Egoizm.

[noida]

Czy też zdziecinnienie w naszych czasach. Mam wrażenie, że mnóstwo moich
rówieśników zapomniało dorosnąć. Żyjemy w czasach wiecznych Piotrusiów Panów.
Więcej jest wśród nich facetów, ale kobiety też się zdarzają. Na przykład
dyskoteki, modny clubbing, to, o czym pisałam pracę magisterską- ważne jest
się bawić i tylko to. Zaćpać, przelecieć kogoś w kiblu (dotyczy obu płci),
fajnie się ubrać, być modnym. Jedna z moich rozmówczyń wyszła za mąż... Noc
poślubną spędzili... na imprezie w klubie Utopia... Co weekend wciąż
imprezują. Nie, żebym była fanką tradycyjnych do bólu wesel, ale to chyba o
czymś świadczy mimo wszystko. Na codzień w klubie, w weekend w klubie, w
wesele w klubie.

Był też taki artykuł w The Guardian bodajże... Dlaczego kobiety nie chcą
rodzić dzieci? A z kim mają je mieć, skoro ich koledzy to banda
nieodpowiedzialnych gówniarzy, dla których małżeństwo to koniec świata, coś
jak wybuch bomby atomowej? To był komentarz autorki. Swoją drogą nie wydaje
mi się, żeby winę ponosili wyłącznie mężczyźni i że nagle, nie wiedzieć jakim
sposobem, kobiety przewyższyły mężczyzn pod każdym względem i nagle zostały
same na szczycie świata. A może czas na Seksmisję?

Inna sprawa to nadmiar singli w społeczeństwie... wszystkie samowystarczalne
singielki, szukające księcia z bajki. Wiele z nich przyznaje się do tego, że
jakby taki wprowadził się do ich wychuchanych mieszkań i rzucał skarpetki
gdzie popadnie, to by zwariowały. Mam wrażenie, że zamkęły się własnoręcznie
na wieżach i czekają na księcia. Tylko skąd wziąć księcia?

Ogólnie- dorośli to teraz duże dzieci. Chcą się bawić w pracę, chcą jeździć
po świecie, chcą mieć ciągle nowe zabawki. Rozmnażać się jest bez sensu, bo
to kosztuje i zajmuje czas. Żyją w bajce. Rzeczywistość olewają. Dopóki im
nie dokopie, bo wtedy są okropnie nieszczęśliwi.

Oczywiście złośliwie generalizuję :-D

Taka luźna refleksja...
Zgadzacie się?

[jottka]

> Zgadzacie się?


nie:) za duży poziom generalizacji, za duże ograniczenie do wąskiego środowiska,
zbyt mało historycznej czy jak to nazwać refleksji

[noida]

A zatem sprecyzujmy:

a.) mam na myśli mieszkańców dużych miast, głównie Warszawy
b.) w przedziale wiekowym od 20 do 30 lat.

Ja naprawdę mam takich znajomych i to całkiem niemałą grupę. Sama trochę tak
mam. Dlatego uważam, że generalizacja generalizacją, ale jest to pewna
tendencja. Nawet ludzie, którzy świadomie wybierają inny tryb życia, tęsknią za
tym baśniowym, dziecinnym światem, gdzie jest tylko zabawa i zero
odpowiedzialności. Sądzę, że żyjemy w czasach, gdzie dużo łatwiej w sensie
technicznym jest prowadzić piotrusiopanowy tryb życia i wielu ludzi z tego
korzysta, bo to jest łatwe.

A co masz na myśli mówiąc o historycznej refleksji?

[braineater]

Oczywiście, że tak, i to pomimo za dużego poziomu generalizacji, za dużego
ograniczenia do wąskiego środowiska,zbyt mało historycznej czy jak to nazwać
refleksji:)
Bycie dorosłym to nudne i paskudne.
A dzieci niech sobie hodują 60 latkowie - mają czas i ochotę.


