przesiedlency

[cromwell1]

za komuny tez sie zdarzali
nie bylo wokol nich szumu medialnego

pamietam przesiedlona z kazachstanu kobiete z dwojgiem malych dzieci
zamieszkali na naszym osiedlu
"aktyw" zalatwil prace i mieszkanie

przy wyplacie
kobiecina kupowala w piekarni 30 bochenkow chleba
zeby starczylo do nastepnej wyplaty
a nuz chleba zabraknie...
trwalo to przynajmniej przez rok

dzieci wolaly za nia "Ruska"
typowe odzwierciedlenie nastrojow w spoleczenstwie

pzdr.

[tamsin]

jedynych przesiedlencow jakich znalam, to Polacy ze Lwowa. Podobno
nie brakowalo ich we Wroclawiu, ja dobrze znalam tylko "babcie".
Mieszkala w domu naprzeciwko naszego, jej maz zginal w Dachau, byl
lekarzem, dostal sie do niewoli na poczatku wojny. Lubila opowiadac
o swojej mlodosci, czesto wyciagala stare fotografie i mielismy
okazje zobaczyc ja z jej przystojnym mezem w mundurze oficera.
Zycie z tych zdjec wygladalo zupelnie nierealnie w porownaniu z jej
smutna wdowia egzystencja w komunistycznej kawalerce.

[luccio1]

tamsin napisała:
> jedynych przesiedlencow jakich znalam, to Polacy ze Lwowa.
> Dobrze znalam tylko "babcie".
> Czesto wyciagala stare fotografie i mielismy
> okazje zobaczyc ja z jej przystojnym mezem w mundurze oficera.
> Zycie z tych zdjec wygladalo zupelnie nierealnie w porownaniu z jej
> smutna wdowia egzystencja w komunistycznej kawalerce.

Władza sowiecka rewidowała bagaż "repatriantów" wielokrotnie - zaczynając od
momentu przed zagwożdżeniem skrzyń jeszcze na ostatnim mieszkaniu we Lwowie.
Podczas takich rewizji bardzo często zabierano zdjęcia - zwłaszcza, jeśli były
to ujęcia plenerowe z architekturą lub krajobrazem w tle.
Zabierano także "po uważaniu" książki - mimo wcześniejszej akceptacji listy
wywożonych książek przez "Gławlit" czyli cenzurę.

[luccio1]

Pamiętam mieszkających w Krakowie przesiedleńców? uciekinierów? (bo przecież nie
"repatriantów") ze Lwowa.
Postarali się wysiąść w Krakowie z transportów "na zachód" - aby nie dać się
wywieźć zbyt daleko;
mieszkali całą resztę życia na nie rozpakowanych skrzyniach, aż zaczęli
odchodzić w latach 70. i 80. - bo chcieli być gotowi do powrotu natychmiast, gdy
tylko będzie można...
Znałem też Panie z bardzo dobrych rodzin, które już od zimy 1940 r. nie
rozbierały się do spania.