dzidziuś

[irmina162]

mam 21 lat i ne wiem czy zdecydowac sie na ciaze moj maz bardzo
pragnie tego ale nie wiem jak juz zajde to jakiego ginekologa wybrac
i boje sie tej pierwszej wizyty itd i badan!!!!!!!!!

[zankoha]

z całym szacunkiem ,ale pytanie to jest dla mnie pytaniem dziecinnym!Więc
odpowiedź sobie sama na niego_czy jesteś gotowa być MATKĄ
Pozdrawiam

[aga29wawa]

dziewczyno, nikt nie podejmie za ciebie decyzji. To ty musisz
zdecydowac czy jestes gotowa na dziecko.
A co do ginekologa.. jesli nie znasz zadnego popytaj znajomych,
przyjaciolki niech ci kogos poleca, nawet tu na forum jest tzw.
biala lista ginekologow, poszukaj kogos ze swojego miasta.
Na badania bedzie kierowal cie lekarz, wiec nie musisz sie martwic.

[ja27-09]

Jaacieee, w wieku 21 lat moją dewizą było: w życiu żadnych dzieci". Oczywiście
tylko krowa nie zmienia poglądów i mam dzieci, ale poczekałam trochę, aż będę
starsza. Z drugiej jednak strony, tak sobie myślę, że im "młodziej" się człowiek
rozmnoży, tym lepiej. Pomijając problem młodego wieku, warunków
finansowo-mieszkaniowych, pracy, nauki, wykształcenia, to akurat wizyty u
ginekologa są banalnym kłopotem. Jeśli już zajdziesz w ciążę, to idziesz
normalnie do przychodni do ginekologa (albo prywatnie, jak chcesz), a badania
ograniczają się do zwykłej morfologii, badania ogólnego moczu i usg. Pod
warunkiem oczywiście, że ciąża należy do tzw. książkowych. Poczytaj sobie trochę
w necie o przebiegu ciąży, badaniach i lekarzach, ale weź na to trochę poprawki,
bo zgłębiając się np. w forum CiP można się nabawić niezłej schizy.

[agnieszkaw19]

Musisz sama sobie odpowiedzieć czy czujesz już instynkt macierzyński
i czy jesteś już gotowa na dziecko? Ja od zawsze kochałam dzieci,
ale w Twoim wieku wogóle nie myślałam żeby zajść w ciąże, bo
studiowałam i miałam w głowie imprezki! Teraz mam 27 lat i 9-
miesięcznego synka i powiem ci, że dobrze sie stało, że dopiero
teraz mam dziecko! Dlaczego? Ano dlatego, że dziecko to bardzo duża
odpowiedzialność i szczęscie zarazem oczywiście ale...taki mały
człowieczek na początku tylko bierze i wymaga...opieki 24h na dobe,
karmienia, przewijania, kapania, noszenia, przytulania, kołysania,
to wszystko jest bardzo miłe ale niezmiernie wyczerpujące. To
dziecko rządzi Twoim czasem i ono wyznacza ci co kiedy możesz
zrobić, chyba że ktoś jest obecny i ci pomaga! Nie chce cię zrażać
do dziecka, bo mój skarb daje mi tyle radości i miłości, że teraz
biore i chłone to całą sobą, zmienił moje patrzenie na życie, moje
priorytety i za jeden jego uśmiech zapłaciłabym milion dolarów
ale...musisz zdawać sobie sprawę, że czeka cie wiele nieprzespanych
nocek, że na początku imprezki możecie wybić sobie z głowy, bo nawet
nie będzie wam się chciało wychodzić, monotonia itd. Macierzyństwo
to najcudowniejsze co nas może spotkać, ale wymaga dużej
odpowiedzialnośći, roztropnośći i poświęcenia. No i oczywiście
pomocy taty:)

[evcik06]