Oczywiście złośliwie upraszczam:)
P:)

[blue.berry]

ze tak wtrace malo w temacie
a coz zlego jest w nocy poslubnej/weselu spedzonej w Utopii?
jesli ktos pedzi taki a nie inny stylzycia to chyba wieksza hipokryzja byloby
robienie wesela w tz domu weselnym z barszczykiem i tortem(jesli juz tak
generalizujemy)

[daria13]

Mam ostatnio bardzo dużo przemyśleń na temat egoizmu we współczesnym świecie,
nawet sama miałam ochotę założyć na ten temat wątek i cieszę się, że Noida mnie
w pewnym sensie wyręczyła, bo znowu by było, że się czepiam i głoszę pochwałę
staroświeckich zasad, bo trochę tak mam zamiar zrobić w rozwinięciu, ale nie
dzisiaj, bo byłam po pracy u fryzjera (to moja druga wizyta u fryzjerki, którą
chyba nareszcie mogę uznać za swoją, bo już drugi raz jest naprawdę nieźle;),
potem w drodze powrotnej się pogubiłam, bo nie mogłam znaleźć przejścia na
drugą stonę Wisłostrady, okropnie zmarzłam i jestem potwornie w związku z
późniejszym powrotem do domu padnięta.
Tymczasem pozdrawiam sennie:)

[noida]

Nie ma nic złego w weselu w Utopii. Raczej miałam na myśli to, że:
a.) oni właściwie mieszkają w Utopii
b.) to trochę tak, jakby ślub był tylko pretekstem do zabawy, a wydawałoby się,
że w związek małżeński trzeba wstępować po namyśle
c.) no i w ogóle, znali się wcześniej krótko i głównie z imprez i byli na
etapie "jak on/ona ślicznie pluje". Ciekawe, co będzie, jak się lepiej poznają
i spadną im różowe okulary.

[blue.berry]

a to juz jest zupelnie inny kontekst i zupelnie inna sprawa:)

[aaneta]

Ja nie chcę nic mówić, ale jak byłam w Twoim wieku, to już miałam dwoje dzieci ;)
A tak w ogóle to wszystko przez antykoncepcję, kiedyś zaliczało się wpadkę i
trzeba było spoważnieć. Wiem coś o tym.

[blue.berry]

cooz wspolczesna farmakologia pokazala bolesna prawde ze ludzie wcale tak sie
nie garna do posiadania dzieci a instynkt macierzynski jest lekko
przereklamowana sprawa;)

[aaneta]

Ja bym powiedziała, że raczej instynkt rozrodczy, bo macierzyński to skłonność
do opiekowania się potomstwem, nie do rozmnażania, ale poza tym wszystko się
zgadza. Rzeczywiście do czasu wynalezienia skutecznej antykoncepcji rozmnażanie
się było produktem ubocznym uprawiania seksu, a nie celem samym w sobie,
wynikającym ze świadomej chęci czy potrzeby posiadania dzieci. Pomijam
oczywiście kwestie przekazywania władzy czy majątku, bo to głupie pomysły facetów ;)

[mamarcela]

Ja jako toksyczna choć szczęśliwa matka dwojga duzych dzieci powiem tak:
w ogóle nie rozpatrywałabym tego w kontekscie egoizmu. Prokreacja nie jest
obowiązkiem. Nie ma jedynej słusznej drogi. Na szczęście. :)
Jako homo ludens (choc nie koniecznie imprezowo-klubowy) dodam jeszcze, że
skłoność do zabawy i przedłużeniea sobie dzieciństwa jest jak najbardziej
naturalna tendencją i to, że teraz występuje w sposób tak spektakularny jest
tylko wyrazem większego spolecznego przyzwolenia na zachowania tego typu.
Mój ojciec często powtarzał żartobliwie: "Pół zycia zatruwaja nam rodzice, a
drugie pół dzieci". Jeśli przyjmiemy, że do matury jesteśmyu przewaznie
kompletnie "udupieni" przez rodziców to nic dziwnego, że mało kto garnie sie
natychmiast do całkowitej stabilizacji. :)
Zresztą człowiek wkraczający w dorosłe życie otrzymuje krańcowo sprzeczne
komunikaty, bo z jednej strony ma robić tzw. karierę (po coś te wszystkie
fakultety zdobywał), z drugiej media propagują debilny do absurdu lans (bez
okularów słonecznych za 1500 PLN oraz bywania w klubie xyz będziesz nikim), z
trzeciej renifer romuś i inni tacy z poglądami, że rodzicielstwo (mnogie!) jest
obowiązkiem Polaka katolika, a z czwartej pokutuje lansowany znowu przez media
(trochę inne choć równie idiotyczne) lans na rodzicielstwo odpowiedzialne,
kosztowne (ktoś musi w końcu te gadżety kupić, bo dziecku jako takiemu do
niczego one nie są potrzebne)i martyrologiczne.
A ja powiem ze swej strony tak:
1.z upodobania do nałogowego imprezowania większość i tak prędzej czy później
wyrośnie
2. powtórzę -

