Przemyslenia

[majsterek2]

Witam
Siedzę przy komputerze a obok w pokoju umiera moja mama.Jest w ostatnim
okresie swojego życia.Jej kontakt z rzeczywistością jest już
sporadyczny.Historia zaczeła się w marcu od strasznej diagnozy guz
pęcherzka.Internet,konsultacje wszędzie informacje,iż w wiekszości przypadków
nieoperacyny czas przeżycia średnio 6 miesięcy.Postęp choroby po zabiegu
paliatywnym w klinice przerazający.Profesor w klinice mówi po 7 dniach od
wyjścia /wyszła oczywiście o własnych siłach/nastąpi totalne załamanie.Mówi
prawdę w 100%.
Teraz istota mojego postu z perespektywy tych kilku miesięcy.Zdecydowałem sie
nie mówić tego mamie od samego początku wiedząc,że jest nieoperacyjny,nie
reaguje na chemię i okres życia jest ściśle odmierzony.Wydaje mi się ,że
oszczedziłem mamie tej strasznej męki psychicznej,której my jako rodzina
przezywamy tylko namiastkę.Moje przemyślena kieruję głównie do osób których
bliscy mają nieoperacjne i nierokujace nowotwory
pozdrowienia

[ksenia_78]

Rozumiem Cię.
Też nie powiedziałam tacie wszystkiego co wiem.
Wczoraj w związku z konsultacją w co w Gliwicach, powiedziałam mu, że ma
nowotwór płuc i że nie ma choroby, której się nie leczy. Nie powiedziałam całej
reszty.
Na "szczęście" tato nie jest uświadomiony co do sposobów leczenia nowotworów, w
związku z czym udało mi się mu wmówić, że może leczenie kontynuować w domu i że
nie musi iść do szpitala. Prawda jest niestety taka, że lekarz i pielęgniarka z
hospicjum, którzy go odwiedzają w domu to jedyna metoda "leczenia". Droga którą
właśnie przechodzisz ze swoja mamą jest jeszcze przede mną.

Pozdrawiam i dobrej nocy

Ps. Gdzieś przeczytałam zdanie, które b. zapadło mi w pamięć: "Nie mogę dodać
dni do Twojego życia, ale mogę dodać życia do Twoich dni".

[joa291]

rozumiem, mamę na raka nieoperacyjnego płuc pochowałam 4 lipca, dawałam jej
wiarę na ile mogłam i ona wierzyła choc nie wiem na ile prawdziwie a ile na
pokaz. Z perspektywy jej odejscia nie zmienilabym tego, bo nawet kiedy umierała
a bylam przy niej, myslala że zasypia bo jest zmęczona a jutro wyjdziemy ze szpitala
Duzo zalezy od nas jak swoich najblizszych prowadzimy...zycze ci sił i mądrego
prowadzenia - to jest teraz mimo twojego bolu najwaznijesze
ktos kiedys powiedział - zawdzieczamy rodzicom zycie i nie ma większej dla nich
poslugi nich pomoc w przejsciu na drugą strone...

[kortyzol]

Mam raka.Sam go odkryłem.Staram się jak najmniej poruszać ten problem.Myślę ,że
z czasem oswoiłem się z tą myślą i faktem,że to na mnie trafiło.Noszę jakiś
rodzaj bomby zegarowej,która może wybuchnąć ze zdwojoną siłą.Mam chorobę
wieńcowa. Mam żylaki a właściwie miałem bo usunąłem metodą "piankową"Mam
sztuczną protezę zębowa. Mam złamaną jedną i drugą rękę. Mam złamane cztery
żebra.Mam pobieraną operacyjnie z prawego talerza biodrowego kość bo lekarz źle
złożył rękę i trzeba było uzupełnić ubytki bo nie chciała się zrosnąć/1,5 roku
trzy zabiegi/.Mam wycięty wyrostek robaczkowy/gangrenicus-brakowało mi 15min do
rozlania i gangreny otrzewnej. Mam złogi na lewej nerce.Chodzę 5-ć km
dziennie.Pracuję 4-y godziny dziennie.Uśmiecham sie ,rozmawiam z ludźmi i nie
skarżę się.Czasem ale tylko czasem tak jak dzisiaj mam depresję taką
malutką.Może nie potrzebnie wchodziłem na to forum.Fakt jest taki,że jeden rak
,rakowi nie jest równy.Przyznam się,że czasem głośno zaklnę i pomodlę się w
samotności mojego pokoju do czystego nieba lub w małym klasztorku do Matki
Boskiej.Pozdrawiam

[joa291]

kortyzol wyszło dziś u Ciebie słonko?

