Bialostocki Teatr Lalek

[metis1]

W odpowiedzi na watek o slabej "ogolnopolskosci" tego forum,
chcialam rozpoczac nowy watek poswiecony spektaklom w BTL.
Nie mam jeszcze rozeznania w jakosci aktualnego repertuaru, ostatnio
bylismy tylko na "Panu Kuleczce" (rewelacyjnym!), ale to wystep
goscinny Teatru "Szklana Kula, Zielone Slonce".
Co mozecie szczegolnie polecic z BTL dla dzieci?
www.btl.bialystok.pl/

Pan Kuleczka w Bialostockim Teatrze Lalek

[wojciech.widlak]

Witam, witam!
Jako osoba skądinąd zainteresowana Panem Kuleczką we wszelkiej
postaci byłbym bardzo wdzięczny za rozwinięcie
określenia "rewelacyjny". :-) No, niekoniecznie. Proszę po prostu
napisać prawdę. Nie widziałem, niestety, tego przedstawienia i
ciekaw jestem zarówno wrażeń "po prostu", jak i porównania z
literackim pierwowzorem.
Z panakuleczkowym pozdrowieniem!

[metis1]

Juz spiesze z wyjasnienieniami:
Spektakl w BTL grany jest na scenie prob, w bardzo "przytulnej",
kameralnej salce. Dzieciaki (i rodzice) siedza w najdziwniejszych
pozycjach na dywanie przed niewielka scena, pod sciana jest pare
krzesel dla weteranow. Pojemnosc sali jest niewielka, co razem z ww
tworzy specyficzny, cieply klimat i pozwala na bardzo bliski kontakt
z bohaterami. Dzieciaki reaguja niezwykle zywiolowo, sa przeciez nos
w nos i dziob w dziob z Katastrofa i Pypciem! :) Wisza wrecz na
stopniu sceny, zbieraja "snieg", zagaduja aktorow, dotykaja psa i
kaczke... Pod tym wzgledem spektakl jest zdecydowanie bardziej
spotkaniem z ulubionymi bohaterami niz klasyczna sztuka teatralna. I
w tym wielka jego sila!
Trescia teatralnego "Pana Kuleczki" sa oczywiscie fragmenty Pana
opowiadan, zgrabnie polaczone i plynnie przechodzace z jednego w
drugie. Nie brakuje, rzecz jasna, kultowych juz powiedzonek
typu "porzadek, porzadek to wrog zwierzadek" czy naszego
ulubionego "gancko, gancko, elegancko", wzbudzajacego wielki
entuzjazm dzieci.
Bohaterow jest -jak wiadomo- trzech, mucha pojawia sie incydentalnie
i w niewidzialnej postaci (Pan Kuleczka glaszcze ja, albo chowa pod
muszke). Mozna ich zobaczyc tutaj:
www.btl.bialystok.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=340&Itemid=6&limit=1&limitstart=2&lan
g=pl lub odnalezc opis ze zdjeciami na www.btl.bialystok.pl
Rekwizyty sa nieliczne, ale uniwersalne, latwo poddajace sie
transformacji na scenie: trzy kolorowe stoleczki i ... wlasnie, co?
Cos, co w kazdej ze scen spelnia inna role: raz jest kloszem lampy,
innym razem czapka Pypcia, chroniaca przed halasem, pozniej miseczka
na zupe lub kierownica itp...
A aktorzy? Widac bylo, ze graja z przyjemnoscia, z sercem, ze oni
tez sie swietnie bawia. Mozna powiedziec, ze w ich wykonaniu kaczka
to kaczka, a pies to pies - wszystko na swoim miejscu! :) Byli
bardzo sugestywni i profesjonalni. Opinie dzieci po spektaklu byly
bez wyjatku pozytywne, a uczucia podzielone mniej wiecej po rowno:
czesci dzieci bardziej podobala sie kaczka Katastrofa, a czesci pies
Pypec (do nich i ja sie zaliczam, jako duze dziecko). Pan Kuleczka
nie rozkochal w sobie tak bardzo malych widzow, no, ale to z jednej
strony zrozumiale...
Znajac tylko informacje z www BTL balam sie, ze spektakl bedzie
zbyt "suchy" i niezbyt czytelny dla kilkulatka, ale okazalo sie, ze
nie. Dziwilam sie troche, ze Katastrofa i Pypec zupelnie nie
przypominaja wygladem swojego pierwowzoru, ale to w koncu nie
ksiazka tylko sztuka teatralna! Chociaz przyznam, ze na pewno z
wieksza przyjemnoscia wszyscy ogladaliby kaczke i psa, jesli bylyby
one blizsze rysunkom p. E. Wasiuczynskiej. Moze warto byloby
podretuszowac nieco te sztywne, pilsniowe zwierzaczki, umilic i
zmiekczyc je troche? W kazdym razie puszysta kaczka Katastrofa z
ksiazeczek na pewno wygrywa z ta teatralna. No, ale nie czepiajmy
sie szczegolow. W koncu nie chodzi o to, zeby "przekalkowac" Pana
Kuleczke z ksiazki na scene. Liczy sie tez wizja rezysera (tu: caly
trzyosobowy zespol).
Troche groznie ;) brzmiala tez informacja, ze robi to "teatr
eksperymentalny"... W polaczeniu z informacja, ze to sztuka dla
dzieci (malych), budzilo to moje obawy, ale i ciekawosc
jednoczesnie. Okazalo sie, ze eksperyment sie powiodl :)
Naprawde z wielkim zainteresowaniem i przyjemnoscia obejrzelismy ten
spektakl.
Mysle, ze moze Pan byc spokojny o to drugie wcielenie Pana Kuleczki.
Na pewno nie przynosi Panu wstydu! ;)