[mamarcela]

cd.
2. powtórzę - łączenie się w pary w celu posiadania potomstwa nie jest jedynym
sposobem na zrealizowanie się w zyciu
3. miłość i odpowiedzialność za własne dziecko (dzieci) nie jest "stanem"
znanym ogromnej części ludzi przed tego potomstwa posiadaniem. Miłość i
odpowiedzialność za dziecko rodzi się (u większości) wraz z tego dziecka
narodzinami. I tak to juz jest. Przychodzi i już.
4. Wśród tego gadania o odpowiedzialności, miłości martyrologicznej,
pampersach, zupkach i kupkach oraz wózkach za 5000 zapominany ewentualnym
kandydatom na rodziców uświadomić jednej rzeczy - pierwsze 10 lat życia dziecka
to oprócz wszystkiego innego szansa na wspaniałą zabawę, na przeżycie jeszcze
raz swojego dzieciństwa, na odnalezienie świadome wszystkich tego okresu
smaczków.
Niestety większość rodziców podchodzi do tego zupełnie inaczej. Niestety dla
dzieci i bardzo niestety (niestety) dla nich samych. Traktują to jako swoiste
posłannictwo, a nie jako przygodę (często bardzo zabawną).

jejku, ale się nadęłam i wymądrzyłam. Szok.
pozdrawiam
mamarcela homo ludens ludens

[aaneta]

Dlaczego tylko pierwsze 10 lat? Potem jest jeszcze fajniej, bo wreszcie jest z
kim pogadać, i na piwo/podryw można iść (z dziećmi albo bez, jak kto woli) :)

[mamarcela]

Napisałam o 10 latach, bo mowa była o upodobaniu do dziecięctwa. :-)
Później też jest fajnie, chociaz trochę się rozrywki rodziców i dzieci
rozchodzą. Mimo wszystko wspólny clubbing nie jest wskazany. Szczególnie z
punktu widzenia dzieci. Natomiast wspólne np. turlanie się z górki, lub
zjeżdżanie na tyłku z tejże, jak najbardziej.
P:-)

[ash3]

Mamarcelo, jako świezy rodzic uważam, że trafiłaś w sedno - te dwa punkty oddają
dość dobrze to, co dla mnie w tej chwili oznacza rodzcielstwo. Nie to żebym była
szczególnie zabawowym człowiekiem, ale rzeczywiście perspektywa się zmienia.
Tylko... perspektywa perspektywą, głupia propaganda moim zdaniem może jeszcze
bardziej zniechęcic do zafundowania sobie dziecka (na mnie to w ogole nie dziala
albo złoszcze się tylko), tymczasem to jednak jest ogromny jakościowy skok w
zyciu i doskonale rozumiem jak trudno podjąć tę decyzje (i jak łatwo ją
odkładać). Ale jakże niezwykły skok!


mamarcela napisała:

>
> 3. miłość i odpowiedzialność za własne dziecko (dzieci) nie jest "stanem"
> znanym ogromnej części ludzi przed tego potomstwa posiadaniem. Miłość i
> odpowiedzialność za dziecko rodzi się (u większości) wraz z tego dziecka
> narodzinami. I tak to juz jest. Przychodzi i już.

Tak, tak!

> 4. Wśród tego gadania o odpowiedzialności, miłości martyrologicznej,
> pampersach, zupkach i kupkach oraz wózkach za 5000 zapominany ewentualnym
> kandydatom na rodziców uświadomić jednej rzeczy - pierwsze 10 lat życia dziecka
>
> to oprócz wszystkiego innego szansa na wspaniałą zabawę, na przeżycie jeszcze
> raz swojego dzieciństwa, na odnalezienie świadome wszystkich tego okresu
> smaczków.


Dobrze powiedziane. Naprawdę, szkoda, że to głos na puszczy. A to moim zdaniem
naprawdę wspanialy sposob by oswoić trochę rodzicielstwo. A poza tym - takie
traktowanie "sprawy" też przychodzi naturalnie! (A jesli zgodzimy się, że teraz
mamy do czynienia z ludźmi szczególnie ceniącymi zabawę i rozciąganie (pławienie
się) własnego dzieciństwa, to mógłby być nawet niezły chwyt "propagandowy"...
Lepszy niż biadolenia o starzeniu się i wymieraniu Europy...)

> Niestety większość rodziców podchodzi do tego zupełnie inaczej. Niestety dla
> dzieci i bardzo niestety (niestety) dla nich samych. Traktują to jako swoiste
> posłannictwo, a nie jako przygodę (często bardzo zabawną).

