CZAP ! co u Ciebie ??

[gontcha]

Hej Czap,

Co u Ciebie słychać? Dawno się nie odzywałeś...

Pozdrawiam,
Anka

[czap]

Jestem. Dzieki. Nie napiszę dzisiaj nic wiecej, bo brakuje mi odwagi. Przed
chwilą dopiero przeczytałem, że mój kumpel Patryk , no właśnie - do jutra.
Jeszcze raz dzięki i pozdrawiam mocno wszystkich.

[gontcha]

Dobrze, że się odedzwałeś, bo się zastanawiałam co z Tobą..
Pozdrawiam,
Anka

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Czap, bardzo jednak liczę na to, że napiszesz co u Ciebie! Trzymaj się
chłopie...

[czap]

Przepraszam za długą nieobecność. Potrzebowałem takiego całkowitego odcięcia na
jakiś czas od problemu raka. Cały miesieczny urlop leniuchowaliśmy rodzinnie,
zaczynając dzień od sniadania na tarasie, obserwując jak ptactwo wodne - na
czele z czaplami szarymi - brodzi w naszym bajorku. Wieś jest urokliwa.
Przeprowadziliśmy się na Kaszuby dwa lata temu, by poszukać spokoju. A tę
sielankę przerwała moja choroba. Gdzieś w głębi duszy myślę sobie, że musi być
równowaga - nie można mieć wszystkiego: wykształcenie, wspaniała, mądra żona,
dobre prace zawodowe, potem niemożność posiadania dzieci, ale zaraz potem-
szczęśliwa adopcja słodkiego urwisa Antosia, podróże, dom na wsi - wszystko jak
w bajce lub tandetnym scenariuszu filmu amerykańskiego - i do tego nieproszony
gość-rak. Ten ostatni właśnie wszystko zrównoważył i ja się na to godzę.
Pokornie próbuję normalnie żyć tak długo, jak to będzie możliwe.
Jeszcze nie tak dawno sądziłem, że jestem tak psychicznie przygotowany na każdą
ewentualność , ze wskazaniem na tę najgorszą, że nie będzie mnie dotyczył lęk
przed powrotem ostrej choroby. Ale teraz już wiem, że tak nie jest. Jutro mam
wizytę u onkologa. Ten postanowi, czy będę operowany. Niby badania usg są
optymistyczne, ale coś się chyba dzieje.
Dziękuję Wam wszystkim, za empatię, pamięć i wsparcie jakie niesiecie w postach
wszystkim takim, jak ja i mnie podobnym. Postaram się już nie znikać i również
mieć swój wkład na forum. Pozdrawiam serdecznie

[tolka3]

Bardzo dobre postanowienie, nie znikaj :) Czap, rzeczywiście piękny scenariusz.
Gdyby tylko udało się zapomnieć o chorobie. Wierzę, że tak będzie. Niech będzie
tylko wspomnieniem, pokonaj ją, bo sukecesy można odnieść we wszystkich
dziedzinach życia, to nieprawda, że musi być równowaga, a Ty będziesz
doskonałym tego przykładem. Z kogoś musimy brać przykład prawda? :) Przesyłam
buziaki małemu Antosiowi i Twojej żonie, a za Ciebie trzymam kciuki i nie
puszczę, aż tu napiszesz, że trzymać już nie muszę, bo nieproszony gość zniknął
na zawsze.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Czap, cóż mogę napisać zagladaj tu, pamiętamy o Tobie :-)

[czap]

No tak, dzisiaj po wizycie u mojego onkologa (wizyta kontrolna) dowiedziałem
się, że było ze mną bardzo żle, ale obecne wyniki badań wskazują na niebywałą
zmianę na dobre. Nie będzie operacji, bo nie ma co operować. Jedynie miejsce po
radio jest wciąż obolałe, ale to podobno tak już będzie. Kolejne badania
dopiero w nowym roku.
Reasumując, aby dodać optymizmu:
wykryto złośliwego w styczniu br już z przerzutami do węzłów, ale rokowania
pomimo to, były duże ( przynajmniej takie komunikaty otrzymywałem)podano
chemię, po 3 kursie - badania i wykryto rozległe przerzuty do węzłów w 1/4
klatki piersiowej-tak jakby chemia spowodowała gwałtowny rozwój choroby.
Rokowania spadały z tygodnia na tydzień i już nikt tego nie krył przede mną.
Potem intensywna radioterapia 4 tygodnie i dogrywka - jeszcze tydzień, potem
zaraz leczenie ogólne. Jak to określił doktor: spadłem na 4 łapy. Te dwie
odstępuję, żeby ktoś z Was miał 4. Pozdrawiam

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Czap! Tak bardzo, bardzo się cieszę z tych optymistycznych wieści!!!!:-))))

[gontcha]

Bardzo się cieszę Czap, że jest do przodu .. oby tak dalej :)))
Czytałam Twoja historię i jakbym czytała swoją... Koniec studiów, stabilizacja
życiowa, dom, rodzina...i nagle trach...niespodzianka niemiła. Dwa dni przed
porodem i upragnionym pierworodnym... Ale to dało mi potężną motywację.
Dzisiaj mój synek Michał to cudowny dzieciak (choć czasem żywiołowy) - w
grudniu skończy 6 lat :)
Pozdrawiam serdecznie Ciebie, żonę i Antosia :)
Anka

[374.4w]

to nie zawsze tak,
u mnie rak jakby był na dobicie, pozbiera sie czy nie. Pojawił sie w czasie gdy
miałam dużo problemów, byłam w trakcie rozowodu, walki o siebie, swoje ja, było
to dla mnie być albo nie byc psychiczne i wtedy przyszedł chyłkiem. Poradziłam
sobie ze wszystkim i teraz powtarzam, że będę długo zyć, żeby zdązyć byc
normalna szczęśliwą kobietą

[gontcha]

No pewnie, że nie ma na to żadnych reguł. Jednego dopada w 'rozkwicie',
drugiego w dołku... osobę młodą, starszą... Nigdy nie wiemy co może nas
spotkać. Choroba nauczyła mnie zaś jednego - cieszyć się życiem na bieżąco
(choć miewam i złe okresy, jak każdy). Oduczyła beztroski, odkładania wielu
rzeczy na 'potem'. Powiedziałam sobie: wychoruje się teraz, a potem do samej
setki już spokój :))) Poradzimy sobie 374.4 i na pewno będziemy szczęśliwymi,
zdrowymi kobietami :)))
Z całego serca życzę tego.
Pozdrawiam ciepło,
Anka

[koofel]

Mogłabyś być ,z racji wieku, moją córką,a to ja uczę się od ciebie pogody
ducha.Mądra z ciebie dziewczyna.

[gontcha]

Dzięki Koofel :)))
Jak napisałam, miewam kryzysy, ale trzeba wziąść się w garśc i do przodu...
Przecież nie można pozwolić, by choroba zawładnęła naszym życiem... wręcz
przeciwnie. Akurat jestem teraz w fazie lekkiego 'zdołowania', ale muszę sobie
z tym poradzić - jest to też jednym ze skutków ubocznych leczenia sterydowego
(źle je znoszę). Jeszcze trochę, a potem spokój do samej 'setki' :)

Trzymam mocno kciuki za Twoja srodową kontrolę !!! Oczywiście napiszesz, że
było trochę strachu i wszystko jest oki... wierzę w to i czekam na wieści.

Pozdrawiam serdecznie,
Anka

PS. 'Lepiej diabła pokonać, niż zostać pokonanym przez niego' - ta maxyma jest
pod kazdym moim postem, tylko że po francusku :)))