ból wyrzucamy we własnej skromnej twórczości...

[boncia1]

Ewcia mam propozycję by ten wątek był rodzajem terapii grupowej, na pewno
kazdy z nas ma jakieś hobby albo twórczość zamkniętą przed światem , wszystko
jedno w jakim przekazie czy wyrażeniu.
Możemy sie może właśnie tu bardziej zbliżyć się do siebie i poznać sie , a
przede wszystkim WYRZUCIć CAłY BóL W TYM CO NAM PRZYNOSI UKOJENIE I SPOKóJ.
Może nasze życie w swoim świecie można przedstawić wszystkim nam i tym
sposobem trochę sobie ulżyć i podbudować się że to na coś się nam przyda i
może innych podbuduje , albo gdy nie możemy wyrazić naszych koszmarów i lęków
wyrazmy to tutaj.
Nie wiem co o tym sądzisz czy nowy wątek byłby potrzebny nam wszystkim czy nie.
pozdr.

[boncia1]

Kochani!!! sorki że wyskoczyłam z tym wątkiem i widzę że ani Ewcia ani wy nie
wypowiadacie sie na ten temAt - szkoda , nie wierzę że nie macie swoich
prywatnych małych szalenstw o których można by pogawędzić , nie chcę sie sama
produkować , czekam na was
pozdro

[baska192]

Bonciu mi zawsze ulzy jak w totolotka zagram i cos trafie.I taka
jest moja radosna tworczosc.

[boncia1]

No to co obstawiałaś w tym tygodniu ile i za co? a poza tym pochwal się ile ci
się udało wygrać kiedykolwiek i jakie sa twoje ulubione liczby. i wszystko na
ten temat.
Myślę że będziesz się dzielić tym z nami co tydzień a może jak to tam jest w
lotku-częściej????
pozdrowionka
życzę kupy pieniedzy.
Jak więcej osób będzie ci kibicować to na pewno coś wygrasz i postawisz nam
piwo????? ;)

[ewax100]

Boniu -nie pisałam bo jakos nie zaglądałam ale ja nie
mam nic przeciwko :)) jesli tylko inni zechcą
cokolwiek tu napisać.Jesli chcesz to napisz coś od
siebie jakie masz hobby co niesie Ci radość i koi
ból.To piękne jesli masz coś takiego.Pozdrawiam

[boncia1]

Ok zacznę od siebie - ale zapraszam do waszych zwierzeń co wam mimo cierpienia
przynosi ulgę i radość.

Mnie udało sie po prawie pół roku rozćwiczyć nadgarstki i dłonie i " wymęczyła
dwie grafiki którym pomysł dał mi pobyt u Gochy-Biedrony w Świnoujściu!
Tam zaczęłam na brudno to szkicować w nocy gdy wszyscy spali wraz z moim mężem
-dwie postacie dzieci b. słodkich chłopca i dziewczynkę , a Biedrona mnie
zaskoczyła na podłodze, niemalże płaczącą z bólu i wściekle próbującą rysować
choć ręce drżały jak u paralityka.
Przez cały czas od przyjazdu ze Świnoujścia do domu próbowałam stawiać kreski i
uczyć się od nowa rysunku i grafiki.
Dziś mogę sie pochwalić że oba gotowe dzieła oprawiłam w paspartu i antyramy /
piknie/ i podarowałam synowi i synowej dla mojej 10-cio miesięcznej wnuczki.
Nawet w czasie pobytu w szpitalu rysowałam obie grafiki ćwicząc precyzję i
hamując nadmierne napięcie mięśni rąk, To na prawdę była rehabilitacja !! Solidna.
Te dwie grafiki dały mi nadzieję że kiedykolwiek jeszcze wrócę tez do pędzla.
Dzięki Biedrona wierzyłaś że mi sie uda i udało !
Jak zrobię zdjęcia tych grafik to wam tu w wątku pokarzę.

Życzę wam tyle samozaparcia choć u mnie to dopiero pierwszy krok po 10 letniej
przerwie ,
Robię dlej...
pozdrawiam

[gosia_biedrona]

Boniu,nie masz za co mi dziekowac bo gdybys sama nie chciala to
wyszloby inaczej ale ciesze sie ze cos ci sprawia przyjemnosc i
pomaga zapomniec o bolu tylko ja juz nie mam innych grafik i jak
przyjedziesz do mnie to co bedziesz rysowac no ale cos znajde.
A odnosnie tego watku to mi jak na razie nic nie przynosi radosci bo
jedyna radosc jaka mialam to byly spacery po lesie ale po ostatnim
wypadzie do lasu dwa tygodnie temu do dzis bardzo boli kregoslup i
niestety musze zapomniec na jakis czas o przyjemnosci.
pozdrawiam
pa

[boncia1]

obiecuje ci Biedroneczko że jak przyjade to pójdziemy na taki spacerek razem.
A co do twoich kulinarnych zdolności? Nie sprawiają ci przyjemnośc wszyscy
oblizując sie na przyrządzone przez ciebie RZEBERKA?
Przecież słyszałam że chody w neurologii masz z powodu tych rzeberek?
hi hi.
Napewno cała twoja kuchnia jest KUCHNIA ALA BIEDRONA i jest lepem dla smakoszy.
Tak trzymaj
pozdro
tęsknie za tymi rzeberkami...

[gosia_biedrona]

rozbawilas mnie i nie wiem co napisac
kurcze no zatkalo
ale dzieki

[ewax100]

Fajnie boniu że masz cos co daje Ci
radość,przyjemnośc bo gorzej jak specjalnie nie ma
nic takiego a wtedy jest bardzo żle bo to żle wpływa
na psychike człowieka prawda?zycie staje się
nieciekawe takie bezcelowe- sama to wiem.Najbardziej
się cieszę chyba z tego gdy nic mnie nie boli.Kiedys
malowałam też obrazy ale juz dawno tego nie robię choc
pamietam że może sprawic to radośc i oderwanie się od
zmartwień.Teraz jesienia przyjdzie trudny okres taki
smutny bo juz zimno.Więcej casu będziemy spedzac w
ciepłym mieszakniu niz np. na działce czy na
powietrzu.Pozdrawiam

[boncia1]

Ewuniu ale w jesieni czy zimą można też robić wiele rzeczy które pozwolą choć na
chwilę oderwać sie od choroby i bólu.
Gdy na działeczce zrobiłaś wszystko to może wróć do malowania / tak żeby nikt
nie widział / tak dla siebie - to naprawdę wciąga i daje pozytywne efekty i
zmiany w psychice.
Myśląc jak masz to robić i jaką techniką i w ogóle jak się do tego zabrać i co z
tego wyjdzie nie myśl o tym że to będzie dzieło sztuki- ważne że przez ten cały
czas zapomina sie o chorobie. Owszem czasem przeszkadza ból rąk i ramion ale
wiem po sobie że można si.ę przełamać.
Ewcia napisz co ci sprawia przyjemność w długie jesienno- zimowe dni?
cokolwiek bz to nie bzo warto o tzm si y nami podyieli
poydr.

[boncia1]

Baska192 jak tam z twoim totolotkiem? Co słychać , czy coś wygrałaś? Napisz nam
też jak grasz w jakim systemie. Może tez spróbujemy
pozdr

do Myalgan

[boncia1]

Aniu zrobiłas już wszystko na działce? Bo chyba z tego co pisałaś jesteś b.
mocno związana z dziełeczką. Miałabym do ciebie masę pytań w związku z różnymi
uprawami.
Podziel się z nami czy tam jak pracujesz to odpoczywasz i czy udaje ci sie
zapomnieć o bólu?
pozdrowionka

[myalgan]

boncia kochana
dzialka jest moja jedyna odskocznia od bolu i codziennych zmagan z
choroba
jeszcze ciezko sie zebrac zeby tam dotrzec
jeszcze musze troche poczekac
ale docieram tam na rowerku i nie musze sie juz pokladac na
tapczaniku dreptam caly czas jaki spedzam czas na ogrodzie a i cos
zrobie skubne pograbie pozamiatam i jakos leci powolutku
a teraz jest taki wspanialy okres do pracy slonko swieci a nie jest
goraco to i pracowac sie chce
co do pytan zwiazanych z jaka kolwiek uprawa to watpie czy wiem cos
wiecej od ciebie
szczegolnie jak patrze na zdjecie z toba i ta dynia chyba 60kg
mi to tylko fajnie trawa rosnie i tez nie bo mech ja zarasta
urosly mi 3 marchewki grubosci olowka dwie naciowe pietruszki i
troche fasoli ktora zezarly slimaki
zebralam kilka jablek ktore samodzielnie urosly bez opryskow
malinek troszke zjadlam jakies kilo na 50 krzaczkow
aroni bylo kilo moze dwa
winogrona 10 kilogramow dokladnie bo wazone na wino
to wszystko czym moge sie pochwalic
jednak dzialke kocham i zawsze bede na nia ciagnac jesli tylko sily
i zdrowko dopisza
aaaa zapomnialam teraz dabki kwitna nawet dosc duzo i to wszystko
pozdrawiam
milego dnia

