Cd. rak niedrobnokomórkowy

[bas1213]

Witajcie!
Mam cały opis leczenia mojej mamy.
Napisze wam od samego poczatku leczenia w CO w Warszawie.
Prosze o uwazne przeczytanie
Wyniki opisu z dn. 6.07.2006r
-TK klatki piersiowej i jamy brzusznej
W prawym gornym placie sa dwa guzki wielkosci 24X20mm z jamką łączący sie z
wneką płucną i drugi obwodowo wielkosci 8mm.
Węzły chłonne śródpiersiowe niepowiekszone
Lewe płuco wątroba lewe nadnercze prawidłowe.
Guz prawego nadnercza wielkosci 50X36mm
Nerki prawidłowe.
Przestrzen zaotrzewiona bez powiekszonych wezłów chłonnych.

Postosowaniu VI cykli chemii -wyniki są następujące:(
Wyniki opisu z dn 15.02.07
TK klatki i nadbrzusza.
W prawym górnym płacie jest guzek wielkosci 14X12mm po drugim mniejszym jest
obecnie tylko sladowe zageszczenie rysunku płucnego.
Wezły chłonne niepowiekszone
Guz prawego nadnercza wielkosci 47X33mm
Kamica pecherza zólciowego( są guzeczki wielkosci 2-3mm)wątroba bez zmian lewe
nadnercze bez zmian.


Co o tym sadzicie?
Obecnie moja mama bedzie miała operacje na woreczek zółciowy a przy okazji
wytna jej guz na nadnerczu.(Płuco będzie nie ruszane)
Lekarz z CO poinformował ja że narazie nie bedzie miała chemi
tylko naświetlania.
Czy któras z was wie jak wygladaja te naswietlania?
Jakie sa skutki?
czy człowiek tak samo się czuje jak po chemii?
Dziekuje za wszelkie odpowiedzi.

[coccinelle76]

Witaj, nie bardzo rozumiem czy pytasz o naswietlania pluc czy moze chodzi o
pooperacyjne. Moj tata mial w maju w CO naswietlania pluc ale paliatywne- tylko
5 naswietlan. Obylo sie bez zadnych negatywnych skutkow ubocznych ( no moze
jeden dzien meczylo go cos w rodzaju zgagi). W porownaniu chemia, ktora
zakonczyla sie dla niego zerowa odpornoscia i zawalem serca, radioterapia
okazala sie strzalem w dziesiatke. Po naswietlaniach guz zmniejszyl sie
znacznie i do tej pory tak juz zostalo. Niestety pojawil sie przerzut do mozgu,
ktory zostal usuniety dwa dni temu, ale to juz inna historia. Pozdrawiam

[bas1213]

Pytam się co sadzicie o tych wynikach -a przy okazji ineresuje mnie jakie są
skutki uboczne naświetlań.
Guzek w płucu prawym nie bedzie usuwany.Lekarz chce mojej mamie zaproponowac
kilka naswietlen.
Pytam sie tez czy człowiek tak samo sie czuje po chemi przy naswietlaniach ,czy
wypadają włosy?

[estelka1]

