RAK TARCZYCY! POMOCY!!!

[sindi31]

U mojej mamy rozpoznano guza na prawym płacie tarczycy o wielkości
11mm Wynik biopsi który odebrała w czwartek 8.11 to- zmiana o
charakterze CARCINOMA, wniosek PAPILARE! lekarz rodzinny który jest
też endokrynologiem powiedział jej że to rak złośliwy, dostała PILNE
skierowanie do Gliwic
Mama załamała się nie chce podjąć leczenia na siłe pojechała w
piątek 09.11 do Gliwic tam obejrzano wyniki i kazano jej się zgłosić
już we wtorek 13.11 na badania, ma być operowana1
Jestem załamana jej postawą, jak jej pomóc?
Proszę o wszelki informacje na temat tego raka. operacji, i kliniki
w Gliwicach mama ma 54 lata, 4 lata temy zmarł mój ojciec (nagle)
Jeśli ktoś może mi pomóc bardzo proszę o odpisy!
BŁĄDZE JAK WE MGLE SZUKAJĄC INFORMACJI!!!
ZA wszelką pomoc DZIĘKUJE!!!!

[annajolanta]

Wiem, że nie łatwo przekonać osobę z rozpoznaniem choroby
nowotworowej aby się nie załamywała i podjęła leczenia.
Najważniejsza jest psychika i podejście do choroby z wiarą na jej
wyleczenie. Mama ma przecież Ciebie i to Ty właśnie teraz musisz
powiedzieć jej, że warto żyć, właśnie dla Ciebie. Jestem z Tobą w
tym na pewno trudnym okresie czasu, życzę Twojej mamie powrotu do
zdrowia oraz wiary, która podobno czyni cuda... Pozdrawiam.

[abc_81]

Jestem z tobą całym sercem. Moja mama walczy już 2 lata z rakiem jajnika. Teraz
ma akurat pogorszenie i przerzuty. Wczoraj powiedziała do mnie i mojego
rodzeństwa :"nie bądźcie na mnie źli, ja przecież walczę". Pozwól mamie poczytać
to forum - niech zobaczy ile osób jest w podobnej sytuacji. Rak to nie koniec
świata, tylko wyzwanie. Walka jest nierówna , ale możliwa. Dużo siły życzę Tobie
i mamie.

[sindi31]

WITAJCIE!!!
BARDZO DZIĘKUJE ZA TAK SZYBKĄ ODPOWIEDZ!!!
Niestety moja mama jest bardzo upartą osobą- u niej NIE zawsze
znaczy NIE!!!
Myślę że jest bardzo załamana, zamkneła się w sobie, nie chce
rozmawiać.
Pomału trace nadzieję że obudze w niej chęć DO WALKI I ŻYCIA!!!
MODLĘ SIĘ BY TO WSZYSTKO OKAZAŁO SIĘ SNEM< KOSZMAREM_ OCZYWIŚCIE!
Ja wiem że wiara czyni cuda!
Tylko jak tą wiare przelać na nią?
Brakuje mi słów!!!!!!!
DORADZCIE!!!!!!!

[abc_81]

ojej nie wiem co mam napisać. Ja nie miałam takich problemów, moja mama w
trakcie leczenia, gdy miała naprawdę ciężkie dni po chemioterapii, to mówiła, że
ma juz dość, ale traktowaliśmy to jak marudzenie. Ja cały czas powtarzam mamie,
że na śmierć trzeba sobie zasłużyć.
Przede wszystkim niech mama porozmawia z kimś kto choruje już jakiś czas. Może
jest gdzieś w pobliżu taka osoba, która kilka lat zmaga się z chorobą. Moja mama
przeżyła chorobę swojej siostry, która walczyła 7 lat. I zawsze jak jest kryzys
powtarza, że jeszcze za szybko , żeby odejść, bo dopiero minęły 2 lata walki.
Rozmowa z kimś w podobnej sytuacji bedzie chyba najlepszym wyjściem, skoro mama
straciła nadzieję. Musi zobaczyć, że to nie koniec. Jeszcze nie.

