jeden z tych dni

[tooinvolved]

gdy wszystko jest do dupy. w sumie to hustawek emocjonalnych z tygodnia na
tydzien mam coraz mniej (efekt terapii, swiadomego oddychania, afirmacji,
modlitwy i jogi, medytacji) ale czasem tak jak teraz mam wrazenie ze to
wszystko jest nieskuteczne. zreszta, wlasnie wrocilam z weekendowego pobytu w
domu, boze jaka sciana! jak w ogole to rozwala....ciesze sie ze mam mozliwosc
niemieszkania TAM, bo ja bym tego nei zniosla. a moze gdybym sie nie
wyprowadzila to nigdy bym tego gowna nie zobaczyla??!!
mama boi sie co mi tez ten psycholog w glowe wbija, ojciec obrazony i
wkur***** ze ja nie chce DOROSNAC i ze bawie sie w zycie ich kosztem. taaa....
co za kibel. zawsze tak mam jak pojade do domu i mysle moze cos im przyszlo
do glowy jednak zobaczyc co ja robie ze soba (wiedza mniej wiecej o krokach
jakie podejmuje) i zaczynam niesmialo rozmowe o swoich planach, a oni
zacynaja sie gotowac. potem ja milkne ale mama buzuje i wchodzimy w stary
schemat obrzucania sie argumentami bez mozliwosci obrony. potem jest wzajemne
wyrzucanie, wspolny placz i mama czuje sie zajebiscie pokrzywdzona a ja mam
swiadomosc swoich racji i swiadomosc jej nieswiadomosci. taka czy siak, w
chorobie czy leczeniu, jako wspoluzalezniona, znow musze ogarniac swojego
rodzica zrozumieniem, swiadomoscia jego malosci, choroby, znow musze byc jego
rodzicem. a on azachowuje sie jak mala skrzywdzona dziewczynka i mi placze ze
bardzo ja zranilam mowiac ze moja rodzina jest chora, ze patologia i ze chce
sie z tego wyleczyc! i tak oto sobie wracam do warszawy, witajac u progu
mojego wiecznie nawalonego ex ktorego w zeszlym roku wsadzilam na detox i
odwyk narkotykowo-alkoholowy (sic!), ktory od pol roku wspolnego mieszkania
(dobre nie), plus zeby historia nie stracila wartkiej akcji, mojego
pozniejszego ex, ktory wpadl do swojego mieszkania na tydzien z anglii..tak,
tak, on wynajmuje mi i mojemu pijanemu ex to mieszkanie....a ja chce sie
leczyc, zdrowiec, zostawiac za soba ta pieprzona patologie UWOLNIC sie od
wszystkich cierpiacych, pijanych, nieradzacych sobie, zastraszonych ludzi i
nie przyciagac ich juz do siebie. dogladnie jak moja mama: matka polka,
gotowa oddac sie dla innych za dobre slowo i deklaracje milosci....
zreszta ona to dopiero miala przesrane zycie, dlatego tez oprocz choroby
alkoholowej wpadla w pracoholizm i odurzenie wlasna sila...jej matka
slabeuszka zyciowa, popelnila samoijstwo w wieku 62 lat, jej ojciec tyran
alkoholik, przez ktorego ciezka piesc praktycznie nie slyszy na jedno
ucho...moj ojciec zobaczyl swojego wiszacego na stryczku (zapitego
oczywiscie) w wieku 18lat... taaa kochamy alkoholizm za jego konsekwencje. ja
wsiadam...

[tooinvolved]

oczywiscie mialo byc WYSIADAM

polecam piekna ksiazke 'hipopotam w pokoju stolowym' tommyego hellstena, taka
psychologiczno-filozoficzna, niesamowicie opisane jest to dziecko w nas, w
kazdym...

