Kolejna adopcja - pełne zaskoczenia

[ciocia-klocia]

[ciocia-klocia]

Ups
Witajcie.
Musiałam zmienić nick chcąc poruszyć tą sprawę. Serdecznie za to przepraszam i
myślę, że zrozumiecie.
Mój brat wraz z żoną adoptował dwóch braci. Było to kilka lat temu. Bardzo się
cieszyliśmy choć były pewne wątpliwośći. Małżeństwo brata należy raczej do tych
burzliwych. Chłopcy rozwijają się wspaniale i są fantastyczni. Są w wieku
przedszkolnym. Pokochaliśmy ich całym sercem. Dwa lata temu ich biologiczna
mama urodziła córkę ( ma chyba siedmioro dzieci ). W wyniku pewnych zdarzeń
została pozbawiona praw rodzicielskich . Nie specjalnie się tym interesowaliśmy.
Życie toczyło się dalej. Małżeństwo brata przeżywało lepsze i gorsze chwile.
Dzień przed wigilią, wieczorem zadzwonił brat z informacją, że będzie na
wigilii o jedną osobę więcej. Okazało się, że zdecydowali z żoną o adopcji
siostry synków. Dla jednych i drugich rodziców informacja ta była totalnym
szokiem. Dla mnie również, ponieważ mieliśmy świadomość kryzysów jakie
przechodzili, ich trudnych charakterów i tego, że sytuacja materialna nie jest
wcale rewelacyjna.
Decyzję tą podjęli z początkiem roku, tyle miesięcy utrzymywali to w tajemnicy.
Przecież fakt adopcji nie dotyczy tylko ich. Są również dziadkowie, którzy
często pomagają i materialnie, i fizycznie. Czy nie należało z nimi
porozmawiać ? Czy choćby wcześniej uprzedzić, a nie w chwili jak dzieciątko
jest już w domu ?
Wiem, że nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, ale może to ja źle rozumuję,
może to tylko ich prywatna sprawa ?
A jakie jest Wasze zdanie drogie foremki ?

To tylko ich prywatna sprawa n/t

[mazia]

[ciocia-klocia]

Piszesz, że ich prywatna sprawa. To czemu ja muszę jutro jechać pilnować
bobasa, bo Oni mają załatwienia ? Pojadę z chęcią ponieważ lubię dzieci, ale to
jest przykład, że chyba nie do końca ich prywatna sprawa.
Pozdrawiam

[mazia]

To nadal ich prywatna sprawa, a to ze MUSISZ pilowac bobasa? Nie wiem, moze sie
zdeklarowalas? Mysle, ze gleboko sie zastanawiali, i podjeli taka decyzje, na
jaka bylo ich stac,
Ty wcale nie musisz im pomagac, reszta rodziny pewnie tez nie, ale z pewnoscia
chce

[ciocia-klocia]

Nie zdeklarowałam się, ale jak ktoś prosi o pomoc, to staram się pomóc.
Nieważne, czy brat czy obcy.
Co do reszty rodziny, to myślę, że mimo moich wątpliwości związanych z tą
decyzją jestem najbardziej jej przychylna. Bynajmniej na dzień dzisiejszy.
Dziadkowie nadal są w szoku, ciężko im to zrozumieć. Nie chcę pisać dlaczego,
ale zapewniam, że mają powody.

[mawikt]

Ale naturalnego poczecia nie konsultowaliby z Toba czy z dziadkami, prawda?
To czy i jak im pomagacie to kwestia umowy, oferujesz pomoc albo nie, nic nie
musisz tylko chcesz. Wiem, ze dziecko pojawilo sie nagle i jestescie pewnie
bardzo zaskoczeni, troche czasu minie zanim sie przystosujecie.

[milka_milka]

A gdyby to było ich biologiczne dziecko? Czy uważasz, że decyzję o ciąży
powinni kosultować na szerokim forum rodzinnym? To ich całkowicie prywatna
sprawa i nic nikomu do tego, ile dzieci adoptują. A jeżeli Ci to przeszkadza,
nie przyjeżdżaj, aby pomagać.

