Już nie daje rady ;-(

[jepetto1973]

Moja mama ma przeżuty po raku piersi na opłucną i drugą pierś. W
płucach w zastraszającym tępie zbiera jej sie woda. Lekarze
rozkładają ręce, juz co 3 dni sciągają po 1,5 litra wody z płoc.Moja
mama dusi sie na moich oczach. Nie może leżec bo woda uciska na
płuca i się dusi. To jest koszmar, bardzo się o nią boję, nie o to
że umrze tylko o to jak bardzo cierpii!!! Ona jest taką dobrą osobą,
za co bóg ją tak pokarał, za co!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[judyta1100]

Moja mama jest niestety w podobnej sytuacji. Też ma Przerzuty po
raku piersi do płuc i kości. Moja mama z kolei jest skazana na
częste leżenie bo ma dodatkowo stwardnienie rozsiane. Napisz jak
możesz od kiedy Twojej mamie zdiagnozowali przerzuty do płuc. I
jeszcze jedno - może to głupie pytanie, ale napisz jak rozpoznać czy
w płucach zbiera się woda (czy oprócz specjalistycznych badań - rtg,
tk można to jakoś rozpoznać?).
Nie wiem w jaki sposób mogę Ciebie pocieszyć, pewnie wówczas
pocieszyłabym samą siebie bo jestem w takiej samej sytuacji.
To jest straszne przez co muszą przechodzić nasi bliscy i straszne,
że my nie możemy nic robić, w żaden sposób ulżyć tym cierpieniom.
Trzymaj się

[jepetto1973]

Można to ustalic bez rtg, po prostu to sie czuje jak byc nosiła
worki z piachem w klatce piersiowej i masz krótki oddech, Potem po
rtg masz juz jasnosc. Mojej mamie zbiera sie po 3 litry w obu i
wtedy sciągają z tym że robili to raz na 2 tyg, teraz robią to co 3
dni ;-( Ona sie dusi, nie jest w stanie sie połozyc do łóżka, dwie
noce spedziłą juz na fotelu bo boi sie pochylic głowe bo sie
utopi.Furosemid nic nie daje.Wygląda juz jak papier jej twarz,
skóra, rece. Musze isc do jakiegos psychiatry bo juz nie daje rady
byc silnym przy niej. Mam żal do siebie że ja spałem a ona nie. Wiem
jak ona się boi bo wie co sie dzieje, jest swiadoma ;-( Vjyba
zwariuje!!!

Do Judyty1100

[dorotkabp]

Judytko..

proszę Cię o informację w jakiej kolejności pojawiły się przerzuty w
raku piersi.
Moja mama też ma raka piersi i po 8 latach cholerstwo zrobiło
przerzut do kości miednicy. Rok minie w święta wielkanocne.
Jest leczona hormonalnie i ma bisfosfoniany we wlewach raz w
miesiącu.

W jakiej kolejności pojawiły się przerzuty u Twojej mamy? Czy
najpierw kości, później płuca, czy najpierw płuca później kości??
Czy to ma jakiekolwiek znaczenie??
Jakie były pierwsze objawy przerzutów do płuc??

Napisz trochę szczegółów po ilu latach od wykrycia raka piersi
pojawiły się przerzuty u Twojej mamy.

Dużo sił życzę, wytrwania i zdrowia.......
Dorota

[aron68]

Witaj

bo tutaj nikt by nie dał rady. Kiedyś zadawałem sobie to samo pytnaie patrząc
jacy ludzie żyją i cieszą się zdrowiem. Tutaj nie będę się silił na żadne
dywagacje. Na to nie ma odpowiedzi i pytanie pozostanie merytoryczne. Bo nie
znam odpowiedzi na pytanie dlaczego wspaniali ludzie muszą tak cierpieć. Mam te
same obawy i lęk. Leczymy naszych bliskich jedynie paliatywnie i jeszcze muszą
tak cierpieć. Moja mama ma też raka z przerzutami codziennie się dowiaduje jak
znosi ból i jaka dawka tramalu go uśmierza. Jedno jest pewne na pewno jej nie
ukarał (jeżeli jest Bóg). Naprawdę Wam współczuje i bardzo bym chciał by nie
cierpiała bo znam Wasz ból.

