Adopcja

[leluchow1]

dziewczyny

czy jest wsrod was ktos kto mając własne dzieci adoptował dziecko? zawsze
bardzo pragnełam miec taką rodzinę w ktorej obok własnych bede wychowywała
dziecko z domu dziecka. zastanawiam sie jak funkcjonują takie rodziny. czy
nie czynicie różnicy? nawet nie wiem jakie kroki prawne powinnismy podjąć
ania

[verdana]

Ja wprawdzie dzieci nie adoptowałam, ale zrobili to moi dziadkowie. Adoptowali
syna, 7-latka, o dziewięć lat młodszego od rodzonej córki.
Wujek niewątpliwie był dzieckiem kochanym, do dziś mają z mamą taki kontakt,
jak normalne rodzeństwo, mama wiele razy pomagała mu w potrzebie. Ale nie bedę
ukrywać - widać było różnicę. I była to różnica nieuchwytna, nawet nie umiem
powiedzieć na czym polegała. Wiem tylko, że powiedziano mi, ze wujek jest
adoptowany stosunkowo późno - gdy miałam tak ze 13 lat i bylo to dla mnie jak
dołożenie ostatniego kawałka puzzla do układanki. Cały czas bowiem widziałam,
że "coś się tu nie zgadza". Co - nie umiem powiedzieć...

[maadzik3]

Znam sporo, ale w Stanach. Adopcje, czesto z mniej rozwinietych krajow, sa
popularne. Ale poniewaz pytanie jakie problemy sie przy tym napotyka, jak
reaguja dzieci naturalne i czy rodzic lepiej sie dogaduja z genetyczna
progenitura nie naleza do najtaktowniejszych wiec szczegolow z wewnatrz nie
znam. Dla mnie na oko wyglada to co znam bardzo dobrze, ale w koncu nie mieszkam
z tymi ludzmi i nie wiem jak wyglada to od wewnatrz.
Magda

[marzek2]

Ja znam rodzinę wierzącą, która ma dwoje własnych dzieci (nr 1 i 2), następna
dwójka jest adoptowana, dla ostatniego chłopczyka tworzą rodzinę zastępczą (mają
w sumie więc pięcioro). Mnóstwo pracy, ale nie pamiętam, żeby mama wspominała,
że jakoś kocha te dzieci inaczej. Ich tata kiedyś w telewizji powiedział (był z
nimi wywiad) że mają piątkę dzieci, z których trójka urodziła się innym
rodzicom, ale dzięki Bogu się odnaleźli...
Gdyby Ci bardzo zależało na kontakcie, mogę Ci podać maila do nich, na pewno
byliby chętni pomóc, coś doradzić.

[alex05012000]

nie mam adoptowanych dzieci... ale jest forum o adopcji na gazecie, moze
poczytaj co tam piszą...

[mama_kasia]

Tu jest wątek Netus, która w dalszym ciągu czeka na dziecko.
Poczytaj
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=24996842&a=29032667

[jol5.po]

Aniu, polecam Ci kontakt z Agnieszką - agnjan
pisz na forum "rodziny wielodzietne z wyboru", tutaj wklejam link do jej postu z tego forum na wątku o trzecim dziecku i będziesz wiedziała, dlaczego własnie Agnieszkę Ci polecam
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16714&w=36028532&a=36173015

[verdana]

Tak przemyslałam sprawe i boje się, że z rozmów z rodzicami niczego tak
naprawdę sie nie dowiesz.
Bo czy ktokolwiek powie ci wprost, nawet gdyby to byla prawda "Kocham jednak
rodzone troche bardziej"? Albo "Teraz żałuję?" Raczej nie - a jesli tak, to
chyba bylby to przyklad kompletnej porazki. Możeesz o jednej takiej przeczytać
na forum "adopcja" - chodzilo o rozwiazanie adopcji.
Trzeba by raczej rozmawiac z dorosłymi, adoptowanymi dziećmi,
majacymi "rodzone" rodzeństwo.
Optymistyczne jest to, że z badań mojej przyjaciółki psychologa zajmujacego sie
m.in. wyszukiwaniem rodzin adopcyjnych wynika, ze najwiecej udanych adopcji
jest własnie w rodzinach, gdzie są już "rodzone" dzieci.

[jol5.po]

mam wrażenie, że Leluchow nie chodzi o radę, nie pisze o dylematach, podrążyć sprawę za którą chce sie wziąść jest zawsze dobrze, ale Twoje dwa posty, Verdano, ustawiają temat trochę inaczej
Autorka wątku pisze >zawsze bardzo pragnełam miec taką rodzinę w ktorej obok własnych bede wychowywała dziecko z domu dziecka<
Ty zaś podchodzisz do sprawy raczej krytycznie (czyli jakby nie odpowiadsz na pytanie autorki), mimo wszystko jednak w pierwszym poście podałaś przykład według mnie optymistycznie zakończony, wszak dziecko (Twój późniejszy wójek) ma obecnie bazę rodzinną, wychował się w rodzinie, alternatywą byłoby tego nie posiadac.
W drugim skupiasz sie na trudnosciach związanych z adopcją, myślę, że o takich sprawach lepiej jak rozmawiają i piszą, szczególnie do kogoś będącego na samym poczatku adopcyjnej drogi) osoby, które ze sprawą się zetknęły, najlepiej własnie rodzice adopcyjni.
Pamiętam, że własnie angjan, o której pisałam też kiedyś zabierała głos w wątach dotyczącyh adopcji i tłumaczyła jak obecnie wyglądaja szkolenia dla przyszłych rodziców adopcyjnych - te tematy o których piszesz są podejmowane.
Mając doświadczenie bycia mamą wielu dzieci wiem też, że i biologiczne dzieci posiadają różne zestawienia charakterologiczne i nie zawsze mówiąc wprost odpowiadają one rodzicowi w jednakowym stopniu.
Wszyscy borykamy się z problemami - i rodzice adopcyjni i nieadopcyjni, grunt faktycznie, zeby się do tego dobrze przygotować i miec koncepcję, jak postępować z problemami.
Ale wiem też, że bardzo silną i wążną w zyciu jest motywacja o której pisze Leluchow - coś co od dawna dawna obecne jest w jej myślach. Myślę, że to jest coś wążnego, na bazie tego można zbudowac solidną budowlę.

