Sporty ekstremalne

[konstatacja]

czy ktokolwiek z was się w coś takiego zaangażował? Jeśli tak - to dlaczego?
Mnie niebezpiecznie zaczyna ciągnąć jedna taka rozrywka. Obawiam się jednak,
że podobnie, jak dla bohatera filmu Pręgi - to raczej destrukcyjna słabość.

[talkative]

Przez kilka lat marzylam, marzylam i zbieralam sie na to, zeby ... poleciec na paralotni.
Udało sie wreszcie 2 miesiace temu i bylo rewelacyjnie :):):)!
Najlepsze jest to, ze wspomnienie tego lotu towarzyszylo mi przez kolejne tygodnie- przez pewien czas zwykle, codzienne stresy i problemy zrobily sie tak malutkie jak domki, ktore widzialam z góry lecąc ...
Oderwalam sie od ziemi,odwazylam sie na ten krok i poczulam,ze teraz uda mi osiagnac tez inne cele ...

[konstatacja]

to szczerze gratuluje, talkative, okazuje sie, ze ty jestes przykladem na
dokladnie odwrotne dzialanie takich doswiadczen.
Ale ja tak sobie mysle - czy poczucie tego naglego skoku adrenaliny i
niebezpieczenstwa, bycia na jakiejs granicy nie jest czasem takim
masochstycznie przyjemnym przypomnieniem sobie jak to bylo, jak bylismy mali?

Przyjemne i destrukcyjne zarazem.

[wrum]

dla mnie jest to wyjście z klatki, realizacja marzeń, może złudne, ale upragnione poczucie wolności...i wtedy mogę poczuć siebie w całości, nie w okruchach.
pozdrawiam

[jazz-use1]

ja z kolei szaleje na motocyklu....

[pigeon00]

no ja tez troche lubie adrenaline - raz w roku sobie skocze na bungee, ale
przyznam, ze nie robi juz to na mnie takiego wrazenia jak za 1szym razem.
chcialbym sprobowac polatac, podobnei jak Wy, jednak dotychczaasowa proba
skonczyla sie fiaskiem. moze w nastepnym roku sie uda...

[merisea]

ja boje się wszystkiego co wiąże się z ryzykiem, ale marzy mi się.. że kiedyś
bać się przestanę ;-)

[hmatisse]

Dla niektórych to zwykła burżujska rozrywka, ale ja przez kilka lat jeździłam
konno. Po lesie, między drzewami, generalnie rajdy krossowe. Im szybsze i
trudniejsze tym lepiej. I tak oto zostałam po 6 złamaniach obu rąk, zniszczonym
kolanie i kręgosłupie, po wstrząsie mózgu. Teraz nie mam już na to czasu,
pracuję i studiuję zaocznie. I kiedy jest mi gorzej bardzo mi tego brakuje. To
dawało poczucie szczęścia i niesamowitej wolności. A koń potrafi być doskonałym
przyjacielem człowieka...

[uhu_an]

oj, ja unikam. jak bylam mlodsza- moze mniej zaburzona- to mialam ciagoty do
spadochroniarstwa, skokow na bungee, wspinaczka itp. -ale teraz unikam, boje
sie tego i juz. nie wiem skad tak z nienacka pojawil mi sie lek wysokosci.
nigdy nie mialam. zqwsze chodzilam na najwyzsze karuzele, kolejki gorskie, a
teraz lipa.
ps. wspinaczki bym mimo wszystko sprobowala. ,moze dalabym rade. niemniej
jednak musze zadowolic sie jedynie sportami walki.;o)
pozdro
DDD

[alina66]

witam. Zaglądam tutaj od kilku tygodni, ale - jak to DDA - jestem
bardziej "czytaczem".
Zastanawiam się, czy ktoś z Was ma tak jak ja- jeśli chodzi o sporty i rozrywki
nigdy w życiu nie dałam się namówić na coś ryzykownego - po prostu się boję.
Sama z siebie smieje się , że w każdym Aquaparku mogę tylko majestatycznie
pływać na takich dętkach po rzeczce poruszającej się z zawrotną prędkością 5
km/h. albo najlepiej jeszcze wolniej.
Nie mam natomiast problemu z ryzykiem w życiu zawodowym.

[melba_piszczykowa]

odkurzam stare watki :) dla mnie przeciez sa nowe, bo zupelnie niedawno tu
trafilam...

moze to nie sport ekstremalny, ale ja jezdze na motocyklu. i nie jakos tam
super agresywnie... gdy jade to potrafie sie tak uspokoic, wyluzowac, byc taka
szczesliwa, ze bardzo rzadko mi sie to zdarza normalnie. ja to po prostu
kocham.
nie lubie przeciskac sie w korkach miedzy sznurami samochodow ale czasem to
robie. czasem lubie byc pierwsza na swiatlach. ale najbardziej ze wszystkiego
lubie drugorzedne drogi, gdzie jest pusto i mozna podziwiac krajobraz... hm...
rozmarzylam sie :)

nigdy mi to wczesniej do glowy nie przyszlo, ze moze to miec zwiazek z moim
byciem DDA...

[konstatacja]

Uff, ja z kolei do niedawna namiętnie jeździłam środkami komunikacji miejskiej
bez biletu ;). Może i mało ekstremalne, ale adrenalina często była.

[amazon500]

To też trudno nazwać sportem ekstremalnym, aczkolwiek znajduje się na liście
sportów wysokiego ryzyka (dziwne, że jazdy konnej tam nie ma)... ja się
zaangażowałam w żeglarstwo i od wczoraj jestem szczęśliwą posiadaczką patentu
żeglarza jachtowego :)

[kapilarka]

Ja przed dwudziestką nie znałam, co to strach :) przynajmniej taki związany z
ekstremalnymi zagrywkami. Uprawiałam wspinaczkę, przez cztery lata, zawsze było
to moim marzeniem. Poza tym - łażenie o dziwnych górach, dzikich, bez szlaków,
kilka dni do najbliższej wiochy, bez komórki czy innych bajerów.

W sytuacji zagrożenia życia - z a było ich kilka - pojawiał się lęk, ale to był
wtedy dla mnie fajny lęk. Taki konkretny, wytłumaczalny... zupełnie inny od tych
napadów lęku bez przyczyny, od tych stanów ciągłego strachu bez wyraźnego
powodu, które mi się zdarzały...

Dość młodo urodziłam córkę i... od tamtej pory nie skusiłabym się już na tego
typu wyprawy i wspinaczki, które uskuteczniałam przed jej narodzinami. Boję się
o nią i o siebie...
Czasem leciutko żałuję, że nie zdążyłam spróbować paralotniarstwa i wyprawy w
góry Ameryki Płd czy Azji, ale tylko leciutko. Teraz życie ma dla mnie zupełnie
inną wartość...

[wytuli]

polecam skoki na spadochornie! niezapomniane przezycie!

[helodore_baby]

Ja też nigdy bym nie sądziła, że moje zamiłowanie do sportów extreme może być
związane z byciem DDA a jeszcze dziwniejsze jest to, że również pociąga mnie
jazda motocyklem, wspinaczka, skoky na bungy oraz jazda na rowerze po górskich
szczytach... hmmm jak to wszystko wytłumaczyć?