No własnie. To już nawet nie jest jakiś powrót "matki Polki", ale jakaś
niezrozumiała celebracja dzieciństwa - poczawszy od ciązy przez naukę jezyków
obcych i dobór kolegów... Można się (i dziecko) zanudzić na smierć.

>
> jejku, ale się nadęłam i wymądrzyłam. Szok.

Wcale nie, wręcz przeciwnie, to było dość rozsądne i takie jak trzeba:-)

[stella25b]

A kto powiedzial, ze dzieci nalezy miec w wieku 20 lat? Nikt!
Zawieranie zwiazkow malzenskich i posiadanie dzieci w wieku studenckim bylo
uwarunkowane brakiem srodkow antykoncepcyjnych na rynku. Medyczny mit o
rodzeniu dzieci w wieku 20- 25 lat tez juz minal. Liczy sie zdrowie kobiety a
nie jej wiek. Instynkt maciezynski rodzi sie u kobiety wraz z ciaza i zmianami
hormonalnymi wiec jest to naturalne, ze nie kazda kobieta pragnie miec dziecko.
Ja nie widze problemu w rozbawionych trzydziestolatkach. Z wlasnego
doswiadczenia wiem, ze w pewnym momencie masz dosc i szukasz innej zyciowej
alternatywy. A ze przy tej innej alternatywie tez mozna sie rozwijac i miec
mase satysfakcji, odkryc przy okazji samego siebie itp. nie musze nikomu
udowadniac. Dla mnie tzw. pozne maciezynstwo nie istnieje. Jest tylko jedno
maciezynstwo- bez wzgledu na wiek rodzicow. Mam takie wraznie, ze slogan "pozne
maciezynstwo" wymyslili ludzie z zalu ze, zostajac w zyciu dotknietym zbyt
wczesna rola rodzica.

[beatanu]

stella25b napisała:

>Medyczny mit o
> rodzeniu dzieci w wieku 20- 25 lat tez juz minal.
No chyba jeszcze niestety nie, przynajmniej w Polsce...
praca.gazeta.pl/gazetapraca/1,68745,3144026.html
I tak może trochę nie na temat, ale chyba jednak tak, bo z trzeciej strony...
praca.gazeta.pl/gazetapraca/1,67735,3120847.html

[braineater]

mamarcela napisała:

> Mój ojciec często powtarzał żartobliwie: "Pół zycia zatruwaja nam rodzice, a
> drugie pół dzieci". Jeśli przyjmiemy, że do matury jesteśmyu przewaznie
> kompletnie "udupieni" przez rodziców to nic dziwnego, że mało kto garnie sie
> natychmiast do całkowitej stabilizacji. :)

Maleńka modyfikacja, która może zmienić wszystko - pół życia być może zatruwaja
nam rodzice, próbując nas wychować (i chwała im za to) ale po tej połowie życia
oni nie znikają, są nadal i tym razem to nie kto inny tylko my musimy sie nimi
zająć - i nie chodzi o zaden obowiązek, tylko o najnormalniejsze zachowanie.
Aktualnie mam 28 lat, z domu wypadłem na dobre jakies 12 lat temu, ale cały
czas mam swiadomośc, że moja mutti lat aktualnie 65 czy cos koło tego w
przeciagu najblizszych kilku lat przestanie sobie radzić sama i to ja będę się
nią opiekował i zajmował. Domy starców tak jak schroniska dla zwierząt są dla
mnie instutucjami, których nie uznaję, wiec bedzie to opieka permanentna 24
godzinna. I miałbym to jeszcze łaczyć z opieką nad dzieckiem? Jak? Więc mając
cały czas tę świadomość, staram sie ten luźny okres wykorzystac, zeby się
wyszaleć, wybawic, pozyć po swojemu i nie tworzyć sobie zbednych problemów.
Egoizm? Nic z tego - po prostu maksymalne wykorzystanie jedynego okresu
całkowitej wolności w zyciu.

P:)

[aaneta]

Eeeee tam, mówisz, jak moja kuzynka, która też się nie rozmnożyła pod tym
pretekstem, a teraz sobie pluje w brodę. Gdyby tak było, to życie na Ziemi
skończyłoby się po dwóch pokoleniach. W większości przypadków spokojnie można
odchować dzieci zanim rodzice zaczną wymagać opieki, a jeśli się człowiek
rozmnoży wystarczająco wcześnie, to jeszcze zdąży wykorzystać rodziców do opieki
nad wnukami, ostatecznie po to są dziadkowie, a zwłaszcza babcie :)

[noida]

Przyszła do mnie ostatnio mama, jak grałam w grę Settlers, czyli coś w rodzaju
cywilizacji, tylko na mniejszą skalę. Patrzy, co robię i mówi z przyganą w
głosie: ty chyba już jesteś za stara na takie gry?

