POTuskomatołkowy PR :D:D:D

[ryko]

KOfani,
Bo jak to można inaczej nazwać...
no chyba, że "osiągnięcia Macho Picu Tuska, w wersji dla wykształciuchów"

Polecam uwadze komentarze internautów (szczególnie te przypominajace faktyczne
wypowiedzi Tuska i jego matołków).
==============
"Tusk namówił UE do działań ws. Gruzji"
Premier Donald Tusk namówił UE do działań w sprawie Gruzji
zobacz galerię Premier Donald Tusk namówił UE do działań w sprawie Gruzji
fot. Marcin Kaliński
Premier Donald Tusk namówił UE do działań w sprawie Gruzji

Unia Europejska niezbyt garnęła się do włączenia w sprawę konfliktu w Gruzji.
Według przewodniczącego sejmowej komisji spraw zagranicznych Krzysztofa Liska
z PO, dopiero starania premiera Donalda Tuska sprawiły, że francuski prezydent
Nicolas Sarkozy podjął bardziej zdecydowane działania.
czytaj dalej...
REKLAMA

Według Liska, w ostatnich dniach polski rząd robił bardzo dużo, aby nakłonić
przewodniczącą Unii Francję do większej aktywności w sprawie konfliktu na
Kaukazie. W "Sygnałach Dnia" w Programie Pierwszym Polskiego Radia Lisek
dodał, że wcześniej ani prezydent Sarkozy, ani szef francuskiego MSZ Bernard
Kouchner nie byli skłonni do podjęcia się mediacji.

Lisek dodał, że wyjazd polskiego prezydenta do Gruzji był potrzebny, ale miał
głównie wymiar symbolicznego poparcia. Jego zdaniem od występowania na wiecach
dla rozwiązania konfliktu w Gruzji ważniejsze jest działanie organizacji
międzynarodowych, takich jak Unia Europejska czy NATO..."

www.dziennik.pl/polityka/article223198/Tusk_namowil_UE_do_dzialan_ws_Gruzji.html

[ryko]

Hehehe,
I tak debile przyjmują do wiadomości osiągniecia Macho Picu na klatę bez
dyskusji i zastanowienia

Najlepszego

[ryko]

Oooooo, proszę jest nawet analiza tego (szerokiego) zjawiska.

Polecam ciekawy artykuł (jak zwykle) z Rzepy:
=============
....
Propaganda i perswazja

To, co w języku eleganckiej debaty nazywamy dzisiaj PR, jest tylko reklamą
polityków i ich partii. W czasach PRL, gdy reklamowano cały system, nazywaliśmy
to propagandą. Niewiele się w tej kwestii zmieniło – skrajnie stronnicza,
permanentna reklama w polityce nadal jest propagandą, także w demokratycznym
systemie. W trwałych i stabilnych demokracjach chętniej używa się terminu
„perswazja”, bo przekonywanie i popieranie idei, spraw, wartości w
pluralistycznym, konkurencyjnym świecie jest naturalne.

Jeśli rywalizują ze sobą partie polityczne w miarę równoprawne, silne,
posiadające zaplecze, własne elity i establishment oraz doświadczenie w
rządzeniu, trudniej perswazję zamienić w propagandę. Ale gdy demokracja jest
ledwie pozorem, fasadą, propaganda, czyli „celowe wywieranie wpływu na motywacje
ludzi do podjęcia przez nich działań oczekiwanych przez ośrodek propagandy”,
jest możliwa i wykonalna.

Tęsknota za dziennikarstwem

Propaganda ma się dobrze w sytuacji zbrojnych konfliktów, dzisiaj także w
mediach rosyjskich czy chińskich, i używanie eleganckich słów w rodzaju: „public
relations”, „tabloidyzacja”, „globalizacja”, „mediatyzacja” etc., bynajmniej nas
przed nią nie chroni. Zawsze można w procesie przekonywania i wychowywania
stosować kłamstwo zamiast prawdy, milczeć lub mówić półprawdę, sterować emocjami
poza świadomością odbiorców.

Drobny przykład z ostatnich dni. Na pasku jednej z informacyjnych telewizji
widzę napis: „OBWE – nie ma zgody na wysłanie do Gruzji dodatkowych
obserwatorów”. Wiem skądinąd, że informacja zgodnie z prawdą powinna brzmieć;
„OBWE – nie ma zgody Rosji na wysłanie do Gruzji dodatkowych obserwatorów”
(dodajmy, że ostatecznie Rosja zgodziła się na 20 obserwatorów). Dziennikarz,
szczególnie młody, powie, że to tylko brak profesjonalizmu, ja, nieco starsza,
będę się upierać – to manipulacja. Wierzyć, że takie błędy to „brak
profesjonalizmu”, jest dość naiwne i bardzo młodzieńcze.