[lila123]

kortyzol, jak jeszcze nie wyszło, to na pewno wyjdzie. Pozdrawiam.

[kortyzol]

Życie mimo wielu trudności jest piękne a po burzy wraca pogoda.Zaczyna się
przejaśniać.Człowiek musi czasem sie wyżalić ot tak chociaż troszeczkę i wcale
nie najbliższym ,żeby im nie przysparzać zmartwień i tak w trudnej dla nich
otaczającej rzeczywistości.Dlatego nie którzy chorzy udają,że nic nie rozumieją.

[polimeraska]

Kortyzol, życzę siły, dużo nieskazitelnej siły,motywacji i tego spokoju ducha ,
który napawa nadzieją i wairą...

trzymaj się cipelutko, jak najcieplej :*

[mo.p]

Witaj!
jestem z Toba, wiem jak odchodzi osoba chora na nowotwór tego typu, dzisiaj
mija tydzień jak odszedl wujek,nie chcielismy żeby tak cierpiał, ale stało się
inaczej,terzaz kiedy odszedl jest pustka ale i spokój w sercu,ze juz nie
cierpi. Pozdrawiam Cię serdecznie i współczuję Monika

[fiodory]

Mój tata ma raka trzustki. Lekarze twierdzą. że zostało mu kilka miesięcy
(diagnoza w marcu), a my z mamą i bratem codziennie zadajemy sobie pytanie czy
powinien wiedzieć? Może będzie chciał się pożegnać ze swoim bratem(oddalonym o
500 km)? Może odwiedzić rodzinę ma Mazurach? A ja się ciągle boję, że się
załamie i podda. Ostatnio tato powiedział mi, że cieszy się z każdego dnia z
nami i chociaż nie wie, ile mu ich jeszcze czasu zostało, to bedzie tak jak
chce Bóg. Ja się modlę gorąco, żeby Bóg dał tego czasu jeszcze bardzo dużo.
Tata ma dopiero 55 lat. Mamy jeszcze siostre, która ma dopiero 17 lat i ona też
nie zna całej prawdy. Bardzo mocno przeżywała taty pobyt w szpitalu. Płakała
całymi nocami. Nie mamy serca by jej powiedziec prawdę. Z resztą mama nam
zabroniła. Mieliśmy do tej pory dobre życie. Teraz wszystko jest trudne. Boję
się tego co nas czeka. Dużo czytałam o tej chorobie i zostaje mi tylko wierzyć
w cud. Nie potrafie się z tym pogodzić. Wiem, że wszyscy umrzemy, ale dlaczego
mój tato już teraz?? Myślę sobie, że wolałabym o tym wyroku nie wiedzieć.
Jestem i zawsze byłam z tatą bardzo blisko. Nie musze nadrabiać jakiegos
zmarnowanego czasu, bo takiego nie było.
Nikomu nie życzę tego co teraz przeżywamy.
Najgorsze jest to, że zostaje nam już tylko modlitwa. Lekarze postawili na
tacie krzyżyk, a mi już powoli brakuje sił by wmawiać sobie, że zdarzy się
cud...

[bea53]

Czy naprawdę myslisz ze czasem lepiej nie mówić prawdy?
Sama nie wiem, moja mama nawet jak juz dowiedziala się ze ma raka, wypierała to
ze swiadomosci, caly czas ludziła się ze to nie to, teraz jest ciezko ale jak
byla u lekarza na konsultacji innego niz prowadzący a ma zaawansowanego raka
jajnika to chyba liczyła ze powie jej ze to nic takiego i on to wyleczy i ze
zadnych przerzutów nie ma, byłą rozczarowana ze tak nie powiedział.
Do autora wątku, jak sobie radzisz z mamą, ze swoją psychiką, bo ja wiem ze
kiedys u nas tak będzie ze jednak to nastąpi, choć licze na zaleczenie..
Jak zyjesz na co dzien, u nas to trwa juz 3 lata, markery, chemie badania,
operacje...jakoś mnie to przygłebia, swiat który zyje beztrosko obok jakiś taki
wydaje mi się nierelany.
Czasem mi się wydaje ze wszyscy powinni płakać, jak Ci znajomi mogą sie bawić
kiedy tutaj ludzie cierpią...nie wiem...czasem mi się wydaje ze nigdy się nei
usmiechnę...
Czasem sama zapominam ze mama jest chora i chę uciec i udaje ze nic się nie
dzieje..mama mieszka oddzielnie więc chcę jakoś zyc po swojemu..ale mam poczucie
winy jesli ze ja tu chcę wyjsc ze znajomymi zamiast siedziec przy niej...nie
wiem tak duzo jest roznych pytan jak sobie radzicie????
Wiem ze wszyscy umrzemy ale smierc w naszej kulturze jest tak nieoswojona,
schowana więc trudno się znią pogodzić, ze jak przychodzi to nie wiemy co z nią
zrobić i skąd sie to wzięło skoro na co dzien nikt o tym nie mówi...