[boncia1]

jak czytam to co piszesz o działce - to widzę że na prawdę to lubisz co robisz
to świetnie . A u mnie ta dynia wyrosła sama bez oprysków czy nawożeń - chyba w
nagrodę za same chęci .
A u ciebie na działeczce na pewno piękna jesień i gratulacje z zbiory i chęci.
A co proponujesz na zimne i ciemne wieczory jesienno zimowe?
na pewno masz jakąś swoją receptę by nie " zszarzeć " RAZEM Z DESZCZAMI MGłAMI I
ZIMNEM?
póki jeszcze jest babie lato to działaj....
pozdr

[myalgan]

dzialke uwielbiam
co do dlugich zimowych wieczorow to nic nie planuje konkretnego bo
jak siebie znam to nic mi sie nie bedzie chcialo a jak cos do glowy
walnie to poprostu robie to bez planowania
chociaz zostawilam sobie kilka prac wlasnie na zime
to tak
poki w piwnicy sa potrzebne(materialy zebrane)
malowanie sufitow w lazience i kuchni(jesli nozki zechca stac na
drabine)
umyc kasetony plastiki w pokoju
i przedpokoju
przydalo by sie potapetowac maly pokoj
(zobaczymy)
znajac moje tepo prac to powinno wystarczyc gdzies do lutego
potem bede czekac na slonko i ciepla pogode zeby wyruszyc na dzialke
czytanie robienie na drutkazh odpadaja nie mam cierpliwosci do
skladania literek a i tak nie bede pamietac co czytalam to na
cholere bede wzrok meczyc
nauczylam sie tez nudzic w tej chorobie to reszte czasu spedze na
odpoczynku i nudzie
a i przeciez nasze forum bedzie chyba aktywniejsze zimowa pora to
pobeblam wam tutaj i zleci czas jak ta lala
pozdrawiam

[mayka00]

Od dłuzszego czasu zastanawiam sie o czym moglabym napisac w tym
wątku...wprawdzie cos tam dziergam....ale czy to jest twórczośc?No w
kazdym razie jest to taka moja mala przyjemnośc.Mam juz na koncie
pare bluzeczek i serwetek.
Często chodzi mi po glowie mysl,że moze sprobowałabym cos namalowac
ale nie mam pojecia jak sie do tego zabrać.Chyba na poczataek
musialabym cos poczytac na ten temat.Pewnie kiedys sie za to
zabiorę...albo i nie:))).Poza tym duzo czytam .Nie jest to
literatura wysokich lotów.Bardzo lubie dobrą sensacje.Uwielbiam
Johna Grishama i Stevena Kinga("Zielona Mila"to moja ulubiona
ksiazka tego autora).No ale wystarczy:))) chyba sie rozpisałam:))

[myalgan]

mayka00 napisała:

> Od dłuzszego czasu zastanawiam sie o czym moglabym napisac w tym
> wątku...wprawdzie cos tam dziergam....ale czy to jest twórczośc?No
w
> kazdym razie jest to taka moja mala przyjemnośc.Mam juz na koncie
> pare bluzeczek i serwetek.

=====================================================================
wydaje mi sie ze kazda zecz zrobiona naszymi rencami to tworczosc
a zrobic cweterek czy bluzeczke to sztuka
=====================================================================
> Często chodzi mi po glowie mysl,że moze sprobowałabym cos
namalowac
> ale nie mam pojecia jak sie do tego zabrać.Chyba na poczataek
> musialabym cos poczytac na ten temat.Pewnie kiedys sie za to
> zabiorę...albo i nie:)
=====================================================================
jak juz przyjdzie ci chec do malowania to nie bedzie problemu jak
sie za to zabrac to przychodzi samo z siebie
malowalam kiedys kwiatuszki na plutnie ale mi przeszo i wogole nie
mam checi do malowania(ta choroba to mnie troche przyciszyla)
jeszcze nie tak dawno robilam obrazy z czarnej skory teraz na wisne
zdjelam ze sciany bo przestaly byc modne
robilam dzewka szczescia z kolorowych kamykow (byly z korali
kupowanych na targu)i zlotych drucikow osadzone na wiekrzym kamieniu
super byly zrobilam chyba z 50 i sama zostalam bez jednego dziela bo
wszystkie rozdalam ludziom na szczescie
a moglam jedno zostawic moze dzis moje zycie bylo by inne no ale ..
an
====================================================================

[gosia_biedrona]

Gosiu ,widzisz a ja mam problem aby ktos zrobil mojej corce sweter
na drutach ale widze ze znalazlam hihihi no dobra nie bede cie
wykorzystywac
ja oprocz spacerow po lesie to uwielbialam wycieczki rowerowe takie
po 60-70 kilometrow dziennie no a teraz moge zapomniec bo kregoslup
nie daje rady ale mam nadzieje ze jeszcze wroce do tych nasz
wspolnych wycieczek bo moja corka ma czasami ochote aby jechac
rowrami do Miedzyzdroji na lody a jedzie sie super bo przez las i
jest to tylko 20 kliometrow
starczy tych pisanych przyjemnosci bo o naszych wyprawach rowerowych
moge pisac i pisac
pozdrawiam
pa

[mayka00]

Gosiu....jestem pewna,ze bedziesz jeszcze szalała na
rowerze....jeszcze tylko troszke cierpliwosci:)))
Hi hi...napisałam,ze cos tam dziergam ale nie napisałam czy
dobrze...nie przypuszczam,ze córcia chciała chodzic w sweterku
wydzierganym przeze mnie:)))

[boncia1]

Mayka spróbuj z tym sweterkiem jak ja - jak sie uda to ok a jak nie to swiat sie
nie zawali. Ale na pewno robisz to dobrze bo z sercem.Dziergaj, dziergaj.
Ćwiczenie czyni mistrza!!
pozdr.

[boncia1]

Gocha pisz o tych wyprawach rowerowych - chcemy tego poczytać . A co do sweterka
dla małej to w drodze rehabilitacji mągę spróbować podziergać . To że będzie to
dla córki mojej Biedroneczki to mnie może bedzie mobilizowało i zobaczymy
najwyżej nie dam rady . ale spróbować mogę. Powiedz tylko jaki ma wzrost i jakie
wzory lubi i co chcesz dla niej zrobić i jaie kolory lubi. Potrzebna jest też
informacja z jakiej wełny ma to być . acha i wymiar od ramienia
dokąd? jaki długi? No i długość rękawów.
Ja tylko tak próbuję sie sama mobilizować, A to może być dobry bodziec.
Acha Ty to masz jeszcze jeden dar!!! Rozweselania ludzi i twoje ciepło które od
ciebie bije!!!
pozdr

[gosia_biedrona]

Gosiu....jestem pewna,ze bedziesz jeszcze szalała na
rowerze....jeszcze tylko troszke cierpliwosci:)))
Hi hi...napisałam,ze cos tam dziergam ale nie napisałam czy
dobrze...nie przypuszczam,ze córcia chciała chodzic w sweterku
wydzierganym przeze mnie:)))
=================
Gosiu ja nie widze problemu a moja corka lubi w roznych rzeczach
chodzic,nizej podam rozmiary.
=====================================================================

boncia1 napisała:

> Gocha pisz o tych wyprawach rowerowych - chcemy tego poczytać . A
co do sweterk
> a
> dla małej to w drodze rehabilitacji mągę spróbować podziergać . To
że będzie to
> dla córki mojej Biedroneczki to mnie może bedzie mobilizowało i
zobaczymy
> najwyżej nie dam rady . ale spróbować mogę. Powiedz tylko jaki ma
wzrost i jaki
> e
> wzory lubi i co chcesz dla niej zrobić i jaie kolory lubi.
Potrzebna jest też
> informacja z jakiej wełny ma to być . acha i wymiar od ramienia
> dokąd? jaki długi? No i długość rękawów.
> Ja tylko tak próbuję sie sama mobilizować, A to może być dobry
bodziec.
> Acha Ty to masz jeszcze jeden dar!!! Rozweselania ludzi i twoje
ciepło które od
> ciebie bije!!!
> pozdr
=======================
Bonciu a czym ja tak cie rozweselilam hm???
a wiec rozmiary mojej corki jak ja zmierzylam to wzrost ma 138 cm a
ubranie kupuje jej na 152cm,dlugosc rekawa 45cm ale mysle ze 50cm
bedzie lepsze bo on lubi podwijac rekawy,dlugosc od pacy do pasa ma
40cm ale ja bym chciala dlyzszy swetek taki za tylek i dlugosc wtedy
wyniesie 70cm no a teraz bedzie wiadomo ze moja corcia lubi slodycze
bo w pasie ma 75cm.kolor obojetny i wzork nie musi byc a jak moge
jeszcze cos dozycic to sweterk chcialabym aby byl prosty rozpinany z
paskiem w pasie.oj wiem ze mam wymaganie ale skoro dwie dziewczyny
beda go robic to sie podziela praca hihihihi
sluchajcie podalam wam wymiary ale nie zmuszam do niczego i jak wam
sie bedzie nudzic w zimowe wieczory i nie bedziecie wiedzialy co
zrobic z czasem to mozecie sobie dziergac a ja bede bardzo
wdzieczna. a o wycieczkach napisze kiedy indziej bo cos sie
rozpisalam.
pozdrawiam
pa

[mayka00]

Aniu...to zrób sobie jeszcze jedno takie drzewko...specjanie dla
siebie:))...a wogóle to zycze Ci szcześcia naewt bez drzewka:))))

[myalgan]

mayka00 napisała:

> Aniu...to zrób sobie jeszcze jedno takie drzewko...specjanie dla
> siebie:))...a wogóle to zycze Ci szcześcia naewt bez drzewka:))))
=====================================================================
dzieki
chyba mam jednak szczescie zyje i narazie mam sie dobrze a ze boli
no coz chba tak musi byc
milego dnia
an

[boncia1]

Aniu mam pomysł . Wyślę ci koraliczki albo małe kolorowe kamyczki i zrób takie
drzewo szczęśliwej Myalgan! hi hi
pozdr.