[jeanne72]

Sindi, z Twoją mamą powinien poważnie porozmawiać lekarz i udzielic
wyczerpujących informacji na temat raka brodawkowatego tarczycy. Bowiem:
- rak ten jest jednym z najlatwiejszych do wyleczenia ( calkowitego!) nowotworów
- rzadko daje przerzuty, a jeśli, to bardzo łatwo można je zlokalizować (
scyntygrafia) oraz usunąć, a pozostalości zlikwidować jodem promieniotworczym
- praktycznie naprawdę mało kto umiera na raka brodawkowatego tarczycy. Zdarza
sie to niezmiernie rzadko. Np. czesto u starych ludzi ( po 80 r. ż),trafiających
po śmierci wskutek np. zawału na sekcję zwlok, wykrywa się raka brodawkowatego
tarczycy "przy okazji" - rozwijał się latami nie zauważony, nie spowodowal
żadnych zmian w stanie ogolnym pacjenta i nie mial wpływu na długość życia...
Rak brodawkowaty naprawdę tylko nazwą przypomina inne nowotwory złośliwe.
Jest to rak wysoko zróżnicowany, a więc podobny do prawidlowej tkanki tarczycy,
jodochwytny, a więc nawet jeśli pozostaną jego resztki w ciele, mozna je
zniszczyc jodem promieniotworczym.
Oczywiście należy go koniecznie usunąc, a operacja calkowitego usuniecia
tarczycy daje bardzo duże szanse wyleczenia. Przekraczające spokojnie 90
procent.Więc gra chyba warta jest świeczki? Poszukaj dobrych artykulów na ten
temat oraz lekarza, ktory to wszystko móglby mamie wytłumaczyć.Tu nie ma co
pisać o "wierze", "walce" itd, bo naprawdę to taki "rak i nie rak". Po usunięciu
wszystko będzie dobrze.

[jeanne72]

Aha, i jeszcze jedno, po operacji nie ma- jak przy innych nowotworach -
wyczerpującego i szkodliwego leczenia. Nawet "radioterapia" jodem radioaktywnym
dziala wybiorczo na tkankę tarczycy i jej przerzuty i nie niszczy innych tkanek.
Nie ma żadnej chemii, wymiotow itd.

[sindi31]

BARDZO DZIĘKuJE za SŁOWA WSPARCJA, NAWET NIE WIECIE ILE DLA NAS ONE
ZNACZĄ!
Proszę powiedzcie mi co mam rozumieć pod pojęciem CAŁKOWITE
USUNIĘCIE TARCZYCY??
Jak wygląda taka operacją i jakie niesie ryzyko?
Jak wygląda życie poniej?
Niestety w moim otoczeniu nie spotkałam się z takim przypadkiem i
nie wiem nic na ten temat
Bardzo dziękuje za słowa wsparcia
życzę wszystkim dużo sił i zdrówka!!!!
POWODZENIA

[jeanne72]

Całkowite usunięcie tarczycy jest konieczne, bo w obrębie tarczycy mogą
znajdowac się niewidoczne gołym okiem ogniska nowotworu. Po prostu usuwa się
tarczycę w calości. Powiklania są obecnie rzadkie ( zwlaszcza w dobrych
ośrodkach), i należą do nich przede wszystkim: uszkodzenie nerwu krtaniowego
wstecznego ( i w następstwie tego chrypka do końca życia) oraz niedoczynność
przytarczyc ( bo przy operacji usunąć mozna też niechcący przytarczyce), a w
następstwie tego tężyczkę. Wtedy istnieje konieczność przyjmowania dużych dawek
wapnia i witaminy D.
Ale naprawdę, o ile operacja jest przeprowadzana w dobrym ośrodku, powiklania
należą obecnie do rzadkości. Pacjent po zabiegu szybko dochodzi do siebie.
Po operacji istnieje konieczność zażywania dużych dawek jodu ( by zablokować
TSH, ktory pobudza tarczycę do wzrostu) oraz hormonów tarczycy - bo tarczyca nie
wytwarza już przecież wlasnych. Ale dotyczy to bardzo wielu ludzi ( nie tylko
chorych na nowotwory) i nie ma się czym przejmować.
Jak już pisalam, po operacji wykonuje się scyntygrafię całego ciała. Rak
tarczycy oraz jego przerzuty, a także pozostalości zdrowej tarczycy ( o ile sa),
mają zdolnośc wychwytu znacznika stosowanego w scyntygrafii i są doskonale
widoczne dla lekarza. Jeśli ich jest niewiele, wystarczy podać jod radioaktywny
( to malo skomplikowana procedura, po prostu polknięcie tabletek) i wszelkie
pozostalości po tarczycy ulegają zniszczeniu ( bez naruszenia innych tkanek). Po
zabiegu wystarczy na kilka dni ograniczyć kontakty z malymi dziećmi, zwlaszcza
unikać ich przytulania do okolic szyi - i to wszystko.Życie po operacji
tarczycy, poza koniecznością zażywania tabletek ( już na stale), nie rożni się
niczym od życia zdrowego człowieka.