[andaba]

Trzeba było odmówić, a nie narzekać. Moim zdaniem to prywatna sprawa brata - w
dodatku dobrze o nim i jego żonie świadcząca - na pewno to przemyśleli, adopcja
to nie taka prosta sprawa.

[inia25]

to jest ich spraw, ich życie ich decyzje. Są dorośli!
A pilnować bobasa nie musisz, bo pewnie siłą cie nie zmuszali. Skoro jedziesz
znaczy ze chcesz!

[linka9]

ciocia-klocia napisała:

> Piszesz, że ich prywatna sprawa.

Możemy tę decyzje pochwalać lub nie. Możesz wykazywać, ze nie jest to w pełni
odpowiedzilane i przemyślane postepowanie, ale nie zmieni to faktu, że będzie to
tylko TWOJA OCENA, a nie TWOJA SPRAWA. Jeżeli dzieciom dzieje się jawna krzywda,
wtedy dopiero sprawa przestaje być prywatna, a do działania -po zgłoszeniu -
powinny wkroczyć odpowiednie instytucje.

>To czemu ja muszę jutro jechać pilnować
> bobasa, bo Oni mają załatwienia ?

A dlaczego musisz? Masz prawo odmowy.

[ciocia-klocia]

Oczywiście, że mam prawo odmowy, ale chyba bym nie potrafiła. Wiąże się to
jednak z tym, że będę musiała szukać na ten czas opieki do swoich dzieci.
Nieważne. Nie chodzi o to, że dzieciom dzieje się krzywda. Są zapewne chwalone
i karcone podobnie , jak w wielu innych domach.
Jednak czy to, że mój brat nie pracuje nie jest wystarczającym powodem, by się
obawiać jak sobie dadzą radę ? Czy to, że są burzliwym małżeństwem nie jest
powodem, by obawiać się, że kolejne dziecko to kolejne, nowe problemy ?
Może inaczej na to patrzycie, bo nie jesteście w centrum. Dochodzą również
uczucia. Może to przykre, ale czy ktoś zapytał dziadków, czy są w stanie
pokochać kolejne dziecko ? Wiem, że z jednej strony to co robią jest piękne i
godne podziwu, ale z drugiej chyba mało odpowiedzialne.

[ciocia-klocia]

Oczywiście mało odpowiedzialne w sytuacji, w której się znajdują.

[yenna_m]

a czy nalezy pytqac dziadkow prazed poczeciem mkolejnego dziecka, czy sa w
stanie pokochac kolejne?

dziadkowie nie pokochaja - ich sprawa

i tak samo z pomoca materialna - mozna pomagac, ale nie trzeba, jesli sie
uwaza, ze dzieci powinny sobie radzic same

nie znosze sytuacji, gdy ktos mi obiecuje pomoc, bo go prosilam, a potem na
boku ten ktos ma poczucie krazywdy, bo sie zdeklarowal

albo sie grzecznie odmawia pomocy (jakiejkolwiek: finansowej i tej
niematerialnej) albo tez, jesli sie juz podejmie pomocy, zobowiaze, to nalezy
pomoc bez jęczenia

bo to jeczenie dla mnie jest jakies nieodpowiedzialne
i narzucanie ludziom wizerunku ich rodziny (chodzi mi o wystepowanie do rodziny
o pozwolenie na adopcje dziecka - jakies chore)

to, ze malzenstwo jest burzliwe, nie znaczy, ze jest patologiczne
i burzliwosc wcale nie jest wyznacznikiem braku milosci miedzy malzonkami (a
czesto jest wrecz przeciwpoloznie, bo nikt, do kogo nic nie czujesz, nie jest
Cie s stanie tak zirytowac jak ukochana osoba )

generalnie jestem przeciwnikiem oceniania relacji malzenskich przaez rodzine,
ktora na codzien nie mieszka z malzonkami
a i ocenianie przez rodzine, co na codzien mieszka z malzonkami tez jakos mnie
irytuje

acha - piszac ten post nie chcialam nikogo urazic, wiec na wszelki wypadek
przepraszam te z Was, ktore poczulyby sie urazone takim postem

[wegatka]

ciocia-klocia napisała:


> Może to przykre, ale czy ktoś zapytał dziadków, czy są w stanie
> pokochać kolejne dziecko ?


