszkodliwe"
c) przemoc psychiczna ojca w domu, brak więzi między ojcem a matką i między mną
a rodzicami

czynnik wyzwalający:
1. długotrwała trauma (rok codziennych koszmarnych awantur w domu)
2. w obronie przed nią ucieczka w naukę - studia na 5 etatach
1+2=totalne wyczerpanie, które przeszło w depresję, do której bardzo przyczyniła
się też
3. nieuleczalna choroba bliskiego mi człowieka (diagnoza sm jak grom z jasnego
nieba - moje pierwsze starcie z chorobą takiego kalibru)

udziału fluoxetyny w wyzwoleniu chad nie umiem ocenić. wydaje mi się, że większe
znaczenie miała depresja jako taka, antydepy mogły fundować mi manię indukowaną,
ale pewnie bez nich też by dalej były 2 bieguny, nie 1. stany depresyjne
pamiętam z czasów nastoletnich, i udaje mi się odtworzyć parę krótkotrwałych
hipo również (z czasów "sprzed"). pytanie, kiedy wahania w granicach
akceptowalnej normy przerodziły się w chad.

moim zdaniem w następstwie pierwszej, bardzo głebokiej depresji. a głęboka była,
bo uzbierałam ją przez 9 miesięcy, zanim się zorientowałam, że to depresja, a
nie kryzys 3 roku + meteopatia + bóle kręgosłupa z braku wfu.

za to na pewno w czasie brania wenlafaksyny fazy stały się coraz częstsze, do
rekordowego tempa: 2-5 dni hipo, 7-10 dni deprechy i a piat', przy 2-3 dniach
'normalnych' w miesiącu.
to spacyfikowały dopiero
a) 225 mg wenla (na 3 miesiące) i
b) lamo - mam nadzieję, że na dłużej.

a, no i zakochanie + lato + portugalia mi pomogło - wtedy też były 3 miesiące
spokoju. ale jak tylko dopadła nas proza życia polską zimą, to deprecha wróciła
jak bumerang.

na chad chorowała też moja ciotka (siostra mamy). intuicyjnie wydaje nam się, że
u niej czynnikiem wyzwalającym był wypadek (potrącenie przez samochód), a nie
powody natury emocjonalno-psychicznej.

[ditta12]

geny to nie wiem
fobia szkolna
depresja poporodowa-gdybym miała powtórnie przez to przejść nie zawahałabym
się(to nie wina mojego dziecka tylko warunków w szpitalu-trauma)
mąż
stresy w pracy

[kamyczek_0]

ditta12 napisała:

>depresja poporodowa-gdybym miała powtórnie przez to przejść nie zawahałabym
się(to nie wina mojego dziecka tylko warunków w szpitalu-trauma)


Z powyższych względów nie zdecyduję się na drugie dziecko
Na samą myśl czuję oddech traumy na szyi

[bonus1985]

1.Szkoła traumatyczne i stresujace bycie liderem szkoły
Zaczelo sie zbierac w wieku lat 10, wybuchło przy 17 roku zycia czytaj
mega-depresja...

2.Geny .

3.Praca - 2 lata pracowania na 300% .

[drugilogin]

samo życie

[balbina_alexandra]

Urodziłam się ze złą chemią w mózgu, a odziedziczyłam to w spadku, po prostu.
Taka spuścizna rodzinna. Nie ja pierwsza mam chad. I pewnie nie ostatnia. Nie
było żadnego czynnika wyzwalającego. Sama pamiętam pierwszy epizod, w wieku 5
lat. Pierwsza depresja. Przeprowadziliśmy się w nowe miejsce, wyszłam poznać
dzieci i coś nie zgrało, nie wiem dlaczego - może dlatego że byłam inna, chyba
zbyt dojrzała jak na swój wiek, nauczyłam się czytać w wieku lat 4. Grupa mnie
odrzuciła, nie pamiętam dlaczego. Wróciłam do domu, bez słowa, bez żadnej łezki
i powiedziałam mamie, nad wyraz poważnie, że noga moja nie powstanie więcej na
tym podwórku. I słowa dotrzymałam. Nie utrzymywałam z nikim kontaktu, zamknęłam
sie w domu, pojawiły się lęki, problemy z bezsennością, płacz.
I tak mam do dziś. Zamykam się w domu, nie śpię, nie jem, powoli opadam z sił.
I od tej pory ciągle panicznie boję się odrzucenia. Od tamtej chwili minęło
wiele lat. A ja zawsze muszę być the best. Najlepsza uczennica, najlepsza
studentka, szybko zaczęłam się piąć po szczeblach kariery, zarabiać pieniądze.
Zawsze pierwsza. Do tego najpiękniejsza, najlepiej ubrana, najmądrzejsza!
I zawsze muszę być w centrum uwagi, oczy wszystkich muszą być skupione na mnie.
W sumie to strasznie smutne i żałosne jak bardzo jest to dla mnie ważne, jak
bardzo tego potrzebuję, tej akceptacji, aprobaty ze strony innych.