Witaj

Opisze ci moja historie skonczylam szkole i wyprowdzilam sie z domu do chlopaka
,pozniej podjelismy decyzje o dziecku i urodzilam w wieku 19 lat moje pierwsze
slonko to bylo najpiekniejsze co w zyciu mnie spotkalo pierwsze, usg pierwsze
uslyszenie bicia serca ,pierwsze ruchy ,pierwszy krzyk, pierwsze spotkanie
plakalismy z mezem jak bobry .Aktualnie mam 22 lata i w lutym tego roku
urodzilam drugie slonko i jestem najszczesliwsza kobieta na swiecie mam dwie
piekne coreczki i kochajacego meza kocham ich najmocniej na swiecie .Mamy swoj
dom ,maz ma dobrze platna prace ,wszystko co mamy doszlismy do tego sami nikt
nam w niczym nie pomagal narazie nie pracuje ciesze sie narazie moimi slonkami
na nic nie narzekam uwazam ,ze jestem bardzo odpowiedzialna mama pomimo mlodego
wieku nie jedna starsza rodzina mogla by brac z Nas przyklad .Jesli chodzi o
imprezki to ja uwazam ile mozna chodzic na te imprezki?? czy zycie kreci sie
wokol imprezek??na imprezke mozna pojsc od czasu do czasu ,wyroslam z imprezek
juz mnie nie kreca ,a jesli mamy juz ochote sie zabawic to to robimy choc
naszczescie w naszym przypadku dzieci sa na pierwszym miejscu i nigdy nie
zostawiam dzieci z byle kim wyjatyek to oczywiscie nasze mamy babcie dziewczynek
oraz siostry nie wchodza w rachube obce osoby poza tym dzieci urosna i wtedy
mozna sie bawic jesli bedzie na to ochota .Jesli chodzi o opieke nad dzieckiem
nik nigdy nie mowil ,ze jest latwa i czasami meczaca tym bardziej jak sie
mieszka daleko od swoich bliskich .Kiedy slysze lub widze matki ,ktore maja
dzieci i nie jest regula czy mloda czy starsza (czesto bywa ,ze te starsze maja
mniej oleju w glowie od tych mlodzszych)dla ktorych wazniejsze jest wszystko
tylko nie dziecko to szlag mnie trafia ,nie wiem jak mozna zostawic dziecko na
chwile samo w domu czy w samochodzie .Mam sasiadke ,ktora jest 30 letnia mama i
gdy dziecko spi ona wychodzi na zakupy ,a dziecko samo i robi tak od pierwszych
chwil zycia dziecka (niby dorosla mama ale jaka pusta).Moje zycie jest bardzo
udane zycze wszystkim takiego zycia najcudowniejsze chwile z zycia dziecka sa
wlasnie te wszystkie chwile kiedy musimy je nosic
,tulic,kolysac,karmic,kapac,przewijac ,bawic sie z nimi one szybko urosna i beda
pozniej robily to same ,a nam rodzicom zostana tylko piekne wspomnienia i
wlasnie ten czas musimy jak najlepiej wykorzystac .Dzieci zmienily moje zycie
,ale na lepsze bardziej kolorowe i jest dla kogo i po co zyc i powiem jeszcze
jedno gdybym miala wybierac jeszcze raz i ukladac na nowo zycie wybralabym tak
samo ,a tych podlych spojrzen niektorych ludzi gdy chodzilam w ciazy i
niektorych slow nigdy nie zapomne .Niektorzy ludzie nie zdaja sobie poprostu
sprawy ,ze mlody czlowiek moze miec rowniez rodzine ,dom , meza poprostu byc
dobra mama i odpowiedzialna zapewnic dzieciom dobry byt zyc najzwyczajniej w
swiecie jak to zyje tysiace ludzi z reguly jak widza mlode dziewczyny w ciazy to
zaraz uloza ci caly zyciorys ,ktory nie zawsze sie sprawdza chciazby w moim
przypadku nie wszyscy dorabiaja sie w wieku 30 czy 40 lat niektorzy ukladaja
sobie zycie w wieku 20 lat kiedy to ludzie w koncu zrozumia ???nie wszyscy sa
biedni starzy i sfrustrowani swoim zyciem ,sa jeszce ludzie na swiecie ktorzy sa
szczesliwi i sie kochaja mimo mlodego wieku .Mlody czlowiek tez kocha czuje i ma
prawo do szczescia czy to tak trudno pojac??Moral z tego taki ,ze zdazaja sie
mlode mamy i starsze odpowiedzialne jak i nieodpowiedzielane co niektorzy nigdy
nie dorosna do macierzynstwa wiek nie ma nic do rzeczy .

