Obsługa klienta w PRL-u

[tamsin]

Macie jakies fajne wspomnienia?
Ja pamietam matke z wijacy sie na wszystkie strony dzieckiem w sklepie
miesnym. Nagle dziecko pac..pac.. i stuknelo raczka w kase, no i wybilo pare
tysiecy. Na to ekspedientka z wrzaskiem do matki: "Teraz mi pani wplaci te
pieniadze do kasy bo nie bedzie mi sie zagadzalo!"

[sherman-doberman]

Mam obłędne wspomnienia z ostatniego roku przed transformacją,
prześmieszne tym bardziej, że obsługa sklepu w ogóle nie rozumiała,o co biega.
Było to w lecie, przyjechaliśmy do Polski na urlop i mężowi - nie zna polskiego ani warunków w
dawnych KDLach, zachciało się słodkiej śmietanki i świeżych ciast. Nie sposób przetłumaczyć
normalnemu człowiekowi, że życie było nienormalne, tzn. normalne było, że śmietanka była skisła już
przed południem, bo trzymana na słońcu przed sklepem od 5 rano itp. Szukał długo i namiętnie, acz
bezskutecznie. I pewnego dnia zajeżdżamy przed sklep - było to w olsztynskiem i przed sklepem stoi
śmietanka, mleko itd. Na słońcu. Wchodzimy do środka. śmietanka oczywiście skwaśniała. A w środku
lado-lodownia- pusta. I mąż pyta baby,- przez tłumacza, rzecz jasna, dlaczego nie trzyma śmietanki
w tej chłodni. Baba na to, że zepsuta i to od lat. W męża wtedy zły duch wstąpił i zaczął okropnie się
rzucać i wrzeszczeć. A biedna babina w ogóle nie mogła pojąć, czemu go fakt skwaśniałej śmietanki i
od lat zepsutej lady tak potwornie zezłościł.
W tym samym okresie drugi wybuch: przyjedżamy w piątek po południu do sklepu w poszukiwaniu
pieczywa i ciasta. Rzecz niełatwa. Pieczywo, oczywiście już dawno wyszło, ale właśnie przywieźli z
piekarni, jakieś 500m odległej od sklepu gorący jeszcze jabłecznik. To chcemy kupić. Nie. Nie sprzeda.
A to czemu? Bo ceny nie ma. A kiedy będzie cena? w poniedziałek. Reakcja małżonka łatwa do
przewidzenia.

[maglara]

Ja pamietam jak bedac w ciazy, a byl to poczatek stanu wojennego, kiedy
stawalam w "uprzywilejowanej" kolejce - czyli co piata z kolejki "normalnej",
to liczylam kobiety w tej normalnej i wychodzilo mi, ze szybciej dostane sie do
lady jesli nie skorzystam z uprzywilejowania tak zwanego. Bo ilez szykan i
obelg sie uslyszalo od tych starszych "dam", np. piep...yc jej sie zachcialo i
teraz sie pcha bez kolejki. Ilez wstydu i lez trzeba bylo lykac ... No i te
kartki na chabanine, rzucala taka sprzedawczyni na brudna wage, bylo za duzo to
ciela okrawkami mieso po kawalku, az doszla do wagi przypisanej kartce. Fakt ze
mialy podwojna robote, bo najpierw lapaly za nozyczki by wyciac skrawek z
kartki a pozniej za noz rzeznicki, feee.
A, i najczesciej byly wpuszczane klientki po piec do sklepu, reszta miala stac
na zewnatrz, by rwetesu nie bylo.
Nie daj Boze do tych czasow powrotu, brrrrrr

[biljana]

ja pamietam sklepy mięsne. i obsługe w tychże sklepach:)

pamietam, ze kiedys bedac malym berbeciem zadalam mamie pytanie (przy samej
kasie juz) dlaczego panie sprzedawczynie nie potrafia pakowac i tylko tak
rzucaja wszystko na taki brzydki papier. I ze ja je moge nauczyc:)))

swoja droga nie rozumiem tego rzucania ochlapow na obrzydliwy tani papier. I
nawet porzadnie zawinac im sie tego nie chcialo. Tylko tak ledwo ledwo. Ohyda.
Do dzis to pamietam.

