Asertywna.

[noida]

Otóż wszem i wobec ogłaszam, że jestem asertywna. Oto słowo wytrych, którego
moja rodzina wraz z przyległościami używa, aby mnie obrazić, jednocześnie
skrywając jad pod pozorem komplementu. Jeśli się z kimś nie zgadzam, jestem
asertywna, jeśli nie daję sobie przerwać, jestem asertywna. Jeśli śmiem
wyrazić zdanie sprzeczne z mniemaniem ogółu, również jestem asertywna. Od
kilku lat słucham, jak to jestem asertywna i jak w wór mojej asertywności
wrzuca się wszystko to, co innym we mnie nie pasuje. Mam wrażenie, że jeśli
jeszcze kiedyś usłyszę, że jestem asertywna to chyba zacznę gryźć.
Podsumowując- znaczenie słowa "asertywna" pokryło się ze znaczeniem
słowa "jędza".
Mam również niejasne podejrzenie, że gdybym była facetem, "asertywna"
znaczyłoby "stanowcza".
Czy wy też bywacie asertywni?

[staua]

Owszem, u mnie to bylo dosc ciekawe - w stosunku do rodziny i bliskich osob zawsze bylam
asertywna, jednak w pracy czy szkole dopiero sie stawialam, jak cos naprawde mnie zdenerwowalo lub
bardzo mi na czyms zalezalo. W pewnym momencie (juzz dziesiec lat temu) postanowilam, ze bede
asertywna w kazdej sytuacji no i jestem.
Tutaj pare osob tez opisuje to dosadnie - "bitchy character".
Nie przeszkadza mi to. Na pewno nie jestem niegrzeczna, a czasem musze postawic na swoim, bo
inaczej zostalabym stlamszona. I tyle.

[quarantine]

Bycie asertywną to jest moje ulubione zajęcie, zaraz obok spania. Obydwa
zajęcia nie są mile widziane w pracoholicznym społeczeństwie. Ale podobno
społeczeństwo posiada margines...
:D

[aaneta]

Nie przejmuj się. Ja z kolei jestem podobno, tzn. zdaniem byłej rodziny,
zarozumiała, a na dodatek zawsze muszę mieć własne zdanie. Aha, i mam okropny
charakter, bo zawsze muszę wszystko robić po swojemu. Też mi się wydaje, że
gdybym była facetem, to by się nazywało, że mam jaja, a że jestem babą, to
jestem okropna. Ale ja to olewam, a ci, którzy tak mówią, dostają dymisję.

[braineater]

nie do końca tak, z tą stanowczością. Mnie słowo 'nie' towarzyszy od zawsze,
jest automatyczną reakcją na 99% propozycji i generalnie ponoć go nadużywam.
Więc kiedyś postanowiłem to zmienić - zacząłem mówić 'tak', zacząłem się
zgadzać i przytakiwać, natomiast nadal wszystko robiłem po swojemu. I co sie
okazało? 'Nie' jest zupełnie zbędne, ot co. Wystarczy mówić 'tak' a potem
zupełnie się nie przejmować, bo ludzie uznają, że skoro powiedziałeś im 'tak,
zgadzam się' to naprawdę się zgadzasz i zupełnie nie zauważają, że nadal nic
się nie zmieniło, a ty działasz, tak, jakbyś powiedział 'nie'. Strasznie to
zycie upraszcza, mówienie 'tak'.

Pozdrowienia:)

[stella25b]

Sluzylam kiedys kolezance jako krolik doswiadczalny w przeprowadzaniu testow na
asertywnosc. Wyjatkowo dobrze jej sie ze mna pracowalo, moze dlatego ze moje
wyniki odpowiadaly jej wyobrazeniom. Ja traktowalam to jednak jako zabawe bo
zyciu czesto trzeba isc na kompromis.

[marquis]

O, widzę, że ten wynalazek nie jest aż tak odosobniony, jak się mi wydawało. Ja
również przestałem mówić "nie", bo najczęściej prowokowało to do usilnych
dociekań "dlaczego?", "jak to?", "co się stało?", "czy ja ci coś zrobiłem?",
"czy coś jest nie tak" etc. Od kiedy przytakuję, życie stało się prostsze i dużo
przyjamniejsze. Owszem, zdarza się, że trzeba czasem ponieść konsekwencje
pochopnego, automatycznego "tak" - niemniej są to przypadki rzadkie, nie burzące
słodkiego przeświadczenia, że z "tak" jest mi łatwiej.

[kwiecienka1]

ooooo, to ja też jestem z marginesu...
moja asertywność (a dla rodzinki nieznającej takich dziwnych słów po prostu
okropny charakter, znieczulica w ostatnim stadium) jest już legendarna :-)
tak jest już od przedszkola, nigdy nie dałam sobie w kaszę dmuchać, to mnie tam
zawsze słuchano a ja robiłam tylko to, co chciałam (lub to, co uważałam za
najlepsze dla siebie)
oczywiście, praktykuję to do dziś :-)
pozdrawiam
Kwiecienka & ihre Deutschaufgabe

