i znowu ja :(

[3s7374]

to skupienie na sobie jest najgorsze. mam wrażenie, że choroba zniknęłaby,
gdyby nie "ja i ja i ja".

ale nie o tym. mieliście coś takiego: do południa depresja, lęk, strach, potem
normalne funkcjonowanie? ja mam tak od ok. 10 dni. budzę się przerażony (na
ogół śpię z przerwami, choć zdarza mi się też ostatni kawałek przespać
"ciurkiem"). ledwo wstaję z tego przerażenia. potem jest tylko źle (nie
tragicznie) przez 3-5 godzin i przechodzi. przechodzi całkiem, zostaje tylko
zmęczenie.

napiszcie coś. przeczytałem całe to forum i polubiłem was. wiem, że mam
odstraszającego nicka.

pozdrawia m.

[awanturka]

To znowu ja - awanturka

To co opisujesz jest bardzo typowe dla depresji endogennej i jest jednym z ważnych objawów po których sie poznaje czy depresja jest endogenna czy nerwicowa (w nerwicowej nie nastepuje zależność samopoczucia od pory dnia).

Rano lęk, napiecie, czarne myśli a potem emocje sie wyciszaja, nastrój staje się jakby "jasniejszy" i funkcjonuje się normalnie.

Gdy depresja jest bardzo nasilona nie ma tej popołudniowo- wieczornej poprawy. Z kolei jak wychodzi się z głębokiej depresji ta popołudniowo- wieczorna poprawa wystepuje w coraz wcześniejszych godzinach.

Oczywiście i wsród ludzi z depresją endogenną zdarzaja się wyjątki, gdzie ten obraz jest inny.

Najwyraźniej nie należysz do wyjątków


Zaintrygowało mnie to co napisałeś
> to skupienie na sobie jest najgorsze. mam wrażenie, że choroba zniknęłaby,
> gdyby nie "ja i ja i ja"<

Jest to dość ogólnikowe, ale gdybys rozwinął temat to może bym miała coś Ci w tej kwestii do powiedzenia (napisania, raczej). Na razie nic nie napisze bo nie wien czy dobrze rozumiem to co napisałeś a nie chciłabym "strzelać w ślepo".

awanturka

[3s7374]

hmm, czy ja wiem, czy to jest takie typowe: sama różnica w nastroju między
porankiem a popołudniem, tak. ale u mnie jest niesamowita amplituda. od 13-14
nie czuję nic, jestem kompletnie zdrowy, a rano czuję się gorzej niż
kiedykolwiek. miałem mniej "nasiloną" depresję, a jednak utrzymującą się cały dzień.

na pocieszenie dodam, że dziś lęk był słaby, śladowy i właściwie już przeszedł.

co do skupienia na sobie, to jest dość oczywiste, że depresja jest w dużej
mierze chorobą naszej świadomości (w końcu jak się ją diagnozuje, to lekarz się
pyta "jak się pan/pani czuje?". chwila, w której nie myśli się o sobie, nie
odczuwa się siebie, jest momentem, w którym depresji właściwie nie ma. zdaję
sobie sprawę, że to co piszę jest "tricky". ale też mam wrażenie, że jednym z
podstępnych objawów chorób afektywnych jest nakierowanie świadomości na samego
siebie, co powoduje powstawanie rozmaitych błędnych kół, samopogrążania się i
samonapędzania. i teraz zaczynam się zastanawiać, czy to wpatrywanie się w
siebie, ta ciągła samoobserwacje, ciągłe autoanaliza: "teraz czuję się lepiej",
"teraz czuję się gorzej", nie jest czymś negatywnie wpływającym na
funkcjonowanie w tej chorobie. czy nie lepiej próbować (wiem, że to trudne)
wyłączać się jak najbardziej.

pozdrawia m.