A zmieniajac temat: czy nie myslal Pan o tym, zeby wypuscic Pana
Kuleczke z ksiazki? Drzemie w nim ogromy potencjal, na pewno
znalazloby sie wielu chetnych na koszulki czy inne drobiazgi z
ulubionymi bohaterami, ktorzy sa przeciez bardzo charakterystyczni i
tak rozni od kiczowatych Disneyow... No, w kazdym razie zglaszam
zapotrzebowanie! :)
Serdecznie pozdrawiam i mam nadzieje, ze uspokoilam Pana swoja mala
recenzja. To tylko jeden glos, ale chyba reprezentatywny...

[wojciech.widlak]

Bardzo, bardzo dziękuję. To nie jest tak, że w ogóle nie wiedziałem o tym
przedstawieniu (jego twórcy zwracali się do mnie wcześniej z pytaniem o zgodę i
zapraszali), ale nie udało mi się na nim być, więc oczywiście byłem ciekaw wrażeń.
Cieszę się, że przedstawienie się Pani (i małym widzom) podobało. Pan Kuleczka
żyje już w tylu miejscach... Najpierw "Dziecko", a potem książki, kalendarze,
oprawione reprodukcje, naklejki, internet, płyty, teatr. Niesamowite.
Co do koszulek i innych gadżetów, to - kto wie? Może kiedyś? W każdym razie
dziękuję za dobre słowo i doping.
Z panakuleczkowym pozdrowieniem
WW

[metis1]

Tak... >>"Dziecko", a potem książki, kalendarze, oprawione
reprodukcje, naklejki, internet, płyty, teatr...>>, ale to wciaz za
malo dla malych i duzych kuleczkozercow... ;) Poza tym,
zlokalizowanie tych gadzetow wymaga nie lada wysilku. Krecik ma swoj
sklep na Marszalkowskiej, disney'ow pelno jest w kazdym Smyku, a Pan
Kuleczka??? :( No coz, zaraz rozpoczne prywatne sledztwo! Jesli
moglby Pan cos podpowiedziec, to bede wdzieczna...

No i zapraszam do Bialegostoku na spektakl! :) To tylko nieco ponad
2 godziny pociagiem, a z dworca kilka minut spacerkiem do teatru. Do
konca maja co prawda nie jest planowany przyjazd "Szklanej Kuli...",
ale co sie odwlecze, to nie uciecze. My w kazdym razie przy okazji
odwiedzin u dziadkow na pewno jeszcze raz sie wybierzemy :)

[szczura]

cieszę się Panie Wojtku, że nie tylko na forum o książkach dla dzieci Pan:-) Nawiązuję do prośby o podzielenie się wrażeniami ze spaktaklu. Bbyło nas czworo: 4-latek i 6 latek oraz rodzice x2. Ja znam Pana od ponad 7 lat:-), moje dzieci od 'samego swojego początku'. Wiedzieliśmy więc na co jedziemy do Białegostoku.

najkrótsza recenzja? Dzieciaki do dzisiaj wspominają np. Jasia i Małgosię z warszawskiej Lalki, a po tym przedstawieniu cisza...

plusy:
- oryginalny pomysł. Osobiście podobało mi się. Zachwycona byłam rzetelną grą Katastrofy. Tyle tylko, że ja jestem dorosła.
A przedstawienie było adresowane do maluchów.