[ditta12]

Trzeba być chudym,pięknym,bogatym,elokwentnym,posiadać,być modnym,w markowych
ciuchach,bywać tu i ówdzie bo inaczej jest się za burtą.Takie są normy
społeczne.Oprawa ,ramy człowieka naszych czasów a gdy się nie mieścimy w tych
ramach lub gdy myślimy inaczej to znaczy że my z innej bajki.No i trzeba brać
tabletki.

[drugilogin]

ditta12 napisała:

> Trzeba być chudym,pięknym,bogatym,elokwentnym,posiadać,być modnym,w markowych
> ciuchach,bywać tu i ówdzie bo inaczej jest się za burtą.Takie są normy
> społeczne.Oprawa ,ramy człowieka naszych czasów a gdy się nie mieścimy w tych
> ramach lub gdy myślimy inaczej to znaczy że my z innej bajki.No i trzeba brać
> tabletki.

Myślę że dobrze jest jednak mieć własną bajkę a nie stawać się bezwolnym
manekinem w rękach trendów. Mimo wszystko ludzie cenią indywidualny rozsądek,
pewien dystan do schematów i rozumność, a napewno mniej takich, co to chcą być
na wszystkich imprezach, na topie kariery i w centrum ciągłego zainteresowania,
bo to jest po prostu niepoważne, może dobre, ale dla nastolatków, a później te
normy się zmieniają z wiekiem, tylko że nie wszyscy zauważają tą zmianę i nadal
chcą być dziećmi dyskoteki i wspaniałości.
Zależy w jakim środowisku chcesz się czuć "w normie", norma jest dyktowana
jakimś przekonaniem, trendem, dla jednych takim dla drugich nie takim tylko innym.
Raczej jak bierzesz dobre leki to powinno Ci przejść "bycie gwiazdą"

[xsenia]

Ola, masz piękne koty. Czy ten kremowy ma kręcone włosy?

[balbina_alexandra]

Dzięki! Tak, Reksio jest autentycznym reksem kornwalijskim i ma tylko
podszerstek, który zwija mu się w takie kudełki, a w zasadzie karakuły jakby
słodki z niego łobuz, to był mój pierwszy kot, choć jest najbardziej neurotyczny
i niestabilny (w czym najbardziej podobny jest do mnie, zawsze mówię, że to moja
krew!). Ta czarnobiała krówka to Malinka, kotka ze schroniska, tylko trochę
młodsza od Reksia, delikatna i subtelna panienka, śliczna i spokojna, bardzo
grzeczna i czuła. Muszę zrobić nowe zdjęcie, bo mam od niedawna jeszcze jednego
futrzastego syneczka, Felusia - znaleziony podczas burzy przez moją przyjaciółkę
pręgowany burasek. Straszny zabijaka i łobuz i niestety jest bardzo niegrzeczny.
Za to cała trójka jest bardzo do mnie przywiązana i mogę śmiało obalić tu mit,
jakoby koty przywiązywały się do miejsca a nie do ludzi. Moje są strasznymi
przylepami, zawsze są obok mnie, jak pracuję, pokładają się w gabinecie, w
sypialni leżą ze mną na łóżku (a częściowo na parapecie), w salonie rozwalają
się na sofie, na stole i w bliskiej okolicy, towarzyszą mi nawet podczas kąpieli.

Od czasu jak mam Felka, niektórzy już całkiem otwarcie mówią że mam najlepsze
zadatki na starą pannę bo w końcu tyle kotów...

[xsenia]

cudowne musi być życie z 3 kotami

ja mam jednego - jest nad wyraz stabilny emocjonalnie, oaza spokoju,
mimo że to kot ze schroniska, po przejściach, jest cały biały,
półdługowłosy

[majagor]

Aż musiałam też spojrzeć na te koty

Napiszę tylko, że zazdroszczę, mocno zazdroszczę

Ja mam tylko zająca, a właściwie królika, który może zachowuje się czasem jak
kot, no ale kotem nie był i nie będzie
Ma swoje ulubione miejsca, drogi - jak kot, śpi ze mną w łóżku [zawsze w tym
samym miejscu, a biada, jak tam np. coś położę - szybciej pogryzie ową rzecz niż
pomyśli, że mógłby spać gdzie indziej]. No ale przytulas z niego raczej nie
jest. Jak ma "dobry" dzień to owszem da się pogłaskać za uszkami, ale raczej tak
delikatnie..
A i ciekawość ma też chyba kocią Zajrzy wszędzie, wejdzie wszędzie

[xsenia]

Twój Król kica luzem po mieszkaniu? Nie boisz się, ze się zgubi, albo
zostanie przydeptany?