[jagoda16]

Witaj,
choc nie zabieram ostatnio glosu, to czytam wszystko co piszesz. We wszystkim
podpisuje sie pod tym co napisala Ci Awanturka.
Co do skupienia na sobie: tak ja tez to dokladnie tak odczuwam. Od 14 - tu
miesiecy ( (()jestem w dosc poteznym dole, (choc ostatnio jakby lepiej) i
nie ma dnia, niestety niemal godziny, zebym nie myslala o tym jak sie czuje. To
okropne i troche jak jakas fiksacja. Ale to niestety tak jest jakbys chodzil z
gwozdziem w bucie to tez nie moglbys o tym nie myslec i tego nie czuc. I chyba
nie nalezy miec z tego powodu poczucia winy. To jakby jeden z objawow choroby.
Choc ja czasami probuje to oszukac, udawac, ze w depresji zyje jakbym jej nie
miala. Miedzy innymi dlatego ciagle pracuje, przynajmniej robie cos
pozytecznego lepiej lub gorzej zależnie jak jestem w stanie i ... zarabiam
pieniążki. I w pracy dosc czesto zdarza mi sie zapomniec o sobie - to jak
wybawienie, nie czuc przez chwile objawow depresyjnych - i wtedy one slabną.
Zdaje sobie sprawe ze pracuje ponizej mojego potencjalu, ale i tak nie jest
najgorzej w porownaniu z innymi zdrowymi )); tylko jak jestem juz w totalnej
malignie to wydaje mi sie, ze wszyscy to widza jaka jestem okropna i
beznadziejna i zaraz sie mnie pozbedą. Ale jednak chyba nie widza, nie
dostrzegaja tez jak ciezki bywa chwilami moj stan.

Tak to bardzo mądre, ze już w tej chwili myślisz czy i jak powinienes
modyfikować swoje plany zyciowe i aktywnosci. Ja do tego dochodzilam w bolach
przez kilkanascie lat. Co nie znaczy ze Ty bedziesz musial jakos szczegolnie
modyfikowac swoje plany, wszystko zalezy od przebiegu choroby. Coz trzeba s t a
r a c sie zyc pelnia zycia tylko "uważajac na siebie" i delikatnie sie ze soba
obchodzac.
Generalnie jesli chodzi o prace moim zdaniem :
- trzeba dążyć to pracy niestresujacej ( o ile to w ogole jest możliwe, ja może
nie jestem najlepszym przykladem bo pracuje akurat w takim miejscu, gdzie
zawrotne tempo jest czyms normalnym - ale probuje zyc z tym w ten sposob ze
wykorzystuje to tempo do tego by nie koncentrowac sie na swoich
dolegliwosciach - ale jest to mozliwe tylko do pewnego poziomu depresji i
jednoczesnie nie dac sie zwariowac tym ze wszyscy chca czegos na raz.

- w pracy kontakt z ludzmi powinien jednak koniecznie byc tzn. mysle ,ze
niedobrze byloby pracowac samemu w domu, przy obnizonym nastroju latwo pograzyc
sie jeszcze bardziej, nic nie mobilizuje, nikt nie widzi , nikt nie zagada, nie
doceni, pogrązasz sie w wir depresyjnych mysli i klapa.
- kontakt z ludzmi jednak bez przesady - tzn. w pewnych zawodach bym nie dala
rady, tzn tam gdzie wazny czy decydujacy jest dobry kontakt emocjonalny,
poczucie humoru np. nauczyciel, lekarz, pielegniarka, aktor w depresji byloby
bardzo trudno markowac. Tu wspolczuje Awanturce, ale ja wierze ,ze ona jest
WYJATKOWA . ( A propos Awanturko,, nie moglabys sie przekwalifikowac na prace w
bibliotece szkolnej? )
- ja bazuje glownie na swoim potencjale intelektualnym, ktory na szczescie nie
siada mi tak bardzo mimo dlugotrwalej i chwilami dosc ciezkiej depresji. Choc
oczywiscie mam problemy ze skupieniem sie, podejmowaniem decyzji
- praca jednak bez zbyt duzej odpowiedzialnosci i koniecznosci podejmowania
decyzji o znaczeniu dla zycia czy jakis strategicznych , finansowych, tam gdzie
jeden blad moze oznaczac katastrofe.