Uważam, że nikt nie musi pytać o to dziadków, bo to, czy pokochają kolejnego
adoptowanego wnuka, czy nie, to już ich problem. Dziecko powinno mieć przede
wszystkim zapewnione uczucie rodziców, a dziadkowie, dobrze by było gdyby
kochali, ale jeśli nie potrafią, to trudno. Przecież wiele jest takich dzieci,
którymi się rodzeni dziadkowie wcale nie interesują i nie jest powiedziane, że
muszą one być dziećmi nieszczęśliwymi. Najważniejsze, żeby miały zaspokojoną
potrzebę miłości i akceptacji w domu.

[e_r_i_n]

Przy adopcji sad bierze pod uwage, czy rodzina jest w stanie podolac wychowaniu
dziecku rowniez finansowo. Widac az tak tragicznie nie jest.
To, czy dziadkowie pokochaja dziecko, czy nie, nie zalezy od ich 'zgody'
na kolejnego potomka.
I ja przylaczam sie do pytania, na ktore chyba unikasz odpowiedzi: czy tak samo
wygladalaby sprawa, gdyby chodzilo o dziecko biologiczne?

[anias29]

Uważam, że to ich prywatna sprawa.

[przeciwcialo]

A to pytać sie trzeba rodziny czy można mieć dziecko- rodzone czy adoptowane?
To przeciez dorosli ludzie i wiedza co robia. A rodzina jak nie chce pomóc to
nie powinna przeszkadzać.

[pesteczka5]

Cóż, korzystając z pomocy mogliby zapewne wziąć pod uwagę, jak ich decyzja
wpłynie na resztę rodziny. Ja, biorąc pod uwagę kolejne dziecko (najpewniej
własne, biologiczne) jak najbardziej liczę się z siłami moich rodziców i ich
zdrowiem, ponieważ pracuję dość intensywnie i mimo szczerych chęci wielokrotnie
korzystałam z ich wszechstronnej pomocy. Choć nikt nigdy nie dał mi w żaden
sposób odczuć, że mam sobie sama ponosić skutki swoich decyzji (a nawet do dziś
wspominam z rozrzewnieniem mamy radość, kiedy ogłosiłam fakt bycia w ciąży z
drugim dzieckiem, mając bardzo żywego roczniaka i calusieńką przeleżaną ciążę
za sobą). Tak więc, albo całkowita samowystarczalność, albo liczenie się z
rodziną...

Co do burzliwego małżeństwa i sytuacji materialnej, tu bym uznała, że to ich
sprawa. Są ludzie, którym niedostatki materialne nie przeszkadzają w wychowaniu
dzieci i to ich rzecz. A style związków są różne - są związki żywe,
dynamiczne, nie znaczy złe... są też spokojne, "takie dobre", a martwe.
Myślę, że jesteście fajną rodziną jako całość. A może brakuje tego zdania,
które mógłby powiedzieć brat - coś na kształt, że bierze Wasze zdanie pod
uwagę, że dziękuje za wszelką pomoc, że... nie wiem, co.
Oczywiście, że jak ktoś nie chce pomóc, niech nie pomaga, tylko mnie się
wydaje, ze tu chodzi o to, że rodzina pomóc jak najbardziej chce, tylko obawia
się o hmmm... poczucie odpowiedzialności brata.
Adopcja to decyzja świadoma. Myślę, że w sytuacji np. nieplanowanej ciąży nikt
taktowny uwag nie wygłasza przecież... W każdym razie nie powinien.

Powodzenia!

[e_r_i_n]

pesteczka5 napisała:

> Tak więc, albo całkowita samowystarczalność, albo liczenie się z rodziną...

