Bajki z sensem

[gopio1]

Kupiłam w kiosku SENS - magazyn psychologiczny, z dołączoną książką. Książka ma tytuł Bajki z sensem i jest zbiorem kilku pozycji wydanych przez GWP:
Chyba jestem nieśmiały
Czy mogę pogłaskać psa?
Nie lubię łaskotek
Zbyt miła
Śmierdzący ser
Słup soli
Jak pomyślę tak zrobię
Po co się złościć?

Denerwujący jest trochę skład całości - każde opowiadanie inną czcionką, wielkością i rodzajem, ale za tę cenę warto - 11,90 razem z magazynem. www.dodatkidogazet.pl/ksiazki/rid,17793,dd,bajki-z-sensem.html

[lunatica]

gopio1 napisała:

> Kupiłam w kiosku SENS - magazyn psychologiczny, z dołączoną
książką. Książka ma
> tytuł Bajki z sensem i jest zbiorem kilku pozycji wydanych przez
GWP:
> Chyba jestem nieśmiały
> Czy mogę pogłaskać psa?
> Nie lubię łaskotek
> Zbyt miła
> Śmierdzący ser
> Słup soli
> Jak pomyślę tak zrobię
> Po co się złościć?
>
> Denerwujący jest trochę skład całości - każde opowiadanie inną
czcionką, wielkością i rodzajem, ale za tę cenę warto - 11,90 razem
z magazynem. www.dodatkidogazet.pl/ksiazki/rid,17793,dd,bajki-z-sensem.html
>

O! Dzięki Gopio! Wczoraj kupiłam w Matrasie "Powiedz komuś!" i
przeglądałam inne... a tu taka niespodzianka :-) Muszę się za tym
numerem Sensu porozglądać :-)

[fabryka.ntka]

Znamy Słup soli oraz Zbyt miła.
Zatem uaktywniłam macki by złapać to wydanie.
Dzięki za namiar :-)

[toris_a]

A czy te poszczegolne czesci sa oryginalnie ilustrowane (na
www.bajarka.pl mozna zajrzec do wnetrza tych pozycji), czy tez jest
to sam tekst?

Ilustracje co prawda nie sa zaleta tych ksiazek, a czasami wrecz
wada (niestety) - jednak latwiej czytac mniejszemu dziecku
zilustrowana opowiesc.

[marghot]

z wymienionych pozycji mamy tylko Czy moge pogłaskac psa
jeśli pozostałe sa tak sensowne ;) to tym bardziej warto :)
poszukam

[free-junona]

Nabyłam - wydanie takie trochę kieszonkowe, ilustracje czarno-białe na szarym
papierze.
Przeczytałam kilka bajek, dla mnie za bardzo dydaktyczne, za mało literackie,
ale kwestia gustu.

[bramina]

Ale chyba taka ma być właśnie ich rola?
Też nabyłam i bardzo mi się podobają. Tak jak dodatek dydaktyczny, który, moim zdaniem, przydałby się wielu dorosłym. Np. dotyczący złości i radzenia sobie z nią. Lecz mam jedną wątpliwość, związaną już właściwie z psychologicznym aspektem bajek. Może jest tu jakaś psycholożka i mi pomoże? Podane są sposoby rozładowania złości przez uderzanie w poduszkę czy bieganie. A dopiero co wyczytałam w jednej z książek Ewy Woydyłło, że jest to mit i takie postępowanie powoduje efekt wręcz przeciwny. To jak to jest?

[fabryka.ntka]

Nie wiem czy mit. A jakie są 'zalecenia' zamiast?

Tak sobie myślę, że pewnie efekt metody - jak każdej metody - zależy od tego
kto, kiedy i jak ją stosuje.
Wyrzucenie emocji z siebie w sposób bezpieczny dla otoczenia, bez agresji
(słownej bądź i tej bezpośredniej) wydaje mi się sensowny. Idea mnie przekonuje.
Pytanie jaka jest alternatywa dla 'krzyku w poduszkę' - może jest coś lepszego.

Jestem typem, który w chwilach napięcia lubi rozładować emocje w formie wysiłku
fizycznego. Nie umiem krzyczeć w poduszkę, ale miałam moment (młoda matka,
niewyspana, drące dziecię) gdy krzyczałam sobie do zlewu. Mi to pomagało,
kierowałam emocje w zlew a nie do dziecka;-). Działałam intuicyjnie ale to mi
pomagało.