[boncia1]

Myalgan co ja sie dowiaduję !!! To ty artycha jesteś tylko troche uspiona
chorubskiem . To świetne rzeczy które robiłaś i potrafiłaś wymyślić a przede
wszystkim zrobić swoimi łapkami. Mi sie zdaje że twórczość siedzi w każdej z nas
,tylko odzywa się znienacka w w chwilach gdy całkiem sie tego nie spodziewamy.
Ja zaczełam b, aktywnie pisać poezje dopiero w cierpieniu fizycznym i psychiczny i
w tedy gdy pracować ręcznie juz nie mogłam.
I piszę gdy najbardziej boli i ruszać sie nie moge. Tylko trochę wstyd tu na
forum tych moich wypocin prezentować .
Zdaje sie że masz wiele możliwośći wyrazu swoich aktualnych uczuć - to świetnie
że mamy taka odskocznię
pozdr.

[myalgan]

boncia napisala.
> Ja zaczełam b, aktywnie pisać poezje dopiero w cierpieniu
fizycznym i psychiczn
> y i
> w tedy gdy pracować ręcznie juz nie mogłam.
> I piszę gdy najbardziej boli i ruszać sie nie moge. Tylko trochę
wstyd tu na
> forum tych moich wypocin prezentować .
=====================================================================
przypuszczam ze to nie sa jednak wypociny tylko glebokie twoje
przezycia i doswiadczenia chetnie poczytam jak piszesz
napewno jeszcze wiecej sie dowiemy o tobie i twoim zyciu
jesli mozesz to prosze pisz
=====================================================================
pozdrawiam
an

[boncia1]

Nie wiem dla czego to robie ale no cóz - sama tego chciałam
czasami wiersze wyrazają wiecej niż normalne słowa. Może i wy czasami tak sie
czujecie?


Emocje krzyczą zabij !
Emocje krzyczą zrań !
Emocje krzyczą zapomnij !
W złości jak kierat
Ranisz bliskie ci istoty
Może nie rozumiejące twego bólu
Może nie rozumiejące twego strachu
W nienawiści spalasz siebie
I wszystko, co ci drogie kiedyś było
Ja wiem, że się boisz
Ja wiem, że ci trudno
Wiem, że nie tak miało być
Nie taki świat jest dla ciebie
Jesteś dumna i już nie pamiętasz
Jak to jest ze strachu wtulić się?
W kochane ,bliskie ci ramiona
Odpychasz, bo się boisz
Zamknięte koło bólu rani wszystkich
Którzy trwają przy tobie?
Na dobre i złe
Zamknięta w kuli strachu
Bijesz na oślep kopiesz i gryziesz
Ze strachu
Z lęku o swoje ja
Kula Strachu i niemocy jest tylko w tobie
Weź Go za rękę i pozwól mu się wyprowadzić
Szkoda czasu by nie kochać
Jest go tak mało…..
Za mało na nienawiść….

pozdr

[mayka00]

Boncia...czytam Twoj wiersz i czuje sie tak jakbym sama go
napisała,gdybym oczywiscie potrafiła...nie dotyczy to wprawdzie
nienawisci...ale strachu i bólu jak najbardziej i oczywiscie
niemocy.Gratuluję Ci umiejetnosci wyrazania uczuć...i jednoczesnie
zazroszczę:)))
Przypadkowo odkrylam Twoja wizytówkę...jestes piekna kobietą:)))

[boncia1]

No z tym " piekną kobietatą" bez przesady!
połowy włosów juz nie mam i mam problemy z zębami no i makijaż też swoje robi.
Każda z nas jest na pewno piekna mimo cierpienia i choroby . Nasze twarze są
zwierciadłem duszy i przeżytych uczuć i tych dobrych i tych złych. ale są
naszym" dowodem osobistym".
Jeszcze rok temu miałam takie opory co do swojego wygladu że w lustro nie mogłam
patrzec. I przekonałam sie że to tylko sfera psychiki.Teraz już sie nie wstyzde
-zapracowałam sobie na moja twarz całe życie i nie mam czego sie krepowac.
Widzisz co do wierszy to jest moj sposób rozmowy z soba z ludzmi z Bogiem i w
ogóle moja folozofia-bo ja nie potrafie sie wyrazac mowa. Jestem bardzo
skrepowana jak mam z kims rozmawiać i sie zamykam , zacinam, jakam i uciekam " w
głąb siebie". Bywały przypadki że jak puszczało zahamowanie to miałam potok słów
i chciałam b. szybko nadrobic co chciałam powiedzieć i wtedy najczęściej
zdarzały sie ataki padaczki.
A tak w wierszach moge mówić co myslę .
Jak pozwolisz jeszcze jeden wiersz o cierpieniu - ale według mnie to jest " moja
fibromialgia" w tym wierszu , kraina łagodności którą pokonuję ból, Już chyba go
kiedys prezentowałam , ale to tam - lubie go.

Kraina łagodności / 2006 r./

Ból zawładnął ciałem bezbronnym
I zwijam się w embrion,uciekam myślami
Do białych pachnących, sadów wiśniowych
Cicho i nieruchomo czekam
Odpływam
Do ostatniego bastionu walki z komórkami
Myśl i świadomość już nie boli
Uciekam w czar podświadomości
W inny wymiar mojego istnienia
Zasypiam myśląc o ciepłych skarpetach
Grzejąc obolałe stopy jakby w ciepłym piasku
Marzeniami płynę do tropikalnej plaży
I czuję masaż łagodny leniwych fal gorącego Adriatyku
Ciepły termofor zmienia się obficie
W letnie promienie słońca gorącego
Pieszcząc mnie po brzuchu Z miłością cierpliwie
Kołysze mnie do snu i ból mi zabiera
Przenosi w dawne miejsca
Tak niegdyś kochane
I płynie ze mną w krainę spokoju
I snu daje kołdrę ciepłą i bezpieczną
I myśli różowe przenosi
I leżę cicho z włosami w kokonie
I czuję zapach rumiankowej bieli
Polnych dywanów kwiecistej łąki
Rozrzucone jak gęste niegdyś włosy
Od nowa chłoną zapach balsamu natury
do ostatniego pukla przesiąkają , by przywrócić wiarę
Że odrosną kiedyś jak trawa co roku
Zielenią się cieszy jestestwo moje
unosi się lekko
Ponad łożem sypialni,obolałym ciałem
W wymiar wspomnień i chwil bez uczucia smutku
bezradności w walce z komórkami chorymi
Myśli już nie bolą
Zmieniając każdą chwilę cenną
W tańczące tęczą światełka
Na horyzoncie snu głębokiego
W chwili malutkiej jak angstrem
Odbywam podróż na bezludne wyspy
Wiecznej młodości
Wiecznego życia
Huśtając się na lianach jak beztroskie małpy
Między drzewami dotykając nieba
Wolna jak niebieski ptak
Odfruwam w przestrzeń ciszy
Nie czując już nic prócz lekkiego spadania
W dół głębokiego ciepłego snu
W krainę bezgranicznej łagodności

pozdrawiam

[boncia1]

Maju!
"Zielona Mila " to tez moja ulubiona książka ,A co do dziergania to jeszcze do
niedawna b. durzo robiłam na drutach i szydełku koronki / wstawki do swetrów i
sukienek/ ale dziś rece nie potrafia utrzymać drutów i tkaniny , ale jak chcesz
wyśle ci troche świetnych wzorów nie tylko swetrów ale też innych prac druciano
szydełkowych . Zwłaszcza na długie mokre wieczory. Ja dostała w prezencie
maszynę dziewiarska 2- płytówkę ale nie mam instrukcji jak ją poskładać a
pracować na maszynie umiem tylko na 1- płytówce , ale mam nadzieję że instrukcje
gdzies zdobędę , a może ktoś z was potrafi to robić lub ma taką instrukcję .
Cała przyjemność w takiej maszynie to to że można robić dżersej maszynowo
równiutko /np. sukienki / z cieniutkiej bawełny a potem szydełkiem robić piękną
koronkę u dołu i na rękawach . Ale na razie mogę sobie pomarzyć bo łapy jeszcze
bolą i nie są tak mocne.
Jeżeli chcesz trochę wzorów to ci wyślę do skopiowania.
pozdr.