Artur

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Jepetto, choroba to nie kara, Twoja Mama nie zasłużyła na nią.
To czysta statystyka, trafia na oślep, niestety także na naszych
najbliższych.
Trudno znaleźć słowa, które mogłyby Cię pocieszyć, pewnie takich nie
ma. Ale życzę Ci bardzo, bardzo dużo siły.

[jepetto1973]

To dlaczego bóg ją tak każe, tylu złych ludzi chodzi po ulicach,
dlaczego ona ;-( Wiem że to pytanie bez odpowiedzi ale boli mnie tak
bardzo serce że nie potrafię tego opisac ;-(
Siły mi nie brak, obym tylko nie zwariował!

[aron68]

Nie każe Ją za nic. Nie rozpatruj tego w obszarze kary. Bądź z mamą do końca,
ona tego teraz potrzebuje. Tutaj przy takim bólu po obu stronach nie ma mądrych
słów czy rad. Tutaj na tym forum jest wiele osób, wspaniałych osób, które
potrafią zrozumieć ten ból. Nie ukoi to Waszego cierpienia tak jak powinno to
się stać, ale może świadomość, że nie jesteś sam w swym cierpieniu przez to, że
inni potrafią zrozumieć i wiedzą jak cierpicie pomoże Ci łatwiej go znosić.
Bardzo by Twoaj mam nie musiała tak cierpieć.

Artur

[jepetto1973]

Dziękuję

[ewcia1980]

Witaj.

Ja równiez nie moge pogodzic sie z cierpieniem mojego taty.
Choruje na raka jelita grubego z przerzutami do płuc, watroby i
węzłów chłonnych.
W tej chwili jest juz pod opieka lekarzy z hospicjum i robimy
wszystko co mozemy zeby mu ulzyc w cierpieniu.

A jest to ogromnie trudne!!!

Również nie pytam "dlaczego tak szybko" musi odejsc mój tato - który
jest niesamowitym człowiekiem.
Ale pytam "DLACZEGO W TAKICH CIERPIENIACH?????"
Ja jeszcze odpowieszi na to pytanie nie znalazłam i nie wiem czy
kiedykolwiek odnajde.
I z tym nie moge sie pogodzic ....

Zycze Ci duzo siły bo wiem jak bardzo jest ona potrzebna.

pozdrawiam
Ewelina

[jepetto1973]

Ja Tobie też Ewelino życzę dużo siły.Dziękuję za dobre słowo. Musimy
byc dzielni, będziemy dla naszych bliskich.

[koch.ania]

Jamę opłucną można wytalkować-wtedy produkcja płynu jest
ograniczona.Warunkiem jednak jest minimalna ilość płynu,co można
uzyskać przez stały drenaż utrzymywany do momentu
talkowania.Podpytaj o to lekarza.Spróbować zawsze warto.Pozdrawiam
Cię ciepło

[agnieszka_40]

Wiem jak bardzo cierpicie psychicznie i fizycznie opiekujac się i
walcząc o zdrowie Waszych bliskich.
Jednak wiele bym dała zeby ten czas sie wrócil kiedy walczyłam o
moją mamę.
Dziś mineły juz 3 miesiące jak jej nie ma posród nas.
Wiem-mama juz nie cierpi,ale mój ból po jej stracie jest nie do
opisania.

[ninagren1]

Czuję to samo co ty, Agniesiu. Mojej mamuni niema 4 misiące dziś
dokładnie. I tak mi jej brak. Chciałabym ją przytulić, podać leki,
herbatke. Porozmawiać, zadzwonić... cokolwiek, byleby była!!!! Jak
to boli.
Kochajcie waszych bliskich póki są.

[agnieszka_40]

Tak -nam zostały tylko wspomnienia,które nietety na dzień dzisiejszy
przynoszą tylko łzy.
Mnie szczególnie wchodzą myśli z ostatniej chwili -chwili smierci.
Nie moge sobie z tym poradzić.

[jepetto1973]

Ja już nie wiem co robic, najgorsze że moja mama się tak boi, ona
doskonale zdaje sobie sprawę z jej stanu i to jest najgorsze. Nie
mogę nic zrobic by ulżyc jej w cierpieniu, już nie wiem co robic.
Boże, jak to już ma się skończyć w jeden sposób to oby jak
najszybciej choc kocham Mamę najbardziej na świecie ;-(

[biedroneczka33]

Witam , bardzo mi przykro z powodu choroby Twojej mamy .Nie odbieraj tego jako kare , ale jako dar ze jeszcze mozecie byc razem.Ja wiem ze bezradnosc jest najtrudniejsza gdy nie mozemy ulzyc w cierpieniach ukochanej osoby ( gdy farmakologia zawiodla ja szukalam juz tylko ukojenia bolu w modlitwie )Pozdrawiam i wspieram cieplutko w tych trudnych chwilach .