[horpyna4]

Używały takiego papieru, jaki im dano, a dano taki, jaki był wtedy dostępny.
Wprawdzie za PRL-u produkowano pergamin, ale było go bardzo trudno dostać. Mało
kto pamięta, że tak oczywiste teraz cieniutkie woreczki foliowe, nie mówiąc o
folii odwijanej z rolki, nie istniały. Była wtedy po prostu cholerna przepaść
cywilizacyjna między krajami o różnych ustrojach, rzeczy normalne w krajach
cywilizowanych uważano w PRL-u za fanaberie.

[biljana]

horpyna4 napisała:

> Używały takiego papieru, jaki im dano, a dano taki, jaki był wtedy dostępny.
>

ja nie mam do tych pan pretensji, ze byl szary papier:)
tylko nawet w szary papier mozna cos normalnie, poradnie zapakowac.
A ze watek jest o obsludze klienta - to napisalam o rzucaniu na lade ledwo
zawinietego w papier towaru. To mi utkwilo w pamieci.

[meduza7]

I liczyły sobie, słupki całe wypisywały na tym papierze. A potem zawijały w
taki papier pomazany długopisem.
Brak reklamówek byl zresztą nawet korzystny, wszyscy chodzili z ekologicznymi
siatkami z materiału ;)
Ostatnio zresztą widziałam zjawę z przeszłości: faceta z klasyczną poliestrową
siatką na dwóch plastikowych kółkach, w kolorze spranoniebieskim. Dzieciństwo
mi się przypomniało, moja babcia miała identyczną :)

[horpyna4]

Co do kultury sprzedawców, to były przecież na ten temat ciągle dowcipy.
Pamiętam taki rysunkowy, ekspedientka rzuca w klienta jajkami, bez opakowania
zresztą, mówiąc: - Ma pan te pięć jajek, co jeszcze?

[sherman-doberman]

Muszę przyznać, że z tego paskudnego kartkowego okresu mam też parę miłych wspomnień o
sprzedawczyniach.
Zdarzyło się, gdzieś 84 lub 85 rok, że przyjechał w odwiedziny mój obecny- podówczas- przyszły-
mąż. Ponieważ musiałam iść do pracy, kazałam mu kupić pieczywo i masło roślinne, po czym wybyłam
wczesnym rankiem, zapominając zostawić mu kartki. Wracam do domu, masło jest. Przypominam sobie
o kartkach i pytam, jakim cudem dostał. Ano, wziął i poszedł do kasy (to był sam spożywczy). Baba w
kasie wzięła masło i odniosła na półkę. To on z powrotem poleciał i przyniósł. Pantomima powtórzyła
się trzy razy. On nie zna polskiego, ona żadnego obcego. To mu w końcu sprzedała.
Poleciałam tam następnego dnia z kartkami, aby jej dać, a ona przyznała się, że nie dość, że nie
umiała wytłumaczyć, że bez kartek nie można, to było jej wstyd przed cudzoziemcem i machnąła ręką.
Prawie bohaterstwo, bo one na tych kartkach siedziały jak pies na sianie. Wydaje się, że ludzie z kolejki
poparli jednak jej decyzję. Jednak ulżyło jej mocno, kiedy się pojawiłam z tymi kartkami.

[klara551]

Przytoczę 2 wspomnienia.Staliśmy na zmianę z mężem w kolejce w mięsnym, za nami
stała babcia tak koło 70.Widać było,ze nie może już stać więc
zaproponowaliśmy,żeby usiadła na ławce na pobliskim skwerze.Po
kilkugodzinach,już przy kasie babina nam podziękowała i stwierdziła,ze robi
zakupy dla całej rodziny/kilkanście osób/@ wspomnienie,stoje w mięsnym a
dziecko/7lat/bawi się na skwerze.Ja patrzę z przerażeniem na półki,już prawie
puste i kolejkę uprzywilejowanych,każdy z kilkoma kartkami i zauważam,że
dziecko na rękach kolejnej pani jest to samo co wcześniej.Zwrociłam uwagę i
usłyszałam,że kobiety z dzieckiem na ręku są obsługiwane bez kolejki.Zawołałam
córkę wzięłam ją na ręce,co dla siedmiolatki było obrazą majestatu i podeszłam
do lady.Myślałam,ze mnie uprzywilejowani zabiją,ale poprosiłam o przepisy i
zapytałam,gdzie jest określony wiek dziecka,nie było.Tym sposobem moje dziecko
miało dobrą wędlinę,ja zoszczędziłam czas.Tylko raz wykorzystałam tę metodę.A
jak byłam w ciąży to mój mąż stał w kolejkach,bo było mi wstyd wykorzystywać
moje szczęście,na ta prozaiczne sprawy