Z tym sie zgodze - jesli pojawienie sie kolejnego dziecka odbic sie moze na
rodzinie (czy finansowo - bo pomagaja, wiec pomoc bedzie potrzeba
zwiekszyc/dluzej bedzie potrzebna, bo matka nie pojdzie przez kolejny rok do
pracy, czy niematerialnie, chociazby dlatego, ze to babcia zajmuje sie
wnukami), to warto decyzje skonsultowac. W moim otoczeniu jest taka sytuacja -
mlode malzenstwo mieszka z rodzicami w niewielkim mieszkaniu i za kilka
miesiecy pojawi sie kolejne dziecko. Rodzina zachwycona (delikatnie mowiac) nie
jest.

[mxp4]

A moze chodzi ci o to, ze dziadkowie powinni pomagac tez i tobie a tak
koncentruja sie na dzieciach brata a teraz beda potrzebni byc moze i czesciej.
Ja uwazamze brat wie co robi i sa to bardzo szlachetni ludzie. W rodzinach
biologicznych czesto tez sie nie przelewa a maja troje dzieci. Podziela sie z
dzieciaczkami ty co beda mieli.

[wesolek11]

Ich sprawa. A dziadkowie często nie kochają prawdziwych wnuków, wiec nie ma co
myślec czy pokochają adoptowane. Ważne by rodzice podjęli świadomą decyzje i
łożyli na utrzymanie. A Ty nie musisz pomagać, nikt nie może tego od Cioebie
wymagać. Nie lubię takich osób, co zobowiązują się pomóc a później wszem i
wobec opowiadają , jak pomagają i ile trzeba im zawdzieczać. Nie pomagaj i nie
gadaj!

[gabi683]

I Ja uwazam ze to ich sprawa ,najwazniejsze ze chcą aby rodzeństwo bylo razem
Moim zdaniem mało ludzi postapiło by właśnie w ten sposób ,Ja byłm adoptowna i
rodzielona z rodzeństwem i wiem jak człowiek musi zyć z takim bólem.

[zonazona]

Hmmm, a może to miała być miła niespodzianka dla wszystkich, a najwyraźniej nie
do końca była...
Nie sadzę aby owo małżeństwo potrzebowało zgody rodziny na adopcję kolejnego
dziecka (to biologiczne rodzeństwo!!!), ani najwyraźniej nie liczyli na Wasze
rady. Może musieli podjąć decyzję szybko, może byli inni chętni ... Fakt -
jeśli zwykle liczą na pomoc najbliższych - mogli uprzedzić. MOGLI. Ale może
przewidzieli zagorzałą dyskusję na temat ich burzliwego małżeństwa, finansów,
wyciągania zaległych rachunków i spraw sprzed lat...
A tak - postawili wszystkich przed faktem dokonanym, a przy maluszku nikt nie
będzie się teraz awanturował . Zresztą niechybnie dziewczynka chwyci
wszystkich za serducha .
Pozdrawiam

[bedada]

Oczywiście, że mam prawo odmowy, ale chyba bym nie potrafiła. Wiąże się to
jednak z tym, że będę musiała szukać na ten czas opieki do swoich dzieci.

A dlaczego na ten czas będziesz musiała poszukać opieki do swoich dzieci? Nie
możesz poprostu pojechać ze swoimi?
Ja też uważam ,że to ich prywatna sparwa. Napewno długo mysleli nad tą decyzją.
Rodzeństwo powinno byc razem! A rodzina powinna ich wspierac w tej decyzji ,a
nie kręcic nosem ,ze jeszcze jedno dziecko doszło! A gdyby to było ich
biolgiczne dziecko? Pomyślcie ile przykrości sprawiliście im swoimi
komentarzami!
A tak na marginesie to ile Ty masz dzieci?