[krasowy28]

Dokładnie, bez tarczycy da się żyć. Ja jestem 7 lat po zabiegu
usunięcia tarczycy (rak rdzeniasty tarczycy). Znam ludzi którzy zyją
kilkanaście lat i więcej po zabiegu (jedna kobieta bodaj w 1991
roku). Biorę codziennie rano pół godziny przed posiłkiem określoną
dawkę Euthyroksu (mała tabletka) i tyle.
Mama będzie miała małą bliznę na dole szyji, blizna po jakimś czasie
będzie praktycznie niewidoczna. Po zabiegu szybko dochodzi sie do
siebie. Potem jod (tabletka) albo radioterapia (ja miałem to drugie
ale mój nowotwór jest ciut inny). Wspomniałaś że mama była w
Gliwicach. Świetnie by było gdyby tam udało się rozpocząć leczenie
(zabieg i potem co zarządzą. Czego by nie wybrali, nie będzie tak
strasznie :D). Mają specjalistów, sprzęt, doświadczenie i wyjątkowo
życzliwe nastawienie do pacjenta.
Najważniejsze to pozbierać się po szoku jakim jest wiadomość o
chorobie. Ja się nastawiłem że bede walczył i żył na złość tym
którzy mi źle życzą (o ile tacy są :P). Jesli nie ma takich
delikwentów to trzeba sobie ich wyobrazić. Działa! :D
Powodzenia!

[sindi31]

WITAJCIE!!!
Jesteście wszyscy kochani , wasze wsparcie (przez monitorek) jest
nie zastąpione. Bardzo dziękuje za wszystkie odpowiedzi i cieszę się
że trafiłam na to forum.
Mama właśnie pojechała do Gliwic na badania, już dziś będzie wiadomo
kiedy operacj! Czytając Was bardzo się uspokoiła, rozjaśniło jej się
w głowie, już tak się nie boi
Trudno zebrać mi myśli......
Bardzo pomogliście mi w dotarciu do mamy i wytłumaczeniu jej na czym
polega jej choroba i że warto walczyć, wygrać, żyć!!!
Wiem przed nami jeszcze nie jedno zwątpienie, nie jeden zakręt
Musimy dać rade
POZDRAWIAM SERDECZNIE!!! I BARDZO DZIĘKUJE!!!!

[sindi31]

Witajcie! W Gliwicach robią mamie badania, ich rozpoznanie to-
Observatio guoad ca papillare glandulae thyreoideae
Czy ktoś może nam to przetumaczyć???
Czy to ten sam rak o którym poinformował mamę lekarz rodzinny?

[jeanne72]

sindi31 napisała:

> Witajcie! W Gliwicach robią mamie badania, ich rozpoznanie to-
> Observatio guoad ca papillare glandulae thyreoideae
> Czy ktoś może nam to przetumaczyć???
> Czy to ten sam rak o którym poinformował mamę lekarz rodzinny?

Tak, to rak brodawczakowaty, czyli najlagodniejszy i najlepiej rokujący ze
wszystkich nowotworow tarczycy. Wyleczenie jest prawie pewne. A więc - nie ma
się czym za bardzo przejmować. Na to się naprawdę nie umiera.

Uleczalny rak

[ajka100]

Moja dawna koleżanka lek. onkolog z Centrum Onkologii od raka
tarczycy twierdziła, ze jest to rak dla którego rokowania sa b.
dobre. Wyleczlność sięga 90% oczywiście na pewno jest to zależne od
stadium. To powinien być dla Twojej Mamy najlepszy motywator Jej
choroba jest z dużym prawdopodobieństwem uleczalna o ile będzie ją
leczyć.

[krasowy28]

To świetny motywator. Musi sobie "wbić w głowę" że to nic takiego,
że mozna się z tego wyleczyć. I że innej opcji nie ma :D
Zwłaszcza że w tym przypadku rzeczywiście sa ogromne szanse na
wyleczenie.