[inna.basia]

Każdy ma takie dni.
A rodzice... to tylko rodzice, nie można od nich wymagać za dużo. Ja bardzo
dużo zrobiłam, żeby wybaczyć ojcu i odnaleźć te okruchy miłości z dziecńistwa,
żeby móc je pielęgnować. Teraz juz nie czuję do niego nienawiści, mogę nawet
powiedzieć, że go kocham, ale nie jak dziecko ojca, raczej jak bliźni
bliźniego - z jego małością, egoizmem, nałogiem uciekania od problemow w
alkohol. Gorzej z mamą - od niej wymagałam i wymagam wiecej, próbuje to
zmienić, ale trudno mi przychodzi. Mam dość jej ataków na ojca, jej żalów, jej
terapii, w której tak niewiele wynika, bo ona ciągle widzi co chce, a czego nie
chce to nie widzi. Ciągle nie widzi, że też w tym brała udział i musi wziąć
swoją część odpowiedzialności, nie chce zrozumieć, że dzieci maja prawo mieć do
każdego z rodziców żal, do niej też, i że to nie oznacza braku miłości. Że
tylko w ten sposób relacja może być oczyszczona. A ja jak głupia próbuje jej to
pokazać, no i jestem złą córką, więc bierze na mnie odwet, wytyka mi moje
rodzicielskie błędy... A ja zamiast spokojnie to wytrzymać - wpadam w nerwy.

Ostatnio mi powiedziała, że my jej nie kochamy i że się nią opiekujemy z
poczucia obowiązku... Całe życie nie mówiła nam o miłości, a teraz przy byle
okazji rzuca słowami "kocham cię", a we mnie się gotuje, bo ja mam jej raczej
gorzkie słowa do powiedzenia. Co do ojca to straciłam nadzieję, że przyzna się
do wielu błędów, ale myslałam, że mamie się uda, a tu guzik. Nic, tylko trzeba
przestać od niej wymagać, jak od ojca, i tyle...

[wera11]

Zgadzam się z Basią.
Każdy tak ma, trzeba przetrwać.
U mnie obydwoje pili, po równo, dzień w dzień dopóki tylko były pieniądze, jak
brakło to chwila ciszy i spokoju.
Jak ja te chwile lubiłam!
Taty już nie ma, Mama zaś ...
no cóż Mamą się opiekuję.
Jedno na plus od dłuższego czasu nie pije, więc mam spokój.
Też mam żal do obydwojga za to co było, lecz nie mogę powiedzieć, że ich
nienawidzę.
Jest jak jest, zmarnowali sobie życie, ale moje?
Czy ja wiem?
Jestem inna, ale wcale przez to nie uważam się za gorszą od innych.
Ja się lubię, a to jak inni patrzą na mnie coraz mniej mnie obchodzi, znam
swoją wartość jako człowieka, koleżanki, przyjaciółki.
Czasem mnie trafia szlag na to co było, ale stosunkowo szybko przechodzi.
Czy jest sens wściekać się, na to na co kompletnie nie miało się wpływu?
Uważam, że wyrosłam na porządnego człowieka.
No jest jeszcze brat.
A na niego owszem wściekam się, oczywiście, że się wściekam bo jest identyczny
jak Rodzice.
Jemu jakoś coraz ciężej jest wybaczać, jego nie potrafię zrozumieć, nie mogę
powiedzieć, że go nienawidzę, ale kochać to ja go też nie kocham, po prostu
odsuwam od siebie, wcale do niego nie tęsknię.
No ale ten wątek już był.

[inna.basia]

O, ja też właściwie nie żałuję, że taka jestem, nawet się wkurzam, że inni nie
mogą też tacy być, przynajmniej co do zalet :)(Czasem, wstyd przyznać, żal mi,
że moje dzieci nie sa ani trochę podobne do mnie sprzed lat, wiem, wiem, głupio
mówię, niech ktos mnie walnie w głowę za te bluźnierstwa).

Lubię siebie, tylko czasem trudno mi wytrzymać z samą sobą.

Do brata nie mam żalu, chociaż uważam, że powinien lepiej się soba zająć i nie
powielać błędów, bo głupi nie jest, tzn. jest inteligentny, ale to akurat mu
nie pomaga. Ale innym "autorytetom" jest mi coraz trudniej wybaczać błędy np.
księżom, wychowawcom, lekarzom itd. Wiem, że to ma związek z moim stosunkiem do
rodziców, tak jakby cały zasób wybaczenia, wyrozumiałości się wyczerpał. Na
razie nic z tym nie robię, bo nie przeszkadza mi za bardzo, gorzej, że w końcu
trafia się do lekarza nie tylko po wypisanie recepty, dziecko w przyszłym roku
idzie do szkoły, za dwa lata do I komunii...
Czy ktos ma coś podobnego?