[bramina]

Ja zwykle w chwilach mocnego wzburzenia zakładałam słuchawki na uszy i szłam na dłuuugi spacer, a przecież jest to forma rozładowania fizycznego. Przy okazji ruminowałam problem. I dotąd byłam przekonana, że skoro czuję poprawę, to postępuję prawidłowo i z korzyścią dla siebie i innych. Stąd też moje zdziwienie opinią znanej psycholożki.
Książkę mam przed sobą, więc cytuję:

"Zalecane często spontaniczne wyładowywanie złości przez krzyk lub bicie w poduszkę czy bokserski worek treningowy może, owszem chwilowo zmęczyć, ale zasadniczo tej negatywnej emocji nie zmniejszy. Wręcz przeciwnie, raczej ją podtrzyma i utrwali. Co więcej, gdy w wyniku walenia w poduchę błoga ulga i wybaczenie nie przyjdą (bo i skąd?), to złość może się jeszcze spotęgować, a przy okazji niechcący obrócić przeciwko nam. No bo skoro miało pomóc, a nie pomogło, to pewnie z nami jest coś nie w porządku...
Gniew - zarówno doraźnie, jak i długofalowo - mogą złagodzić uczucia przeciwstawne, takie jak wdzięczność, wesołość, współczucie i tym podobne. Żeby odzyskać spokój, lepiej na przykład obejrzeć komedię, pożartować z przyjaciółmi, pobawić się z dzieckiem lub zaprzyjaźnionym pieskiem. Gdy czerwona fala złości przestanie oślepiać, wówczas trzeba się nad problemem rzeczowo zastanowić i - ewentualnie z pomocą osób trzecich - wybrać stanowczą strategię rozwiązania. Tak, by to, co wywołało złość, już więcej nie zadziałało w ten sposób."

[mama_kasia]

Św. Urszula Ledóchowska mówiła: Uśmiech rozprasza
chmury nagromadzone w duszy.
:) O, i to mi się podoba. ...Chociaż przyznaję, nie tak łatwo
przechodzi się od złości do uśmiechu. Niech sobie będzie złość
(nie agresja) - uczucie jak każde inne, ale niech uśmiechem
się kończy :)

[irmeline]

Hmm... Gdy nas zalewa złość i wręcz dyszymy z wściekłości, raczej
ciężko zacząć bawić się z zaprzyjaźnionym pieskiem, żartować czy
choćby skupić się na komediowym wątku.
Być może walenie pięścią w poduszkę jest bezproduktywne, ale np.
wrzucenie w plecak stroju kąpielowego i wybranie się na basen, gdzie
przez 45 minut pływa się non stop wydaje mi się sensowne, i na mnie
akurat działa. Podobnie jak samotny spacer w szybkim tempie.

złość

[uccello]

> Jestem typem, który w chwilach napięcia lubi rozładować emocje w
formie wysiłku
> fizycznego. Nie umiem krzyczeć w poduszkę, ale miałam moment
(młoda matka,
> niewyspana, drące dziecię) gdy krzyczałam sobie do zlewu.

No i bęc! Surrealistyczna wizja dziewczyny krzyczącej do zlewu
pozostanie w mojej wyobraźni na zawsze.

Mnie też pomaga wyrzucenie złości na zewnątrz, chociaż - wiadomo,
nie zawsze ma się warunki. A jak już się je ma ( po powrocie do
domu), to i złość przechodzi. Chyba najgorsze co można zrobić to
przykryć te złe i trujące emocje kołderką. Paniczna mantra: nie bedę
o tym myślała, nie`będę w-o-g-ó-l-e o tym myślała nie pomaga. Złe
emocje nie znikają, no bo niby w jaki sposób:) tylko trują od
środka. Pomaga wygadanie ( ale trzeba mieć litość nad bliźnimi,
wysłuchiwanie pieklącej się osoby jest b.przykrym zajęciem ) albo
najzwyklejsze opisanie problemu zwieńczone podarciem kartki na
kawałeczki. Na atomy. A potem jeszcze na oddzielenie jąder
komórkowych od reszty. Pomaga- i to jak! A przy zamitaniu można
nawet problem zracjonalizować.