[lustroo]

W tamtych czasach moja mama poszła do PDT-u czyli tak zwanego domu towarowego i
zapytała:

- Proszę pani czy jest...
- NIE MA!!!
-Proszę pani, ale ja jeszcze nie powiedziałam czego ja chcę.


Ludzie starsi maja jednak wyryte w głowie te kolejki :( w zeszłym roku stałam
za wędliną, przysunęłam się do starszego pana jak kolejka "ruszyła" a on mnie
zwyczajnie mocno popchnał tyłem(myślał, że chcę się wepchnąć przed niego czy
co?), powiedziałam na głos "Czemu mnie pan popycha? Przecież ja widze, że pan
stoi przede mną" Starszy pan nic nie powiedział, reszta też :( Głupio się
poczułam i strasznie przykro mi się zrobiło :(

[tamsin]

no ale tak siegajac pamiecia troche dalej niz te kolejki, to pamietam po drodze
do szkoly przechodzilam kolo malego supersamu, nad ktorym znajdowal sie zaklad
szewski w ktorym pracowal karzel. Codziennie ten karzel kupowal pol litra wodki
rano (jeszcze byla dopuszczona sprzedaz najpojow wyskokowych przed 13) i do
poludnia byl ululany jak nic. Ale jaka obsluga byla w tym zakladzie szewskim!
Buty nawet na miejscu reperowali jak byla taka potrzeba, smierdzialo w tym
zakladzie starymi butami i przetrawiona wodka, ale mozna bylo liczyc na mila
obsluge :-)

[luccio1]

Usiłuję sobie przypomnieć cokolwiek złego o paniach stojących w tamtych czasach
po drugiej stronie lady - i nie mogę. Na miarę czasów i możliwości starały się
jak mogły. Co złego - to w moich wspomnieniach współkolejkowicze: byłem m.in.
świadkiem bójki dwojga staruszków wydzierających sobie półlitrową butelkę
śmietany (pamiętam, że wtedy uciekłem ze sklepu, tracąc miejsce w kolejce).

[tamsin]

no nie tylko kolejki i numery w tych kolejkach byly. Przypomnial mi sie
incydent z Mragowa...Poszlysmy z ciotka do magazynu meblowego ktory sie miescil
zaraz kolo ulicy "Szopena" - taka nazwa ulicy :-) Akurat byla dostawa kozetek,
czy tapacznikow czy jak to sie nazywa. No wiec te kozetki byly w roznych
kolorach, ciotka akurat miala nowo przemalowany pokoj, wiec jak zobaczyla jedna
z tych kozetek w odpowiednim kolorze, to od razu ja kupila. Kozetka zostala w
tym magazynie a pani ekspedienta, zapewnila ze na sto procent nie pozwoli nawet
ludziom na niej usiasc bo juz sprzedana. W tym czasie my udalysmy sie do wujka
aby zalatwil transport, a poniewaz wujek pracowal w zakladzie pracy gdzie byly
ciezarowki, wiec po poludniu transport pojechal po kozetke. No i co? Kozetki
juz nie bylo bo pani ekspedientka ja sprzedala komus kto mial "zuka" ze soba i
zabral kozetke od reki :-)

[monikate]

