o mnie

[i.ness]

Chciałabym napisać tutaj trochę o sobie, podzielić sie moją obiektywnie
nienormalną sytuacją w domu, która dla mnie stała sie już normalnością.
Więc jeśli nie lubisz czytać czyjegoś wyżalania się to zatrzymaj swoje oczy i
wyjdź z mojego postu ;].

Od czego by tu zacząć...Mam 16 lat, mój ojciec pije od kąd tylko pamiętam.
Nie używa wobec nas przemocy fizycznej...tak jakby...on raczej wkurwia do
tego momentu ze inni używają przemocy wobec niego.
Potrafi na prawdę nieźle wkurwić. Każdego wyprowadzi z równowagi, gwarantuje,
każdego...
Nie krzyczy...rzadko wyzywa...
Może przedstawię kilka sytuacji jakie miały miejsce.

Jest wieczór, gdzieś około 22, on najebany puszcza w dużym pokoju telewizor na
fula, co chwile muszę łazić tam by przyciszył.
Jest około 23 a on łazi po całym domu, duży pokój->mój pokój w którym spie z
mamą -> kuchnia -> mój pokój -> duży pokój.
Wchodzi do mojego pokoju co jakieś 5-10min. i sie pyta "co robicie?" "spicie?"
albo zaczyna coś pieprzyc o polityce.
Kilka pierwszych razy wytrzymam, oleje, udam ze go nie słyszę...potem już nie
jest tak łatwo. krzyczę by sie wynosił z pokoju, popcham go, on odchodzi z tym
głupim uśmiechem, ale za jakieś kilka minut znów wraca...Potem wkurwia sie mój
brat. Jak już usłyszę jego gwałtowne zejście z krzesła przy komputerze to wiem
ze nie będzie przyjemnie. Zaczynają sie wyzwiska, bójka. Ja i mama staramy sie
ich oddzielić. Po tym ojciec sie uspakaja.
Ale gorzej jak mojego brata nie ma. Wtedy potrafi on łazić tak do 3 nad
ranem...Gdy już prawie usypiam, budzi mnie otwarcie drzwi i pytanie "spicie?".

Albo niedawno to co odebrało mi mowę.
Mojego brata nie ma. Na szczęście tym razem. Moja matka powiedziała ojcu ze
mój brat nie będzie brał ślubu kościelnego, a on zaczął go wyzywać, że to nie
jego syn, a potem miał pretensje do mojej matki "jak tys go wychowała?"...
lub:
Wielkanoc, popołudnie siedzę sobie w przy komputerze on wchodzi już zalany i
mi sie pyta czy do kościoła chodzę...nie odzywam sie...a on w odpowiedzi na moje
milczenie: "To jak ty dzieci wychowasz swoje?"
To już szczyt...aby alkoholik miał pretensje do wszystkich byle nie do siebie.

Najlepsze jest to, ze po awanturach w których mój brat jest bliski zabicia
ojca, na drugi dzień, gdy 'tata' jest trzeźwy, potrafi mu normalnie
odpowiedzieć na zadane pytanie np. o komputerach.
Nigdy jeszcze nie słyszałam aby go wyganiał z pokoju. Potrafi go uderzyć ale
nie potrafi mu powiedzieć "wyjdź" :/.
Ja potrafię. Nawet jak jest trzeźwy potrafię na niego krzyczeć lub całkowicie
nie zwracać uwagi.
Kiedyś [miałam chyba z 13 lat] powiedziałam mu "nie doczekam sie kiedy
zdechniesz" on : "co?"...Chyba nie usłyszał...ale mnie to bardzo bolało.

I nienawidzę przez niego świąt.
Są takie sztuczne, wychodzimy ja i brat ze swoich pokoju, spotykamy sie w
dużym, ojciec trzeźwy i dzielimy sie opłatkiem.
Jak co roku ta sama regułka "zdrowa, szczęścia, pomyślonsci..." a gdy ja
jedyne czego pragnę najbardziej to jego śmierci.
Połowy swojej rodziny nie widziałam od lat. Drugiej połowy wcale nie znam.
Z bratem nie odzywam sie od 3 lat [od kąd ma prace i dziewczynę]. Potrafimy na
ulicy przejść obok siebie zupełnie jakbyśmy sie nie znali.
Pojechał na wakacje teraz, nie pożegnał ani ja z nim. Nawet sie ucieszyłam ze
będę miała przez 2 tygodnie jego pokój i kompa.
Z mamą rozmawiam o błahostkach. Gdy chce porozmawiać o mnie to albo milczę
albo staje sie niemiła.

Dopiero niedawno tak mocno sobie uświadomiłam ze alkoholizm mojego ojca, jego
zachowania wpłynęły na mnie bardziej niż myślałam.
To przez niego nie umiem okazywać uczuć, jestem nieśmiała i zamknięta w sobie,
mam nerwice, niską samoocenę, niskie poczucie własnej wartości, miliony
sprzecznych myśli w głowie. Dodatkowo potrafię świetnie udawać ze wszystko
jest w porządku.
Każdy uważa mnie za normalną dziewczynę tylko że nieśmiałą. Nawet moja
koleżanka z którą sie wychowałam chyba nie wie ze mój ojciec pije. Nigdy jej
o tym nie mówiłam
i nie zamierzam.
Staje sie taka jak on, po części zrozumiałam jaka cholerna przyjemność sprawia
wkurwianie ludzi.
Szczególnie bliskich. Wyżywanie sie na ludziach mi obojętnych nie sprawia
przyjemności, ale na osobach które mnie lubią, sprawia mi ogromną.
Choć...ostatnio chyba sobie to odpuściłam .

