Nie daliśmy rady.

[liina]

Moja mama odeszła. Nie potrafię nic więcej napisać.

[rima]

Ogromnie mi przykro... Uwierz... Musicie to przeżyć, teraz bądźcie razem z
rodziną, dacie radę. Ciężkie dni jeszcze przyjdą. MIesiąc temu straciłam
również mamę... Pisz jak potrzebujes,z dla mnie tomrównież świeża s[prawa...
ogromnie mi przykro - to tak jakbym przeżywała na nowo odejście mojej mamy...
Iza

[weronika99]

Dołaczam sie do wyrazów współczucia.
Bądź dzielna i- przetrzymasz to, a potem może spojrzenie z dystansu pomoże.
ja już sobie "zaznaczyłam", że jeśli mama odeszłaby - to spróbuję myśleć, że w
końcu przestała się męczyć i u Boga jest jej juz w końcu lepiej niż w chorobie
wśród nas.
Przepraszam - wiem, ze lepiej pisać niż to przezywać i nie mam prawa pisać, że
wiem co czujesz, bo nie wiem. Ogromnie współczuje.
Trzymaj sie jakoś

[liina]

Wierze, że bedzie drugie zycie tak jak mowi Biblia i ze sie jeszcze zobaczymy,
ale i tak czuje sie strasznie.
Bog wie jak sie czuje ja i inni, którzy tego doświadczyli. Jezus tez zapłakał
nad Łazarzem, choć wiedział, ze go do zycia za kilka dni powoła, a jednak było
Mu przykro.
Straszne jest to wszytko, ale to tylko ciało, marne ciało, w takiej chorobie jak
rak widac najlepiej jak marne jest to nasze cialo i co moze sie z nim stac.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Ogromnie, ogromnie mi przykro.

[ewaw1022]

Bardzo Ci współczuję :(.

[ulaw2]

Wiem że,nie ma takich słów które mogłyby ukoić Twój ból.Bardzo Ci współczuję.I
eszyscy tutaj rozumiemy dobrze co przeżywasz.

[tolka3]

liina bardzo mi przykro, niestety nie potrafię zmniejszyć bólu... Jesteśmy tu,
będziemy, pamiętaj, że zawsze możesz nam sie wypłakać. Cierpią ci, którzy
zostają, tym, którzy odchodzą, jest na pewno dobrze, już nic ich nie boli, są
szczęśliwi tam na górze. Kiedyś spotkasz Mamę, choć wierzę, że trudno jest tu
bez niej. Trzymaj się, ściskam mocno.

[gemini091]

Bardzo ci współczuję. Niestety wiem co czujesz. Mój tato odszedł 20 marca.

Jak diabeł święconej wody,
boimy się choroby, samotności, cierpienia ,starości
a wtedy właśnie Bóg zaprasza nas,
byśmy byli jak najbliżej niego.
ks.Jan Twardowski


Trzymaj się, dasz radę- wszyscy damy

[kingax11]

Bardzo mi przykro.

[liina]

Bóg raczej nas sam w sobie nie zabiera, tylko fakt, ze jestesmy niedoskonali od
samego urodzenia i od samego urodzenia jestesmy juz wadliwi, ale to sie zmieni w
drugim swiecie.
Wierze, ze jeszcze spotkam mame oraz wszytkich tych, ktorych tez znalam i ktorzy
umrali na raka i inne choroby.
Ja tez umre w koncu i WY tez wszyscy , ktorzy tu piszecie. Jak mowi Biblia nikt
nie ma mocy nad wiatrem i śmiercią, oczywiscie poza Bogiem,który pewnego dnia
zrobi z tym porządek.
Tylko mama juz spi i nie musi czekac na mnie i na innych bliskich, spi , a jak
przyjdzie zmartwychwstanie, to sie obudzi, a ja i reszta musimy tutaj jeszcze
zyc bez niej i czekac na swoja smierc,zeby moc potem razem z nia sie obudzic.
Nie wiem czy to wszytko jest dobrze urzadzone, ale chyba Bog wiedzial co czyni,
a my moze nie wszytko jestesmy w stanie pojac.

[liina]