[boncia1]

Aniu ty to jestes pracuś! Fajnie że możesz sobie sama pomalować wyremontować i
takie tak męskie sprawy - ja kąletnie do tego sie nie nadaję.
przyslesz nam na forum chyba zdiecia twoich nowych scian ? a może jeszcze jakieś
nowe prace wykonane zimą?
podziwiam cie za samozaparcie, fachowość i umiejetności .
Wracając do starego tematu z płykami -dalej potrzebujesz?
pozdr

[jolac171]

Jak już tak piszemy o zamiłowaniach , to i ja swoje dodam. Tak się
składa,że tez uwielbiam roboty w ogrodzie, to jest moja odskocznia,
moje zapomnienie i wypoczynek psychiczny. Kocham też książki, takie
współczesne obyczajowe. Ostatnio czytam świetna ksiązkę taką z
humorem i lekką w treści 'Jestem nudziarą". Gram również w totolotka
z racji swojej pracy ale wyniki ostatnio mierne.Na drutach kiedyś
robiłam swetry , ciekawostka_ mój mąż jeszcze jako nie mąż robił ze
mną na drutach proste oczka , a ja kończyłam mieliśmy przy tym czas
pogadać i dłuzej pobyć ze soba. W małżeństwie troche porobiliśmy na
drutach ale nie tyle, bo zmieniły sie relacje i doszła proza
życia.Teraz to już w ogóle nie ma mowy o utrzymaniu dłużej drutów w
dłoniach.Uwielbiam wszelkie rękodzieło, malarstwo, rzeżbiarstwo, czy
choćby rysunek ale talentu sama nie mam, podziwiam innych za takie
umiejętności. Myślę.że sa oni bogatsi od innych ludzi, gdyż maja dar
stworzenia czegoś własnego, indywidualnego, niepowtarzalnego.
Kiedyś w młodości trochę śpiewałam w
różnych zespołach, a mój mąż grał na gitarze i tyeraz czasem on
wyciągnie stare pudło a ja mu podśpiewuję. Dzieci sie śmieja, bo my
uprawiamy stare kawałki ale niektóre nawet im się podobają. Jak
jestem szczęśliwa lub tylko spokojna to sobie podśpiwuję i wtedy
wiadomo,że jest ok!W chwilach smutku nie potrafię śpiewać nawet mi
nie przychodzi to do głowy.

[boncia1]

ale sie rozpędziłam!!!
ale dla ciebie tez cos mam - bo jesteś ogrodnikiem? prawda?
coś na wesoło tym razem .
pozdrawiam
miłego dnia

Lato rozłożyło dywan
Zielonych pastwisk i łąk
Rozpuściło warkocze
Zaoranej miedzy
I usiadło na płocie
Świergotem dając ton
Co tam w trawie piszczy
I gdzie co siedzi
W przydomowym ogrodzie
Wino poplątało daty
I czepia się wszystkiego
Że taka pogoda
A strachowi na wróble
Słoma wyszła z butów
Stara myśląc
Że jest już taka moda
Rozsierdziły się sroki
Na słoty i deszcze
I krzykiem zdobywały
Co z ziemi wylazło
Tylko groszek wytrwale
Rósł w zieleni jeszcze
Nie przejmował się
I tył
I pęczniał nareszcie
Wnet po polu
Rozeszła się fama i ploty
Że lato bez słońca
Nie przyniesie plonów
Pomidory ze strachu
Odeszły za płoty
I ogórki
Gdy lato zimne bez pardonu
Tryumfalny groszek
Tysiące kuleczek
Porozrzucał po łące
Grubiutki i dumny
Zieloną słodyczą
Pękatych swych beczek
Na złość innym
Nie dał zamknąć się
do trumny
Groszkowo i słodko
W błogiej zieleni
Rozrósł się w potęgę
W deszczowym lecie
Tocząc swe kuleczki
Po całej ziemi
I nie wierzył
Że został sam na świecie

[myalgan]

boncia1 napisała:

> Aniu ty to jestes pracuś! Fajnie że możesz sobie sama pomalować
wyremontować i
> takie tak męskie sprawy - ja kąletnie do tego sie nie nadaję.
> przyslesz nam na forum chyba zdiecia twoich nowych scian ? a może
jeszcze jakie
> ś
> nowe prace wykonane zimą?
> podziwiam cie za samozaparcie, fachowość i umiejetności .
> Wracając do starego tematu z płykami -dalej potrzebujesz?
> pozdr
>
=====================================================================
dzieki
dzieki
za to nigdy nie zdziergalam nawet szalika
mam do tego dwie lewe rece
nikt nie potrafil mankuta nauczyc trzymac druty a mi osobiscie chyba
sie nie chcialo a wogole to nie mam cierpliwosci robic takich
malutkich oczek
zeby zobaczyc efekty trzeba dziergac i dziergac
wiem wspaniale uczucie ogladac swoje dzielo ale to nie dlamnie
boncia co do plytek mam mam zaklepane na wisne do odbioru oj bedzie
roboty coniemiara juz sie ciesze
pozdrawiam

an

[baska192]

No prosze jak sie ten watek rozrosl.U mnie znow same pudla.

[boncia1]

baska192
Co to znaczy " U mnie znów same pudła"?
pozdrawiam

[boncia1]

Myalgan znalazłam coś dla ciebie!
a może tez wszystkich którzy kochaja koty!

Bałamot

Na krawędzi nocy i dnia
Cichy szelest
Małych łapek
Powoli i delikatnie
Pnie się po sypialnym łożu
Pokonując góry i doliny pościeli
Wędruje do góry poduszek
By sprawdzić
Gdzie jestem po długiej nocnej rozłące
Bezszelestnie bada mą twarz
Miękkimi,
Ciepłymi łapkami
I mokry różowy nosek
Strąca resztki snu z moich powiek
Niepewnie zatrzymuje się
I czeka
Przytupując niecierpliwie łapkami
Szarpie na przemian poszwę
I patrzy na mnie jak dziecko
Budzi mnie
Otwieram powieki
Wlepione we mnie wielkie szare oczy
Czekają na mój znak
Mrugnięcia i uśmiechu
I nagle wybuch wulkanu
Zwierzęcej miłości
Rozsypuje po całej sypialni
Pięćdziesiąt deko
Kociego burczenia i mruczenia
- Będę cię gryzł z miłości po rękach!

Ulubione zajęcia

[ewax100]

No cóż nie mam za wiele tych ulubionych ale bardzo
lubię zajmować się np. kwiatami w mieszkaniu.Lubię
obserwować jak kwiaty pieknie rosną i kwitną.Staram
się ciagle zdowbywać jakies nowe szczepki bo takie
dają najwiecej zadowolenia jak się przyjmą i
rosną.Lubię mieć coraz to nowsze ładne doniczki -teraz
sa takie kolorowe.Kiedyś nie lubiłam działki i nigdy
nie rozumialam mojej mamy jak mowila że tam
wypoczywa.Nie tak dawno sama dopiero teraz zaczynam
tego doswiadczać i zrozumiałam mamę że przebywanie na
powietrzu wsród zieleni pozwala się tak
wyłączyć,zrelaksować,zapewnia spokój i
wypoczynek.Zdobywam coraz to nowe gatunki kwiatów i
cieszę sie jak one rosną.Zauwazyłam że tam
wypoczywam ,odrywam się jakby od kłopotów jestem jakby
w innym swiecie.Wielką przyjemnośc sprawia mi też
pobyt nad morzem.To powietrze,szum morza,słońce
człowieka zupełnie odrywa od rzeczywistości tak koi
nerwy.
To prawda że całe życie w bólach uniemozliwił zbyt
wielkie zróznicowanie tych
zainteresowań,przyjemności i ciagle czuje ich
niedosyt.Ileż to godzin,dni,tygodni
trzeba było przeleżeć skulonym w bólach.Same wiecie że
wtedy nic człowieka nie umie pocieszyć.
Lubię też mieć w domu porządek,ciagle coś staram się
zmienić,odnowić w miarę mozliwości.Lubię coś dokupić
nowego.Dla lepszego samopoczucia często sobie lubię
pochodzic po sklepach,targu a jak spotkam coś
ciekawego to humor mi sie poprawia:)) gdy mogę to
kupić chocby był to zwykły drobiazg.Dobrze że na ogól
jestem wybredna i musi mi cos faktycznie wpaść w oko.
Pozdrawiam

[baska192]

Bonciu pudla to zle trafienia.

