rozstanie z DDA

[antlantyda]

Czuję się strasznie. Po 10 miesiącach rozstałam się z mężczyzną,
który jest DDA. Kiedy się poznaliśmy nie miałam pojęcia, dlaczego on
czasami zachowywał się tak a nie inaczej. Teraz już wiem, że warto
mówić bliskim osobon o takich uczuciach. Po 6 miesiącach związku i
po rozmowie ze mną podjął terapię. Zauważyłam jednak, że on czuje
się coraz lepiej (o czym mi też mówił)a ja coraz gorzej niestety.
Często się kłóciliśmy, on podnosił głos (jego ojciec często na niego
krzyczał w dzieciństwie) a ja czułam się z tym coraz gorzej :(
Miesiąc temu poszłam do psychologa, zaczęłam też podejrzewać, że
może staję się osobą współzależną od jego uczuć a także agresji
ale... okazało się, że moje przygnębienie ma żródło gdzie indziej.
Gdy byłam mała, moja starsza siostra często na mnie krzyczała,
poniżała, też biła ...) I to wszystko wróciło z przeszłości, obudził
się we mnie stach i ból małej dziewczynki i czułam się coraz gorzej :
(. Mo chłopak widząc mnie w takim stanie odszedł ode mnie. Została
sama i z rozpoczętą terapią. To wszystko w dużym skrócie. Staram się
być silna ale to takie trudne. Mam do was wszystkich wielką
prośbę... Jeśli zdecydujecie się na związek z bliską osobę, nie
ukrywajcie historii z dzieciństwa, mówcie o swoich uczuciach i
lękach, warto. Ja nie mogłam opowiedzieć historii z dzieciństwa
mojemu chłopakowi bo moja świadomość prawie całkowiecie ją wyparła
(byłam wtedy bardzo mała) i dopiero sytuacja w związku ją
przypomniała. Ale gdybym ją dobrze pamiętała, opowiedziałabym ją
drugiej osobie. Teraz mogę ją opowiedzieć samej sobie...

[kajda28]

>Teraz już wiem, że warto
> mówić bliskim osobon o takich uczuciach.

>Jeśli zdecydujecie się na związek z bliską osobę, nie
> ukrywajcie historii z dzieciństwa, mówcie o swoich uczuciach i
> lękach, warto. Ja nie mogłam opowiedzieć historii z dzieciństwa
> mojemu chłopakowi bo moja świadomość prawie całkowiecie ją wyparła
> (byłam wtedy bardzo mała) i dopiero sytuacja w związku ją
> przypomniała.

to właśnie jest najgorsze że złe wspomnienia się wypiera :( nie pamięta.
Jesteś wielka, kochasz siebie i dbasz o siebie :))) zazdroszczę :)
Wierzę że wyjdziesz z tego dużo mocniejsza i spokojniejsza, szczęśliwsza i
bogatsza o nowe doświadczenia. Życzę powodzenia.


mówić o swoich uczuciach... a jak się ich nie dostrzega? a jak się boję że ktoś
sobie nie poradzi z tym wszystkim? jak mam komuś powiedzieć że jakby jutro
odszedł to przyjęłabym to całkiem naturalnie i nie byłoby mi smutno?

[antlantyda]

Dzięki Kajda28 za wsparcie :) Masz rację, to nie jest łatwe
powiedzieć o swoich najskrytszych uczuciach. Ale ja będę o nich
mówić. Opowiedziałam o nich rodzicom, choć było bardzo trudno. Nie
wstydzę się mojego dzieciństwa. Byłam dzieckiem i nie miałam wpływu
na zachowanie mojej siostry. Dziś trudno mi uwierzyć, że będę w
związku z bliską osobą, ale jeśli ktoś zbliży się do mnie - opowiem
mu swoją historię, a jeśli się przestraszy ... ma do tego prawo i
wolny wybór ale ... to znaczy, że nie był naprawdę blisko.
Też życzę Ci powodzenia Kajda :)

[anoosha]

Nie owniniaj się za to, że nie mogłaś powiedzieć o wszystkim tamtemu
mężczyźnie. Nie byłaś świadoma problemu i tyle. Bardzo podoba mi się
jednak, że chcesz o swoich problemach mówić w związkach. Ja zrobiłam
to samo i powiem Ci, że jeden mężczyzna ode mnie odszedł, bo się
wystraszył.
Jednak potem związałam się z kimś innym, kto postanowił podjąć takie
wyzwanie, uwierzył we mnie i w naszą miłość - to mi dodało skrzydeł
do dalszej pracy nad sobą, no i poczucie sensu, no i w ogóle wiarę
żę moje życie może być jeszcze piękne, tylko muszę zrobić ten
wysiłek i się podleczyć!
Warto było! A to, że powiedziałam prawdę bardzo nas zbliżyło.
Pozdrawiam!

[antlantyda]

Wiem, że nie byłam świadoma ale ta wina jeszcze we mnie siedzi. To
znaczy, że jeszcze dużo pracy przede mną :) Pozdrawiam anoosha!
Niedawno znalazłam to forum, i chętnie będę was odwiedzać. Wasze
słowa dodają mi wiele energii i otuchy :) I ja też chętnie podzielę
się moimi doświadczeniami. Teraz wiem, że nie tylko ja mam podobne
problemy. Pozdrawiam was wszystkich :)

[log222]

> Bardzo podoba mi się
> jednak, że chcesz o swoich problemach mówić w związkach. Ja zrobiłam
> to samo i powiem Ci, że jeden mężczyzna ode mnie odszedł, bo się
> wystraszył.

Czego się wystraszył?

[log222]

Lubię czytać takie rzeczy
kiedy ludzie zauważają problem i zaczynają wiązać go z dzieciństwem.

[log222]

To jest nawet jakby trochę takie hm wzruszające :)

[antlantyda]

Wzruszające może jest, ale dla danej osoby raczej bardziej smutne
niż wzruszające. Ale wiecie co, jak odkrywam moje problemy, czuję
się tak, jakbym się budziła z jakiegoś półsnu. I myślę, tyle
lat "przespałam" w tej nieświadomości?! Czuję, że terapia nie jest
łatwa ale myślę też, żę może miałam szczęcie? Spałam tyle lat ale
się obudziałam ale przecież mogłam się nie obudzić i żyć tak do
końca w tym półśnie. To przebudzenie nie było miłe ale pomyślcie ile
ludzi się nie budzi - tak mocno i długo już śpią ...

[log222]

> Wzruszające może jest, ale dla danej osoby raczej bardziej smutne
> niż wzruszające.

Oj wiem

[antlantyda]

Tak, dużo uwarunkowań, emocji i potrzeb ma swoje źródło w
dzieciństwie. Dlatego tak ważne jest aby dzieciństwa nie odkreślać
grubą kreską tylko próbować się z nim 'zmierzyć". Ale też powinniśmy
starać się odróżniać emocje z dzieciństwa od emocji wywołanych
naszym obecnym życiem. Wiem, łatwo się pisze i wiem, że to mega
trudno. Ale myślę, że po okresie zmierzenia się z dzieciństwem jest
okres zmierzenia się z naszym obecnym dorosłym życiem i starać się
być za niego odpowiedzialnym - wiem, wiem - strasznie to trudne...