Znalezione podczas porządków u mamy pismo z Wojewódzkiej Spółdzielni Spożywców:
"W odpowiedzi na skargę Obywatelki dotyczącej odmowy sprzedaży większej ilości
herbaty wysokogatunkowej Dział Nadzou i Instruktażu Sklepó O/LSS uprzejmie
informuje, że podaż w/w herbaty jest mniejsza od popytu, wobec tego
kierowniczka stoiska uznała za stosowne ograniczyć sprzedaż do jednych rąk do
ilości zwyczajowo przyjętych celem zaspokojenia potrzeb jak największej ilości
konsumentów oczekujących w kolejce na zakup tego towaru. [...]
Odnośnie nie przestrzegania zasad kulturalnego zachowania się wobec Obywatelki,
zwrócono ekspedientce ostrą uwagę, z jednoczesnym ostrzeżeniem, że w przypadku
powtórzenia się podobnych nieprawidłowości zostaną wyciągnięte dalsze wnioski
służbowe".
Pismo nosi datę 7.VII.1980

[renaskawinska]

teraz z perspektywy kilkunastu lat nie dziwię się ekspedientkom z lat 80. Brak
towaru z jednej strony hece z kartkami i kolejki z drugiej musiały się zgadzać
towar kartki i pieniądze w sklepie był hałas i wszyscy byli niezadowoleni.
Musiało im się ciężko pracować w tych warunkach. Pracowałam wowczas w
bibliotece. Pewnego dnia tuż przed zamknięciem zadzwonił telefon, to byla pani z
apteki i spytała czy mam lekturę choodzilo bodajże o Lassie wróc,
powiedzialam,że mam ale zaraz zamykam a ona żebym poczekala to mi się opłaci,
poczekalam kobieta przyszła po 15 minutach
ja jej wpisuję ksiązkę a ona wyciąga z torby 2 paczki waty i mówi że to dla mnie
no i podala cenę. Zaplaciłam podziękowałam ucieszylam się.

[babiana]

Raz rzucili do pasmantrii zamki blyskawiczne. Ustawilam sie w kolejce i
zakupilam ilosc, ktora byla przydzielana. polecialam drugi raz po poludniu ale
pani powiedziala, ze bylam juz rano i mi nie sprzedala.

[tamsin]

rok 1983, poszly sluchy ze do pobliskiego sklepu elektronicznego "rzucili"
telewizory (czarno biale oczywiscie). Komitet kolejkowy ustawil sie wieczorem,
zaraz po tej wiadomosci. Rano sklep otworzyli, rzeczywiscie telewizorami
zastawiona cala podloga. Ekspedietka na to, ze kierownik sklepu musi przyjsc i
pozwolic im sprzedawac. No wiec kolejka grzecznie czeka na kierownika, ktory
zjawil sie moze po 1/2 godzinie. Glosno oznajmil, ze dzisiaj to oni tych
telewizorow nie beda raczej sprzedawac bo musza je policzyc. Kolejka zawrzala,
posypaly sie wyzwiska, grozby i inne takie. Wygladalo na to, ze zaraz tlum
zawladnie sklepem i telewizory wyniesie bez zgodzy pracownikow. Przez nastepne
pol godziny szarpano sie, kierownik sie poddal, stwierdzil ze to jest ostatni
raz ze przyjal do swojego sklepu telewizory, na to kolejka, ze jak telewiory
teraz kupi to czy on bedzie przyjmowal czy nie, koleke "g...no" obchodzi.
Wysprzedano wszystko w ciagu nastepnych pietnastu minut, wszyscy rozstali sie z
ulga.

[babiana]

Dyzurowalam kiedys w kolejce po dywan, moj mroczny obiekt pozadania. Wypadla mi
nocka. Siedzialam na krzeselku w nocy ze dwie godziny. Na szczescie sklep byl na
przeciwko mieszkania mojej mamy. Balam sie jak cholera poniewaz sama pod sklepem
siedzialam. Pozniej przyszedl zmiennik.Tym sposobem udalo mi sie kupic ten
dywan, ale mniejszego rozmiaru niz chcialam. Wieksze rozebrali pierwsi z listy
kolejkowej.To byl moj pierwszy i ostatni raz dyzurowania w kolejce.Z reguly na
lowy wybieralam sie samochodem i wolniuto jechalam Swietojanska w Gdyni.
Ujrzawszy kolejke zatrzymywalam sie i pytalam za czym stoja. Jesli towar byl w
kregu mojego zainteresowania ustawialam sie. Szczegolnie czesto rzucali towar do
Delikatesow aby zneutralizowac niespokojnego ducha stoczniowcow.