[ewax100]

Powiedzcie jesli oczywiście możecie coś o swoim
chrakterze o wartościach jakie w życiu cenicie.Jak
myślicie niektórzy mówią że fibromialgia i bóle mają
coś wspólnego z charakterem człowieka,jego np.
nadwrażliwością.
Zacznę może od siebie bo jestem niestety osobą
nadwrażliwą,zbyt uczuciową co nieraz utrudnia życie.
Bardzo przywiązuję się do ludzi do zwierząt a nawet do
rzeczy i wtedy jak czegoś lub kogoś zabraknie to
przeżywam to do bólu i to własnie utrudnia życie.
Cenię w człowieku takie wartości jak
życzliwość,serdeczność,szczerość ale taką żeby komuś
nie sprawić przykrości,wrażliwość na cierpienie
drugiego.Nie znoszę obłudy,zakłamania,chamstwa i
samotności.Pozdrawiam

[boncia1]

Ewax100 napisała :
"...Zacznę może od siebie bo jestem niestety osobą
nadwrażliwą,zbyt uczuciową co nieraz utrudnia życie.
Bardzo przywiązuję się do ludzi do zwierząt a nawet do
rzeczy i wtedy jak czegoś lub kogoś zabraknie to
przeżywam to do bólu i to własnie utrudnia życie.
Cenię w człowieku takie wartości jak
życzliwość,serdeczność,szczerość ale taką żeby komuś
nie sprawić przykrości,wrażliwość na cierpienie
drugiego.Nie znoszę obłudy,zakłamania,chamstwa ....."
właśnie mam takie usposobienie, a do tego estetka i artystka i czasami mi trudno
zejść z obłoków i pogodzić się z rzeczywistością no i czasem twardo ląduje na
ziemi .Kocha zwierzęta mam 2 psy i kota, kwiaty ogród i ludzi / mimo wszystko/
pozdr

[gosia_biedrona]

a ja jestem wredna malpa ktora cie Bonciu przegoni po promenadzie i
lesie hihihi a tak to jestem no taka sobie czyli sama nie wiem bo
lubie ludzi a szczegolnie im pomagac,uwielbiam przyrode,komary tez,a
no i lubie i to bardzo zartowac i sie smiac duzo smiac czego i wam
zycze

[boncia1]

W takim dniu jak dzis nie potrafie o niczym innym myśleć tylko o moim Ojcu który
był dla mnie Tata i Mamą.Gdy odszedł zostałam sierotą mimo że mam jeszcze żyjącą
mamę.
Jestem z urody i charakteru dokładnie jak On i wszystkie Jego zalety i wady
odziedziczyłam i tez lepiej sie wypowiadam wierszem niż rozmową.
Od dwóch lat dopiero teraz byłam na Jego grobie i juz zaakceptowałam że odszedł
choc myślałam że nie pogodze sie z tym w ogóle.Musiałam sie z tym z Wami
podzielić właśnie dziś i mimo mojego dorosłego wieku tęsknię za NIM ogromnie jak
dziecko.
w ciszy i zadumie - pozdrawiam.
wyśle za chwilę moje " pożegnanie"z Nim
____________________________________________________________

[boncia1]

Chwila / ojcu-pożegnanie / 2005/
Nie zamykajcie jeszcze wieka
Jeszcze nie czas gasić w zagłówku latarnie białe
Niech policzę Twoje wszystkie włosy srebrne
Jak noce i dnie Twego życia ukochane
Jak niegdyś gdy Byłeś mi wszystkim
Najdroższym na świecie
Jak niegdyś wsparciem
Sercem Splecionym jak winorośl dzika
Z moim życiem młodym ,jak jedno serca bicie
Nie zamykajcie jeszcze drzwi od drogi ostatniej
Nie gaście jeszcze świateł nim nie policzę
Wszystkich zmarszczek Twoich Schowanych na Twarzy
Trosk i żalów cielesnych
Których Twa dusza zrozumieć nie może
Skromna jak anielskie skrzydła
Czysta Nie dla świata stworzona
Wyrywa się ciągle w wolne przestworza
Nie zamykajcie jeszcze drzwi od drogi ostatniej
Nim zdążę jeszcze popatrzeć na Ciebie
Z Miłością,Wiarą,Nadzieją
Że pamiętać,znaczy kochać nieśmiertelnie
Mocniej niż siebie
I nie zapomnieć Twych mądrych oczu
Które mówiły że musisz już iść
Jutro-Gdzie już czekają na ciebie anieli
W rozdzwonionym niebie z weselem
Nie zamykajcie jeszcze ciężkiego wieka
Jeszcze nie czas gasić w zagłówku latarnie białe
Nim zamknę Twą postać w pamięć dożywotnią
Niech mi nie będzie zapomnieć Śmiechów
Słów i ciepła ojcowskiej miłości
I ostatnie chwile z Tobą-Zatrzymać
Chciałabym oszukać czas
By nabrały mocy słowa perłą mówione
Tak drogie jak Twe-moim serca biciem
Nie zamykajcie jeszcze wieka ciężkiego
Jeszcze nie czas gasić w zagłówku latarnie białe
Bo Jesteś teraz tak kruchy,bezbronny dla świata
Lecz wielkim płomieniem
Nad moim życiem tu na ziemi będziesz
Nigdy nie zgaśniesz w domu moim
Będziesz życiem Twym dziedzictwem
Gdy będziemy razem z Tobą do końca świata...
Choć umilkły już Twoje słowa wierszami pisane...

[jolanta534]

Boniu mój Tata nie żyje już od 22,5 roku ale z Siostrą kochałyśmy
Go też strasznie i teraz płaczę czytając ten piękny wiersz i choc
Mamę tez kocham,to tak jak u Ciebie Tata był dla nas ojcem i
matką,Mama chorowała na depresję.Pozdrawiam ciepło Jola.Teraz moja
Mama ma 80 lat,jest na lekach nowej generacji,ale w latach 70
przezywalismy horror :(

[boncia1-1]

Ewcia pisałaś że nie znosisz samotności ?
Zrobiłam dziś odkrycie na Naszej Klasie że ty masz zacięcie malarskie i jako "
były rzemieślnik malarstwa" moge ci powiedziec że masz na prawdę bardzo dobre
podejscie do tematu i koloru. Zazdroszczę ci tego , bo ja choć tak dużo
malowałam - lecz moło kiedy mogłam sie tak śmiało wypowiedzieć w kolorze .
zazdroszczę ci szczerości i patrzenia na świat , bo kto tak maluje jako czysty
amator bez szkoły to znaczy że jeszcze wszystkiego nie powiedział w życiu i
widze że u ciebie przyszedł chyba czas nawet w tej chorobie by pokonać siebie
samą i swą niemoc właśnie malarstwem . Cenie ludzi którzy sa szczerzy w tym co
robia , a u cie bie w twoich obrazach nie ma nic zakłamania i fałszu - to widać
. Tak malując nigdy nie będziesz samotna!!!Bedą ci towarzyszyć kolory , chwile
zamknięte na lótnie i radość z twego tworzenia.
Na prawde ci zazdroszczę , bo ja nie moge odzyskać " weny " przez chorobe i nie
mam tej śwezości i pogody z tworzenia jak ty choć mam wykształcenie plastyczne-
nie potrafie, to chylę czoła przed twoja twórczoscia
pozdrawiam

[boncia1]

No i co z twoimi lotkami czy toto lotkami? jak ci idzie ? a może są same pudła i
dla tego nie piszesz?
pozdr.

[boncia1]

Zazdroszczę ci tego domowego poukładania. I zamiłowania do dzczegułów. A przede
wszystkim do kwiatów- to bardzo wdzieczne zajęcie, zwłaszcza gdy one
"odpowiadaja ci tym samym " prawda?
To taka intymna rozmowa między toba a kwiatem i czujesz że sie rozumiecie? tak?
Dlaczego pytam bo mam cos podobnego i znajomi i rodzina oddaja mi kwiaty chore
albo nie chciane a one nagle wybujaja albo zakwitają mi i inii są zdziwieni bo
myśleli że te gatunki nie kwitną. A co do doniczek fajnie że masz zamiłowanie do
ładnych to cieszy oko i nasze pupilki w ładnym " ubranku " lepiej wyglądają
tak trzymaj
pozdr.