Dobry adwokat jest drogi, taniej Cię wyjdzie "kupić" sędziego:)))

slawek1998.republika.pl/

[ajkaa2]

Napisz coś więcej , gdzie jest teraz Twoja mama w domu , szpitalu,
hospicjum.Czy mama ma zapewnione leczenie bólu, ściaganie płynu z
opłucnej , aparat tlenowy...itd. Jeżeli cierpi z powodu lęku , mozna
z lekarzem porozmawiać o lekach uspakajających ,
przeciwlękowych ,nasennych-jeżeli nie może spać.Ma przecież Twoją
pomoc,Wiem jak jest ciężko,ale zobaczysz dasz sobie rade ze
soba,choroba jest też częścią życia,nawet ta straszna jaka jest
zaawansowany nowotwór. Już pisałam kiedyś ,u nas było też bardzo
źle, każda chwila była inna , każdą chwilę dobra chwilę łapaliśmy by
uciec od choroby. opwiadałam leżacemu tacie o wszystkim co tylko
stało się ,dzialo w świecie, u sasiadów, u syna w szkole, byle
mowić , by jego myśli chociaż na chwile odciagnać od choroby i
zmartwienia .A on słuchał chudziudki, nie wstawajacy, po zawale ,po
chemii,pod tlenem,na morfinie,trzymałam go za rękę, czasami radził
mi co mama zrobić , mówiłam o swoich głupich problemach, czasami
uśmiechał się ,martwił, planował i tez do końca zdawał sobie sprawę
ze swojego stanu.
Dużo siły wytrwałości i nadziei.Pozdrawiam.Asia

[jepetto1973]

Robie tak codziennie, rozmawiam z mamą, łapie każdą chwilę.Dziękuję
za słowa otuchy, muszę byc silny.

[biedroneczka33]

Ty nie musisz ......TY POPROSTU JUZ JESTES SILNY :o))) i tak trzymaj dalej .

[jepetto1973]

Najgorsze to to że w tygodniu musze chodzic do pracy i zostawiac ją
w domu praktycznie samą ;-( Nie moge wziąc urlopu, nie dadzą mi bo
krótko pracuje, musze kogos załatwic tylko kogo?????

[biedroneczka33]

ja bardzo chetnie bym Ci pomogla w opiece nad mama , ale znajac zycie napewno mieszkamy w dwoch roznych regionach polski .Napisalam emaila.

[jepetto1973]

Dzięki, jeszcze nie dostałem ale odczytam jak tylko dostane.

[biedroneczka33]

Moja poczta gazetowa chyba zastrajkowala dlatego zapraszam na gg 4637343.Nie jestem wrozka ale czasami dobrym slowem , zrozumieniem mozna zdzialac cuda :o)))

[ninagren1]

Koniecznie załatw kogoś do mamy, oni nie chcą być sami. U nas
znalazłam moją dawną sąsiadkę, bardzo dobrego czlowieka. Była z mamą
jak ja już musiałam wrócic do pracy. Roibiła wszystko, na pewno
znajdziesz kogoś takiego. Może w najbliższym oddziale paliatywnym
spytaj pielęgniarek, mi dały namiar - maja tam takie swoje osoby.
Wiesz że masz 14 dni opieki na mamą. I nie bież ich całych na raz.
Po 5 dni, to wtedy na dłużej starczy. Mnie wypisywał lekarz z
hospicjum.
Moja mama bardzo bała sie o mnie i myślę że u ciebie też tak może
być i dlatego nie chciały odchodzić. Rozmawiajcie. Ale nic na siłe,
tyle ile trzeba. I trzymaj się.