ps.pozdrawiamy i zyczymy wszystkim wszystkiego dobrego

[irmina162]

dziekuje ci bardzo za odpis jezeli jestes tu jeszcze to mam pytanko
masz moze e maila??? twoj opis jest naprawde godny podziwu. dzieki
zatak wyczerpujaca wypowiedz. ja tez pozdrawiam cieplo i serdecznie

[evcik06]

Tak moj adres to [e-mail] pisz jesli masz ochote w wolnej chwili
napewno odpisze pozdrawiam

[agnieszkazawrin]

Witam!
Za ponad 2 tygodnie będę mieć 19 lat. Jestem w 28 tygodniu ciąży. Twój opis a
raczej życiorys zupełnie pokrywa się z moim. To moja pierwsza i chciana ciążą.
Jestem szczęśliwą mężatką. Kocham mojego męża a nasza jeszcze nienarodzona
córeczka (jak wykazało USG)jest naszym dowodem wielkiej miłości. Jesteśmy ze
sobą już 3 lata. Mieszkamy razem od półtorej roku. Na dzidzie czekaliśmy
prawie rok. Teraz cieszymy się z dnia na dzień coraz bardziej, że po tak
długim oczekiwaniu udało się:)
Znam to uczucie, które opisałaś o wzroku innych jak widzą młodą dziewczynę w
ciąży. Czasem aż chciałabym im coś powiedzieć co by im wzrok odjęło. No, ale
wychowanie góruje. Trzeba zachować spokój.
Pozdrawiam bardzo :)
Agnieszka!

[anna.zbucka]

WITAM. BARDZO MI SIE PODOBALA HISTORIA EVCIK.
JA MIAŁAM TROSZECZKE INNĄ HISTORIE
POZNAŁAM MOJEGO OBECNEGO MEZA JAKIES 5 LAT TEMU. BYLISMY BARDZO
DOBRA PARA. MIESZKALISMY NA JEDNYM OSIEDLU. WIDYWALISMY SIE PRAWIE
CODZIENNIE. ZE SLUBEM I Z DZIEĆMI CHCIELISMY JESZCZE POCZEKAĆ. ALE
STALO SIĘ.
W PAŹDZIERNIKU 2006R. DOWIEDZIAŁAM SIĘ ŻE JESTEM W CIĄZY. W MAJU
MIAŁO URODZIĆ SIĘ NASZE DZIECIĄTKO. NA POCZATKU BYŁO PRZERAŻENIE Z
MOJEJ STRONY. RODZINA NALEGAŁA NA ŚLUB. ZGODZILISMY SIĘ.
PRZEZ 5 MIES CIĄZY NIE WIEDZIALAM JAK TO BEDZIE. MÓJ MAŻ MIAŁ PRACE,
SKOŃCZYŁ STUDIA A JA DOPIERO BYŁAM NA II ROKU. PORAZKA.
DO KOŃCA CIĄZY NIE ZDAWAŁAM SOBIE SPRAWY Z TEGO JAKIE JEST PIEKNE
ZYCIE JAK ZOBACZY SIE SWOJE MALEŃSTWO. TAKIE KOCHANE, KTORE CHIAŁO
BY SIE SCHRUPAĆ I NOSIĆ PRZEZ CAŁY CZAS NA RĘKACH.
NASZA AMELKA MA TRAZ PRAWIE 6 MIES. JEST NAJWSPANIALSZYM BRZDACEM NA
ŚWIECIE. PRZESYPIA CAŁE NOCE OD UKOŃCZENIA 1-GO MIES. ZYCIA. BARDZO
LUBI JEŚĆ I CIĄGLE SIE SMIEJE.
KOLEZANKI MOJE Z NIEDOWIEZANIEM PATRZA SIE NA MNIE JAKO MAME
WCZEŚNIEJ BYŁAM DZIEWCZYNKA KTÓRA LUBIŁA SIE BAWIĆ SZLEĆ ITD. A
TERAZ MYŚLE O SWOIM DZIDZIUSIU. KOCHANEJ AMELCE KTÓRA JEST CAŁYM
ŚWIATEM
W ŻADNYM WYPADKU NAS NIE OGRANICZA. MIESZKAMY Z TEŚCIAMI.
USTALILIŚMY ŻE RAZ W MIESIĄCU Z MEŻEM WYCHODZIMY NA JAKĄŚ IMPREZKE.
WIECZOREM
WYKĄPIEMY PYSIACZKA, DAMY JEŚĆ, UŚPIMY I MOŻEMY WYJSĆ Z DOMU. WTEDY
NIC NAD NIE OMIJA
A MÓJ MĄŻ...... JEST W NIEJ ZAKOCHANY . ALE NIE JSTEM ZAZDROSNA :-)
NIE ŻAŁUJE ŻADNEJ DECYZJI. ANI O DZIECKU ANI O ŚLUBIE. TERAZ CZEKAMY
NA SWOJE WŁAŚNE MIESZKANKO. JA PRZENIOSLAM SIE NA STUDIA ZAOCZNE I
JAK JE SKOŃCZE TO WTEDY MOŻE POSTARAMY SIE O DRUGIEGO DZIDZIUSIA.
MOŻE BEDZIE CHŁOPAK:-)