Noida egoistycznie zdziecinniała.

druga strona tego samego medalu

[mamarcela]

Mój ukochany choć zupełnie nierodzony siostrzeniec lat wówczas ze szesnaście
zwierzył mi sie kiedyś "Bo ciociu, gdyby tak moja mama tak jak ciocia, czasami
zagrała w jakąś strategię, albo przynajmniej zainteresowała się, w co ja gram,
to..." tu nastąpiło westchnienie z głębi młodzieńczego jestestwa.
No właśnie
P:)
mamarcela homo ludens także komputerowy oraz infantylny wielce. A co nie wolno
mi?

[noida]

No właśnie miałam dopisać, że wcale się nie czuję za stara. Albo może inaczej-
może i jestem za stara, ale w d... to mam!

[daria13]

A ja przez to robienie wielu rzeczy wspólnie z dziećmi jestem teraz od
dłuższego czasu zmuszana przez Kubę do przeczytania Amora z ulicy Rozkosznej.
Już sam tytuł mnie odrzuca:)Nawet mu nie wystarczyło, że Julka przeczytała, bo
przyzwyczajony, że czytam już dużo książek z Julką, ma nadzieję, że z nim też
będę, a przecież są granice zdziecinnienia:)
O egoiźmie nie chce mi się pisać, bo po pierwsze kompletnie nie mam czasu na
dłuższe wypowiedzi, po drugie, jak już się zdecyduję, to chcę to sformułować
jasno i zrozumiale, a ostatnio z tą jasnością u mnie nienajlepiej. Zabija mnie
ta zima, dzisiaj jechałam do pracy prawie dwie godziny, ci co mieszkają w
Warszawie lub pod wiedzą, co mam na myśli. To jest horror, a na dodatek nadal
pada nieustannie, więc powrót do domu może być jeszce gorszy:(
Pozdrawiam mocno strapiona.

Współczuję...

[dr.krisk]

daria13 napisała:

> Zabija mnie
> ta zima, dzisiaj jechałam do pracy prawie dwie godziny,
No to faktycznie, lepiej egoistycznie zaparzyć sobie herbatki i hycnąc na
fotel. Ja przez godzinę odkopywałem wyjazd dla samochodu..... nawet fajnie było!
Głowa do góry - niedługo wiosna, można gumofilce zzuć, w zwiewne szatki się
odziać, szarmu zadawać!

[mamarcela]

A ma wielce szanowny dottore jakieś przecieki na temat tego rychłego nadejścia
wiosny? Bo u mnie za oknem padający śnieg zaczyna jakieś hołupce wycinać, co
wróży zawieję, a wiatr fragmenty juz napadanego śniegu podnosi, co ani chybi
jest początkiem zamieci. I nawet parapet u Parapeciary nakryty puchowym sniegu
trenem, co wróży ni mniej ni więcej tylko koniec świata.
z tym pesymistycznym akcentem pozdrawiam serdecznie
mamarcela obiad bez zbytniego wysiłku i naprędce dla swych dzieci ugotować
usiłująca

Mam dobre wieści!

[dr.krisk]

Właśnie rozmawiałem dzisiaj z docentem Piernatkiem, i z jego obliczeń (pożyczył
komputer od wnuka) wynika że wiosna nadejdzie nie później niź w ciągu sześciu
miesięcy! Na dowód Piernatek przyniósł stosowne wykresy oraz rękopis swej
ksiażki "Wesoła meteorologia dla wszystkich".
Będzie dobrze!

[eva.68]

Będąc ... bibliotekarką na rubieży odetchłam z ulgą. ;)
Wprawdzie dziś oczekuje mię chyba spacer wieczorny 3-km do domu (autobus nie
pojechał w tę stronę gdzie mieszkam, tylko zawrócił skąd był przybył; do 18:00
więc będzie pewnie gorzej jeszcze) ale perspektywa rychłego ("nie później
niż...") wiosny nadejścia pocieszjącą jest niezmiernie! ;)
Drogi Doktorze Dziękuję.
P:)

Proszę uprzejmie!!