Wiecie, teraz w wyborczej byla taka wkładka, jakie to sa juz wspaniale metody
leczenia raka, chemie celowane itd, cuda na kiju, jakby człowiek nie znal tego
wszytkiego z powodu choroby naszych bliskich, to moglby sie nawet czytajac to
bezpiecznie poczuc, ze nie jest zle..., ale jednak jest zle.
Znam co prawda osoby ( dwie), ktore zyja lata juz, chemii nie braly, jedna miala
tylko naswietlania, nie wiem czy to zbieg okolicznosci czy przypadek, ze akurat
tej chemii nie braly i jakos ciagna. To taka loteria wlasciwie.
Ale wiem jedno, ze najwieksza role w tym wszytkim odgrywa mozg, psychika,
glowa,nie umialam zmienic myslenia mojej mamy,ktora podswiadomie uwazala,ze bez
chemii rak bedzie wracal.Wiekszosc ludzi nabiera takiego przekonania, nawet
lekarze sami to wciaz powtarzaja, ze bez chemii nie da sie zyc,ze to jest jedyna
szansa dla chorych i to jest chyba bład.Formuje sie przez to taki zamkniety tok
myslenia, ktory prowadzi do nikad.Konczysz chemie i strach , ze rak wroci go
przywoluje. Trzeba ludziom jakos to myslenie wybijac z glowy, ale nikt sie tym
nie zajmuje...Mysle, ze glowa i umsyl moze sie okazac najwiekszym narzedziem walki.
Moja mama chciala jeszcze miesiac temu isc na chemie, choc fizycznie sie nie
nadawala na nia.Gdybym byla lekarzem, postaralabym sie podac jej plyn obojetny z
nalepka "chemia" i znajac moja mame, jestem pewna, ze marker by zaczal spadac i
moze by nawet wlosy jej zaczely wypadac.Szkoda wielka, ze nikt nie zwraca uwagi
na potege umyslu, u mojej mamy by to zadzialalo, jestem pewna, ale nie bylo
szansy na to, aby ktos jej w taki wlasnie sposob pomogl.

[gontcha]

Przykro mi bardzo, wyrazy współczucia.
Mama jest w tym lepszym świecie i na zawsze pozostanie z Tobą w sercu...

[olgajan]

Przykro mi, ze wciąż tę walke przegrywamy (ja straciłam mame 2 miesiące temu),
przynajmniej jestesmy tu razem, miejmy tylko nadzieję, ze to sie kiedyś zmieni -
profilaktyka, podejscie lekarzy... Moze kiedyś uda nam się ta walkę wygrać.
Trzymaj się!!! Żadne słowa ty nie pomogą...

[liina]

Taaa..., profilaktyka, my zyjemy jak w sredniowieczu.
Mialam probke 2 tygodnie temu tej wspanialej profilaktyki.
Poszlam zrobic cytologie, to byla nowa przychodnia, w ktorej sie wczesniej nie
leczylam. Nie zapytano mnie kiedy robilam ostatni raz cytologie, ale kazano mi
za nia zapłacić 20 zł.Na moje pytanie czemu, odpowiedziano mi, ze przysluguje mi
cytologia raz na 3 lata i koniec, a jesli lekarz widzi wskazania do czestrzego
robienia jej, to wtedy jest na NFZ, a tak to niby na moje "widzi mi sie", wiec
musze placic.
Mialam nadzerke, wiec wczesniej kazano mi robic raz na rok i to lekarz mi kazal,
a nie, ze ja mam jakas fobie przed rakiem.Teraz widac, raz na 3 lata mi sie nalezy.
Wiem, ze na temat nadzerki sa sprzeczne opinie, ale roznie to bywa, zwłaszcza,
ze wciąż miałam zapalenia.
Pytam sie wiec ginekologa komu daje skierowanie na cytologie?, a on do mnie, ze
jak " widzi gołym okiem, ze zmiana moze miec charakter nowotoworowy"...Normalnie
idzie sie zalamac idzie.
Na USG tez skierowania nie dostane, bo nic mi nie jest, a profilaktycznie, to
nie daja. Jak mi bulwa urosnie na brzuchu, to wtedy da....

[blackhorse-bh]

Ja jestem też z rakowej rodziny. Moja mama po chemii i radioterapii zwalczyła na
jakiś czas raka szyjki macicy, ale niestety po pół roku na skutek naświetlań
pojawiły się powikłania w postaci wrzodów w jelitach. Biedna zwija się z bólu a
jak poszłam do przychodni poprosić o wizytę domową powiedzieli mi, że i tak nic
nie pomogą więc lepiej od razu zawieźć ją na onkologię bo to mogą być przerzuty.
Jak widzę z bliska to tzw "służba zdrowia" ze służbą nie ma nic współnego. To
wielka łaska. Pacjent jest przychodzącą do gabinetu jednostką chorobową a nie
człowiekiem i to cierpiącym.
Krew mnie zalewa !!!

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Czekaj, czekaj. Moja mama też ma poranione jelita od naświetlań i wcale nie są
to przerzuty. Twoja mama powinna mieć zrobioną kolonoskopie i pobrane wycinki z
owrzodzeń. Dopiero wtedy będzie wiadomo, co to jest.
Moja mama ma zaleconą lekkostrawną dietę, bogatą w błonnik i zalecone unikanie
mleka. Na skrety jelit ma leki, owrzodzenie póki co nie daje się wyleczyć.
Jeśli znasz angielski wyślę ci link do ciekawego artykułu o zespole jelita
popromiennego.