Droga bas. Nie będę się wypowiadać na temat wyników, bo mało orientuję się w
niedrobnokomórkowych nowotworach płuc. Skupię się na radioterapii. Skutki
uboczne prawdopodobnie się pojawią, ale jakie będą i jak bardzo silne zależy od
dawki, ilości naświetlań, jak i kondycji Twojej Mamy. Moja mama miała aż 27
naświetlań klatki piersiowej. Pierwsze 3 tygodnie (naświetlania były od
poniedziałku do piątku, w weekendy przerwa) mama nie miała żadnych negatywnych
objawów. Potem pojawiły się problemy z przełykaniem (ból), dołączył się suchy
kaszel i chrypka. Za namową towarzyszek niedoli mama ratowała się jedząc
kisiel, a także kilka razy dziennie zjadała po odrobince masła, żeby natłuścić
poparzoną śluzówkę gardła i przełyku. No i oczywiście nie jadła i nie piła
żadnych ostrych, drażniących, czy zbyt gorących rzeczy. Te objawy ustąpiły
praktycznie w ciągu tygodnia od zakończenia naświetlań. Lekarka uprzedzała
mamę, ze może miec poparzoną skórę, ale na klatce piersiowej ominęły mamę te
dolegliwości. Więcej problemów przysporzyły naświetlania głowy (mama dostała
ich profilaktycznie 12). Niestety skóra głowy ucierpiała mocno. Dosłownie dwa
dni po zakończeniu naświetlań wypadły mamie włosy. I co najgorsze nie rosły
przez prawie 4 miesiące, dopóki skóra na głowie nie doszła do siebie. Co więcej
w tych miejscach gdzie było naświetlanie włosy rosły dużo wolniej. W zasadzie
one dopiero teraz (kilka dni temu minął rok od zakończenia leczenia) doszły tak
naprawdę do siebie.
Bas, z tego co zrozumiałam, Twoja mama będzie miała naświetlane tylko płuca,
więc włosy jej nie wypadną. Wiesz, z czym powinnyście się jeszcze liczyć?
Radioterapia wydaje się być łagodniejsza niż chemia, ale to jest złudne. Same
naświetlania faktycznie nie są dokuczliwe, ale jej skutki dają o sobie znać
bardzo długo, pół roku to jest minimum. To jest osłabienie organizmu i to
naprawdę potężne, skłonność do łapania wszelkich infekcji, mogą pojawić się
dolegliwości sercowe, pozapalne zwężenie przełyku (objawami są między innymi
kaszel, ograniczenia w przełykaniu), zapalenie płuc. Ale to wszystko powoli
mija. Ważne, żeby mama na miejscu miała dobrą opiekę lekarza domowego, który
będzie umiał jej pomóc w razie takich sytuacji i który będzie w kontakcie z
onkologiem prowadzącym mamę, a przynajmniej który będzie wypełniał zalecenia
onkologa. U nas taką rolę pełni ordynator interny naszego powiatowego szpitala,
który jako pierwszy rozpoznał u mamy guza w płucach. Mama kontaktuje się z nim
raz na trzy miesiące, jeśli nic się nie dzieje, a jak coś się dzieje, to
praktycznie o każdej porze dnia. Lekarka rodzinna też jest bez zarzutu. Jak
mama idzie do niej (po przecież choruje nie tylko na nowotwór, jak to bywa ze
starszymi ludźmi), to nawet sama proponuje kontrolną morfologię krwi i inne
podstawowe badania.
Jak byś chciała coś jeszcze wiedzieć, to pytaj śmiało. Pozdrowienia dla Ciebie
i Mamy. Agnieszka

[bas1213]

Dziekuję bardzo za odpowiedź.
Mam jeszcze jedno pytanie.
Czy te naświetlania są codziennie?
Ile trwaja takie naświetlania?-chodzi mi o czas w ciągu dnia.
Naświetlanie to samo co radioterapia?

[estelka1]

Pisząc tutaj używałam wyrazów naświetlania i radioterapia zamiennie mając na
myśli właśnie radioterapię. Pytasz, czy naświetlania są codziennie. Myslę, że
jest to w dużej mierze kwestia organizacyjna. Mama leczyła się w Centrum
Onkologii w Szczecinie. I w jej przypadku było to 5 dni w tygodniu, weekendy
wolne. Nie wiem, jak jest praktykowane w innych ośrodkach, albo u chorych z
innymi nowotworami, czy przy radioterapii paliatywnej. Co do czasu w ciągu
dnia... obawiam się że to zależy od rodzaju nowotworu i rodzaju promieni, jakie
są podawane. U mamy trwało to kilka minut. Myślę, że niebawem wypowiedzą się
osoby, które miały inne doświadczenia z radioterapią. Ja niestety mogę
powiedzieć tylko to, co widziałam u mamy.