[majagor]

Tak zając mój biega luzem. Posiada swą klatkę, ale służy mu tylko jako jadalnia
i toaletka. Tam załatwia te sprawy, a resztę czasu spędza na "wolności".
Tylko, że poza mój pokój wyjść nie chce - w pokoju mam dywan i wygodnie mu się
tu kica, a na korytarzu podłoga jest drewniana - on tam często zagląda bo jest
ciekawy, ale wyjść nie chce - za duży poślizg

Zgubić się tu nie zgubi, czasami wejdzie gdzieś, ale jak krzyknę to wyjdzie, a
co do deptania - wiele ludzi się tu przewija i jakoś sobie radzimy.
Większym problemem była chęć gryzienia. Jego często "swędzą" ząbki i nie można
zostawić nic np. na podłodze, na łóżku - bo on je posmakuje Początkowo był
problem z pościelą, poduszkami - gryzł je strasznie namiętnie, ale na szczęście
już się tego oduczył.

Jedynym momentem, gdy jest zamykany w klatce to wizyta psa mej siostry lub
wizyta siostrzeńca [siostrzeniec lubi patrzeć na królika w klatce, a nie królika
rozwalonego na łóżku].

Już nie wyobrażam sobie, aby mój zając w klatce siedział. Chyba bardziej od
niego bym płakała z tego powodu. A zresztą lubię być budzona np. buziakowaniem
mnie po policzku lub ciągnięciem za włosy

[xsenia]

Prawie jak kot.
Nie wiedziałam, ze króle są takie kontaktowe.

[lolinka2]

ty, weź nie kopiuj mojego życiorysu

[xsenia]

Balbina, prawie jak bym o sobie czytała. Tylko, że ja nie jestem tak
zdyscyplinowana i nie realizuję najwyższych standardów.

Rozchwianie od początku życia

[drugilogin]

Gdy miałem kilka lat moja matka miała pierwszą psychozę.
To mnie rozchwiało nerwowo, emocjonalnie, psychicznie - jedno pociąga za sobą
drugie.
Później sytuacja w domu, sytuacja rodzinna, postępujący rozpad rodziny,
wartości, ciągły stres, zdarzenia najgorsze, najmocniejsze odciski na psychice
rozchwianej do granic możliwości.
Chęć życia... chęć przetrwania...
Po ponad 6 latach leczenia wszystkim co zazwyczaj w takich przypadkach, w końcu
diagnoza. Pierwsze oznaki zdrowia po zastosowaniu lamitryginy i odrobiny neurolepu.
Życie... poraz pierwszy. Jestem przed trzydziestką, dla mnie zaczyna się teraz
rzeczywistość.

[corka_1]

praca w porze nocnej

[czubata]

ja wierze że mój życiorys był raczej skutkiem choroby.

[skwr2]

Moja choroba jest wynikiem życiorysu.

[38takatam]

Molestowanie seksualne w dziecinstwie...juz nic nie bylo takie jak
"przedtem"...

[dzedlajga]

1. trudny poród - urodziłam się w zamartwicy, dostałam 2 punkty (na 10)

to chyba była najważniejsza przyczyna, od zawsze byłam nadwrażliwa (wiem to od
Mamy), a od kiedy pamiętam byłam trochę inna niż inne dzieci

2. pewien wpływ pewnie miała też genetyka

3. nienajlepsza atmosfera w domu, ale gdybym nie była aż tak wrażliwa to pewnie,
by to wszystko po mnie spłynęło, bo znów tak strasznie to nie było, ale dla mnie
każdy krzyk to był jak koniec świata. Brat zupełnie inaczej odbierał te same
sytuacje, ja okropnie przeżywałam wszystko, mimo, że nigdy te złe rzeczy nie
były skierowane bezpośrednio do mnie

4. Kiedyś myślałam, że szaleńcze tempo życia miało wpływ na rozwinięcie się
choroby, teraz wiem, że kiedy zaczęłam tak żyć byłam już bardzo chora, więc to
raczej skutek a nie przyczyna