[myalgan]

czy to zle ze ja juz nie potrafie plakac
czy wszystkie lzy juz wylalam
nawet nie wiem jak sie placze
ogolny smutek jest straszny ale tylko dusi i nie pozwala normalnie
oddychac ale lezki nie uchodza bardzo mi z tym zle
czy wyplakalam je w czasie choroby
czy zaplacze jeszcze za bliskimi ktorzy odeszli i nad tymi ktorzu
cierpia bardziej niz ja
czy lepszy jest placz czy ciezkie wewnetrzne cierpienie ktore
przychodzi kilka razy w ciagu dnia zwala z nog kaze isc spac i
cierpiec wewnetrznie
niekiedy jest mi bardzo zle
mysle co bedzie dalej mam wiele lekow i obaw nie tylko o siebie ale
najblizszych

[boncia1]

> czy to zle ze ja juz nie potrafie plakac
> czy wszystkie lzy juz wylalam
> nawet nie wiem jak sie placze

tak to juz jest Aniu ale przez pewien czas bedziesz tak mieć chuba że zaczniesz
wychodzić z cienie i powracać powoli do życia bez strachu fobi czy deprechy i po
woli łzy zaczna sie same pokazywać. Tak było ze mną . Teraz jak chcę popłakać to
mi wychodzi i jest lżej a prze dwoma laty to nie płakałam prawie 7 lat tak coś
we mnie pękło i nie potrafiłam bólu wyrzucić Ale to wróci

> ogolny smutek jest straszny ale tylko dusi i nie pozwala normalnie
> oddychac ale lezki nie uchodza bardzo mi z tym zle
> czy wyplakalam je w czasie choroby
> czy zaplacze jeszcze za bliskimi ktorzy odeszli i nad tymi ktorzu
> cierpia bardziej niz ja

to nasza choroba i oczy tez dostały za swoje ciagle wypalane słonymi łzami . Gdy
psychika zacznie znosić nasz ból wewnętrzny lżej i bedziemy mieć dystans do
smutku tragedii i lęków to zaczniemy płakać Aniu zapłaczesz jeszcze za swoimi
bliskimi - uwierz mi


> czy lepszy jest placz czy ciezkie wewnetrzne cierpienie ktore
> przychodzi kilka razy w ciagu dnia zwala z nog kaze isc spac i
> cierpiec wewnetrznie
> niekiedy jest mi bardzo zle
> mysle co bedzie dalej mam wiele lekow i obaw nie tylko o siebie ale
> najblizszych

nawet o tym nie myśl bo nie wolno - znajdz jakiś punkt odniesienia pozytywny
który cie cieszy lub sprawia przyjemność i rób to jak najczęściej - nie wiem co
to może być ale musisz prowokować i odciągnać samą siebie - od siebie . Musisz
skupiać uwagę jak najdłużej na chwilach tylko twoich potem zaczniesz wracać do
siebie i łzy też wróca - ale nie poddawaj się!!! nie wolno ci Aniu!!!
Lubisz pisać więc pisz . Nawet ciągi twoich myśli w danej chwili przelewaj na
ekran komputera i zapisuj w folderze twoim albo w notesie gdy przyjdzie taki
moment smutku to pisz wszystko ciągiem wydawałoby sie bez sensu ale ten sens
bedziesz znać tylko ty
Wróć co jakis czas do tych twoich mysli i zacznij je zmieniać delikatnie po
troszku ale nie nagle i nie od razu
zacznij sie potem bawić słowami i tym co piszesz a to powoli przywróci ci wiare
we łzy i sama siebie.
pozdrawiam

[ezuza1]

kiedyś bardzo dużo robiłam swetrów na drutach,ale teraz to najwyżej czapkę
zrobię,no i malowałam -a macie rację spróbuję znów.

[jolac171]

Ja teraz rozładowuję swój ból poprzez chwile wytchnienia, które mi
daje możliwośc poczytania naszego forum. Jakoś myślę o Was jak o
bliskich mi osobach, z takim samym cierpieniem , a jednak radzących
sobie i wtedy jest mi trochę rażniej. Pozdrawiam wszystkich
serdecznie. Jolka.

[myalgan]

boncia1 napisała:

> > czy to zle ze ja juz nie potrafie plakac
> > czy wszystkie lzy juz wylalam
> > nawet nie wiem jak sie placze
>
> tak to juz jest Aniu ale przez pewien czas bedziesz tak mieć chuba
że zaczniesz
> wychodzić z cienie i powracać powoli do życia bez strachu fobi czy
deprechy i p
> o
> woli łzy zaczna sie same pokazywać. Tak było ze mną . Teraz jak
chcę popłakać t
> o
> mi wychodzi i jest lżej a prze dwoma laty to nie płakałam prawie 7
lat tak coś
> we mnie pękło i nie potrafiłam bólu wyrzucić Ale to wróci
>
> > ogolny smutek jest straszny ale tylko dusi i nie pozwala
normalnie
> > oddychac ale lezki nie uchodza bardzo mi z tym zle
> > czy wyplakalam je w czasie choroby
> > czy zaplacze jeszcze za bliskimi ktorzy odeszli i nad tymi ktorzu
> > cierpia bardziej niz ja
>
> to nasza choroba i oczy tez dostały za swoje ciagle wypalane
słonymi łzami . Gd
> y
> psychika zacznie znosić nasz ból wewnętrzny lżej i bedziemy mieć
dystans do
> smutku tragedii i lęków to zaczniemy płakać Aniu zapłaczesz
jeszcze za swoimi
> bliskimi - uwierz mi
>
>
> > czy lepszy jest placz czy ciezkie wewnetrzne cierpienie ktore
> > przychodzi kilka razy w ciagu dnia zwala z nog kaze isc spac i
> > cierpiec wewnetrznie
> > niekiedy jest mi bardzo zle
> > mysle co bedzie dalej mam wiele lekow i obaw nie tylko o siebie
ale
> > najblizszych
>
> nawet o tym nie myśl bo nie wolno - znajdz jakiś punkt odniesienia
pozytywny
> który cie cieszy lub sprawia przyjemność i rób to jak najczęściej -
nie wiem co
> to może być ale musisz prowokować i odciągnać samą siebie - od
siebie . Musisz
> skupiać uwagę jak najdłużej na chwilach tylko twoich potem
zaczniesz wracać do
> siebie i łzy też wróca - ale nie poddawaj się!!! nie wolno ci
Aniu!!!
> Lubisz pisać więc pisz . Nawet ciągi twoich myśli w danej chwili
przelewaj na
> ekran komputera i zapisuj w folderze twoim albo w notesie gdy
przyjdzie taki
> moment smutku to pisz wszystko ciągiem wydawałoby sie bez sensu
ale ten sens
> bedziesz znać tylko ty
> Wróć co jakis czas do tych twoich mysli i zacznij je zmieniać
delikatnie po
> troszku ale nie nagle i nie od razu
> zacznij sie potem bawić słowami i tym co piszesz a to powoli
przywróci ci wiare
> we łzy i sama siebie.
> pozdrawiam
>
=====================================================================
boncia dziekuje
moze znajde na to wszystko czas jeszcze w tym zyciu
licze ze do smierci mam jeszcze kawal drogi
dzis wiem ze jednak pozyje jeszcze troszke i moze sie uda dosc
spokojnie i bez wielkich bolow
te male napewno zostana bo to jednak czlowiek coraz starszy
pozdrawiam
an

[boncia1]

W dołach i smutku i ciągłych bólach , zmienieni chorobą - wydaje nam
sie że gdy sie wychylimy za drzwi naszego " schowka" przed ludzmi,to
wszyscy bedą sie właśnie na nas patrzeć i że oczy ludzi na pewno są
po to by nam zadawać ból że jesteśmy tacy "nieładni" zmienieni bólem
i cierpieniem . A wystarczy inna osoba w też podobnym " momencie
choroby" i z kompleksami w zębach by sie otworzyć i zacząć patrzeć
na świat zgóry np. z 7 pietra na ludzi i malutkie samochody jak
zabawki. Już ten strach i lek dzieli sie na dwa i dwie takie istoty -
choć tak różne i wiekiem i temperamentem , ale nie potrzebujące
niczego sobie wyjaśniać i o nic pytać - stają sie tak bliskie jakby
znały sie od urodzenia. Nie ważne że mieliśmy kiedyś rodzinę
biologiczną która przez nasze fobie i leki w chorobie odeszli od nas
lub sie odwrócili , ale przekonajcie sie sami że przwdziwa rodzina
to ci którzy noszą to co my i nie muszą zadawać pytań ani my nie
musimy z niczego sie tłumaczyć . Taki stan jest mi blizszy niż z
moimi bliskimi / no są wyjątki / ale mało ich jest.Forum jest tego
namiastką - ale sie nie widzimy nie słyszymy i nie jesteśmy
materialnie najbliżej siebie. Powinniśmy sie spotykać choć na
krótko - to jest zupełnie inny punkt patrzenia na nas.
Życzę wam wszystkim by każdy z nas z tą " nieznaną " chorobą mógł w
każdym z nas znaleść taką ostoję spokój i zrozumienie a przede
wszystkim pomoc bez zbędnych pytań, bo sam cierpi i wszystko wie.
I wyrzucenie z siebie smutków i lęków drugiej osobie i na wzajem
daje nam takie samo ukojenie jakbyśmy robili coś co nam przynosi
jedyną ulgę w tym bólu fizycznym i psychicznym.

[boncia1]

powiedzcie czy potraficie sobie pozwolić na WYKRZYCZENIE BÓLU LUB
STRESU?
Czy potraficie to z siebie wywalić w każdym momencie nie robiąc
krzywdy bliskim . Jeżeli tak powiedzcie czy wykrzyczenie przynosi
wam ulgę i czy czasem nie tłumicie tego w sobie jak ja?.
Gosia w czasie mojego pobytu u Niej tłucze mi do glowy jak sie
wydrzeć i wyładować i nawet dziś pieprznęła tależykiem o podłogę -
jako lekcja pokazowa co zrobić w ostateczności, A nie dusić emocji.
Mimo naszej różnicy wieku Gosia lepiej radzi sobie z emocjami niż
ja.Dostałam u Gosi " pranie mózgu'.Uczę sie od niej !
I tego też wam życzę SPOKOJU I ZYCIA BEZ STRESU.Uczymy sie wszyscy
swoijego organizmu i to jest nam potrzebne by sie nie dać

pozdro

[maria.50]

@bonciu NR 1,świetny wątek! jak przebrnę przez niego post po poście(za jakiś
czas) to się chętnie podepnę pod niego,bo może coś wniesę(?!)ale teraz siedze
w"gigancie-tasiemcu"myalgan,zostawilam go na"desr"a jest obszerny!!!
pozdrawiam Cię @bonciu i zyczę siły!!!(mówi Ci to osoba,która wiele
rzeczy,pokonała,zmieniła,zamknęla,OLAŁA!!!jedyna przyjaciółka,która mi
towarzeszy jest twórczość-koleżanki? na drugim planie.)