[sabina19793]

Musisz wiedziec jedno - ze sytuacja nie jest dobra, po VI cyklach chemii mój
tatuś miał tak samo zmiejszenie guza do takich rozmiarów po tym miał
naświetlania po naświtlaniach miał znowu chemię ale juz tylko 4 serie. Po
chemii żył równe 5 misiecy. Musisz wiedzieć, że potem nowotwór atakuje z
podwójna siłą.
Zakładam oczywiście że rzeczywiście jest to niedrobnokomórkowy - taki miał mój
tata - żadna chemia ani radioterapia go nie zniszczy.

[bas1213]

do sabiny 19793...
Ale każdy organizm jest inny!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Mogłabys chociaż nie pisac na forum takich okropnych rzeczy!!
Ja wierzę że bedzie wszystko dobrze.

[bas1213]

do estelki1...
Witaj!
Twoja mama ile czasu już walczy z rakiem?
U mojej mamy minie w maju rok jak się dowiedziała o nowotworze.
W maju sie dowiedziała a w czerwcu już miała pierwszą chemię.(czas leczenia
zaczął się bardzo szybko)
Pozdrawiam Ciebie i twoją mamę

[sabina19793]

Bardzo mi przykro że jest tak źle!
Natomiast nie wiem czy widzicie tytuł "rak niedrobnokomórkowy " w każdym
przypadku jest to złośliwy nowotwór i nie ma szans na wyleczenie go niezależnie
jaki to organizm. Nie ma na to siły.
Wiem że to boli i denerwuje ale niestety trzeba spojrzeć prawdzie w oczy.

[bas1213]

do sabiny 19793
Wiem że rak niedrobnokomórkowy jest nie do wyleczenia ale cuda sie zdarzaja.
Jak masz coś pisac jeszcze nieprzyjmnego to daruj sobie.
Żadna osoba w ten sposob mi nie odpisywała jak ty-a ty potrafisz tylko ludzi
dołowac!

rak niedrobnokomórkowy - wyleczalny czy nie?

[jedruch]

Każdy chory ma dwie możliwości - albo 0% albo 100% szans na wyleczenie. Żadnych
pośrednich. To powinno wiedzieć nawet dziecko.
Statystyki trochę zaciemniają ten obraz, dlatego chorzy, rodziny, pytają nas
ciągle 'ile mam szans?'
Sabina, jeśli straciłaś kogoś z bliskich, nie znaczy wcale, że ktoś inny też
musi to samo przechodzić.
W grupie raków niedrobnokomórkowych płuc są raki płaskonabłonkowe w stopniach
złośliwości od G1 do G3, raki gruczołowe o takich samych możliwych stopniach i
parę innych typów rzadziej występujących. Jak zatem można generalizować?
Druga rzecz - stadium zaawansowania - gorzej rokuje rak rozsiany, zdecydowanie
lepiej guz do zoperowania.
Generalizowanie to najprostsze, ale i najgłupsze, co można zrobić.

Rak płuc jest wyleczalny - leczy sie kiepsko, ale leczy się. Jak w każdym
nowotworze najlepsza jest profilaktyka i unikanie zachowań ryzykownych, ale
jeśli już do nowotworu doszło, to wcześnie wykryty rak daje ogromne szanse na
dobre, zdrowe życie.
Pozdrawiam.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Sabina nie wiem, czy takie sianie defetyzmu jakoś ci pomaga bo czytajacym
napewno nie!!! Każdy z nas jest inny i to samo leczenie u różnych osób moze dać
zupełnie inne efekty.

[sabina19793]

Chciałabym żeby Twoja mama żyła jak najdłużej , życze jej tego z całych sił.
Tylko to jest podejście emocjonalne w tej chwili.
Jednak przez cały 2005 rok walczyłam z tym nowotworem i uwierzcie byłam wrakiem
człowieka bo nie byłan na to pzrygotowana.
I tu masz rację b_a_l_b_i_n_k_a nie wierzę w zwycięstwo.
Ale walczyć trzeba ponieważ ja również walczyłam.
Podsumowując to nie piszę personalnie do osób i nie dołuję ich bo ich nie znam.
Czytam wyniki badań i je interpretuje. To wszystko. I nie bierzcie tego do
siebie uważam że po to jest to forum i kazdy ma prawo napisać jak myśli.