[dr.krisk]

Proszę dać znać, gdyby były potrzebne inne jeszcze Pocieszające Wiadomości z
różnych dziedzin życia - jestem do dyspozycji!
KrisK Pocieszny

Wypowiedź egoisty, czyli moja.

[dr.krisk]

Otóż jestem wzorcowym przykładem egoisty. I nawet się tego nie wstydzę,
albowiem staram się mój egoizm kontrolować i trzymać na wodzy. Nie lubię brać
na siebie odpowiedzialności za innych, nie lubię kierowac innymi ludźmi, nie
lubię gdy w mój świat wkraczają inni ludzie ze swoimi problemami.
Oczywiście - pomogę w potrzebie, przez ulice przeprowadzę, zrobię zakupy,
wysłucham żalów gorzkich na świat i ludzi. Bo jestem egoistą, ale nie świnią.
Natomiast uwielbiam obudzić sie rano i zastanawiać, co będe dzisiaj robić. I
żeby nie był to wybór pomiędzy odprowadzeniem dziecka do dentysty a
posprzątaniem mieszkania.
Szczerze podziwiam tych, którzy wychowują dzieci - dla mnie to byłby koszmar:
jak wytłumaczyć, że co prawda nie wolno kłamać, ale lepiej nie mówić
wszystkiego co się myśli? Że trzeba byc uczciwy, ale niczego (poza kłopotami)
to nie gwarantuje? I tak dalej... Zawsze oczywiście można ryknąć "Nie garb się
gówniarzu!!!", ale to nie jest sposób.

Wspomnianą przez noidę niechęć młodych ludzi do "dorośnięcia" trochę chyba
rozumiem. Signum temporis, prosze państwa! Oto pokolenie moich rodziców
doskonale wiedziało jak ma wyglądać ich życie - średniozamożne pomorskie
mieszczaństwo było grupą o silnie określonych zasadach i wzorcach.
Dwudziestoletni czlowiek był wtedy całkowicie "ukończonym", musiał się
usamodzielnić i koniec.
Teraz nie bardzo wiadomo kim sie jest, na ile odpowiadamy naszym wyobrażeniom,
a na ile są one projekcją natrętnych reklam, trendów i mód wszelakich. Coraz
dłużej się uczymy i wiercimy w poszukiwaniu swojego miejsca. Coraz dłużej też
jesteśmy młodzi :))
No i mamy wielość rozmaitych wyborów życiowych. Już widzę oczami wyobraźni: oto
blok w którym mieszkają odlotowi państwo braineaterostwo: na parterze w jednym
pokoju mieszka pietnastooosobowa rodzina bezrobotnego spawacza gazowego, obok
trzydziestopięcioletni doktorant filozofii (czwarty fakultet, sześc języków
obcych, ani dnia w pracy), po lewej stronie Dwie Wesołe Dziewczyny utrzymujące
się nie wiadomo z czego (a raczej wiadomo, ale cicho sza..), powyżej zaś
mieszka księgowy Piernatek z żona i dwojgiem dzieciaczków (synek i córeczka)...
I bądź tu człowieku mądry i doroślej.... no nie da się, po prostu!

[stella25b]

Ostatnio czytalam wywiad z Religa, ktory twierdzil ze juz zaniedlugo, my jako
ludzkosc znajdziemy srodek na niesmiertelnosc. Wtedy dopiero przedluzy nam sie
okres dziecinstwa i mlodosci.

[daria13]