minusy:
- uważam, że totalnie chybionym pomysłem jest eksperymentowanie na maluchach. Tekst (tu: recytowany na scenie) jest adresowany przede wszystkim do młodszych dzieci. I takie przeważały na sali. A pomysł i jego plastyczna oprawa były zdecydowanie 'pod' dzieci z podstawówki,
- niewiele przesadzę, jeżeli napiszę, że moje dzieci znają 80% opowiadań na pamięć (z wszystkich czterech części). Więc, wysłuchiwanie recytacji w ubogiej scenografii, gdzie aktor mówi o sobie "Pan Kuleczka przytulił..", zamiast przylutić to nieporozumienie.
- ogólnie dzieciakom nie podobał się Pan Kuleczka, bo był taki był niekuleczkowy. Popieram ich opinię: był sztywny, zimny i ... za młody.
- lalki? dla mnie żadna rewelacja, aczkolwiek...
- starszym dzieciom bardzo się podobała możliwość zaczepiania lalek, to z kolei nie podobało się aktorom. Pierwsi nie byli zadowoleni upominaniem, drudzy tym, że trudno im się grało.
- sześciolatka powinny zaintrygować pomysły z różnorodnym wykorzystaniem tego samego rekwizytu (np. abażuru od lampy). Dla małego odbiorcy, te autorskie wizje były (niezrozumiałą) abstrakcją.

- w mojej opinii ogólnie było trochę inaczej, niż pisała przedmówczyni. To co jej zdaniem było atutem (każdy siedzi gdzie chce, wolny dostęp do sceny) to nic innego jak bałagan,
- całość trwała ok. 45 minut, już po 25 min. dzieciaki zaczęły się wiercić, rozglądać, kilka odważniejszych zaczęło zaczepiać rekwizyty na scenie,
- miałam wrażenie, że tym spokojniejszym dzieciom, które siedziały dalej od sceny, albo blisko rodziców ścisk i tłok nazwany tu kameralnym nastrojem przeszkadzał w odbiorze sztuki.

refleksja ogólna - trochę na tym 'ukulturnianiu' ucierpiał nasz domowy fan-club Pypcia i Katastrofci. Już nie bawimy w domu, tylko czytamy. I tu absolutnie rewelacyjna książka broni się sama.

pozdrawiam

p.s. Panie Wojtku, chcemy więcej przygód naszych bohaterów!!!!!
---

[metis1]

No to teraz jest juz wystarczacy powod do tego, zeby samemu obejrzec
spektakl i miec wlasna opinie :)

Tak, szczura, podzielam Twoja opinie, ze "oprawa plastyczna", czyli
wyglad Katastrofy i Pypcia, nie jest najmocniejsza strona tego
przedsiewziecia... Dobrze byloby, gdyby pani E.Wasiuczynska
przylozyla do tego swoja ciepla reke - na wystawie w Stupociechach
widac, ze z postaciami trojwymiarowymi tez ma do czynienia, wiec
efekt na pewno bylby swietny :)
Dlaczego piszesz, ze aktorom nie podobalo sie zaczepianie lalek?
Interweniowali w czasie spektaklu? Byli z tego powodu nieprzyjemni?
Na "naszym" przedstawieniu szczegolnie jeden chlopiec byl bardzo...
hm, powiedzmy, ze odwazny - wisial na podescie sceny polowa swojego
cialka, pierwszy rzucil sie, zeby zbierac "snieg", dotykal lalki,
wiercil sie... Chyba dwukrotnie zwrocila mu uwage pani z obslugi
teatru, ktora po to wlasnie siedziala z boku sceny - zeby
interweniowac w takich przypadkach. Na aktorach nie robilo to
wlasciwie zadnego wrazenia, pewnie sa przyzwyczajeni...
Mi tez Pan Kuleczka wydal sie troche za bardzo nijaki, za
bardzo "sztywny i zimny", jak piszesz. Ale ze za mlody??? Czy to ma
naprawde tak wielkie znaczenie w teatrze, gdzie wszystko jest
umowne? Idac dalej tym tropem, wcale nie uwazam tez, zeby brakowalo
mu np. czerwonego, kartoflanego nosa jak u clowna. Przeciwnie -
gdyby go mial, wygladalby nie jak Pan Kuleczka, tylko jak pajac
wyjety z innej bajki (chociaz w ksiazce ma wlasnie taki nos, jednak
na papierze nie wyglada z nim smiesznie). Na scenie braki Pana
Kuleczki nadrabiaja z nawiazka kaczka Katastrofa i pies Pypec. Oboje
aktorsko sa swietni. Osobiscie minimalnie bardziej podobal mi sie
Kamil Katolik jako Pypec (dzieci chyba wolaly kaczke = Magdalene
Korczynska - ale na pewno nie ze wzgledu na analize warsztatu czy
predyspozycji aktorskich, hehe...) Z innymi doroslymi widzami nie
wymienialam opinii.
Zupelnie nie moge sie zgodzic z tym, ze "pomysły z różnorodnym
wykorzystaniem tego samego rekwizytu (np. abażuru od lampy) (...)
dla małego odbiorcy (...) były (niezrozumiałą) abstrakcją". Ja bylam
z jeszcze mlodszym "odbiorca" (2,5 r) i zdaje sie, ze swietnie pojal
te koncepcje ;) Przeciez wlasnie najmlodsze dzieci uwielbiaja zabawy
jakims koleczkiem, patykiem czy jednym klockiem, ktore w zaleznosci
od sytuacji moga zmieniac swoje przeznaczenie i funkcje (mowie to z
wlasnego doswiadczenia oraz obserwacji znanych mi dzieci w podobnym
wieku). Maluchy sa w tym mistrzami swiata! :D Uwazam, ze
lampa/miseczka/czapka swietnie sie w te dzieciece praktyki wpisuje i
jest wyjeta z zycia :) Poza tym, jedna z funcji teatru, szczegolnie
tego dla dzieci, jest rozwijanie wyobrazni i abstrakcyjnego
myslenia - wezmy chocby jedne z najstarszych form teatralnych jak
pantomima czy teatr cieni. Teatr czesto operuje symbolem
(dostosowanym do wieku, rzecz jasna), uproszczeniem, schematem. Ten
rekwizyt jest swietnym tego przykladem. I upieram sie przy tym, ze
dostosowanym do wieku widzow... ;)