[verdana]

Ależ ja nie jestem absolutnie przeciwna adopcji, gdy ma sie wlasne dzieci.
Odwrotnie - jak pisałam poprzednio, wg. badań takie adopcje sa najbardziej
udane!
Ale jestem zdecydowanie przeciw zbytniemu optymizmowi, który moze powstać po
rozmowach z rodzicami adopcyjnymi, ktorzy rzadko przyznają się do problemów na
styku dziecko rodzone-dziecko adoptowane. To jeden z największych tematów tabu.
Ja sama nie byłabym taka mądra, ale moja najblizsza przyjaciółka jest
specjalistką od adopcji, pisała o tym doktorat i wiele rzeczy mi opowiadała.
Między innymi to, ze najgorzej kończą się te adopcje, gdzie rodzice mają zbyt
idealistyczne wyobrażenia o przyszłym życiu z dzieckiem - o tym, że od razu je
pokochają calym sercem itd. Nie znaczy, ze tak nie bywa - ale to nie jest dobry
wstep do szczęśliwej adopcji.
Wg. jej bardzo szeroko zakrojonych badań, rodzice, ktorzy oczekują zbyt wiele ,
najczęściej ze wszystkich rozwiązuja adopcję.

[jol5.po]

Ja odczytałam post Leluchow nie tyle jako wyrazenie zbytniego optymizmu, ale bardziej jako wyrażenie gotowości, która jest obecna od dłuższego czasu
Znalazłam też post agnjan, z dyskusji o której pisałam dotyczącej adopcji - nie dokładnie na temat, ale dotykający problemu, o którym piszesz
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=20823&w=35894851&a=36027049
Na pewno adopcja ma wiele odcieni i ten niepozytywny jest obecny, jak to w życiu, nigdzie nie wygląda to tak prosto jak w szkolnym wypracowaniu, ale myślę, że procedury któe trzeba przejść dzisiaj pomagają podjać dojrzałą decyzję.
Sama rozmowa z adopcyjnymi rodzicami i tak byłaby tylko wstępem, poszukiwanie kontaktu z nimi wydaje mi się dobry początkiem

[mader1]

co dalej z Waszym marzeniem ?

[leluchow1]

Byliśmy w Ośrodku. Pani patrzyła na nas jak na zjawisko i mowiła ze to nie jest
dobry układ - dzieci wlasne i adoptowane. kaząl nam to przemyslec jeszcze raz i
przyjsc za półroku. troche nas to zdołowało. ale chcemy to przemodlic. zobaczymy
ania

[marzek2]

Hmmm no nie wiem, chyba do dziwnego ośrodka trafiliście... mamy dobrych
znajomych w Krakowie, którzy po dwójce swoich dzieci adoptowali następne
dziecko, potem następne... dla piątego dziecka są już rodziną zastępczą, bo nie
wyrobiliby finansowo...
Stanowią super rodzinę, jedno z dzieci jest niewidome, to pierwsze adoptowane na
początku sprawiało wrażenie opóźnionego w rozwoju, ale potem pod wpływem ich
miłości i za cudem Bożym wyrósł z niego mądry, normalny chłopczyk...
Cała rzecz działa się w Krakowie, mieli oczywiście pewne trudności, ale z pomocą
Bożą i mnóstwem modlitwy udało się - był nawet o nich program w TV krakowskiej

[kasiask]

Ja mam jedno adoptowane, a 3 własnych. )

[leluchow1]

Ja to wiem - pani w ośrdoku nie,ale mysle ze moze tak ma byc, moze mamy to
faktycznie przemodlic a juz sama nie wiem.
A dlaczego adoptowalas maluszka? jakie były reakcje rodziny?

[netus]

Włączam sie do rozmowy, od ponad roku czekamy na nasze dziecko, które kochamy,
a którego jeszcze nie znamy,nasi "rodzeni" synowie co jakiś czas pytają, "mamo
a czy to jeszcze długo tak mamy czekać na siostrzyczkę?"
Ale jesteśmy (na zmianę z mężem) spokojni , tylko tak trudno czekać, tak to się
dłuży, w decyzji o powiększeniu rodziny odnaleźliśmy duży pokój.

Netus!

[pawlinka]

Cieszę się, że się odewałaś. Będę nadal o Was pamiętać!

[netus]

Dziękuję za pamięć, polecam się, bo trudno nam tak czekać, cierpliwośc to słaby
mój punkt i chyba trzeba go przećwiczyć...