To, że problem jest prawdziwy, zauważyli sami dziennikarze. W pierwszych dniach
lipca w siedzibie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich przy ul. Foksal w
Warszawie odbyła się bardzo interesująca dyskusja o tym, na ile gazety piszą to,
co dyktują im polityczni PR-owcy? Co kreuje tematy, które żyją w mediach kilka
dni, a potem ślad po nich ginie? Z pewnym zdumieniem przysłuchiwałam się licznym
i bardzo ciekawym wypowiedziom dyskutantów i panelistów, z których wynikało, że
dziennikarze praktycznie skapitulowali przed PR i w mniejszym lub większym
stopniu pogodzili się ze światem, w którym reklama zdominowała dziennikarstwo.

Mam wrażenie, że jedynie Stefan Truszczyński przypomniał kilka starych zasad
mówiących, że dziennikarstwo to informowanie, dążenie do prawdy, odkrywanie
tajemnic władzy czy zainteresowanie trudnymi społecznymi problemami. Dodał, że
od dziennikarza trzeba wymagać dociekliwości, uczciwości i odwagi. Zabrzmiało to
optymistycznie i archaicznie zarazem. Bo w nowoczesnym, postmodernistycznym
świecie zdają się obowiązywać inne reguły. Dobra współpraca dziennikarzy i
specjalistów od PR jest nieuchronna. Nie ma innego wyjścia, słyszałam ten ton w
wypowiedziach także młodych, tęskniących za prawdziwym dziennikarstwem, dyskutantów.

Przypominam więc, że ich starsi koledzy mieli swojego czasu podobne problemy.
Też tęsknili za prawdziwym dziennikarstwem, a sytuacja była dalece gorsza i
sprostanie jej wymagało sporej odwagi i determinacji. Demokracja, szczególnie
tak niedoskonała jak nasza, nie gwarantuje idealnych warunków uprawiania tego
zawodu. Mało tego, w jakimś stopniu jej (tj. demokracji) dobre funkcjonowanie
wymaga braku takich gwarancji.

To prawda, że nie jest łatwo dążyć do prawdy, gdy wytacza się ciężkie działa
przeciwko tym, którzy jej szukają (przykład książki Sławomira Cenckiewicza i
Piotra Gontarczyka o Lechu Wałęsie i ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego o
księżach wobec bezpieki). Dzisiaj wszystkie subiektywne narracje są równie
prawdziwe – wyłączywszy, rzecz jasna, autorów wymienionych powyżej.

Podobno, tak twierdzą modni i kochani przez wielu postmoderniści, „prawda nas
zniewala”, więc dochodzenie do niej jest zajęciem nie tylko jałowym, lecz, co
gorsza, niebezpiecznym – grozi fundamentalizmem.
www.rp.pl/artykul/9157,182018_PR_opaganda_w_polskiej_demokracji.html

[map4]

ryko napisał:

> KOfani,
> Bo jak to można inaczej nazwać...

A mógłbyś się jakoś odnieść do dyskusji z wątku "jak to z tarczą było i jest" ?

Nieładnie jest zarzucić tematem poczem niczym francuz ze Srebrenicy jakiś
podwinąć ogon pod siebie. To niegodne polaka-katolika-patrioty, potomka
sarmatów. Zostałeś Waść wielokrotnie już wyzwany na udeptane pole słownej
szermierki i za każdym razem wiejesz zupełnie niepomny na hańbę jaką dzięki temu
tchórzostwu na własne imię ściągasz.

Przypominam Ci o tym, bo obawiam się, że po raz trzeci (najpierw była dyskusja o
lustracji, potem o ciężarze odpowiedzialności spoczywającym na kapitanach
statków morskich i powietrznych) mogą tego odrażającego dla wiernego syna narodu
Jana Pawła II-go braku zasad moralnych ludziska na forum nie ścierpieć i znowu
rozleją się po forum słowa grube a osobistymi wycieczkami poprzetykane. Mam
nadzieję, że w trosce o wartości chrześcijańskie, których zgodnie z ustawą
przestrzegać musimy i w imię pamięci Wielkiego Papieża-Polaka dasz odpór w
dyskusji, honorem godnym polaka-katolika się unosząc, jednocześnie dając dowód
swej wzorcowej postawy moralnej.

Zostańże z Bogiem i ojcem dyrektorem w radiu jedynym,
z chrześcijańskim pozdrowieniem,
map4.