Po co Wam terapia ????

[4-rafal]

Witam
Mam pytanie do osób które zdecydowały się na terapię grupową lub
indywidualną, po co ? co chcieliście zyskać, naprawić ? Czy nie
lepiej zamknąć przeszłość i patrzeć tylko w przyszłość, odciąć się
od rodziców i zapomnieć ? Czy terapia nie jest "grzebaniem w
ranie" ? Nad czym pracowaliście na terapii ?

[ladynemeyeth]

Jeśli potrafisz tak po prostu się odciąć od przeszłości, zapomnieć
i o niej nie myśleć, to gratuluję! Osobiście uważam, że to
niemożliwe, bo zbyt wiele bólu ta przeszłość po sobie pozostawiła.
Terapia jest po to, żeby przykre wspomnienia przepracować, żeby już
nigdy nie bolały. Terapia nie jest grzebaniem w ranie, jest jej
oczyszczeniem, dezynfekcją i przygotowaniem do zagojenia na dobre i
to osiągnęłam.

[dziewczyneczka08]

Po co mi terapia? Bo nie umiem żyć. MAm złe wzorce, złe mechanizmy,
nie chcę marnować życia. Terapia prostuje to, co Ci skrzywili w
procesie socjalizacji. To taka resocjalizacja.
Poszłam na terapię w momencie, gdy moje życie wyglądało
katastrofalnie. W pracy szefowa mnie gnoiła, a ja bałam się
powiedzieć słowo. Byłam takim dzieckiem-maskotką, zawsze
uśmiechniętym i rozładowującym atmosferę i...popychadłem. Mój
ówczesny partner (chory psychicznie - CHAD) był egoistą, zdradzał
mnie, okłamywał, wykorzystywał, a ja byłam jego ratownikiem. ten
związek w ogóle stał w miejscu. Zaczęłam chorować - (psychosoma)
zespół jelita drażliwego, problemy ze sprawami kobiecymi. W wieku 32
lat dotarło do mnie, że to równia pochyła. Że ja bardzo powoli
umieram!!! Wtedy poszłam na terapię indywidualną, gdzie uczęszczam
już ponad rok.
Co się zmieniło od tej pory w moim życiu? Dużo. Moja terapeutka
uświadomiła mi, że ja nie muszę znosić złegi traktowania i dotarło.
Już w trakcie terapii zaczęłam się stawiać szefowej, była awantura,
ale już jej nie podlegam. Przenieśli mnie na inne piętro. Nie robię
jeszcze tego, co lubię, ale mam w pracy spokój i względny luz.
Po kolejnej zdradzie odeszłam od mojego faceta, ciężko mi było
psychicznie, ale wiem, że to dobra decyzja. Teraz jestem sama i
zdecyduję się na bycie z kimś, z kim będę szczęśliwa.

Czasem jest mi ciężko, czasem dawne neawyki wracają, ale teraz
powoli idę do góry! I wiem, że będzie lepiej. Pozmieniały mi się
priorytety. I wiesz, co myślę? Choć czasem się wkurzam na moją
terapeutkę, to uważam, że zawdzięczam Jej życie. Ta terapia i
spotkanie z moją terapeutką jest jedną z najwspanialszych rzeczy,
które mi się w życiu przytrafiły.
Myślę, że wyczerpująco odpowiedziałam na Twoje pytanie, po co.
To nie chodzi o przeszłość, ale o teraźniejszość. O to, że ja nie
umiem żyć. NAwet jak się odetniesz od negatywnych wpływów, to one
żyją w Tobie, jesteś nimi przesiąknięty jak gąbka, nawet o tym nie
wiedząc. Odbija się to w różny sposób - najczęściej poprzez złe
postawy i niewłaściwe relacje z ludźmi.
Ja to robię dla siebie, bo chcę być szczęśliwa. Mam tylko jedno
życie i zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby go nie zniszczyć.

[guzmania]

To prawda, samo odcięcie się od przeszłości niewiele zmieni, bo
wszystko co było zostaje głęboko w podświadomośći i cokolwiek
zrobisz zawsze się będzie to ujawniać w różnych aspektach życia
poprzez różne zachwania i mechanizmy. Osoby z rodzin dysunkcyjnych
rzadzko mają szanse na normalne życie bez pomocy terapeuty, a jeśli
nawet tak myślą że sobie same poradzą grubo się mylą.
A dla dziewczyneczki08 gratulacje :-)!
Pozdrawiam.