[mamarcela]

mamarcela głęboko wierzy w asertywność. Przeszła kiedyś nawet w ramach imprez
pracowych (a jednak) kurs asertywności. Posiada także w swym słynnym biorku
kilka książek o asertywności np.; Kobieta asertywna, Asertywność w 3 dni, albo
wręcz Asertywność w 12 krokach. mamarcela wierzy także, iż pewnego dnia stanie
się do bólu asertywna, asertywna absolutnie, asertywna tak, że już nie można
bardziej. Codziennie wieczorem zasypia marząc o tym. Niestety już około
czwartej nad ranem sny o potędze zostają brutalnie przerwane i w jej głowie
pojawia się dylemat, czy z okrzykiem „nie” na ustach pozwolić kotu wytłuc
metodycznie całą zastawę stołową, czy też ulec i nieasertywnie napełnić mu
miskę, a potem równie nieasertywnie wypuścić na dwór i potem wpuścić. Kolejny
wyłom w asertywności mamarceli pojawia się około 6.30, kiedy to dziecko nr1
tupotem bosych stóp objawia całemu światu, a przede wszystkim usiłującej
jeszcze spać matce, swój bunt młodzieńczy. O 7.00 w pokoju mamarceli pojawia
się potomek nr2 z okrzykiem: ”Mamusiu musimy wstawać”. Na nic się zdają próby
asertywności i stwierdzenia: „To ty musisz wstawać, a nie ja”, albo wręcz „Sam
se zrób”, bo już bydlę czarne pod drzwiami siedzi, sapiąc jak lokomotywa Tuwima
i wyraźnie domagając się wyprowadzenia. Perspektywa sprzątania fekaliów jest
ostatecznym kresem marzeń o porannej asertywności.
Pomiędzy 8.30 a 14.30 mamarcela jest osobą niezwykle asertywną. Szczególnie
wobec swojej pracy. Regularnie mówi jej „Nie. Teraz sobie zajrzę do internetu”.
Popołudniu upierdliwce najrozmaitsze znowu zaczynają się szarogęsić i wysiłki
mamarceli przeważnie kończą się niepowodzeniem. Żeby nie powiedzieć kompletną
klęską.
A wieczorem zasypia mamarcela ze zbożnym postanowieniem, że od następnego dnia
zacznie nowe życie w asertywności. I tak dalej...
Tak więc jeśli chodzi o asertywność mamarcela jest wierząca (głęboko) acz
niestety niepraktykująca. A za jędzę, czarownicę oraz toksyczną matkę (żonę,
córkę i kochankę) i tak uchodzi. I gdzie tu sprawiedliwość?

[marquis]

Co najmniej dwa słowa z neutralnych nabrały w naszym kraju silnie negatywnego
zabarwienia: "asertywny" i "liberalny". Jeszcze jakies propozycje?

PS. Asertywni mnie denerwują, bo trudno na nich coś wymusić ;-) Nie dają się
uwikłać ;-)

[daria13]

Mnie najbardziej boli zrównanie słowa tolerancyjny z poprawny politycznie, przy
czym oba określenia mają zabarwienie mocno negatywne. Przez moją tolerancję
wobec homoseksualistów potraktowaną jako poprawność polityczną straciłam
najlepszą przyjaciółkę, w dyskusjach internetowych nie raz zostałam wyzwana za
swoją tolerancje ogólnie pojętą. Dokąd zmierza świat, gdzie tolerancja jest
odbierana negatywnie?
Co do asertywności, to chyba mi wychodzi ona najsłabiej. Większość rzeczy,
jakie robię w życiu jest podporządkowana albo służeniu innym (znaczy głównie
dzieciom), albo staraniom, żeby komuś życie uprzyjemnić. Zawsze staram się
liczyć z cudzymi uczuciami i potrzebami. Z reguły nie kosztuje mnie to wiele
wysiłku, bo mam to we krwi, bo taka już jestem i w zasadzie prawie nigdy nie
odbywa się kosztem mojej integralności, co nie oznacza, że jestem słaba i
uległa, ja po prostu lubię być pomocna. Buntuję się jedynie, kiedy muszę
usługiwać mężowi, bo jako kobieta pracująca nie mam poczucia obowiązku bycia
jego służącą.
Może trochę za bardzo pojechałam z tą swoją usłużnością i może niektórzy z Was
stracą przez to do mnie szacunek, ale ja naprawdę uważam, że liczenie się z
innymi mogłoby poprawić trochę ten smutny świat. Ufff, ale jestem naiwna,co?
Ps.
Czasami wyręczam się innymi; na poranne spacery z psem wysyłam dzieci, w
weekendy śpię do późna odkąd małe nauczyły się podgrzewać sobie mleko i
wsypywać płatki do miseczek:-)

[marquis]

Tak, dziś jeśli powiesz, że jesteś tolerancyjna, to z dużym prawdopodobieństwem
zostaniesz uznana za hipokrytkę, osobę politycznie poprawną lub "lewaczkę"
(ulubione chyba hasło forumowiczów dyskutujących pod newsami). Tak czy owak,
otwarte przyznanie sie do tolerancji jest częstokroć uznawane za przejaw
zaciemnienia umysłu, "nienormalność" (bo "normą" jest przecież węszenie spisku
pedalsko-żydowsko-masońsko-lewackiego), a w najlepszym przypadku za prowokację ;-)
No a poza tym, jak jestes tolerancyjna, to na pewno jestes tez liberalna, a
kolejny niewybaczalny grzech ;-)

Coś mi się nieskładnie dziś pisze, mam nadzieje, że jednak z sensem :-)