Cóż...

[log222]

To nie deja vu.
2 stycznia wyjeżdża, ma... jakiś tydzień na wytrzeźwienie. Tfu, jakie
trzeźwienie, przecież dopiero co zaczął. Wiecie, taki prezent na święta. Taka
nasza rodzinna tradycja, hehe.
Sytuacja jest o tyle zabawna, że jakiś czas temu było dokładnie to samo:
wyjazd w określonym terminie i kilka dni na dojście do siebie. Jakoś się
docząłgał na przystanek i odetchnęłyśmy z ulgą. Teraz mamy deja vu w wersji
wigilijnej. Ot, prezent, na który nigdy sobie nie żałował.

"doczołgał"

[log222]

...

[konstatacja]

czasem to bardzo trudno zrozumiec, ze mimo pozorow, alkoholicy nic nie czują, w
pewnym sensie.
Mimo wyrzutow sumienia nie czują, co robia rodzinie.

Alkohol w końcu nie pomaga sobie radzić z uczuciami. On je kompletnie zastpuje.

Chciałabym Cie pocieszyć, powiedzieć, że może niedługo bedzie lepiej, żebyś się
modlił - jedyne, co mogę Ci powiedzieć to nie walcz, pomyśl o nas, którzy to
wszystko kiedyś przechodziliśmy i pozwól Ojcu byc takim, jak sobie wybrał.

Ciężko jest porzucac emocjonalnie ludzi, ale teraz tak myślę, może na to pora,
może pora na przerwę.

Ja sama mimo matki alkoholiczki rzekomo po terapii jetem teraz sama w pokoju i
mieszkaniu, moje rodzeństwo zdecydowało się w tym roku na Święta nie
przyjeżdżać. I przypomniałam sobie to uczucie, że niegdy i nigdzie nie czułam
się tak bardzo samotna i wyalienowana jak we własnym domu rodzinnym, który
opuściłam wiele lat temu.

Moja matka nie potrafi się posługiwać uczuciami, po tylu latach
niepraktykowania niczego innego poza poczuciem winy i zalewaniem go i po
przerwanej terapii dalej tego nie potrafi.
W domu panuje emocjonalna lodówka, moja matka lepiej porozumiewa się ze
zwierzętami, a nie potrafi słowa zamienic z jakimkolwiek ze swoich dzieci nawet
na Święta.

Dzisiaj będę sie modlić za to, by mnie nigdy podobne nieszczęście serca z
kameienia nie dotknęło.

Drogi log222, może Ci sie tak wydaje, ale nie jesteś sam. I nie jestes
opuszczony, w pewnym sensie ja i kilka innych osób siedzimy przy twoim stole
podobnie, jak ty dzisiaj będziesz siedział przy mniei trzymał mnie za rękę.

Wesołych Świąt!!!

[log222]

O co mam nie walczyć? Ja niczego mu nie zabraniam, bo niby jak miałabym to
robić? Za to on mi nie pozwala normalnie funkcjonować. I gdzie tu
sprawiedliwość? Równowaga? Wybrał sobie to i tamto, i to ma, a ja?? Jestem
teraz w takim stanie, że zastanawiam się, co dalej ze sobą zrobić. I na pewno
nie jest to kwestia wyboru rodzaju studiów. Żyć czy nie żyć - oto jest pytanie.
Jestem w trakcie rozwiązywania tej zagadki. Opanowało mnie tak wielkie
lenistwo, że już nawet nad tą zagadką nie chce mi się myśleć...

[konstatacja]

Pragnienie śmierci to nic innego, jak chęć ukarania kogoś za krzywdy, które
mamy poczucie, że zostały nam wyrządzone. I jeśli rzeczywiście zostałaś
skrzywdzona - czy warto dla tego poświęcać życie?

Przez większość swojego życia nie z własnej woli zostałaś sprowadzona roli
ofiary cudzej choroby.
Ale teraz sama decydujesz, i od dzisiaj to z pewnością już tylko twój wybór,
czy w tym emocjonalnym korytku wyżłobionym dla Ciebie przez rodziców
pozostaniesz, czy wybierzesz inny model.
Samobójstwo, czyli skrajna forma autodestrukcji mieści się również w ich
pomysłach na to, co zrobić z życiem.