[bas1213]

do sabiny 19793..
Sabino medycyna cały czas idzie w górę.Kto wie może za rok znajdzie się lek na
raka płuc.
Oprócz chemii moja mama miała leczenie pozaprogramowe czyli dostawała
zastrzyki-które w jakimś stopniu zadziałały.
( te zastrzyki dostawali tylko niektórzy).

[jofu1]

Takie odbieranie nadziei jest wręcz nieludzkie!Fachowo wypowiedział się dr
Jendruch,każdy nowotwór jest inny -ba każdy człowiek jest inny.Znam osobiście
człowieka który pokonał zaawansowaną ziarnicę złośliwą,lekarze dawali mu 3
miesiące życia a żyje już 13 lat.Wypowiadam się w temaci dlatego że mój mąż
jest po usunięciu 2 płatów płuca z powodu niedrobnokomurkowego raka
płuc.Przeszedł chemioterapię a teraz ma radioterapię .I gdyby ktokolwiek z was
spojrzał na niego nigdy nie pomyślelibyście z czym on walczy!Wygląda
świetnie,czuje się świetnie! Piszę o naszej walce blog ,jeśli kogoś z was to
interesuje to możecie zajrzeć. A strona Ryszarda który pokonał ziarnicę to ;
rychurak.net/index.html
mój blog Rak -my się nie poddamy! www.jofu.blog.onet.pl

[liina]

Mysle, ze Sabina nieco przesadziłaś rzeczywiście. Wiem, ze masz zle
doświadczenia , ja tez mam zle, z reszta jest tutaj wiele osob, którym ktos
bliski umarl i tez maja zle doświadczenia, ale mimo to absolutnie nie wierze, ze
każdego musi spotkać to samo. To nie może być prawda!Wierze, ze sa jakies sily
dzięki którym mozna zyc, nawet jesli sie zachoruje na tak ciężką chorobe. Sa
ludzie, ktorzy zyja i to sa zywe dowody, a ze jest ich malo? No fakt, jest ich
mniej niz tych co odchodza, ale kazdy ma szanse generalnie dostac sie do tej
czesci, ktorej sie udaje.Mojej mamie sie nie udało, ale jestem pewna, że sa i
będą tacy, którym sie uda i nic nie jest albo białe albo czarne.

[sylwia828]

Tak czytam te wasze wypowiedzi i mysle ze niektorzy z was sa bardzo naiwni....
sama osobiscie nie spotkalam sie z przypadkiem wyleczenia raka
niedrobnokomorkowego (a mam pewne doswiadczenie w tej kwestii), wiec nie sadze,
by stosowne bylo obraznie tu osoby, ktora wyrazila swa wolna opinie... a skoro
co poniektorzy chca sie lozdzic, to wybor kazdego z was.....
pozdrawiam

[jedruch]

A jakie masz doświadczenia w tej kwestii?
Bo ja widziałem całkiem sporą grupkę osób w kontrolach ambulatoryjnych po kilku
latach od: 1) radykalnych operacji, 2) nieradykalnej operacji i uzupełniającej
radioterapii, 3) skutecznej radiochemioterapii (to rzadkość, ale jednak są).
Skąd twoje doświadczenie?

