Współczucie sąsiadki

[sibeliuss]

Moja rodzicielka spotkała dawną sąsiadkę, która radośnie oznajmiła,
że średni syn po raz trzeci został ojcem. Ma 26 lat i od 5 lat jest
żonaty. Co prawda synowa chowa dzieci, a on ma problemy z pracą, ale
to takie cudowne, że im się tak darzy. No i z Bożą pomocą jakoś im
się wiedzie. Drugi syn jest trzy lata po slubie i ma dwójkę dzieci,
reszta w planach. Po czym pytanie, czy moja Mama jest babcią. Na
odpowiedź że nie - sąsiadka zaczęła wyrażać serdeczne współczucie.
No bo co to za rodzina bez dzieci, ona liczy że dobry Bóg da jej
jeszcze wiele wnucząt.
Zaznaczam, że sąsiadka nie pochodzi z Kongo, ani z nizin
społecznych, a sama wychowała się w Suwalskiem w chałupie bez wygód
i ma chyba dziewięcioro rodzeństwa.

[broceliande]

sibeliuss napisał:


> Zaznaczam, że sąsiadka nie pochodzi z Kongo, ani z nizin
> społecznych, a sama wychowała się w Suwalskiem w chałupie bez
wygód
> i ma chyba dziewięcioro rodzeństwa.

To jest pewnie wyjaśnienie. Przyzwyczajenie do dużej rodziny.
W mojej rodzinie dwoje dzieci czyni z kobiety Matkę-Polkę
A my niewierzący jesteśmy.

[bubster]

Chyba racja.
Plus dodatkowo stereotypy. I chęć pochwalenia się - bo jak nie pracą
dzieci i statusem majątkowym, to chociaż płodnością?

[lu_bella]

Chyba jednak nie do końca. Są ludzie wychowani w "normalnych" warunkach , którzy też traktują dzieci jako szczęście. I nie ważne czy ma się ich 1, 2,3 czy 8 dzieci się kocha ponad wszystko.
Co do statusu majątkowego to akurat coraz częściej jego wysoki poziom nie gwarantuje ani szczęścia, ani dzieci.
Tak się złożyło że moje I-sze dziecko było w sytuacji bardzo realnego zagrożenia życia. Być może to zdarzenie sprawiło, że rozumiem jakie to szczęście mieć dzieci. Następne dzieci chociaż trochę nas "zaskoczyły" dały nam taką dawkę szczęścia, że nie da się jej porównać z żadnym majątkiem.

I nie mam ochoty nikogo nawracać, ale pragnę uświadomić, że duma z posiadania dzieci nie jest związana z lepianką i głodem.

[lu_bella]

I jeszcze jedno
Moja mama nie raz słyszy, że znajome jej zazdroszczą wnucząt ( w sumie ma ich 5-oro )

[broceliande]

Fakt, dzieci cieszą, bo po prostu są.
Mam nadzieję, że trzydziestoletni syn tak samo będzie mnie cieszył.
Nawet jeśli na przykład nie zrobi kariery, nie bedzie bogaty...
Niech tylko mnie kocha.

[megg76]

lu_bella ale tu chodzi chyba o to, że są ludzie którzy nic w życiu nie osiągnęli
idą w życiu bo najmniejszej lini oporu i żeby się dowartościować robią sobie
dzieci. I na zrobieniu dzieci kończą. Często gęsto mają takie myślenie, że Bóg
dał dzieci, da i na dzieci i przy okazji wychowa. Pieniądze nie powinny być
celem samym w sobie, ja je zarabiam bo chcę aby moje dziecko miało w życiu wybór
aby miało SWOJE miejsce (czyt. swój pokój) bo wtedy czuje się bezpiecznie.
Następna sprawa to jak można komuś powiedzieć współczuję bo.... nie wiedząc co
jest ważne dla danej osoby.