[li.li.69]

hej, ja za miesiac skoncze 21 lat i za miesiac urodzi sie moja
coreczka. podobnie jak w twoim wypadku nie wiedzialam czy zgodzic
sie na dziecko, balam sie nie czulam sie gotowa. dzisiaj jestem
bardzo szczesliwa i czekam na tego dzidziusia. lekarzy przestaniesz
sie bac jak zobaczysz pierwsze usg:-)a instynkt macierzynski
przychodzi z czasem jak patrzysz na rosnacy brzuch i czujesz jak sie
rusza dzidzius. no ale decyzja jest twoja. jak masz jakies pytanka
to wal smialo. pozdrawiam

[paliwodaj]

ja nie wiem czy dobrze zrozumialam , ale boisz sie pierwszej wizyty
u ginekologa jako kobieta ciezarna , czy wogole pierwszej w zyciu
wizyty u ginekologa??????

[annasi23]

Dla mnie ten post zakrawa na jakąś prowokację.
Jak w wieku 21 lat można bać się wizyty u ginekologa? Skoro tak
piszesz, to czy to możliwe, że jeszcze nigdy nie byłaś u lekarza tej
specjalności??? Ale skoro współżyjesz, to chyba niemożliwe.

Jeżeli już myślisz o dziecku, to koniecznie wybierz się na wizytę do
ginekologa, niech Cię zbada, odpowie na wszystkie Twoje pytania i
rozwieje wątpliwości. Powie Ci, jak przygotować się do ewentualnej
ciąży.
Badanie ginekologiczne ani wizyta u ginekologa NIE SĄ STRASZNE, ani
przed zajściem w ciążę, ani po. Czego się boisz?

[mamakacperka-pl]

Irmino:) ja poznalam swojego meza 3,5 roku temu.. bardzo szybko
podjelismy decyzje o slubie i o dziecku. urodzilam swojego synka w
wieku 18,5 roku.. teraz maly ma 2,5 roku a ja jestem w 22 tygodniu
ciazy i w kwietniu urodzi mu sie braciszek:) wiec bede podwojna mama
w wieku 22 lat:) wcale tego nie zaluje.. moj maz jest ode mnie
starszy o 5,5 roku i bardzo go kocham a on mnie. chociaz pewnie jak
wszedzie zdarzaja sie klotnie( od kiedy jestem w ciazy to nawet
czesciej ale to wina szalejacych hormonow:) takze kochana jesli
pragniesz miec malenstwo i czujesz ze bedziesz gotowa na mnostwo
poswiecen( bo takie beda mialy miejsce) to nie czekaj

moja historia- długie

[mosieza]