[justin301]

Ja mam 32 lata i rozpoznano u mnie raka pęcherzykowego wariant
oksyfilny więc mogę wręcz zazdrościć rozpoznania twojej mamie,
naprawdę, zazdroszczę jej. Guz u twojej mamy jest maleńki, zaraz
będzie miala operację, pźniej jod i wiele lat szczęsliwego życia :).
I jakby tak porównac to zobacz ile miała więcej szcześcia ode mnie -
żyła spokojnie ponad 10 lat dłużej niż ja.
Na początku bylam okropnie załamana, moje dziecko ma 2 lata, spadło
to na mnie jak grom z nieba, niespodziewanie. Były ze mną problemy
diagnostyczne. Wynik po operacji był dopiero po 5 tygodniach rak
rdzeniasty więc totalna załamka, po kolejnych 4 tygodniach okazało
się, że to był rak pęcherzykowy ale gorszy wariant oksyfilny.
Moja ginekolog mówi, że jakby tak można wybrac sobie raka to
najlepiej tarczycy - najlepsze rokowania, leczenie jodem.

Jeżeli potrzebujesz pogadac to daj znać na maila: [e-mail]

A tak poza tym to i ja i twoja mama mamy wiele powodów, żeby nie dac
się chorobie. Jednym z powodów są ...dzieci!!! :).

Gliwice to bardzo dobry ośrodek, wspaniale, ze was tam od razu
skierowano. Ja gdybym tam trafiła miałabym wcześniej poprawną
dagnoze i nie żyłabym tyle tygodni z myślą, że w związku z
rozpoznaniem raka rdeniastego byc może moje dziecko jest obciążone
genetycznie.

[sindi31]

WITAJCIE!!
Niestety sprawa nie jest taka prosta, guz niby niewielki bo 1.1 mm
ale umiejscowiony bardzo głęboko w prawym płacie tarczycy
teraz już wiadomo skąd u mamy takie duszności
teraz gliwice badają jeszcze raz materiały pobrane z biopsji
Więc termin operacji odwlecze się, następna kontrola 6.12
CZEKANIE JEST OKROPNE!!!

BARDZO DZIĘKUJE ZA POMOC I SŁOWA WSPARCIA!!
Pozdrawiam Wszystkich!!

[sindi31]

Witajcie!
Justyna wysyłaŁam PW! jeśli czas Ci pozwoli odezwij się!
POZDRAWIAM SERDECZNIE~!!!!

[sindi31]

WITAJCIE!!!
Tak trudne jest czekanie, pragne by operacja była już za mama ale
dni nie da się przyspieszyć!

[jeanne72]

Sindi, nie martw się. W przypadku tego raka czekanie nie ma aż takiego
znaczenia, jak przy innych. Wszystko będzie dobrze.

[sindi31]

Może pare dni to niewiele ale mnie martwi nastawienie mamy. troszke
się podniosła.........a teraz załamka zaczyna się na nowo!
Dlamnie to walka z wiatrakami- zaczyna brakować mi pomysłów by
zajmować jej myśli czymś innym.
POZDRAWIAM WSZYSTKICH!

[oliwia38]

Naprawdę nie ma powodu do tak wielkiego niepokoju. Wiadomo, zawsze słowo rak
paraliżuje, ale nie można się załamywać.Wcześniej już tu pisano, że jest to
jeden z najlepszych raków, jakiego można mieć, gdyż rokowania są bardzo
dobre.Wiem, co mówię, mam 38 lat jestem właśnie po tym typie raka, 4 miesiące po
operacji usunięcia całej tarczycy i miesiąc po radiojodzie. W trakcie leczenia
spotkałam dużo kobiet, które żyją po tym nowotworze wiele lat i naprawdę nic im
nie dolega. Wiem, że w pierwszej chwili jest to duży szok, gdy usłyszy się
diagnozę, ale ja przez to przechodzę, jak przez grypę. Po prostu trzeba się
leczyć, leczenie nie jest straszne, po operacji szybko dochodzi się do siebie.
Trzeba wierzyć, że wszystko będzie dobrze.Rak, to nie wyrok i w przypadku tego
raka i to tak małych rozmiarów, jak ma twoja mama, to naprawdę wyleczenie jest
całkowite.Trzeba cieszyć się każdym dniem, ludzie o wiele bardziej chorzy od nas
nie poddają się i walczą, mam musi brać z nich przykład. Niektórzy bardzo by
chcieli, żeby ich rak kwalifikował się do operacji lub, żeby podano im chemię i
niestety, nie dostają takiej szansy. Dlatego nie można załamywać się w
przypadku, gdy lekarze dają prawie 100% szanse na wyleczenie. Pozdrawiam gorąco,
niech mama poczyta może także forum o chorobach tarczycy, jest tam bardzo wiele
wpisów osób, które chorowały na tego raka, są po leczeniu i mają się bardzo dobrze.