Chyba wreszcie dojrzałam do wypowiedzi na temat egoizmu dziś. Otóż egoizm
opisywany przez Noide nazwałabym egoizmem naturalnym, chęcią przedłużenia
młodości, o tym pisali przedmówcy. Mnie bardziej niepokoi egoizm wykoncypowany,
egoizm wynikający z przeświadczenia o swoim indywidualiźmie, o swojej
wyjątkowości i niepowtarzalności. Do tego dochodzi pewność faktu, że żyje się
tylko tu i teraz i z tego życia trzeba wykorzystać tyle ile to jest możliwe, a
żeby tak się stało nie można tracić czasu i energii na innych. W ostateczność
można połączyć się z osobnikiem podobnym. Problemy innych ludzi są nudne i
nieefektowne, dzieci zabierają cenny czas, jaki trzeba przecież poświęcić na
własny rozwój, na doskonalenie swojego JA. Potrzeby uczuć można wszak też
kupić, przynajmniej ich namiastkę u azjatyckiej prostytutki, z którą można
korespondować po powrocie do swojego kraju i czerpać przyjemność z jej wyznań
miłości.
Wielkim problemem jest też tworzenie związków partnerskich. Młodzi mężczyźni
wciąż jeszcze byli i pewnie nadal są wychowywani przez matki, które trwały w
związkach zależności pan-władca - kobieta-sługa i niewolnica. A tu nagle czasy
się zmieniły, nie wystarczy już po prostu być i brać, ale trzeba jeszcze dawać,
wyrzekać się czasami przyjemności, liczyć się z potrzebami partnerki. To trudne
i bolesne, ale ja na to nie daje się nabrać; nie jest mi żal tych wszystkich
osamotnionych i niekochanych misiów, którzy oceniają współczesne kobiety jako
wyrachowane suki, winne wszelkim problemom uczuciowym.
Egoizm jest teraz w modzie, liczenie się z uczuciami innych osób jest śmieszne,
ale śmieszne w znaczeniu żałosne, no i takie nudne. Tylko ludzie prymitywni,
ograniczeniu zabobonami religijnymi są teraz w stanie przejąć się czyimś
problemem, a wyzawanie swoich problemów jest czymś wstydliwym i bardzo
nieprzyjemnym dla otoczenia. Tylko, że ludzie, którzy teraz reprezentują nową
modę na przemyślany egoizm w swoich rachubach nie biorą pod uwagę jednego
drobiazgu. Oni kiedyś też będą starzy, chorzy, potrzebujący pomocy i wparcia.
Wiem, że teraz trudno jest sobie to uprzytomnić, ale może warto.

[zdanka1]

Oglądaam ostatnio znowu Human Traffic- powtórka . I ciągle mi się jeszcze
podoba. Czyli ciągle jestem JESZCZE egoistą . Niech święte ziele bedzie z wami:)

[zdanka1]

A z drugiej strony trzeba pozwolić żyć kazdemu, jak sobie chce - to jest
pierwsze pokolenie , które MOZE, na co nikt nie zwrócił uwagi...

[daria13]

Ale czy to "możenie" automatycznie daje lepsze życie? Poczucie bezpieczeństwa,
zgodę ze swoim sumieniem i ze światem? Czy dzięki temu nowe pokolenie jest
szcześliwsze, czy innym jest też szczęśliwiej z nim i na jak długo tego
szczęścia starczy?
Wiem, że na te pytania nie da się odpowiedzieć dziś, ale wychowanie tak
zwane "bezstresowe" daje już efekty i to z reguły nienajlepsze, więc zobaczymy.
Pozdrawiam ze świadomościa, że mój post zostanie odebrany jako przynudzanie,
ale co tam:)

[noida]

A co to jest to mityczne "wychowanie bezstresowe"? Jeśli o to, że się dzieci
nie bije, to ja byłam wychowana bezstresowo i co? Chyba wyrósł ze mnie normalny
człowiek...

[kwiecienka1]

:)))
ja też nie byłam bita, ale normalny (tak do końca) człowiek to chyba ze mnie
nie wyrósł :)
więc to chyba nie tylko to...
pozdrawiam
Kwiecienka i Naleśniki

[daria13]

noida napisała:

> A co to jest to mityczne "wychowanie bezstresowe"? Jeśli o to, że się dzieci
> nie bije, to ja byłam wychowana bezstresowo i co? Chyba wyrósł ze mnie
normalny
>
> człowiek...

Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, bo miało nie być o dzieciach, ale jestem
przekonana, że jest bardzo wiele literatury na ten temat;). Od siebie powiem
jednynie krótko, że bezstresowe wychowanie nie polega jedynie na niebiciu
dzieci.
Pozdrawiam stosując się do odgórnych zaleceń:)

[noida]

Dobra, dobra, jakoś nikt się nie rzucił zakładać wątków ynteligentnych i
niezwykle wyrafinowanych.

Dawaj o dzieciach, może być w tytule "Uwaga, będzie o bezstresowym wychowaniu,
kto nie chce o dzieciach niech nie czyta."