[sherman-doberman]

Mam jeszcze jedno wspomnienie z kompletnie już chyłkowego PRL-u, już prawie upadłego.
Przyjechaliśmy na Sylwestra do W-wy, musiał być 1989-90. Jeszcze były sklepy państwowe.
MąŻ zobaczył na wystawie. jakiś sklep elegancki. nigdy tam przedtem nie byłam, vis a vis kina Luna
samowar elektryczny. Zchciało mu się. Podchodzimy bliżej, a tam wielka kartka REMANeNT. Już się
ucieszyłam, że nici z samowara, bo był wielki i drogi (aja jeszcze czasami myślałam w złotówkach).
Ale mąż powiada: - w środku przecież ktoś jest.
Tłumacz takiemu, co to jest remanent, świętość systemowa, i tak nie pojmie. Obok była budka
telefoniczna. Mówi, aby zadzwoniła. nr telefonu był na świstku. Telefon, o dziwo działał. Więc dzwonię i
mówię, że widzimy samowar i chcemy kupić (cena grubo przewyższała miesięczne pobory). A oni, rzecz
jasna, że remanent i proszę przyjś- w poniedziałek - to była chyba sobota. No ja mówię, że
przyjechaliśmy tylko na parę dni i nazajutrz. w niedzielę już wyjeżdżamy do CH. No to pani w
słuchawce:-proszę zaraz przyjść. Otwieramy dla państwa sklep.
Jak żyję, nigdy ne byłam taka zdziwiona! Poszliśmy, otworzyli i kupiliśmy samowar, i to jeszcze większy
i droższy niż ten na wystawie. To pewnie były pierwze podmuchy wolnego rynku jeszcze w państwowej
oprawie. Rodzice wierzyć nie chcieli, że sklep z remanentem dla nas otworzył. Ich komentarz:
Żaden Polak w ogóle by nie wpadł na taki pomysł, aby dzwonić do zamkniętego sklepu i domagać się
otwarcia. Trzeba było cudzoziemca, co nie wiedział, co to jest.

[babiana]

Z "Księgi skarg i wniosków" Spółdzielni Społem
Data dodania materiału: 8 miesięcy temu
klasyka · kompilacja · skarga · polska · sklep

Skarga z 1987 roku: Poprosiłam o mleko z żółtym kapslem, ale ekspedientka nie
chciała mi go sprzedać, tłumacząc, ze jest to mleko jutrzejsze, z jutrzejszą
datą na kapslu. Proszę mi wyjaśnić, dlaczego mleko w dniu 3 maja datowane jest
na 4 maja i czy ekspedientka mogła odmówić mi sprzedaży tego mleka - Halina
Mikołajczyk. Wyjaśnienie kierowniczki: Mleko tłuste z żółtym kapslem dostarczane
jest w południe i jednocześnie jest awansem na dzień następny. Proszę przyjść
jutro, a będzie!

Skarga z 1983 roku: Jako mistrz z 1948 roku stwierdzam - dziura w szynkowej z
powodu złej pracy nadziewarki. Zwyczajna zamiast na drobnym sicie była mielona
na piątce. Jakiś niefachowiec tu pracuje - T. Cieślak

Skarga z 1983 roku: Kolejka zaczyna się już przed sklepem, a obsługa odmawia
uruchomienia drugiego stanowiska kasowego, mimo tego, że w sklepie są cztery
pracownice. Dwie siedzą sobie na zapleczu i piją herbatę. Ponadto kierowniczka
ubliżała mi przy wpis... Wpis kierowniczki: NIEPRAWDA!!! KŁAMSTWO!!! Jako
kierowniczka oświadczam, że w sklepie była duża kolejka spowodowana świeżą
dostawą tak atrakcyjnych towarów jak olej, margaryna, cukier. Ekspedientki nie
nadążały z noszeniem towaru. Ponadto klient ten jest wyjątkowo konfliktowym
klientem, który to wiecznie ma dużo nieuzasadnionych pretensji i sam ubliża!!!