[majsterek2]

Witam
Własciwie nie wiem co odpowiedzieć.Sytuacja mnie tak bardzo przerasta,ze nie
jestem w stanie nic sensownego Ci odpowiedzieć.Ale spróbuję.Wczesniej 2 3
tygodnie temu wielogodzinne pobyty w klinice,rozmowy z lekarzmi,,wielka nadzieja
choć diagnoza tego raka jednoznaczna ,ewentualne wyjście z mama do parku.Wyjazd
do domu płacz,serce i wnetrzne rozrywa się na 1000 kawałków.Mam 2 małych dzieci
wywiezione do innej babci ,mowią na nią mama mnie chyba synek już nie pamięta/ma
2 latka/.Sutuacja dzisiejsze jest zupełnie inna.Musimy zmierzać sie z zupełnie
inną rzeczywistością.Zmieniać pampersy,próbować ją myc a najgorsze oprózniac
woreczek z żółcią/jest zadrenowana/ po tej operacji natchmiastowa wizyta z
toelecie z torsjami itd.Cierpienie w jej na półprzytomnych oczach jest
straszne.Jest to okres w którym w naszych oczach jest jakby mniej płaczu mniej
rozpamiętywania a wiecej pracy aby zapewnić elementarne zasady higieny i komfortu.
Jak napisałem w poprzednim poście progresja choroby jest straszna tz.od momentu
pierwszego kryzysu wszystko narasta lawinowo .Dlatago cieszcie się kazdą chwilą
kiedy wasi najblizsi mogą chodzić,rozmawiąć z Wami.Nie odbierajcie im tych chwil
w którch będą sie zamartwiać tą straszną chorobą.Niech żyją w nadzieji i nie
zdaja sobie sprawy ,że być moze będą umierać w takich mękąch...Jestem obecny na
tym forum od marca gdy tm potwierdził wynik usg i chyba w najczarniejszych snach
nie myślałem,że koniec wygląda w ten sposób
pozdrawiam

[ania19771]

Boże , tak mi przykro jak czytam o tym co piszecie
Nie wiem co WAM napisać
Ale wiedzcie ze to co teraz czujecie -to chyba największy ból -sama śmierć to
wybawienie dla chorego-wiec i Wam bedzie nieco lżej , bo Ktoś nam najbliższy już
nie cierpi - tylko wtedy zostaje pustka-OKROPNA
Jestem 2lata po smierci TATY i to własnie ten okres choroby(u nas bardzo krótki
2tyg)był dla nas najgorszy , no i samo pożegnanie
potem wracamy do zycie ale tesknota cały czas jest tuż tuż za twoimi plecami i
strach zeby nigdy to nie wrócilo.
Myślami jestem z Wami -to najtrudniejszy okres -wierze -ale bądzcie blisko bo
potem juz nie bedzie to mozliwe

[merosia]

To i ja się przyłączę do tych przemyśleń. Mój tata jest po chemioterapii w
związku z nieoperacyjnym guzem lewego płuca (rak niedrobnokomórkowy). Ma duże
wodobrzusze, płyn w opłucnej. W stanie średnio-ciężkim został wypisany ze
szpitala (CO Wawa) pod opiekę hospicjum domowego 2 tygodnie temu. Nie wiem na
ile tata jest świadomy rokowań, ale nie ułatwiam mu poznania prawdy. Nie wie że
lekarz przychodząca do domu jest z hospicjum (mówię że z ośrodka dla przewlekle
chorych). Nie wie że dostaje morfinę (mówię że zastrzyki rozkurczowe). Dziś
byliśmy na nakłuciu opłucnej bo lekarze z CO nadal bardzo nam pomagają i za to
im dzięki wielkie. Odciągnięto 1,5 litra płynu i okazało się że nieczynne dotąd
lewe płuco o dziwo zaczęło pracować. I ja mam teraz tatę uświadamiać. Wszyscy
się dziwili dziś na oddziale że tata chodzi (bo był leżący prawie, 2 tyg.
temu), że obrzęki z nóg zeszły i morfologia, biochemia ok. Nie wiem czy to
dobrze że oszukuję tatę, ale jakoś święcie wierzę, że on się tak trzyma, bo
wciąż ma plany na przyszłość, chce wyjechać w przyszłym tygodniu na działkę,
robić zakupy, pochodzić po ogrodzie itp. To ciągłe ściemnianie wykańcza mnie
psychicznie ale nie widzę innej opcji. Lekarz z hospicjum mówi, że chory ma
prawo się przygotować więc powinien wiedzieć, a doktor z CO wspiera mnie w
moich oszustwach. Myślę że tata nie musi się do odejścia przygotowywać
miesiącami i udręczać się tą wizją. Teraz jest w miarę szczęśliwy, bo może
oddychać swobodnie, nic go nie boli i może troszkę pospacerować. Po co mu
odbierać nadzieję?