[ciocia-klocia]

Mam dwoje dzieci. Nie mogę ich zabrać ponieważ maleńka jest chora. Ja naprawdę
jadę tam z ochotą. Choć mam prawo kręcić nosem, bo o wyjściu wiedzieli od kilku
dni, o chorobie dziecka od wigilii, a do mnie zadzwonili przed 22, gdy ja
również już na dzisiejszy dzień miałam swoje plany.
Pozdrawiam

[wieczna-gosia]

No to by bylo lepij zebs odmowila- jesli cala rodzina zbiorowo sie tak
zachowuje- rozwalaja mi plany, ale pojade bo poprosili- to i macie efekty.
Czlowiek wie dokad moze sie posunac dzieki innym ludziom- nie kazdy ma naturalne
hamulce, poza tym roznym ludziom rozne rzeczy przeszkadzaja.

Ja tam wole jak mi ktos prosto z mostu powie ze nie przypilnuje i juz. A nie
przypilnuje, poswieci sie a potem uszy mnie swedza (czy nos, czy co tam swedzi
na obgadywanie...)

[ciocia-klocia]

Widzę, że Ty jedna zrozumiałaś o co mi chodzi. Nie miałam na myśli nic złego
pisząc ten post. Nie myślę kategoriami, że moim dzieciom mniej się dostanie.
Daleka jestem od tego. Może jestem głupia, może właśnie powinnam mieć w nosie,
co będzie jak brat nie znajdzie pracy, może powinnam mieć w nosie, gdy bratowa
kolejny raz będzie wylewać żale przez telefon, ale nie potrafię. I stąd biorą
się moje wszelkie obawy.
Gdy kobieta zachodzi w ciążę, to dziadkowie mają kilka miesięcy, by się do tego
przygotować. Nasi rodzice i rodzice bratowej zostali o fakcie poinformowani,
gdy dziecko zostało przywiezione do domu. Przywiezione z zupełnie innego
województwa, więc była to cała wyprawa.
Naprawdę uważacie, że tak jest w porządku ? Że własnie tak robią odpowiedzialni
ludzie ? Wy również byście tak zrobiły ? Bo ja nie.
Ja uprzedziłabym rodziców jednych i drugich. Wysłuchałabym ich zdania. I tak
zrobiłabym wedle mojego i męża uznania, ale przynajmniej dałabym dziadkom
odczuć, że chcę poznać ich zdanie. Zwłaszcza, gdy chętnie korzystałabym z ich
wszelakiej pomocy.
Pozdrawiam

[mamulka-kubulka]

Najwazniejsze jest to ze bracia maja siostre ,ze rodzina jest w komplecie.
Brat ze swoja zoną postanowili ,ze stworza dziecia dom . A najwazniejsze jest to aby rodzenstwo bylo razem.
Na pewno decyzja jest przemyslana znaja obowiazki i postanowili sie podjac wychowania jeszcze jednego dziecka to zasluguje na aprobate. Uwazam ,ze prawdziwa kochajaca rodzina powinna ich wspierac i pomagac w miare mozliwosci a nie narzekac, bo moim zdaniem zrobili cos pieknego i jak widac malo jest ludzi zdolnych do takich poswiecen a jeszcze mniej zrozumienia dla nich moze czas to zmienic????????????

[18_lipcowa]

Błehehehee nieźle nieźle.
OCZYWISCIE ZE JEST TO ICH PRYWATNA SPRAWA.

ich sprawa

[wieczna-gosia]

to w kwestii dzieci.

Zupelnie czym innym jest angazowanie w pomoc rodzine. Tu jak najbardziej masz
racje, ze decyzja powinna byc bardziej przemyslana. Jednak z drugiej strony- oni
prosza ty sie zgadzasz. Oni zawsze maja prawo poprosic- ty zawsze masz prawo
odmowic. To ze nie potrafisz, to juz jakby twoja sprawa z kolei- nie uwazasz?
I generalnie sie z toba zgadzam, ze widzenie na rodzinie przy posiadaniu dzieci
jest nieco nieodpowiedzialne, i sprawia ze jednak powinnismy sie z nimi liczyc.
Ale nie musimy w zasadzie. Ani przy dziecku biologicznym, ani przy adopcji.