[dziewczyneczka08]

Dzięki, Guzmania:)
Moje Ty wielkie wsparcie...

[lucyna50]

Zgadzam się w pełni z poprzedniczkami.
Jestem ponad trzy lata po grupowej psychoterapii DDA, która trwała
ok. 1,5 roku.
Mnie dała ona wolność, wiem, też że jestem osobą godną szacunku.
Terapia dała mi też pokorę wobec życia, natury, ludzi, Boga, siebie
samej i tego na co nie mam żadnego wpływu. Dała mi prawa, dałam je
też innym. Wiem, że nic nie muszę, nie spełniam powinności i
oczekiwań innych.
Nauczyłam się asertywności, mając jednoczesnie świadomość "kosztów"
jakie czasami ponoszę, nie bywam też agresywna. Nie żyję już dla
innych, żyję dla siebie, realizuję marzenia na miarę moich
możliwości.
Dalej jestem DDA ale już bez poczucia winy. Nauczyłam się
przebaczać, przede wszystkim dla siebie, bo mnie to oczyszcza.
Mam też świadomość, że muszę dalej pracować nad sobą, bo w
przeróżnych sytuacjach ciągle uruchomiają się stare schematy
zachowań. Rozpoznaję je i to właśnie jest wspaniałe, że mam wpływ
na to co z tym zrobię. Już nie boli. Polubiłam i zaakceptowałam
siebie, taka jaką jestem, z ograniczeniami, brakami,
niedoskonałościami.
Pozdrawiam ciepło wszystkich, tych po terapi, tych w trakcie i tych
przed terapią.

[katasza100]

Witam,
chcialam sie spytac,czy jest mozliwosc "uzdrowienia" sie samemu,albo za pomoca
literatury,forum,rozmow na forum,rozmow z innymi dda?
Jestem w miescie gdzie nie ma grupy dda,chyba ze o niej nie wiem jeszce...
spotkalam sie 2 razy z nowym psychologiem,ale on nie ma dosiwadczenia z dda,jest
bardzo mlody,sam nie wie chyba o czym ze mna rozmawiac,pyta sie mnei o czym chce
rozmawiac...ja mu mowie z czym mam problem,ze duzo we mnie zlosci
agresji,gniewu,ze nie wiem od czego zaczac zeby sie zmieniac ze nie wiem jak sie
zmieniac itp.
Nie wiem czy na tym polegaja spotkania indywidualne...czy on prowadzi je
dziwnie...wiem ,ze nie czuje sie dobrze...chyba nie tego oczekiwalam.
I mysle nad rezygnacja.Czy ktos sam sie uzdrowil??
pozdrawiam

[ladynemeyeth]

Na pewno przerabianie literatury, pisanie na forum i
tzw. "samouzdrawianie" bardzo Ci pomoże. Ale jeśli będziesz miała
możliwość dostania się na terapię dla dda, to bardzo polecam. Grupa
intensyfikuje tę pracę nad sobą, dużo więcej rzeczy się przypomina i
wylazi na powierzchnię, gdzie można coś z nimi zrobić.

[mefik75]

Zstanawiałem się po co jest mi terapia... Co prawda nie chodzę na
terapię dda ale na indywidualną, która ma sprawić, że zacznę siebie
postrzegać jako kogoś ważnego. Ja nawet się nie lubiłem. Nigdy.
Chodzę na terapię, żeby nie trafić do Tworek bo już tam byłem.
Chodzę na terapię, żeby moja córeczka wiedziała, że jestem dobrym
człowiekiem, że nie jestem jak mój ojciec. Chodzę na terapię dla
siebie ale też dlatego, że mam nadzieję na odzyskanie mojej żony.
Chodzę na terapię, żeby nie czuć strachu przed samotnością i swoją
przeszłością.
Jacek

[luka64]