Skarga z 1985 roku: Około godz. 11.30 przyszłam do sklepu mięsnego, aby ustawić
się w kolejce. Oczywiście nic już nie było o tej godzinie, ale ponieważ dostawa
poranna jest zawsze dzielona na sprzedaż przedpołudniową (o godz. 8) i
popołudniową (o godz. 16), liczyłam, że jakiś towar zostanie o godz. 16
wyłożony. Było nas takich 20 osób. Pytaliśmy ekspedientki, czy warto stać, ale
nie wiedziały, co będzie, tylko że na pewno będą wyłożone parówki z porannej
dostawy. Czekaliśmy więc w ciemno do 16. Kiedy wystawiono towar, okazało się, ze
wszystkiego jest b. mało. A parówki z porannej dostawy w ogóle wyparowały.
Domagaliśmy się kontroli komisyjnej zaplecza i tego, co tam zostało odłożone,
ale nie pozwolono nam na tę społeczną inicjatywę - R. Kopal, A. Bedkowska, S.
Jedrzejczyj, D. Kozłowska. Wyjaśnienie kierowniczki: Parówki zostały sprzedane
na żywienie zbiorowe dla kolonii.

Skarga z 1985 roku: Kupiłam nieświeże drożdże, pół kilo. Nie chciano mi ich
wymienić - Wawelska Wyjaśnienie kierowniczki: Klientka przedstawiła do
reklamacji drożdże kupione rzekomo w naszym sklepie 3 dni temu. Tymczasem były
one zapakowane w prawdziwy papier pakowy, którego to papieru sklep nie posiada
od pól roku - a więc drożdże nie nasze.

Skarga z 1987 roku: Jestem siostrą PCK. Mam pod opieką sześć samotnych kalek i
mam zezwolenie na kupowanie dla nich poza kolejnością. Odmówiono mi sprzedaży
wafli, natomiast sprzedano trzem innym osobom z kolejki po 14, 15 i 10 sztuk -
Marcinkowska. Wyjaśnienie kierowniczki: Zgodnie z wytycznymi ministra w sprawie
zasad obsługi poza kolejnością wyjaśniam, ze opiekunka PCK nie miała prawa do
zakupu poza wszelką kolejnością - które to prawo mają wyłącznie inwalidzi
wojenni i wojskowi - a jedynie miała prawo do stania w kolejce dla
uprzywilejowanych, zamiast w kolejce zwykłej. Z uwagi na to, ze zarówno w
kolejce zwykłej, jak i w kolejce dla uprzywilejowanych stała znaczna ilość
klientów i nie wyrażali oni zgody na sprzedaż wafli siostrze PCK, klientce
odmówiono sprzedaży poza wszelką kolejnością. Tak więc nie było żadnej winy
ekspedientki - wszystkim uprzywilejowanym przysługuje obsługa poza kolejnością,
ale tylko jeśli staną w kolejce dla uprzywilejowanych. I w tej kolejce powinna
pani - jako siostra PCK - stanąć. Jest jeszcze zwykła kolejka, dla
nieuprzywilejowanych. W niej stać pani nie musi.

Skarga z 1979 roku: Złe zachowanie kasjerki. Kasjerka robiła sobie mani cure w
sklepie żywności. Kiedy prosiłam o mleko nic nie odpowiedziała, mani cura
trwała. Drugi raz prosiłam. Sugerowałam, ze to nie miejsce do mani cury.
Odpowiedziała niegrzecznie i znowu zaczęła z mani cure. Czekam na tłumaczenie z
Urzędu Dzielnicowego. Przepraszam, ze niedokładnie pisze po polsku - Kacy Withers.

Skarga z 1988 roku: Na wystawie odkryłem naboje do syfonów, jednak w sklepie nie
chciano mi ich sprzedać, wykazując przy tym arogancję i chamskie odzywki - Jerzy
Kawa. Dopisek kierownika: Klient nie miał żadnej racji. Wchodząc do sklepu, był
już zdenerwowany. Ubliżał mojej pracownicy. Chciałem uspokoić tego klienta,
tłumacząc sytuację obecnego braku naboi, lecz klient w dalszym ciągu miał
pretensje i ubliżał. A co do wystawy, stoi tam tylko puste pudełko po nabojach.