Na "naszym" spektaklu nie zauwazylam wiekszego balaganu z usadzaniem
sie malych widzow. Bylo zwyczajnie, jak przez spektaklem w zwyklym
teatrze. Zajmowaniu miejsc zawsze towarzyszy mile podniecenie i
niecierpliwe oczekiwanie na to, co wyloni sie zza kurtyny...
Osobiscie bardzo lubie ten moment, to jak wachanie nowej, pachnacej
farba drukarska ksiazki :) Ale przyznam, ze owszem, bywaja spektakle
o gorszej atmosferze i przykrym zachowaniu widzow. Przekonalam sie
ostatnio o tym, gdy poszlam z synkiem na "Na jagody" do T.Baj w W-
wie w srodku tygodnia. (Przedstawienie - CUDO! Goraco polecam!) Trzy
czwarte sali zajmowaly przedszkolaki w grupach ze swoimi
wychowawczyniami. Pozostale rzedy byly puste. Owszem, byl harmider
przy usadzaniu dzieci, ale potem - co za luksus! :) Maluchy
grzecznie wpatrywaly sie w scene, te bardziej niepokorne byly od
razu musztrowane i przywolywane do porzadku, ale najwazniejsze jest
to, ze dzieci byly BEZ RODZICOW! Kilka dni wczesniej poszlismy do
tego samego teatru na "Slonce w Dolinie Muminkow" i musze przyznac,
ze wyszlam z teatru zmeczona i troche zla :( Wiekszosc maluchow
siedziala na kolanach swoich rodzicieli, ktorzy przez caly czas NA
GLOS (!!!) tlumaczyli swoim pociechom "co autor mial na mysli"...
Efekt byl taki, ze nawet siedzac w 3. rzedzie mielismy problemy ze
slyszeniem postaci (a kukielki, jak wiadomo, mowia na dokladke "spod
ziemi"). Nie moglam sie powstrzymac i zwrocilam uwage sasiadowi z
ukosa (skoro wspominam tu tego pana o watpliwej kulturze osobistej,
to warto powiedziec rowniez o stroju... Nie sadze, zeby dres byl
stosowny do tego miejsca :/ "W moich czasach" uczono dzieci, ze do
teatru, filharmonii i kosciola nalezy sie "ladnie ubrac", cokolwiek
by to nie znaczylo... Czyzby czasy sie az tak zmienily???). Wszystko
to sprawilo, ze spektakl byl meczacy w odbiorze, trudno bylo sie
skupic i wczuc w klimat. Szkoda, bo moglo byc bardzo fajnie...
Wracajac do "Pana Kuleczki" w BTL: bilety byly wyprzedane do konca,
ale na sali nie czulo sie wielkiego scisku. Moglam swobodnie
zmieniac pozycje, a powiedzmy, ze siedzialam "w drugim rzedzie".
Wiekszosc rodzicow usunela sie pod sciany.
To, co bym zmienila, to dzwiek. Byc moze glosniejsze efekty
dzwiekowe nie przeszkadzaly starszym dzieciom, ale maluchy, w tym i
moj synek, mocniej wtulaly sie wtedy w rodzicow. Strach przed
halasem "ucieka jak ciemnosc od lampki", gdy siedzi sie na kolach
mamy... Ale nie musialby uciekac, gdyby dzwiek byl po prostu
przyciszony i nie tak donosny.

W naszym fanklubie Pana Kuleczki ogien nie przygasl - wprost
przeciwnie!

Na koniec skopiuje PS szczury:

> p.s. Panie Wojtku, chcemy więcej przygód naszych bohaterów!!!!!