[jepetto1973]

Dużo rozmawiam z moją mamusią, całuje, przytulam, głaszcze po
głowie, trzymam za ciepłą rękę i ona wie że ją kocham. Mam jeszcze
brata bliźniaka który też przyjeżdza prawie codziennie lub dzwoni 10
razy w ciągu dnia i rozmawia. Nasza mama wie że się o nią troszcymy
i jestesmy bardzo blisko niej.Mama dosc nerwowo reaguje na
symptomy"żegnania się z nią" tzn między innymi sms-y od dalszej
rodziny jak to ją wszyscy kochają i trzymają kciuki i żeby sie nic
nie przejmowała. Mamusie bardzo to denerwóje bo nie chce żeby ją
żegnano jak by miała za 2 dni umrzec.Ona tak bardzo chce normalnie
życ, wykonywac proste czynnosci w domu............a nie może nawet
sama się umyc bo jest słabiutka.Najgorsze jest to że nie chce brac
silnych proszków przeciwbólowych bo mówi że co bedzie brała jak
bedzie naprawde potrzeba i że te najsilniejsze proszki uzależniają
tak jak by sobie nie zdawała sprawy że te silniejsze proszki coraz
bardziej i już są potrzebne ;-( Tak bardzo boi sie odejsc. Mysli że
jak ich nie bedzie brała to jueszcze nie czas a ja widze co sie
dzieje i serce mi pęka, nawet nie wiesz jak to boli.Ja jade na
persenie forte po dwie kapsułki co 3 godziny bo sam juz nie daje
rady patrzac jak cierpi a ona woli cierpiec bez proszków, juz nawet
nie mam rozmowy o morfinie czy plastrach a to już jest potrzebne!
To jest najczarniejszy okres w moim życiu, nie życzę tego
najwiekszemu wrogowi.Modlę sie do boga żeby ukrucił jej cierpienia
jak najszybciej bo mama juz jest wrakiem fizycznym a co gorsza
psychicznym.Ona sama w myslach prosi o śmierc............byle nie
bolało. Ja to wiem, jestem jej tak blisko że wszystko wiem;-(

[zielony_listek]

jepetto1973 napisał:

> Najgorsze to to że w tygodniu musze chodzic do pracy i zostawiac
ją
> w domu praktycznie samą ;-( Nie moge wziąc urlopu, nie dadzą mi bo
> krótko pracuje, musze kogos załatwic tylko kogo?????

Zgadzam się z ninagren1, szukaj, znajdź kogos żeby mógł byc z mamą.
A nie masz kogos z dalszej rodziny np. na emeryturze albo jakąś
dawną mamy przyjaciółkę, która mogłaby przychodzic na dzień żeby z
mamą pobyć jak jestes w pracy? Dzwoń, szukaj, nie krępuj się, jestes
po prostu pod murem.
Wiem, że z Hospicjum Dziennego może przyjść pielęgniarka na wizytę,
ale czy na dłużej to nie wiem. Może wynająć po prostu kogos, może
pielęgniarke, tylko czy masz kasę...

Urlopu nie dostaniesz, ale czy zwolnienie lekarskie Ci zaszkodzi,
czy nie ryzykujesz straty pracy? Wolnych dni na pewno bedziesz
jeszcze potrzebować... Ja wiem, że to nieuczciwe, ale jak kiedys
zajmowałam się mamą po zawale to mi mamy lekarka rodzinna
zaproponowała lewe zwolnienie (na jakąś grype czy coś). Nie pamiętam
juz, czy skorzystałam, czy urlop jeszcze miałam.

Trzymaj sie jepetto1973!!!!

pozdrawiam
zielony_listek

[jupiteron]

Jepetto, porozmawiaj z lekarzem z hospicjum - może jemu uda się wytłumaczyć
mamie, że silniejsze środki przeciwbólowe są potrzebne? Tak czy inaczej dobrze
jest mieć je w domu, na wypadek nagłych ataków silnego bólu. Zapytaj też w
hospicjum lub w Caritasie o wolontariuszy. To wspaniali ludzie, którzy
bezpłatnie przychodzą do domów chorych, pomagają i służą wsparciem.
To bardzo dobrze, że jesteś blisko z mamą. Z własnego doświadczenia wiem, że
pozostaje to jako bardzo ważne i cenne wspomnienie. Ale jednocześnie musisz
zadbać o siebie!!! Żeby być silnym dla mamy musisz sam się wzmocnić. Pamiętaj,
że nie niesiesz tego ciężaru sam, jest brat, dalsza rodzina, przyjaciele,
znajomi, nawet to forum. Każdy chętnie będzie służył Ci wsparciem.
Trzymaj się!
Justyna