[verdana]

Sądząc z tego co piszesz, świetnie rozumiem Twojego brata. Sadzę, że gdyby
uprzedził rodzinę, zaczęto by "perswadować", aby dziecka nie brał. Usilnie
perswadować, bo wyliczyłaś mnóstwo powodów, dlaczego uważasz decyzję brata za
nieodpowiedzialną.
Odpowiedzialne jest oczywiście zostawienie siostry swoich dzieci w Domu
Dziecka. To dorosłe i dojrzałe.
Zapomniałaś chyba o jednym - dla ludzi kochających swoje dzieci taka decyzja to
decyzja podobna do zostawienia własnego dziecka w Domu dziecka. Nie dziwię sie
bratu, że nie chciał z ludźmi tak niechętnie nastawionymi do JEGO kolejnego
dziecka dyskutować.
To trochę tak, jak doradzać kobiecie, ktora zaszła w nieplanowaną ciążę
aborcję, bo dziadkowie już są zmęczeni i nie mają ochoty na kolejnego wnuka.

[zorza28]

A ja uważam, że to nie do końca ich sprawa jeżeli korzystają z pomocy rodziców.
Powinni porozmawiać o tym z rodzicami skoro oni pomagają im finansowo.
Przedstawić argumenty dlaczego chcą wziąć to dziecko do siebie. Rodzice wtedy
poczuli by się ważni. Podejrzewam, że dziecko i tak by wzięli ale przy aprobacie
rodziców. Pewnie napiszecie, że są dorośli i sami podejmują decyzje, też bym tak
uważała
gdyby rodzice im nie pomagali i utrzymywali by się sami.
Znam podobny przypadek tylko chodzi o biologiczne dziecko. Młode małżeństwo
mieszka z rodzicami w 40m dwupokojowym mieszkaniu za nic nie płaci, nie kupuje
środków czystości, jedzenia, ona nie pracuje bo nie chce on zarabia grosze i
decydują się na drugie dziecko (nie wpadka). I jak myślicie kto utrzyma to
dziecko? Przecież oni nigdy nie mają pieniędzy (a rodzice nie wyrzucą ich
przecież na bruk). Z jednej strony wszyscy się cieszą a z drugiej...

[ledzeppelin3]

Powinnaś się nauczyć odmawiać, bo masz z tym problem. Jeśli powiesz
otwarcie: "cieszę się, że macie dziecko, ale nie jestem w stanie wam teraz
pomóc"- sytuacja się oczyści, Ty nie będziesz miała pretensji, oni kapną się,
że w pewnych sprawach nikt ich nie wyręczy (sądzę że brali to przy decyzji o
następnym dziecku pod uwagę) i nie będzie kwasów. No, chyba że należysz do
kobiet-cierpiętnic, które wszystkim dookoła zrobią dobrze i choć czują się cały
czas wykorzystywane, to nie potrafią powiedzieć "nie", bo zostały wychowane na
grzeczne dziewczynki,a Prawdziwa Kobieta to jest zdolna do poświęceń. Wtedy Ty
masz problem.

[majka3]

Z wyjątkiem Verdany NIKT nie zastanowił się na najważniejszym. Oni adoptowali
rodzoną siostrę swoich synów. Oni adoptowali swoja córkę! Jestem w takiej samej
sytuacji. Mojej adoptowanej córce urodził się brat, matka się go zrzekła, i
choc go jeszcze nie widziałam, wiedziałam,że to moje dziecko, to brat mojej
córki, to mój syn! Zaskoczyliśmy rodzine w taki sam sposob. Wiedzieli tylko
rodzice, reszta rodziny dowiedziała się w dniu kiedy dziecko było już u nas w
domu. Tylko, że mielismy więcej szczęścia, oni to przyjeli wspaniale.
Chyba nie do końca rozumiesz co zrobił twój brat, dzieki niemu ta dziewczynka
bedzie dorastała razem ze swoimi braćmi. Byc może będzie jej kiedyś łatwiej
zrozumieć dlaczego została adoptowana,bo jest razem ze swoim rodzeństwem! Na
pewno bedzie miała wsparcie nie tylko od kochajacych ją rodziców ale też i od
braci. Twój brat połączył rodzinę!
A co do konsultacji z rodziną, to co piszesz, wybacz ale dla mnie jest po
prostu śmieszne. Pytac się, czy mogą... ?
Poza tym coś mi tu nie gra w tym co piszesz. Przy adopcji musisz mieć
udokumentowane dochody, sąd określa w jakiej wysokości, bez tego sąd nie wyda
pozwolenia na adopcję. tak jest w przypadku pierwszej adopci jak i każdej
następnej.

