supermeni i supermenki

[marzka4]

czy zawsze chcecie byc we wszytkim najlepsi? nie umiecie wybaczac
sobie porażek i w myslach wyzywacie sie od głupoli?
i chyba najwazniesze moje pytanie: czy umiecie wypoczywać? pobyć ze
sobą w ciszy, spokoju...bo ja nie umiem...jeszcze:-))

[anciax]

Oczywiscie, że nie chcę być we wszystkim debest, bo nie udeaj mi się wiele
rzeczy. Stąd moje myślenie nie opiera sie na tym, zeby być mistrzynia we
wszystkim. Tak bym chciała umieć po prostu w srednim stopniu to, co innym nie
sprawia żadnej trudności.
Umiem wypoczywać, ale co mnie bardziej matrwi - nie umiem pracować...

[kajda28]

ja umiem sobie wybaczać porażki, i przychodzi mi to b. łatwo. Zawsze
jak mi się coś nie uda to od razu wiem co zrobiłam nie tak, np. nie
dopytałam, nie patrzyłam uważnie. Łatwo mi to wychodzi. Nie żałuje
pózniej że coś źle zrobiłam, bo uważam że nie da się cofnąć czasu
więc po co płakać i rozpamiętywać- od tego tylko wrzodów sie można
nabawić.
Wypoczywać, nie umiem, strata czasu, wolę siedzieć przy kompie ,
nudzić się bo to przecież lepsze od chwili spokoju , relaksu.
Chociaż czasami udaje mi sie nic nie robić.

[kwiaaatek1]

Nie umiem odpoczywać, za każdym razem, gdy usiądę przed telewizorem, coś mi nie
pasuje, już kombinuję, co mam do zrobienia. W pracy za każde niepowodzenie
oczywiście TYLKO JA jestem odpowiedzialna. To ma dobre strony, bo potrafię
poprawiać swoje błędy i dzięki temu rozwijam się, złe strony są takie, że te
błędy często nie są moje.

[adam_nar]

Ja zupełnie nie potrafię odpocząć, często się denerwuje. Od pewnego czasu mam
problemy z moimi współlokatorami (jestem studentem). Tak jak dziś - nie mogę
spać po nocach. I nawet nie cieszą mnie małe sukcesy, typu zdany egzamin.

Ciągle próbuję osiągnąć coś ważnego, jakiś sukces, ale nic mi się nie udaje.
Przez prawie 2 lata żyłem normalnie, ale teraz coś się łamie...znowu :( Muszę
coś ułożyć w swoim życiu, przede wszystkim zmienić pracę, zakończyć problemy na
uczelni...i wszystko będzie dobrze. Może...

[olinka2007]

No więc ja jestem supermenką. Chore ambicje i udowadnianie
wszystkim, w sumie chyba jednak samej sobie (a może jednak ojcu),
jak wiele potrafię. Mój największy problem: nie potrafię prosić o
pomoc. Zosia - samosia...
Co do odpoczynku: nie potrafię wypoczywać. Wciąż mam coś do
zrobienia. I kiedy mąż chciałby ze mną obejrzeć fajny film, trzęsie
mnie, bo tyle mogłabym w tym czasie zrobić.

[migrant1]

Tak, jest coś w tym. Ja na przykład stwierdziłem, że MUSZĘ napisać doktorat, i
jestem już w 2/3 mniej więcej. Obiektywnie może nie musiałbym tego robić: i tak
mogę pracować jak do tej pory i odpowiada mi to. Ale czuję silną potrzebę
udowodnienia samemu sobie i całemu światu, że jestem w stanie napisać taką pracę
i ją obronić. Potem mam zamiar stać się sławnym naukowcem i oczywiście zostać
profesorem. I w zasadzie myślę, że zawdzięczam to memu ŚP. Ojcu. Był okres, że
go nienawidziłem, ale gdyby nie on, nie sądzę, że miałbym aż takie ambicje. W
każdym razie nie zmuszam się wcale do tego: te plany i praca nad doktoratem mnie
autentycznie cieszą.
Porażek miałem masę, choć głównie w życiu tzw. prywatnym - dziesiątki wręcz.
Byłem na siebie wściekły i nie umiałem sobie NIC wybaczyć. Ani nikomu innemu ...
. Teraz jeśli zdarzy mi się porażka związana z tzw. emocjonalną sferą mojego
życia, a nie jest to takie rzadkie, to potrafię sobie wybaczyć i dość szybko
wracam do harmonii. To głównie kwestia wiary w Boga.

[mskaiq]

Nie mozna zyc bez wybaczania sobie. Napisalas Anciax ze nie chcesz
byc we wszystkim najlepsza, chcesz byc przecietna. To nie pomoze,
musisz nauczyc wybaczac Sobie, tylko w taki sposob mozesz
zaakceptowac siebie.
Nigdy nie mozna sie wyzywac w myslach kiedy popelni sie blad. Trzeba
sobie wybaczyc, dla mnie to latwe, nauczylem sie tego.
Serdeczne pozdrowienia.