[nestill]

Nie po raz pierwszy przekonuję się, że większokść z nas - o ile nie wszyscy -
ma podobne refleksje w obliczu tragedii, jaka nas spotkała... Mój tata też nie
wie całej prawdy. Wie, na co jest chory, wie, jakie dostaje leki. Nie wie
jednak, że radioterapia nie przyniosła żadnych efektów, że rak w najlepsze się
rozwija i że rokowania są tak straszne... Tata mógłby znać prawdę, ale on
najwyraźniej nie chce. Mówi, ze będzie dobrze, planuje przyszłość... Serce
pęka... To nawet nie jest tak, że ktoś go okłamuje, po prostu nikt nie burzy
jego wiary, bo niby jak? Jest jeszcze młody i wszystko co najlepsze miało być
jeszcze przed nim, a tu stało się coś, czego nikt z nas się nie spodziewał (bo
czy ktoś się tego spodziewa?!). Ktoś pisał tu wcześniej o dobrym życiu.. Nam
też żyło się dobrze i nie obyło się bez pytań: "może za dobrze??". Nie potrafię
się z tym pogodzić, nie mogę nawet w to do końca uwierzyć... Obserwuję tatę i
widzę, że tak naprawdę taty, którego znałam, już właściwie nie ma... Zniszczyła
go choroba. Zresztą nie tylko jego, nas wszystkich, całą rodzinę także. Mi
też "normalny" świat zewnętrzny wydaje się teraz nierealny, a jeszcze tak
niedawno beztrosko sobie w nim żyłam...

[binucha]

Z perspektywy czasu stwierdzam, ze czasem jest lepiej o najgorszych rzeczach nie
mówić.
Myślę jednak, ze pod sam koniec, kiedy zaczyna być źle, to lepiej czasem nie
mówić tego co lekarz powiedział rodzinie.
Myślę, ze rodzina czasem nie wie, ze dany objaw oznacza raczej rychły koniec i
rodzinie sie wydaje, ze dana osoba jeszcze trochę pożyje i ze ma jeszcze trochę
czasu na pożegnania i inne sprawy dostateczne.Ale czasem jest tak, ze jednak
koniec przychodzi szybciej niż sie spodziewamy i chory nie zdąży sie pożegnać,
odwiedzić jakiś miejsc itd.
To ciężki wybór, myślę, ze trzeba jakoś wypośrodkować.

To o czym pisze majsterek2, przeszedł każdy z nas, kto pochował bliską osobę
chorą na raka. Jest to taki horror, którego nie da sie nawet opisać.Najgorsze
jest to, ze człowiek nie umie sie potem od tego horroru odizolować chyba przez
całe życie, tak jak nie da sie zapomniec przez cale życie o ukochanej osobie,
tak nie da sie zapomnieć o tym jak cierpiała.

[joa291]

moja mama wiedziała na co jej chora a jednak ciągle choć się bala to wierzyła,
kiedy byłam z nią ostatnią dobę w szpitalu nie żegnałam się z nią, mwiłam tylko
jak bardzo ją kocham, uwierzyla mi że jak już nie boli (konskie dawki morfiny i
innych srodkow pbolowych plus kroplowki i tlen) to jutro wyjdziemy do domu,
kiedy się z nią żegnałam ostatni raz prosiłam żeby się przespała bo jest taka
zmeczona a jutro wrocimyy do domu, nie żałuje swojego wyboru, nie walczyła, nie
łapała oddechu spazmatycznie, nie walczyła, uwierzyła mi choć ją oszukałam, ale
wierze tak jak mi lekarz powiedział że byłam b dzielna i zaoszczedzilam jej
wiele bólu przy umieraniu się dusząc. Ja jestem za tym żeby nie zabierać
najblizszym nadziei, psychika jest bardzo ważna, a ludzie roznie reagują w
przypadku smiertelnej choroby. Dajmy wiec im jeszcze jeden dzien bezstroskiego
usmiechu, a zabierzmy choć jeden dzień łez....trzymajcie sie