masz majka racje

[wieczna-gosia]

jesli juz czlowiek sie zdecydowal na adopcje- to tez nie wyobrazam sobie
sytuacji ze swiadomie rezygnuje z polaczenia rodzenstwa- ostatecznie dla
jakiegos dziecka mozna stworzyc rodzine zastepcza, nie adoptowac- ale ja ze
swiadomoscia ze gdzies tam zyje rdzenstwo mojego dziecka, a ja nic z tym nie
robie- nie moglabym zyc.

No wlasnie pomyslalam o tych dochodach, ale ja sie na adopcji nei znam- wiem
tylko ze pod wzgledem finansowym od rodzicow jednak sie wymaga tzw stabilnej
sytuacji zawodowej- no ale nie bylam pewna.

[ledzeppelin3]

Ale tam jest siódemka rodzeństwa....

[wieczna-gosia]

no ale nie wiadomo czy zostala pozbawiona praw do siudemki czy do najmlodszego
dziecka. I co sie dzieje z reszta- czy sa dorosle, czy przysposobione itd. Ja
zakladam ze na 3 adopcje zdecydowali sie dlatego ze to byla siostra a nie ktos
inny i akurat mozna ja bylo odptowac

po pierwsze siodemki :)

[wieczna-gosia]

a po drugie adoptowac

zauwazylam bledy zeby sie zaden purysta nie czepnal

[g0sik]

Czy rodzice pomagają z własnej woli czy pomoc jest wymuszana siłą? Jeśli z
własnej woli to nie powinni rościć sobie prawa do decydowania o życiu syna. Już
czują, że będą musieli dawać więcej? Jeśli brat nie mieszka kątem u rodziców ma
prawo podejmować decyzję o powiększeniu rodziny wyłącznie z żoną. Chciałabyś,
aby przeprowadził referendum w rodzinie? Ciebie też chyba nikt do pomocy nie
przymusza, skoro nie odmawiasz skąd brat ma wiedzieć, że to taka łaska, bo
miałaś inne plany? Jeśli nie możesz się zdobyć na szczerą życzliwość i wsparcie
naucz się asertywności i nie miej pretensji, że nie potrafisz odmawiać.........

[dzindzinka]

Znam kilka małżeństw, które adoptowały dzieci i wiem z ich opowieści, że wcale
nie jest tak łatwo. Pamiętam jak kolega denrwował się, że dokładnie sprawdzają
sytuację materialną, warunki mieszkaniowe "jakby się brało królewicza z pałacu,
a nie dziecko z Domu Dziecka". Bardzo dogłębnie też wnikano w małżeństwo, więc
nie bardzo chce mi się wierzyć, że sytuacja wygląda tak jak ją opisałaś. Może
się mylę, może trzecie dziecko w dodatku będące rodzeństwem jest łatwiej adoptować?

W każdym razie podzielam zdanie większości dziewczyn: to jest ich sprawa. W
ogóle podziwiam Twego brata i bratową, muszą być bardzo dobrymi ludźmi, nie wiem
czy mnie by było stać na coś takiego. Cieszę się, że ta dziewczynka znalazła
taki dom.