[ewelka1308]

Droga Sindi. Cóż można Ci jeszcze napisać, żeby przekonać mamę do
leczenia. Zazdroszczę Ci tego, że Twojej mamie dano ogromną prawie
100% szansę wyleczenia, bo moja mama takiej szansy nie dostała,
nawet na chemię paliatywną. Z chorobą walczyła tylko 3,5 miesiące,bo
chorowała na wyjątkowo złośliwego raka pęcherzyka żółciowego. Co z
tego,że rak prawdopodobnie rozwijał się bardzo długo, skoro nie
dawał żadnych niepokojących objawów, a kiedy coś nas zaniepokoiło, i
tak byliśmy pewni,że to tylko kamienie żółciowe dają znać. Choroba
była bardzo zaawansowana.Lekarze leczyli mamę paliatywnie; nawet
operacja, w której "prawdopodobnie coś usuniemy" zakończyła się
jedynie obejściem dwunastnicy. A mimo to moja mama cały czas chciała
walczyć, chciała się leczyć, bardzo chciała żyć, miała przecież
dopiero 54 lata; marzyła o tym,żeby trafić do szpitala, na salę
operacyjną, żeby tylko ktoś chciał się nią zająć. Nawet kiedy leżała
już w szpitalu z niewydolnością wątroby i utratą świadomości, kiedy
wiedzieliśmy,że to tylko kwestia dni (ona tego nie wiedziała, bo nas
już nie rozpoznawała, więc nie było sensu tego mówić) powiedziała do
mnie-myślałą ze jestem lekarzem,że zdecydowała się na chemię, bo
chce żyć. Dlatego trochę trudno mi zrozumieć Twoją mamę. Wiem,że rak
to ciężka choroba, że wielu osobom kojarzy się od razu z najgorszym
(ja też tak pomyślałam, kiedy lekarz powiedział mi,że podejrzewa u
mamy raka, o czym mama jeszcze nie wiedziała.Ale później dużo
czytałam i okazało się,że dużo osób z tego wychodzi,ale zależy to od
wielu czynników, między innymi od rodzaju nowotworu. Namów mamę do
poczytania o jej rodzaju nowotworu, do poczytania tego forum. Ja
często mojej mamie opowiadałam,że inni też ciężko chorują, ale z
tego wychodzą, opowiadałam jej historie z tego forum.Musi dowiedzieć
się, że ma ogromne szczęście w nieszczęściu. Musi tylko dać sobie
pomóc. Tak wiele osób zazdrości jej takiej szansy.Ewentualnie może
trzeba poszukać pomocy u psychoonkologa.
Życzę Ci, aby wszystko skończyło się pomyślnie. I życzę Ci dużo
siły, bo teraz walczysz nie tylko z chorobą mamy, ale również z nią
samą. Trzymaj się.
Ewelina

[turpin]

Rokowanie w raku brodawkowatym tarczycy (carcinoma papillare) jest bardzo dobre,
pod warunkiem, że się go szybko wytnie. Jeśli się nie wytnie i długo hoduje, to
niestety rokowanie nie jest już takie dobre. Usunięcie tarczycy to zabieg
rutynowy i umiarkowanie ryzykowny. W większości przypadków raki brodawkowate o
takim rozmiarze (czyli te 11mm) w momencie rozpoznania nie dają jeszcze
przerzutów. Wycięcie tarczycy kończy przeważnie leczenie. Co więcej, nawet w
przypadkach z przerzutami rokowanie nie jest tragiczne, bo te są zwykle
ograniczone do węzłów szyi i można sobie z nimi poradzić.

Zatem uszy do góry i do chirurga!

[sindi31]

WITAJCIE!
Dziękuje za pocieszające wieści i informacje! Mama jest już po
badaniach! Ostateczny termin 31.01.2008 r - więc jeszcze troszkę
sobie poczekamy. Napewno nerwowe będą te święta!
POZDRAWIAM SERDECZNIE