[tyrtum]

Mnie się wydaje,że Ty joa 291 masz wyrzuty sumienia.Nie byłaś przy niej jak
umierała dusząc się.Na pewno nikt z personelu też tego nie widział lub udawał
,że nie widzi bo tak często jest jak nikogo nie ma z rodziny.W brew temu co się
mówi o wielkim posłannictwie, panuje odrętwienie i obojętność nawet jak się
posmaruje.Może się mylę.

[merosia]

Wątek ma tytuł 'Przemyślenia' więc należy coś przemyśleć zanim się napisze.
Jeśli ten post ma w joa 291 wzbudzić jakieś poczucie winy, to mam nadzieję, że
cel nie zostanie osiągnięty.

[agata781]

Moj ojczym ma raka trzustki(zdiagnozowany w lutym tego roku)o niczym nie
wie.Moja mama zdecydowała że nie powiemy mu.mieliśmy mu powiedzieć i lekarz
obiecał nam pomoc w przygotowaniu ojca(jest bardzo słaby psychicznie)ale lekarz
olał nas z tj strony i w końcu ojciec nic nie wie.Może to i lepiej.Żyje jest
szczęśliwy(mimo że cierpi)raz ma lepszy dzień,raz gorszy.On się cieszy że jest
dobrze a my uczymy się zyć ze swiadomością że go kiedyś zabraknie,że jego
organizm przegra walkę.Lekarze dają od pół roku do kilu lat.Jak na razie mija
pięć miesięcy,ojciec czuje się obecnie na tyle dobrze że przestajemy liczyć ile
czasu minęło a ile jeszcze przed nim.Żyjemy "na obecną chwilę"i staramy sie
cieszyć tym co jeszcze mamy.

[bea53]

Dzieki za uwagi, ja tz w najczarniejszych myslach nie myslalam ze bedzie tak
strasznie.
Czasem brak sił i to jest tak potworne ze brak mi sił by żyć.
Czesto myslalam ze tylko ja tak jestem pokrzywdzona bo moja mama cierpi i umiera
ale widze ze nie ejst to nic niezwyklego, nie widac tego ale wiele osob to
przezywa, nei jestem sama i troche lepiej mi jak moge kogos posluchac co mysli
i wiem ze nie jestem sama i ktos to rozumi, bo mam wraznenie ze zaharowani ludzi
nie mysla o tym. Tu na liscie zycie jest pelne bolu ale prawdziwsze, nie
cukterkowe, takie jakie jest w calym swym bólu.

ja chciałem mówić

[siedemdwa]

gdy braliśmy tatę ze szpitala do domu, żeby umarł w swoich czterech ścianach, a
ja po 25 latach przyjechałem do rodzinnego miasta na dłużej niż dwa dni,
myślałem sobie - niewiele czasu zostało, może tydzień, może dwa, ale to
starczy. Wszystko teraz przegadamy, wszystko mi opowie. To czego dotąd nie miał
czasu albo nie chciał mi opowiedzieć; w którym miejscu kąpał się nad rzeką, o
swojej pierwszej dziewczynie, co czuł gdy mnie prał, gdzie schował dla mnie
pieniądze i jakie ma dla mnie rady na resztę mojego życia. W czasie takiej
rozmowy wszystko staje się jasne.

Ale nic z tego nie wyszło. Chociaż spędzałem noce leżąc na podłodze przy łóżku
taty, nie mówiliśmy o niczym, bo byliśmy obaj półprzytomni - on bo już
odchodził, a ja ze zmęczenia. Teraz tylko czekam, aż mi się przyśni.

[magda2123]

Moja mamusia też nie wiedziała do samego końca co tak naprawde jej jest,ale
myśle że świetnie zdawała sobie sprawe z tego że jej życie dobiega
końca,dopytywała każdego aby tylko ktoś potwierdził jej domysły,ale każdy
powtarzał mamie że wyzdrowieje, choć nikt juz w to nie wierzył.Uważam że ta
niewiadoma dla wielu chorych jest nadzieją która trzyma ich przy życiu.
Zycze wszystkim dużo siły, nadziei, wiary i miłości aby pomagało nam w
przeżywaniu
tych ciężkich chwil z naszymi bliskimi
Pozdrawiam