[boncia1]

noooooooooo!!! i o takie podejscie do siebie, choroby i otoczenia mi
chodziło.Bo przecież noszac cięzar bólu zmęczenia , potwornego już na sam
początek dnia - rano cierpienia , to musimy mie aternatywe by nie zwariowac.
Zaczep sie na forum w swoim wątku bysmy mogli cie bliżej poznac a mi też bedzie
razniej z kims kto sie nie daje i w twórczosci szuka miejsca na ' wyrzucanie" z
siebie tego co może w nas samych drzemac i
nas od srodka "zjadac"a i przy okazji krzywdzic najbliższych. Bo przeciez
cierpiąc czasami ranimi tych którzy sa najblizej- pod reką.
życze wytrwałości z zapoznaniem sie z forum i napisz cos wiecej o sobie
pozdrawiam

[boncia1]

a zgodnie z wątkiem tak mnie coś wzięło - a co- musze i koniec....

Do Matki / 2004

Po coś mi dała ciało gorące!
Jak mi nie wolno kochać
Namiętności ognie?
Po coś mi dała delikatne zdrowie!
Gdy w Twej hardości
Nie dorównam Tobie?
Po coś mi dała wyobraźni duszę!
Bym nie mogła tworzyć
Z marzeniami swe życie?
Po coś mi dała delikatną cichość!
Bym nie mogła Ci nigdy
Swego bólu wykrzyczeć?
__________________________________________________________________
Wiem że moim bólem jest tez ciągłe bardzo małe zrozumienie sie z mama Musze to
po woli inaczej sobie z tym radzic by mnie psychicznie to tak mocno nie bolało
na co dzień. Bo każdy poranek już sie boje co dzis sie w domu wydarzy , przez to
niezrozumienie delikatnie mówiąc,
moje egzystencja jest narażona na ciągłe napięcie i stres .
Wielu z nas ma jakiej swoje takie punkty w psychice które sa ogniskiem zapalnym
naszych dolegliwości.
pozdrawiam

[jolac171]

Boni, brawo, doskonale to ujęłaś te relacje między matką
apodyktyczką , a córką tłamszoną i kierowaną na podobieństwo swoich
zapatrywań!Wiem coś o tym ale ja sie nie dałam, byłam pyskata. Teraz
jednak widzę,że coś z tego jednak mam , bo swoją córkę próbowałam
ukierunkować według swoich kryteriów . Na szczęście w porę się
opamiętałam, a i ona się buntowała, toteż teraz idzie sobie własną
drogą przy ewentualnym moim wsparciu. I dobrze! Tylko tak w cichości
ducha boję się o nią, bo jest bardzo delikatna jak na ten zaborczy
świat.

[boncia1]

dzieki jolac171
Ja tez mimo że walcze o swoje ja ze swoja matka - próbowałam moja córkę
pokierowac według swoich kryteriów ale zaczęłam dostrzegac jej niechęc do
wizerunku mojej mamy i tez nie chciałam by moja osobowośc miała jakis wpływ na
jej kształtujący sie charakter . Całe szczeście nie jest ona podobna do mnie ani
do mojej mamy , ciesze sie że jest inna. Cho tez spotyka ja duzo przykrych chwil
na co dzień w zetknieciu z apodyktycznością jej babci. Ona tez to odczuwa na
swojej skórze , wiec wspieramy sie obie i bardzo sie rozumiemy choc jesteśmy tak
różne.W pzreciwieństwie do mnie jest bardzo silna dziewczyną i czesto staje
pomiedzy mna a moja matka, gdy widzi że ona mnie krzywdzi, Ale przynajmniej wiem
że ma swoje zdanie i wie co chce - szanuje ją za to.

[boncia1]

Cos mnie wzieło na taniec....
_______________________________________________
TANIEC
Nigdy nie przestawaj wierzyć
Jesteś jak On,z sercem gorącym
Jak latarnia w mroku świecisz
Nigdy nie przestawaj tańczyć...
Pozwól ogrzać się ogniem czystym i świętym
Sercom w sopel lodu zmienionym
Nigdy nie przestawaj tańczyć...
Z Jego światłem w sercu,
Boso jak Dawid po trawie
Nigdy nie przestawaj pląsać,
Jego miłością bądź
Kochaj go mocno
Nie przestawaj,tańczyć z nadzieją i wiarą
Jak Dawid szczęśliwa,
Lekka jak motyl
Aniołowie cię kochają,
Jesteś jak tęcza
Ukochane dziecko Jego
I ufaj Bogu jak Dawid bezgranicznie
Całą twoją duszą
ciałem
sercem
Zanurz się w tańcu jak w rzece czystej
Jak w strumieniu życia bez pamięci
Jak szalony rumak z grzywą rozwianą
Wyrzuć w pląsach wszystkie zwątpienia i niemoce
Zapomnij o złym świecie
Zamknij oczy
Wiruj w tanecznym transie
Trzymaj Go za rękę i lećcie w przestworza
Muzyki rytmu Bożą ręką pisane
Nie hamuj namiętności noszonej w sercu
Bo umrzesz z żalu,nim zaczniesz żyć
Że nie spełniłaś życia,perły danej tylko Tobie
Swojej namiętności,gorąca i żaru
Nigdy nie przestawaj być dzieckiem
I fruwaj jak motyl,to twój czas,to twój dar
Świat jest szary i smutny
Nie patrz w dół,nie żałuj
Bądź motylem lekkim
I gdy źle schowaj się w kokon,przeczekaj
Ponad wszystkim
Ponad samą sobą
Nigdy nie przestawaj...

[myalgan]

boncia tylo mi nie mow ze te wspanialosci dla serca i duszy
pozostaja w twojej szufladzie ewentualnie piszesz je tutaj
ty musisz je gdzies slac
niech inni tez poznaja twoja tworczosc
jest cudna
pozdrawiam
an

[gosia_biedrona]

Bońdia pisze ładne wiersze a ja zaczełam pisać bajkę dla dzieci oto
jej kawalątek bo obecnie pisze już rzeci rozdział
...Opowiem wam o małej dziewczynce, Zuzi, która siedziała sama w
domu.
Pewnego dnia rodzice Zuzi wyszli do znajomych i zostawili dziecko
same w domu ale dziewczynka nie była tak do końca sama. Z
dziewczynką była mała wróżka Amelia. O zdziwieni,właśnie tak była
wróżka.
A więc gdy rodzice zamknęli za sobą drzwi to w pokoju Zuzi
zaczęły się dziać różne dziwne rzeczy. Pytacie jakie a no takie że
podłoga wyglądała jak pięknie zielona i kwiecista łąka,sufit zaś
przypominał błękitne niebo a na nim wesołe słoneczko. Ale co to? Na
ścianach pojawiły się wysokie brzozy i pachnące świerki a między
tymi drzewami była dróżka,która zakręcała za brzózkami.
Zuzia,która była bardzo ciekawa,podeszła i dotknęła ściany.
Ale nie poczuła jej tylko poczuła lekki wiosenny wietrzyk.
Dziewczynka z ciekawością patrzyła w dal tej dróżki aż tu nagle
przeleciała jej przed nosem mała wróżka Amelia. Zuzia wiedziała że
jak się pojawi Amelia to będą się działy różne dziwne rzeczy.
Amelia wzięła za rękę Zuzie i weszły na dróżkę która była
na ścianie. Zuzia poczuła się jakby była w lesie,usłyszała świergot
ptaków,sarny i zające przyszły się z nią przywitać. Zuzia zobaczyła
że jeden z zajęcy ma smutne oczka. Podeszła do niego i zapytała.
-Zajączku co ci jest? Dlaczego jesteś taki smutny?
-Zuziu,moja przyjaciółko,strasznie boli mnie łapka-odpowiedział
zajączek po czym ruszył chorą łapkę tak że mu łzy poleciały.
-Oj ty mój biedaku,cóż ja mogę zrobić?......

pozdrawim
pa

[myalgan]

biedroneczko cudne to
wiesz to to juz pisze tak dla smiechu
u mnie tez sie zaczelo od lapki
oby go szybko zdiagnozowali
chocia z w bajce cuda sie zdazaja
czekam co bedzie dalej prosze
pisz
pozdrawiam
i zycze duzo prezentow od mikolaja
an

[gosia_biedrona]

to było na zachęte a reszta,mam nadzieje że niedługo bedzie wydana
to ci dam w prezencie
pa