[koofel]

linna przyjmij wyrazy wspołczucia.Jestem po operacjinowotworu jajnika 16
miesiecy.Na razie wszystko w porządku,ale gdyby nie daj Boze musialabym odejśc
to moim najbliższym mówie żeby nie rozpaczali.ńiech w tedy pomyślą że żyłam w
wielkim stresie i strachu i już mam to za sobą.Pomyśl tak samo.Juz jest
spokojna.

[mika751]

Bardzo mi przykro... Ja stracilam mojego Tate prawie 3 lata temu (nowotwor
pluc), ale wciaz wydaje mi sie jakby to bylo zaledwie wczoraj... Pielegnuj
wspomnienia i ... trzymaj sie cieplo!

[estelka1]

A ja dla odmiany od 9 miesięcy żyję w strachu, że moja mama może umrzeć. Niby
wiedziałam to nie od dziś, ale mam poczucie, że choroba (rak płuc)moze ten nasz
wspólny czas na ziemi jeszcze skrócić. Chyba mam dzisiaj straszny kryzys :(,
ale to pewnie dlatego, że mama całkiem opadła z sił. Niby lekarze mówią, że to
jest kryzys po radioterapii, a onkologicznie jest ok, dopadają mnie czarne
myśli. Zawroty głowy, mdłości, teoretycznie to może mieć związek z
naświetlaniami, zwłaszcza głowy, ale boję się że to przerzuty. Jutro mama ma
mieć USG jamy brzusznej, a na dniach konsultację neurologiczną. Może coś się
więcej okaże. Najgorsze, że muszę być dzielna za mamę, tatę, swoją siostrę i
córkę. A nie zawsze mi to wychodzi. Pozdrawiam Was kochani. Agnieszka

[liina]

Moja mama tez mowila jeszcze dzien przed smiercia:" Czego płaczesz?, nie ja
pierwsza i nie ostatnia..."
Najgorsze jeszcze w tym wszytkim jest to, ze mam w glowie te ostatnie koszmarne
miesiace, a wlasciwie tygodnie, kiedy bylo coraz gorzej, kiedy wiedzilismy, ze
czas sie konczy, kiedy zaczynaly sie cierpienia fizyczne, okropnie mnie mecza te
wszytkie przezycia, nie moge sie od tych obrazów uwolnic.

[liina]

A tak w ogóle, to nawet wspomnienia mi ból sprawiają...Chciałam zdjęcie sobie
mamy postawic w pokoju, ale jakos nie moge, bo jak sobie je postawie, to tak jak
bym przyznala, ze odeszla na serio i jakos nie moge sie przemóc.To normalne?

[rima]

Iiina, ja już wpsominałam że moja mama odeszła 25 lutego tego roku...
Początkowow niby wszystko ok, nawet za mocno nie płakałam bo dużo spraw do
załatwienia było związanych z pogrzebem i wogóle ale moi bracia jak bobry
płakali, ja przy zamykaniu trumny najbardziej i na cmentarzu... Potem rzuciłam
się w wir pracy, bałam się myśleć o mamie, nie chciałam sobie nawet uświadomić
faktu że mama odeszła... To przyszło później, taka spóźniona żałoba, która
trwa... Już postawiłam sobie zdjęcie mamy w pokoju, ale cierpię ogromnie,
tęsknie tak mocno że mało mi serca nie wyrwie, na szczęście mam dużo przyjaciół
którym się zwierzam, a płaczę w samotności... Tydzień temu po raz pierwszy
pojechałam do mamy na grób SAMA - Iiina myślałam że umrę z bólu, i to
fizycznego nie psychicznego. To jest ogromna trauma Iiina i to normalne co
przeżywasz, każdy rpzeżywa to na swój sposób: mój tata jest rożalony natomiast
na wszystkich a najbardziej na mamę że go zostawiła a on teraz tutaj sam musi
żyć. Widzisz upłynęło półtora miesiąca a ja nadal nie mogę się zebrać, żeby
uporządkować mamy rzeczy, chcemy oddać pozostałe leki i pampersy i lepsze
ubrania do hospicjum lub dla inncyh bardziej potrzebujących, ale ja nie mam
siły żeby to uporządkować. NIe mam. I nie wiem kiedy będę miała, wszystko leży
w domu u rodziców tak jakby mama miała zaraz wrócić bo nikt z nas nie chce
ruszać bo tam pachnie mamą, bo to jest jakby żywe wspomnienie. Trzeba dać sobie
czas... Wszysktie uczucia w takiej sytuacji są właściwe...
Trzymaj się i pisz jak potrzebujesz w każdej chwili, mam gg podaję mój numer:v
1050761
Iza

[liina]

Ja przez pierwsze dwa dni chowalam wszytko co bylo z mama zwiazane blizej, jej
torebke np. Jak weszlam do pokoju, w ktorym odeszla i zobaczylam jej torebke ze
wszytkim w srodku, to wstrzasu doznalam,az mnie zemdlilo z nerwow, ale jakos mi
teraz juz to troche przeszlo.