Nie wiem kim jestem, jaka jestem. Nie potrafię sie opisać.

PS. Coraz częściej sie zastanawiam czy można zniszczyć jeszcze człowieka który
dosięgnął dna. Czy alkoholikowi jeszcze na czymś zależy ?
Jak można go zranić?

[femme_fatale24]

Szkoda mi Ciebie ale twojego ojca również. Zamiast zastanawiać się jak go
zranić zaproponuj pomoc, terapie, leczenie. Sama też powinnaś skorzystac z
jakiejś pomocy. Mój ojciec też nie był i nie jest idealny, również wiele razy
życzyłam mu śmierci. On już nie pije przestał po 20 latach ale zdążył wszystkim
wokoło zatruć życie. Powodzenia

[i.ness]

On sie leczyć nie chce .
Moja mama wiele razy z nim rozmawiała i to na różne sposoby np.
"Albo sie wyprowadzisz albo sie pójdziesz leczyć"
albo krzyczała na niego albo tez na spokojnie z nim rozmawiała jak był trzeźwy,
mówiła mu, że zrujnował rodzinę, że dzieci nie mają ojca, że ona nie ma męża...
ale on tylko zaczął temat zmieniać...

[sylwinekb]

Istnieje możliwość pójścia samemu do terapeuty - jesteś osobą współuzależnioną
(tak się to nazywa fachowo) i Twoja mama też. Nie zastanawiałaś sie nigdy nad
poszukaniem pomocy dla siebie? Naprawdę warto. Spróbuj też przekonać mamę -
tylko niech Ci nie tłumaczy, że dla niej jest juz za póxno. Nieprawda, nigdy
nie jest za późno. Ona kiedyś będzie babcią - niech wnuki zobaczą ją
szczęśliwą, uśmiechniętą, a nie wiecznie zastraszoną i smutną. Wiem jak wygląda
życie z takim człowiekiem - zarówno z perspektywy Twojej (wychowałam się w
rodzinie alkoholika), jak również z perspektywy Twojej mamy (miałam męża
alkoholika). Gdybym nie poszła do terapeuty nie udałoby mi się uporać z
problemem - mąż alkoholik. Teraz jestem na etapie kwalifikacji na terapię DDA.
Warto to zrobić, aby normalnie żyć. Mam dwoje dzieci - syn był bardzo
stłamszony przez swojego ojca - tak jak Ty, czy ja jako dziecko - ale pomału
zaczyna wracać mu radość życia i bardzo się z tego cieszę.
A jeśli chodzi o Twojego ojca - to mimo tego, że on nie chce się iść leczyć -
to jest możliwość zgłoszenia go na przymusowe leczenie. Warto, tylko, że w
momencie kiedy się go zgłosi to trzeba być twardym i konsekwentnym, a nie ulec
jego obietnicom. Bo będzie próbował - nie każ mi się leczyć, sam sobie poradzę,
przestanę pić, obiecuję. Wiele kobiet ulega takim obietnicom i wycofują
zgłoszenie. Nie warto tego robić, bo nie będzie pił parę dni, a później znowu
zacznie.
Konsekwencja w postępowaniu z nałogowcem jest najbardziej skuteczną metodą
walki z jego nałogiem i naszym współnałogiem.

[monisia_666]

Łatwiej jest ukrywać lęk niż pokonać go... ale trudno z nim później żyć.
Postaraj się z kimś na ten temat porozmawiać...może z psychologiem szkolnym? To
będzie dobry początek do dalszej terapii. Twój ojciec, nie godząc się na
leczenie, najwidoczniej nie osiągnął jeszcze dna, nie stracił tego, co dla niego
jest ważne. Alkoholicy często zgłaszają się do ośrodków odwykowych wówczas, gdy
czują, że coś stracili, że nie radzą sobie z sobą. Może dobrym posunięciem
byłoby stanowcze działanie, np. odsunięcie ojca od ważnych wydarzeń
rodzinnych.... kiedy poczuje, że przestaje być ważny, potrzebny, to może postara
się to zmienić... Przede wszystkim, NIE WOLNO go kryć, milczenie jest
przyzwoleniem na alkoholizm. Niech wszyscy się o tym dowiedzą, łatwiej jest
wówczas żyć, choć początki są trudne. Jednak warto pokonać wstyd i strach,bo
chodzi tutaj przecież o Wasze życie.Życzę Wam dużo siły i wytrwałości, pozdrawiam.

[mskaiq]

Nienawidzisz swiat bo nie nawidzisz Swojego Ojca. Kiedy pojawi sie nienawisc
wtedy ona zaczyna decydowac o nas. Wtedy wszystko zmienia sie w nienawisc,
swiat, a takze pojawia sie nienawisc do Siebie.
Nienawisc przynosi rowniez wiele problemow psychicznych. Nie mozna
nienawidziec, ona nie szkodzi Twojemu Ojcu, ona szkodzi Tobie, im wiecej
nienawidzisz tym mniej sensu zycia, tym mniej masz do powiedzenia bo decyduje
za Ciebie nienawisc.
Serdeczne pozdrowienia.