Moja historia wcale nie jest taka kolorowa ale pomimo to niczego nie
żałuję. Urodziłam córeczkę 5 miesięcy temu mając skończone 21 lat.
Nie jestem mężatką (mam swoje poglądy na ten temat) ale rzecz jasna
żyję i mieszkam z ojcem mojego dziecka. Znamy się już bardzo długo-
jakieś 8 lat czyli od dziecka. Przed zajściem w ciążę stanowiliśmy
parę pół roku ale córcia była jak najbardziej chciana i planowana.
Gdy zaszłam w ciążę ale jeszcze o tym nie wiedziałam (pierwszy
miesiąc) mój partner wyjechał za granicę do pracy (musiał zarobić
aby spłacić długi bo źle zainwestował pieniądze). Gdy już się
zorientowałam że w moim brzuchu znajduje się mała fasoleczka od razu
mu o tym powiedziałam no i powiedziałam rzecz jasna mojej mamie.i to
był błąd.moje życie przemieniło się w piekło od tego czasu. Mama
zabroniła mi komukolwiek o tym mówić a napewno już nie mówić nic
tacie zaczęła mnie wyzywać ubliżać mi... byłam załamana przecież z
dziecka trzeba się cieszyć a tu takie sceny.do tego mój ukochany tak
daleko i wrócić narazie nie mógł.Całą tą sytuacje pomogła ogarnąć mi
moja ciocia, siostra i "teściowa".Ciocia załatwiła mi bardzo dobrego
lekarza z siostrą gadałam godzinami a do "teściowej" mogłam
przyjechać w każdej chwili by trochę odpocząć od tego piekła w domu.
Tacie powiedziałam po tygodniu był zły na mnie bo jak to ukochana
córeczka która jest wzorową studentką może być w ciąży i pragnie
spędzić życie z człowiekiem który ma skończone liceum. Jednak szybko
się otrząsną, zatrudnił mnie w swojej firmie, z przejęciem czekał na
wieści gdy wracałam od ginekologa.a matka dalej swoje że wstydzi sie
komukolwiek powiedzieć że będzie babcią, śmiała się gdy mówiłam że
bardzo źle sie czuję, gdy przyjeżdżała do nas rodzina kazała mi
wyjść w tym czasie z domu.. przez nia straciłam pewność siebie a o
uśmiechu nie było mowy.co najśmieszniejsze od małego powtarzała że
najważniejsza jest rodzina i że zawsze możemy na siebie liczyć. o
ironio! :) W 5tym miesiącu musiałam zrezygnować z pracy bo ciąża
była zagrożona (mama bardzo się cieszyła). mój partner wrócił akurat
wtedy gdy zdrowie zaczęło mi się sypać. Po 2 miesiącach starań
znaleźliśmy stancję dla siebie a on znalazł pracę (mało płatną ale
zawsze to coś). Ciężko było nie powiem. Na wiele rzeczy nie było nas
stać ale daliśmy radę! Wszystko dla córci kupiliśmy sami bez pomocy
finansowej innych.trochę to trwało ale przynajmniej mamy
satysfakcję. Ostatni miesiąc ciąży spędziłam w szpitalu w tym czasie
Mariusz znalazł dodatkową pracę no i czekał na swoje dziewczyny żeby
móc je zabrać w końcu do domu. Moja mama gdy się wyprowadziłam z
domu odpuściła a wręcz chyba dotarło do niej że zachowywała się jak
idiotka. Mała urodziła się 10 lipca- niestety chora, lekarze
dokładnie nie wiedzieli co jej jest i jak ją leczyć. w karcie
napisali zakazenie wewnątrzmaciczne. na szczęście antybiotyki po 2
dniach zaczęły działać i wyszłyśmy ze szpitala po 2 tygodniach (moja
mama była u mnie codziennie i udawała że nic się nie stało że ona
jest kochającą matka i babcia).Dzisiaj Martynka ma 5 miesięcy i jest
moim najukochańszym bobasem choć nie zawsze było różowo (do 4
miesiąca miała okropna kolkę i płakała całymi dniami). Te
doświadczenia z czasów ciąży spawiły że jestem silną kobietą a o
swoją rodzinę będę walczyć jak lwica.złego słowa nie dam
powiedzieć.Moja mama świata poza małą nie widzi (chociaż do dzisiaj
ja osobiście babcią ją nie nazywam), mój tata zrobi wszystko
dla "swojej wnusi"(zawsze to podkreśla :)) a siostra jest ukochaną
ciocią. Mój partner dba o mnie i małą jak tylko potrafi.Każdą wolną
chwilę poświeca małej. Ja wróciłam do pracy, studiuję
nadal.Imprezy?? raz na jakiś czas wyjdę (Mariusz niestety w weekendy
pracuje więć nie może) ale wolę zamiast tego położyć się koło mojej
niuni i z nią spać. Pare osób pytało czy nie żałuję. NIGDY w życiu
nie będę żałować dziecka a ci którzy uważają że jestem za młoda na
to by być matką okropnie się mylą.