emocje

[dziewczyneczka08]

Kochani, wielu z nas przechodzi bądź przeszło przez piekło. Ja już
byłam u kresu wytrzymałości psychicznej, wydawało mi się, że więcej
już nie zniosę, emocje tak mnie dognębiły, że wydawało mi się, iż
kolejnym etapem może być jedynie choroba psychiczna. Sięgnęłam dna.
Nie wiedziałam, jak sobie pomóc. Ale to dno też było potrzebne -
właśnie po to,aby się od niego odbić, uwolnić i iść dalej. Nie chcę
idealizować, ale wydaje mi się, że powoli zaczynam się odradzać. To
taka forma zmartwychwstania. Droga do zmartwychwstania prowadzi
przez piekło własnych emocji, załamań, błędnych wyborów, cierpienia,
łez....Ale warto ją przejść - choćy po to, aby odrodzić się na nowo.

Te emocje na pewno jeszcze nie raz będą dokuczać, w końcu towarzyszą
nam całe zycie - ale teraz wiem, że dół psychiczny to tylko taki
kocioł z nieuporządkowanymi emocjami - jest tam smutek, lęk,
bezradność, ból, niepokój - ale tak naprawdę to są tylko emocje!
Należy je przeżyć, pozwolić im przepłynąć, po czym pozbierać się i
iść dalej. Nie ma innej drogi do szczęścia jak poznanie i
zrozumienie siebie. Należy stworzyć ze sobą samym najwspanialszy,
harmonijny związek - taki związek na całe życie. Wtedy również
relacje z innymi ludźmi zaczną się poprawiać. Tak to teraz widzę.

[skowronek107]

ja znalazlam ciekawy sposob na radzenie sobie z negatywnymi
emocjami, albo raczej z takimi uczuciami przygnebienia, zamartwiania
sie itp.

Kilka dni temu wzielam gleboki oddech i zaczelam sie cieszyc, i
zachowywac sie bardziej 'pewnie siebie'. i czulam sie przez kilka
dni swietnie, i po kilku dniach (2-3) wieczorem zaczelam znow
odczuwac to wewnetrzne przygnebienie, smutek. Poprzednio zawsze sie
katowalam, dreczylam za to ze znow sie tak czuje, i pozwalalam temu
przygnebieniu mnie meczyc.

ale ostatni raz postanowilam inaczej - kiedy zaczelam odczuwac to
prygniebienie pomyslalam sobie ze przez te 3 dni bylam 'pewna
siebie' i jestem dumna z siebie, i ze skoro bylam taka przez dwa
dni, i swiat sie nie zawalil to widocznie sie nie zawalil i nie
musze tak bardzo sie gnebic. rowniez, zaakceptowalam to ze to
przygnebienie przyszlo, ale jednoczesnie pomyslalam - udalo mi sie
dwa dni zyc lekko i swait nadal stoi.
i bylo mi lzej, o wiele,

pozdrawiam
basia

[dziewczyneczka08]

Dokładnie tak:)

I myślę, że nie należy mylić emocji z tym, co się dzieje
obiektywnie. To, że ja jestem przygnębiona nie oznacza, że cały
świat jest straszny. Emocje są w nas, a nie na zewnątrz. Owszem, są
one jakąś reakcją na to, co się zdarzyło - zawsze jest jakiś powód
tego, że przeżywamy takie a nie inne emocje. Ale one przepłyną jak
chmury, a potem znowu wyjdzie słońce.

[ladynemeyeth]

I właśnie tak należy sobie radzić z emocjami - potraktować je jak
chmury, które zaraz przepłyną i wyjdzie słońce. Ja robię to w ten
sposób, że słucham muzyki albo siedzę w ciszy, głęboko oddycham i
pozwalam myślom i emocjom płynąć, nie reagując na nie. Pozwalam im
przypływać i odpływać ode mnie. I to działa. Nie daje się im
zastraszyć, nie muszę na nie od razu reagować, zrywać się, bać,
panikować. Po prostu je obserwuję tak, jak się ogląda film. Na
ekranie czasami pojawia się jakaś straszna scena, ale przeciez ona
za chwilę odpłynie, więc jej na to pozwalam.
I to naprawdę pomaga!

[marciniaknatalia]

Basiu, dziękuję za te słowa, które napisałaś! Ja właśnie jestem na
etapie: wyjść z dołku-nie wyjść. Moje przygnębienia mnie gnębią
hehe ;) A jaki jest sens w tym, żeby męczyć samą siebie?
Świat dookoła widzi nas takimi, jakich siebie pokazujemy. Jeśli
wciąż się spinamy i dołujemy - świat spina się i dołuje razem z
nami! Pora wziąć swoje emocje w swoje ręce - szukam sposobu, jak je
przezyciężyć, kiedy chcą zacząć mną rządzić... :)

[skowronek107]

no wlasnie - fajnie to napisalas - 'wyjsc z dolku - nie wyjsc'- bo w
sumie to jesli o mnie chodzi to ja sobie przyzwalalm na to bycie
przygnebiona ( ale nie zdawalam sobie z tego sprawy) i uwazalam ze
jak ni ebede taka przygnebiona to sie swiat zawali dlatego ze ja
czegos nie przewidzialam, nie pomyslalam o tym itd itp. Ja myslalam
ze jak bede taka przygnebiona w srodku, to jak cos sie stanie, to
nikt ni epowie ' o jak sie cieszyla a teraz taka spokojna'. To chyna
z dziecisntwa kiedy mama mowila podobne rzeczy.

i ja sama to wybieralam, i czasem tez sie na tym jeszcze lapie, ale
juz mniej i jak sie lapie to sie rownie szybko puszczam:)

[marciniaknatalia]

Ladynemeyeth - to sztuka umieć się wyłączyć w odpowiedniej chwili,
usiąść, kiedy szarpią Tobą silne emocje, złość, rozpacz, wściekłość,
niezrozumienie? To byłoby osiągnięcie! I zadanie - dla mnie na
najbliższy czas :)

[dziewczyneczka08]

Dasz radę. Te emocje są czasem bardzo silne, tak silne, że wydaje
się, że za rogiem czai się choroba psychiczna. Ale to tylko i aż
emocje.
Należy je przeżyć, nie wolno tłumić. Kiedy się je przeżyje tak
mocno, wypłacze, one osłabną. Nie tłumić, ale obserwować. Jeśli
będziemy przeżywać każdą emocję, która się pojawi, one z czasem
osłabną. Cały czas będą, ale już nie tak intensywne. Powinna wrócić
stabilizacja emocjonalna.

[ladynemeyeth]

BArdzo pomaga wysiłek fizyczny - 40 minut na steperze lub orbitreku,
człowiek się spoci, zmacha, porządnie zmęczy i kondycja psychiczna
znacznie się polepsza!

[mskaiq]

Wedlug mnie emocje tworzy nasze cialo. Cwiczenia fizyczne, codzienny
spacer zmiejszaja sile emocji, tak ze mozna je kontrolowac.
Nie mniej to nie wystarcza, negatywne emocje pojawiaja sie razem z
negatywnymi myslami i z tym co przynosi nam zycie.
Zycie potrafi przynosic wiele negatywnosci, trzeba nauczyc sie
ignorowac te negatywnosci, trzeba umiec wybaczyc i sobie i innym.
Trzeba rozwiazywac problemy ktore niepokoja, miec wiele do
zrobienia, odnajdowac sens w tym co robimy.
Serdeczne pozdrowienia.