Pochwała z 1988 roku: Pragnę złożyć dyrekcji podziękowanie za zmianę dawnego
personelu z kierownictwem na czele w naszym sklepie. Personel obecny jest
fachowy i miły. Odnoszę wrażenie, jakbym był obsługiwany przed wojną - Iz.
Stanisław Wiśniewski, kombatant

Skarga z 1988 roku: Podejście p. ekspedientki do stoiska nabiałowego trwało od
godz. 7.40 do 8.00 - Lutkowski. Wyjaśnienie kierowniczki: Mięliśmy przyjęcie
towaru, a klient był bardzo niecierpliwy. Mimo dużej kolejki, która spokojnie
oczekiwała, domagał się obsługi.

Pochwala z 1988 roku: Dziękuje za rodzynki, które kupiłam w tym sklepie, a nie
mogłam dostać od 2 lat w całym śródmieściu. Szczególnie dziękuję pani
sprzedawczyni, która z uśmiechem odważyła mi zadaną ilość - Dominika Pytkowska.

Skarga z 1989 roku: W dniu dzisiejszym w sklepie pusto i brudno. Obsługa
skandaliczna. Nie pozwolono nam kupić oleju, wykazując się skrajną arogancją -
Henryk Odko, Alicja Moczulska. Dopisek innej osoby: Obywatele ci żądali, aby
olej sprzedawać bez ograniczeń - na co kolejka, w której i ja stałem, prosiła
aby dawać po 1 litrze, bo nie starczy. Wybuchła awantura, bo obywatele ci
stwierdzili, że skoro jest urynkowienie i demokracja, to oni wezmą, ile chcą, a
inni ich nic nie obchodzą, po czym złośliwie wpisali się do książki - Krzysztof
Jakubowski.

Skarga z 1987 roku: O godz. 8.30 na stoisku było około 17 kg baleronu. O godz. 9
baleron został wykupiony. Ja oraz inni klienci zażądaliśmy dodatkowego wydania
wędlin z chłodni. Ekspedientka wyszła na zaplecze i stwierdziła, ze kierowniczka
zabrała klucze do chłodni. Poszła po nią. Kierowniczka oświadczyła, ze nic w
chłodni nie ma. Jednak z wcześniejszego zachowania ekspedientki (znaczące
mruganie okiem) wynikało, ze towar jest. Jako klienci zażądaliśmy komisyjnego
sprawdzenia zawartości chłodni, ale odmówiono nam tego, twierdząc, ze to nie
nasza sprawa. Kwestionujemy prawo kierowniczki do zabierania klucza. Nie
wierzymy, że w chłodni była tylko słonina, bo w tym wypadku zamykanie jej nie
miałoby przecież sensu - Gotlib Stefania, Teresa Żmudzka, Anna Dobrowolska.
Wyjaśnienie kierowniczki: Była wolna sobota. Dostałam odrzut wędliny - 30 kg
baleronu. Nie wprowadziłam wagowych ograniczeń, ażeby sprzedaż odbyć bez
jakichkolwiek zatargów ze strony klienta. O godz. 9 skończył się wiec towar. A w
chłodni naprawdę nic nie miałam.

Pochwała z 1983 roku: Występuję do dyrekcji Społem, aby obsłudze sklepu przyznać
nagrodę, np. imienia Wokulskiego. Nabywałem komplet garnków za 7400 zł. Pan,
który mnie obsługiwał, był niezwykle uprzejmy i fachowy, poświęcił mi b. dużo
czasu i wspólnie ze mną oglądał aż trzy komplety, żeby dobrać bez wgnieceń i
uszkodzeń. Więcej takich sklepów i życie będzie jak w innych krajach - Krzysztof
Stachurski, woj. zamojskie

Skarga z 1985 roku: Ekspedientka odmówiła mi sprzedaży 1/2 kg szynki na
dziecinna kartkę, tłumacząc, ze nie jest to kartka zarejestrowana w tutejszym
sklepie. To prawda, ale przecież mamy 31 lipca i zostały jeszcze tylko trzy
godziny handlu. I gdzie ja potem lipcowa kartkę zrealizuje? Mam dzieci 2 i 4
lata. Czy ludzkie podejście nie obowiązuje? - Pokrop. Dopisek innej osoby:
Uważam powyższy wpis za złośliwy i arogancki. Ekspe