[myalgan]

super
dzieki
jestes mala wielka biedroneczka

[boncia1]

Biedroneczko . Poczekaj na wydanie tych bajek na ilustracje . No bo przecież to
dla milusińskich, Fajnie by było je wydac już z obrazkami . Postaram sie po
nowym roku zaczą robi jakies grafiki w akwareli i pokaże ci do zaakceptowania.
Mysle że porobie ilustracje ale też zaprosze do tej współpracy Marie która
własnie na forum zaglądneła do moich wątków . Na razie czyta nasze wypowiedzi by
nas bliżej pozna .Ale ja jóż wiem że ona tak jak ja jest nauczycielem i
pasjonuje ją fotografia i malarstwo sztalugowe. Naprawde jest lepsza ode mnie ,
poza tym jeszcze maluje na płótnie a ja juz nie moge. Myśle że do twoich bajek
zorganizujemy sie w zespół i stworzymy wspólnie serię opowiadań " cała Polska
czyta dzieciom"
pozdrawiam
acha Mikołaj dzwonił do mnie że sanie nie chcą mu jechac bo nie ma sniegu i sie
spózni do Świnoujscia , zwłaszcza że wieje na dole halny a na górze sztorm hihi

[boncia1]

Mikołajowej dobrej nocy Wam wszystkim życzę - chwil, prezentów i spełnionych
obietnic.
pozdr.
_____________________________________________________________
"Dobrej nocy Ci życzę"/córce/

Cóż Ci mogłam dać więcej
Niźli życia perłę i światełko Boże
Cóż Ci mogę dać dzisiaj
Jak nie nadzieję miłość i wiarę
Bo nic nie mam więcej
Mogę Ci tylko cicho
O wieczornej porze
Życzyć
Dobrej nocy
I wziąć Cię na ręce jak kiedyś
Gdy płakałaś mocno
Dobrej nocy
Jak morze czarnej czekolady
Gdy sen na twe oczy kładzie odpoczynek
I słodką goryczą czarnych pomadek
Chwile przyjemności wabiących dziewczynę
Życzyć Ci mogę
Dobrej nocy
Tak dobrej jak lody w kawowym swym igloo
Chłodzić przed upałem
I otulać ciepłą kołdrą muślinową
Gdy zimno doskwiera w dni brzydkiej pogody
Jak noc czarna na skrzydłach
Szybować nad miastem
By zaglądać w okna innych ludzi
I zabrać ich cierpienia
I częstować ciastem słodkim jak wanilia
Porankiem obudzić
Dobrej jak
Ciepłe ramię i matczyną troskę
Która utuli Cię malutką do swej piersi białej
Spokojnej czasami i szalonej troszkę
By zabrać lęków wulkany
Od kobietki małej
Nocy dobrej Ci życzę
By sny jak marzenia
Przeniosły Cię w miejsca ukochane sobie
By pocałunkiem słodkim
Książę Cię obudził
By swe serce na dłoni ofiarować Tobie
Dobrej nocy
Pachnącej jak truskawkowa szminka
Kładziona na usta już prawie kobiety
Spieczone pragnieniem miłości tak pięknej
Jak w bajkach
O Wojtusiu z popielnika
Słodkim jak rodzynka

[boncia1]

jak to dobrze jak deprecha nie doskwiera...
A ja zgodnie z wątkiem " sobie a muzom"...
_______________________________________________
Przebudzenie

Piękny jasny ranek
Cóż ze zima sroga
Słońce zazdrosne budzi mnie uparcie
Miliony myśli
Miliony projektów
Pomysłów na dzień, projektów na karcie
Budzę się ze letargu
Ze snu bolesnego
Miliony myśli wibrują w przestrzeni
Dziękuję więc Jemu
Za talentów tyle
Za siłę przetrwania w próbie płomieni
Obrazy wirują
Nie wiem czy zdążę
Czy podołam wszystko zacząć od nowa
I wierzę w to mocno
Jak larwa w kokonie
Że ukryty przed światem w nim motyl się chowa
Przez to, co mam
Przez to, co umiem
Przez ciepło mych rąk co ludziom oddaję
Przez piękno modlitwy
Przez śpiew liryczny
Dzięki Ci Panie za ognie co drgają
W mej duszy ,wciąż jeszcze
Wibrują uparcie
Twe nuty pieśni, jeszcze nie zrodzonych
Twą cudowną pieśnią
Twą cudowną siłą
Wszystkie moje cząstki wciąż codziennie grają

[boncia1]

Biedroneczko! co z twoimi bajkami . Czekam na druga a może juz trzecia , bo chce
sobie poczytac, co tam nabazgrałas.
pozdrawiam
Juz ida Swieta!!!!!!!!!

[boncia1-1]

wiem że ten watek stał sie moim osobistym " pamietnikem" I obnażam sie tu " do
naga' przed wszystkimi , ale nie potrafie może inaczej wyrazic swojego bólu i
strachu, albo niemocy przed jutrem i tym co ma nastapi . W dołach takich jak
teraz musze pisac i " obnazac swoja psychikę" . Może jestem rabnieta ale cóz
sama stworzyłam ten wątek i może sobie samej...

Epitafium

Byłaś za krucha do walki ze śmiercią
Za mała
Zbyt cicha
Jak gasnąca świeca
Rzucona na szpitalne łoże
Zwinięta w embrion
Czekałaś z nadzieją
Że wrócisz do łona matki
Zmęczona życiem
Pogodzona z losem
Czuła na każdy dotyk
Mówiłaś myślami
Że wszystko za Tobą
Że sens Twojego bytu dopełnił się
I byłaś znużona
Bagażem doświadczeń
Jak stare drzewo
Nad skalistą granią
Twe ciało szare
Jak pergamin było
Lekkie jak szmaciana lalka
Zaplątane w sieci drenów
Nie chciało przyjąć
Medycznych czarów
I kitli drapieżnych z igłami ostrymi
Czułam w tamtej chwili
Sam na sam z tobą
Gdy twe tchnienia ostatnie
Tak bliskie mi były
Czytałam w mądrych oczach pragnienia
Ciszy
Spokoju
I snu wieczystego
Zmęczona całym wiekiem
Już nie walczyłaś
O jeszcze kilka dni istnienia
Nie chciałaś dać najbliższym
Wesela
I tortu
Na cześć twych stu wiosen
Nie chciałaś doczekać
Zmęczona ich troską
Opieką w nadmiarze
Do bezwolnej rośliny
I cienia człowieka
Z uśmiechem odeszłaś w chwale spełnienia
Na świetliste łąki wiecznego pastwiska
Gdzie widziałaś je tylko
W swoich marzeniach
Więc żegnaj kobieto
Matko i kochanko
Nikt już nie położy głowy na twym łonie
Do zobaczenia człowieku
Do zobaczenia istoto
Gdy przyjdzie się nam spotkać
Po tamtej stronie
Ja też proszę Was moi drodzy
Gdy będziecie ze świeczkami
Liczyć mi przebyte wiosny beztrosko
Z radością spełnienia
Życzenia waszego z miłością
Z nadgorliwością świętej wyroczni
Nie śpiewajcie mi stu lat
To za dużo dla mnie na ziemi
A za mało czasu w niebie

[boncia1-1]

Biedroneczko
Co dalej z twoimi bajkami dla dzieci?
czekam na ciąg dalszy
pozdr

[gosia_biedrona]

hm bajki
więc pisze pomału jak czas pozwoli,zima nadchodzi to jakoś poiwnno lepiej pójść
pisanie a to co już napisałam musze wydrukować abym lepiej wiedziała co napisałam

[boncia1]

Aniu - do szuflady , do szuflady. Przynajmniej na razie. Nie mam smiałosci
gdziekolwiek je pokazac na forum jest ich inałguracja i kosztowało mnie to
odwagi by zacząc tu je pokazywac.Ja to traktuje bardzo serio i pokazanie mojego
pisania jest jak obnażenie sie przed wami.Poza tym nie mysle ze sa aż tak dobre
by sie nimi chwalic, Pisze tylko tak dla siebie gdy emocje siegaja zenitu w
dobra lub zła strone. Zawsze jakis tam nastrój mam i tak sie jakos
plecie.Czasami pogodne czasami furia złości a jeszcze kiedy indziej refleksja i
zaduma i filozoficzne podejscie do życia i swiata. Jestem niepoprawna
romantyczką ale małomówną wiec wypowiadam sie w wierszami. Jak wiecie kiedys
dużo malowałam i miałam duzo wystaw w kraju i zagranicą i nawet 3 są w muzeach:
Muzeum Etnograficzne w Rudzie Slaskiej, Muzeum Górnoslaskie w Bytomiu , Muzeum w
Zabrzu a także moje grafiki akty i pastele są w galerii pod Paryżem. A teraz
"cos z kabelkami w głowie" sie stało i mam 3 pary okularów i tez mam problemy z
kolorami pochodnymi. No i ręce mi drżą i nie mogę utrzymaś w powietrzu ramienia
z pędzlem .Jakos te funkcje mi nawaliły.Ale musze cos tworzyc bo zwariuje...