A ja polecam ksiazke Janet K. Woititz "Dorosle Dzieci Alkoholikow". Jesli podasz
mi adres mailowy to chetnie przesle plik PDF z ksiazka. Oczywiscie ksiazka na
pewno nie zastapi terapii ale mysle ze jest dobra na poczatek. Najpierw chyba po
to, zeby zdac sobie sprawe jak bardzo my pasujemy do schematu.. DDA i jak bardzo
lacza DDA zakodowane wzorce zachowan i reakcji. Dla mnie to bylo zupelne
zaskoczenie, wydawalo mi sie, ze to moje reakcje sa 'indywidualne' i tylko moje
a nagle okazalo sie ze reaguje na rozne sprawy w typowy dla DDA sposob i mysle
ze uswiadomienie sobie tego wiele ulatwia chociazby dlatego ze wiemy, ze sa
ludzie ktorzy sobie z tym poradzili juz przed nami.. Serdecznie pozdrawiam.

[katasza100]

witam!

chetnie bym poprosila ksiazke moj e-mail to kasiabrka@yahoo.
bardzo dziekuje i pozdrawiam,szukam wszelkiej literatury,ktora cos pomaga!

stram si enad soba pracowac i chyba widze jakies efekty wiecej mysle i mniej sie
zloszcze,krzycze gniewam,ale moze to chwilowe...dlatego chce czytac i myslec o
tym co robie jak najwiecej

pozdrawiam

[123martaw]

ja tez poproszę o książkę w pdf na adres [e-mail]. byłam wczoraj w
bibliotece ale nic konkretnego nie udało mi się wyszperać.

[kkaattiiaa]

Bardzo proszę o proszę o przesłanie tej ksiązki na adres [e-mail], będę bardzo wdzięczna. Może ta książka pomoże mi zrozumieć moje zachowanie w sytacji, kiedy widzęlub słyszę przez telefon, że moja mama piła. Jest mi z tym strasznie ciężko. Zawsze wtedy ryczę, aż łez braknie, wśiekam się i czuję wielką pustkę, wiem, że to nie moja wina, ale nie mogę tego zaakceptować. Mam dość obiecań mamy, zaprzeczeń, że nie piła i obwiniania siebie już nie straciła, do niej zaufanie. Kocham moją mamę, zawsze mogłam na nią liczyć, ale odkąd zaczeła pić i w moim domu i się zmieniło i w moim wnętrzu też. Zbyt emocjonalnie do tego podchodzę, ale nie potrafię inaczej. Wszytsko bym zrobiła żeby skończyła z tym, ale wiem, że tak naprwdę nie moge jej pomóc.

[olak82]

Także bardzo proszę o przesłanie książki na adres [e-mail].
Mój mąż jest DDA, bardzo chciałabym mu pomóc, konkretnie namówić na
terapię. Jak sama poczytam więcej na ten temat, to myślę, że
skuteczniej mu pomogę. Z góry dzięki!!

[pussynka]

Jeśli to nie problem, to ja również poproszę o przesłanie książki na adres:
[e-mail].

[stokrotka10_online]

Witam,

jJa tez poproszę o tą ksiażkę w PDFie jesli to nie problem, takze
jestem DDA i chętnie przeczytam tą książkę. Proszę o przesłanie na
maila:[e-mail].
Dziekuje i pozdrawiam WAS cieplutko ;)

[krasnalfred]

a chodzicie tez na mityngi dla DDA lub AlAnon?

ja bylam w pt. pierwszy raz. zastanawiam sie, czy terapia grupowa to by nie bylo dobre uzupelnienie. albo zastapienie, jako skuteczniejsza metoda. w zasadzie w literaturze, ktora czytam polecana jest glownie terapia, o spotkaniach samopomocowych nie bylo bardzo mowy. jak to u Was jest?

a moge poprosic takze ksiazke na mail gazetowy?

[aniadda]

Ja też bym prosiła o tą książkę. Mój e-mail [e-mail]

[weteranka_0]

Witam, jestem nowa na tym forum w związku z tym mam prośbę czy ktoś
mógłby mi także przesłać tą książkę??? Mój e-mail:
[e-mail]
Z góry dziękuję!

[monika1798]

witam,jeżeli można to i ja poprosze o tę książkę mój email to
[e-mail]

[bibe08]

nasze chore dzieciństwo jest jak nowotwór z przerzutami rozsiany po całym naszym
jestestwie, terapia pozwala powydłubywać to co chore i zaleczyć wiele drobnych
ranek, uzdrowić nasze życie