Tak w ogole to wlasnie duzo rozmyslam nad strategiami przetrwania, wytrwania,
zycia z ta choroba. No bo na jej pozbycie sie calkiem nie mam nadziei. Wiec jak
zyc z tym co jest nam dane, zeby jak najmniej cierpiec i jak najpelniej przezyc
to zycie, jak najmniej je sobie komplikowac.

pozdrawiam serdecznie

[3s7374]

Cześć,

nie mam poczucia winy. tylko po prostu głośno myślę. i też dostrzegam to, co
piszesz: "Ale jednak chyba nie widza, nie dostrzegaja tez jak ciezki bywa
chwilami moj stan"... a może on nie jest aż taki ciężki? funkcjonuje się wielkim
kosztem, ale się funkcjonuje. to tak, jak iść na obiad do restauracji i myśleć
cały czas o rachunku. tak się staram przestawić myślenie, myśleć o depresji jak
o chorobie somatycznej. ok, nie zaprzeczę, że źle się czuję. ale jak mam grypę
też się źle czuję i nie myślę cały czas o tym, że mam grypę, nie analizuje bez
przerwy... wiem, że to wszystko trudne i nie chcę przez to powiedzieć, że mi się
udaje. staram się. poza tym innym jest gorzej.

druga kwestia to praca. heh, w momencie, gdy mnie dopadła depresja, zarabiałem
dużo powyżej średniej krajowej. kilka razy więcej. to były czasy No, ale w
sumie to nie przez depresję pracę straciłem.

niestety, teraz pracuję w domu, prowadzę własną firmę. i to nie jest dobre.
gdyby jeszcze dobrze szło, to może. ale na razie nie idzie dobre, a mi brakuje
tej agresji, zawziętości, wytrwałości, która jest potrzebna. no i jestem cały
dzień sam. wstać, usiąść do komputera (ze strachem ostatnio), pozałatwiać
sprawy, poodpisywać na maile. zmobilizować się, żeby zjeść. ciężko jest. ale z
drugiej strony nie wyobrażam już sobie chodzenia do pracy. świruję od tego. to
chyba zresztą już kwestia moich osobistych uwarunkowań.

ja akurat zauważyłem niestety duży spadek potencjału intelektualnego, ale może
inaczej go rozumiemy. w każdym razie kreatywność w depresji spada, spada również
dokładność. dziś np. niewiele mogłem zrobić. na szczeście nie pracuję sam i
jakoś tak dzielę się pracą w zależności od nastroju. na ogół, jak jest b. źle,
to mogę sobie w ogole olać dzień pracy. choćby dlatego nie myślę o etacie.

masz 100% racji z kontaktem z ludźmi, chociaż wcale nie wiem, czy praca taką jak
ma awanturka, bez możliwości wycofania się (bo spotkanie można odwołać, lekcji
nie), nie mobilizuje do walki. tak czy owak, walczę jeszcze. już wiem, że
niektórych rzeczy nie osiągnę w życiu, ale osiągnę inne.

również serdecznie pozdrawiam

[awanturka]

jagoda16 napisała:

> Witaj,
> choc nie zabieram ostatnio glosu, to czytam wszystko co piszesz. We wszystkim
> podpisuje sie pod tym co napisala Ci Awanturka.
> Co do skupienia na sobie: tak ja tez to dokladnie tak odczuwam. Od 14 - tu
> miesiecy ( (()jestem w dosc poteznym dole, (choc ostatnio jakby lepiej) i
> nie ma dnia, niestety niemal godziny, zebym nie myslala o tym jak sie czuje. To
>
> okropne i troche jak jakas fiksacja. Ale to niestety tak jest jakbys chodzil z
> gwozdziem w bucie to tez nie moglbys o tym nie myslec i tego nie czuc. I chyba
> nie nalezy miec z tego powodu poczucia winy. To jakby jeden z objawow choroby.
> Choc ja czasami probuje to oszukac, udawac, ze w depresji zyje jakbym jej nie
> miala. Miedzy innymi dlatego ciagle pracuje, przynajmniej robie cos
> pozytecznego lepiej lub gorzej zależnie jak jestem w stanie i ... zarabiam
> pieniążki. I w pracy dosc czesto zdarza mi sie zapomniec o sobie - to jak
> wybawienie, nie czuc przez chwile objawow depresyjnych - i wtedy one slabną.
> Zdaje sobie sprawe ze pracuje ponizej mojego potencjalu, ale i tak nie jest
> najgorzej w porownaniu z innymi zdrowymi )); tylko jak jestem juz w totalnej
>
> malignie to wydaje mi sie, ze wszyscy to widza jaka jestem okropna i
> beznadziejna i zaraz sie mnie pozbedą. Ale jednak chyba nie widza, nie
> dostrzegaja tez jak ciezki bywa chwilami moj stan.
>
> Tak to bardzo mądre, ze już w tej chwili myślisz czy i jak powinienes
> modyfikować swoje plany zyciowe i aktywnosci. Ja do tego dochodzilam w bolach
> przez kilkanascie lat. Co nie znaczy ze Ty bedziesz musial jakos szczegolnie
> modyfikowac swoje plany, wszystko zalezy od przebiegu choroby. Coz trzeba s t a
>
> r a c sie zyc pelnia zycia tylko "uważajac na siebie" i delikatnie sie ze soba
>
> obchodzac.
> Generalnie jesli chodzi o prace moim zdaniem :
> - trzeba dążyć to pracy niestresujacej ( o ile to w ogole jest możliwe, ja może
>
> nie jestem najlepszym przykladem bo pracuje akurat w takim miejscu, gdzie
> zawrotne tempo jest czyms normalnym - ale probuje zyc z tym w ten sposob ze
> wykorzystuje to tempo do tego by nie koncentrowac sie na swoich
> dolegliwosciach - ale jest to mozliwe tylko do pewnego poziomu depresji i
> jednoczesnie nie dac sie zwariowac tym ze wszyscy chca czegos na raz.
>
> - w pracy kontakt z ludzmi powinien jednak koniecznie byc tzn. mysle ,ze
> niedobrze byloby pracowac samemu w domu, przy obnizonym nastroju latwo pograzyc
>
> sie jeszcze bardziej, nic nie mobilizuje, nikt nie widzi , nikt nie zagada, nie
>
> doceni, pogrązasz sie w wir depresyjnych mysli i klapa.
> - kontakt z ludzmi jednak bez przesady - tzn. w pewnych zawodach bym nie dala
> rady, tzn tam gdzie wazny czy decydujacy jest dobry kontakt emocjonalny,
> poczucie humoru np. nauczyciel, lekarz, pielegniarka, aktor w depresji byloby
> bardzo trudno markowac. Tu wspolczuje Awanturce, ale ja wierze ,ze ona jest
> WYJATKOWA . ( A propos Awanturko,, nie moglabys sie przekwalifikowac na prace w
>
> bibliotece szkolnej? )
> - ja bazuje glownie na swoim potencjale intelektualnym, ktory na szczescie nie
> siada mi tak bardzo mimo dlugotrwalej i chwilami dosc ciezkiej depresji. Choc
> oczywiscie mam problemy ze skupieniem sie, podejmowaniem decyzji
> - praca jednak bez zbyt duzej odpowiedzialnosci i koniecznosci podejmowania
> decyzji o znaczeniu dla zycia czy jakis strategicznych , finansowych, tam gdzie
>
> jeden blad moze oznaczac katastrofe.
>
> Tak w ogole to wlasnie duzo rozmyslam nad strategiami przetrwania, wytrwania,
> zycia z ta choroba. No bo na jej pozbycie sie calkiem nie mam nadziei. Wiec jak
>
> zyc z tym co jest nam dane, zeby jak najmniej cierpiec i jak najpelniej przezyc
>
> to zycie, jak najmniej je sobie komplikowac.
>
> pozdrawiam serdecznie
>
Ta z kolei musze się podpisać obiema rekami pod tym co napisała Jagoda.
Też mi sie przez lata wydawało, że gdybym przestała się zajmować tym jak się czuję, lekcewazyc te niepokojące sygnały, które przesyła mi moja psychika to byłoby ze mną lepiej. Zresztą to samo sugerowało mi otoczenie (przestań zajmować sie tym jak się czujesz, zajmij się "na siłę" czymś innym!) a ja bardzo sie starałam tak żyć, jakby mi nic nie dolegało. Chwilami, przy lżejszych zaburzeniach ta taktyka się sprawdzała. Ale na dłuższą metę to okazało się zgubne. Teraz wiem, że tego nie da sie poprostu lekcewazyć, a walka z zajmowaniem się własnym samopoczuciem jest skazana z góry na niepowdzenie tak jak walka z mysleniem o gwoździu w bucie , jak o tym pisała Jagoda). Tego poprostu sie nie da zrobić!
Teraz raczej staram się z tego analizowania moich stanów wyciągać wnioski i budowac na podstawie tych wniosków swoista strategię przetrwania.

awanturka

[3s7374]

> Teraz raczej staram się z tego analizowania moich stanów wyciągać wnioski i bud
> owac na podstawie tych wniosków swoista strategię przetrwania.

może i masz rację.

m.