[estelka1]

Najpierw do bas - moja mama miała zdiagnozowanego raka płuc (ale
drobnokomórkowego) ostatniego dnia lipca 2005 albo 1 sierpnia 2005 r. W połowie
lutego ubiegłego roku zakończyła leczenie onkologiczne (najpierw chemia, potem
radioterapia płuc i profilaktycznie głowy). Bywało ciężko, ale w tej chwili
poza niewielkim osłabieniem (w stosunku do kondycji mamy sprzed choroby)i
lekkimi zaburzeniami ciśnienia i pracy serca nie dzieje się nic niepokojącego.
Mam świadomość że choroba w każdej chwili może wrócić, ale czy musi??? Chyba
niekoniecznie. Co do teorii Jędrucha na temat szans na wyleczenie raka. Mogę Ci
podać dłoń. Ja zawsze powtarzam, że każdy chory ma dwie możliwości, wyleczyć
się, albo nie. A statystykom nie do końca wierzę. W raku, jaki ma (a może
miała) moja mama w Polsce statystyki dają 5-10% na 5 - letnie przeżycie. W
Niemczech mówi się o około 50%, w Austrii o 45%. POzdrawiam serdecznie,
szczególnie ciepło tych którzy wierzą w wyjście z choroby. Agnieszka

[jedruch]

Tak gwoli ścisłości - rak drobnokomórkowy nigdzie nie ma tak optymistycznych
statystyk jak podałaś. Amerykańskie ośrodki podają około 19% przeżyć 5-letnich,
z medianą przeżycia 21,3 m-ca od rozpoznania.

[estelka1]

Jędruch, nie zrozum mnie źle, bo absolutnie nie chcę podważać Twoich
kompetencji, gdyż sama uważam Cię za doskonałego fachowca, ale ja naprawdę
czytałam takie dane na austriackiej stronie. Jako, że nie byłam pewna swojej
znajomości j. niemieckiego, poprosiłam dodatkowo o przetłumaczenie artykułu
przez germanistkę, która to potwierdziła. Fakt, że w poprzednim poście
wyraziłam się trochę nieściśle, bo chodziło mi o osoby, u których w momencie
wykrycia ten rak był ograniczony do jednego miejsca i żadne węzły nie były
zaatakowane. Biorąc pod uwagę wszystkich chorych na tego raka, statystyki są
znacznie mniej optymistyczne. Szkoda, że w tej chwili nie mogę znaleźć tej
strony, bo chętnie podałabym Ci link. Wierz mi, ja nie jestem jakąś niepoprawną
optymistką i bardzo trzeźwo patrzę na chorobę mamy. Liczę się z możliwością
nawrotu, ale nie przeszkadza mi to mieć nadziei, że mamie się uda być w tej
grupie szczęśliwców, którzy dali sobie radę z tym choróbskiem. Pozdrowienia,
Agnieszka

!rak drobnokomórkowy!

[jedruch]

Nie no, ja absolutnie nie chcę podważać danych podawanych przez jakikolwiek
ośrodek, ale czasami bywa tak, że albo grupa pacjentów dobranych do badania jest
mała, albo specyficznie wyselekcjonowana.
Amerykanie podają 5-letnie przeżycia w SCLC na 16-26%. W pojedynczych badaniach
sięgaja one nawet trzydziestu kilku %, ale "pozbierane do kupy" dają wyniki jw.
Jasne, że lepiej rokuje postać LD niż ED, bo można zastosować więcej metod i u
części chorych 'wyprzedzić' namnażanie komórek raka i zniszczyć go.
Miałem już dwóch pacjentów z SCLC w 6 lat po terapii bez objawów nawrotu, więc
jednak to się zdarza. I tego należy się trzymać. Pozdrawiam serdecznie.

[estelka1]

Faktycznie nie pomyślałam o tym, że grupa badanych może być jakoś specjalnie
selekcjonowana. Mógł też zadziałać przypadek... Nie mniej ja zawsze będę
trzymać się teorii, że każdy z osobna chory ma taką samą szansę, albo się
wyleczy, albo nie. Pozdrawiam również

[bas1213]

Mojej mamie tak naprawde tez duzych szans nie dawali.
Przypomne dowiedziala sie w maju 2006.
Dawali jej pół roku zycia oczywiscie nie mowiac jej tylko mojemu tacie.Obecnie
wyniki leczenia sa wzgledne ,stan stabilny lekarz zadowolony.
Lekarze sie dziwia.