[kwiecienka1]

oj, Daria, dawaj pisz!
wątek jest już na tyle dzieciaty, że ci, którzy tego nie lubią już dawno sobie
stąd poszli :)
swoją drogą, chciałabym poznać opinię jakiegoś tatusia - na razie wypowiedziały
się tu same mamusie - chodzi mi o bycie egoistą a rodzicielstwo, ale właśnie z
punktu widzenia Ojca
przecież są tu jacyś...
pozdrawiam
Kwiecienka i Koniec Przygotowywań do Wieczoru

[daria13]

Rozmawialiśmy już kiedyś o wychowaniu w ogóle i nie udalo mi sie wtedy
przekonać rozmówczyń, bo byc może nie dość jasno umiałam się wyrazić, więc
zacytuję fragment definiujący takie bezstresowe wychowanie:
"Rozwijające się dziecko, ze swoją potrzebą eksploracji otoczenia, zmuszone
jest do uczestniczenia w różnych sytuacjach. Poznawanie świata wiąże się
nieuchronnie z przeżywaniem napięć. Dotyczy to również szerokiej gamy zachowań
społecznych. Rodzice, którzy świadomie rezygnują z używania słowa "nie",
akceptują wszelkie poczynania dziecka, nie ingerują w proces jego socjalizacji,
poprzez wprowadzenie norm, przepisów, zasad - prezentują postawę skrajnie
liberalną. Taki model wychowania, dla potrzeb niniejszego wywodu, nazywać
będziemy bezstresowym".

Zainteresowanych odsyłam do niezłego materiału na te tematy:
www.vulcan.edu.pl/rodzice/dom/rodzic/wychowanie_bezstresowe.html
Dla tych, którym nie chce się czytac całości przytocze jeszcze jeden fragment
obrazowy:
"DZIECKO niemowlęcia rejestruje emocje - zgodnie z życzeniem wychowawców - w
większości pozytywne (ochrona przed stresem). Ale mały człowiek rozwija się,
powstają pierwsze zręby jego DOROSŁEGO, w którym znajdziemy pytania: "Co
będzie, jeśli porozrzucam pomidory w kuchni, a potem je podepczę?" I co się
okazuje? Nic. Rodzice nie reagują, posłusznie sprzątają bałagan, a maluch
rośnie z przekonaniem, że tego typu zachowania są normalne (jego RODZIC nie
zapisał informacji: "Nie wolno! Nie rób tak, bo w domu będzie brudno!").
Następnym razem wypróbuje to u sąsiadów i wtedy spotka go niemiła
niespodzianka, zrodzi się konflikt wewnętrzny oraz poczucie krzywdy (DZIECKO).
Mały człowiek podejmuje wiele prób, poznając otaczającą go rzeczywistość, przy
czym zmuszony jest poruszać się po omacku, gdyż jego rodzice nie dostarczają mu
niezbędnej wiedzy, nie wyznaczają żadnych granic. Jego DZIECKO zapisuje więc
stany niepewności, zagubienia, lęku, osamotnienia, upokorzenia, ale też dzikiej
euforii (brak jakiejkolwiek kontroli), furii, nieokiełznanej agresji."

I podsumowanie na temat twórczego rozwoju:
Niektórzy ludzie utrzymują, że dziecko chowane bez dyscypliny, nie skrępowane
ograniczeniami, jest bardziej twórcze niż dziecko, któremu rodzice narzucają
dyscyplinę. Nie sądzę, aby była to prawda. Dziecko ma więcej czasu na twórcze
działanie - badanie, wynalazczość, rozkładanie na części i składanie w jedną
całość - jeżeli nie traci ono czasu na niepotrzebne decyzje, podejmowane
dlatego, że nie dysponuje właściwymi danymi.

Najbardziej twórczą jednostką jest ta, która przekona się, że większość treści
przyjętych przez jego RODZICA jest zgodnych z rzeczywistością[4].

Podpisuję sie pod tym materiałem, a najlepsze jest to, że znalazłam go przed
chwilą i mimo, że nie studiowałam nidgy tych zagadnień wnikliwie i
teoretycznie, z własnych doświadczeń wyciagnęłam dokładnie takie same wnioski:)
Pozdrawiam:)

[noida]

Aha, czyli zgodnie z moimi przywidywaniami to jakiś idiotyczny wymysł. Dzięki
Daria :)
Mnie się wydaje, że prawdziwe wychowanie bezstresowe jest czymś rzadko
obserwowalnym w praktyce. Kto by to wytrzymał?
Anyway- nie zwalałabym zmian w mentalności rodaków na wychowanie bezstresowe.
Zgodnie z najnowszymi danymi 80 procent Polaków bije swoje dzieci. I jak to się
ma do egoizmu?

[eva.68]

Nie śledziłam całego wątku zbyt dokładnie ale pozwolę sobie odpowiedzieć na
ostatnie pytanie. Ja myślę, że bicie dzieci z egoizmem ma bardzo dużo wspólnego.
Żadnymi badaniami się nie podeprę.
:)