[mieszkowamama]

Ja myślę, że to ich prywatna sprawa. Jednak faktycznie, mogli po prostu
powiedzieć wcześniej... "słuchajcie, będzie nas o jedną sztukę więcej". Poza
tym oni chyba myśleli, że wszystkim sprawią radość i niespodziankę...

[amfs]

To jest zdecydowanie ich sprawa i ich decyzja. I bardzo mi się podoba, że
pomyśleli o tej dziewczynce. Oczywiście mogli zawiadomić rodzinę ale na pewno
nie uzależniać swojej decyzji od zdania rodziny.
Sama piszesz, że chłopcy są wspaniali więc widać mimo żywego temperamentu
rodzice potrafili ich wychować z siostrzyczką też więc sobie pewnie
poradzą
Ja bym im pogratulowała i bardzo serdecznie wyściskała. Zobaczysz, za jakiś
czas nikt z rodziny nie będzie sobie w stanie wyobrazić, że małej mogłoby nie
być z Wami.

[wegatka]

Tak sobie jeszcze pomyślałam, że skoro brat aurorki zaadoptował z żoną dzieci,
to musiał u nich występować problem niepłodności. I zastanawiam się jaka byłaby
reakcja ich rodziny, gdyby zamiast wieści o adopcji dziewczynki, oznajmili w
święta, że spodziewają się własnego, rodzonego potomka. Myślę, że w takim
przypadku dziadkowie i autorka byliby raczej z tego faktu zadowoleni.

[wegatka]

Przepraszam za przejęzyczenie, oczywiście nie aurorki, tylko autorki

[pesteczka5]

Ale ja rozumiem, że rodzina ciocikloci cieszy się i kocha te dzieci, i przyjmie
i następne, obawiają się tylko, czy brat sprawę udźwignie. No i może mają w
głębi duszy poczucie jakiegoś nietaktu, że brat potraktował ich przedmiotowo,
biorąc pomoc, a nie wtajemniczajac w sprawę.
Jak się korzysta z pomocy, to moim zdaniem, miło jest dać poznać oferujacemu
ją, że jest dla nas ważny, że jesteśmy wdzięczni, że myślimy o nim, bierzemy
pod uwagę, jego zdanie uważamy za ważne. Prosić o zgodę - nie, ja rozumiem, o
ile mogę oczywiście, jak ważne jest dla nich adoptowanie siostry ich dzieci. I
to tylko ich sprawa. Ale mogli potraktowac rodzinę bardziej... elegancko. Wtedy
wilk byłby syty i owca cała. Pewnie ta rodzina ma wrażenie, że oni są
wspaniałomyślni, a do roboty będzie cała reszta. Można to było zaaranżować
dyplomatycznie

Myślę, że wszyscy poradzą sobie w tej sytuacji, brat i bratowa potrafią okazać
wdzięczność, a rodzina miłość i akceptację. Wdzięczność okazać - piękna i
budująca rzecz, oczekiwać - kanał. I tyle.
Serdecznie pozdrawiam

[ciocia-klocia]

Padły pytania o możliwość adopcji nie posiadając zatrudnienia, a wręcz
sugerowano pewne nieścisłości w tym co piszę. Brat nie pracuje, bratowa zajmuje
poważne stanowisko. Myślę, że właśnie to przeważyło szalę na ich stronę oraz
chęć połączenia rodzeństwa, bo o dziecko starała się również rodzina
biologicznego ojca.
Ośrodek adopcyjny wie o sytuacji panującej w rodzinie mojego brata, wie o
terapii psychologicznej ich małżeństwa, które nie potrafi sobie radzić z
kryzysami.
Jeżeli chodzi o trzymanie w tajemnicy tej adopcji, któraś foremka napisała, że
pewnie bali się naszego zrzędzenia. Pewnie nie zrzędzenia, ale zapewne obawiali
się, że nie przyjmiemy tego z wielką radością. I nie chodzi tu o dzieciątko.
Chodzi o nich. O częsty brak porozumienia między nimi,a prościej mówiąc o
awantury, w które często jesteśmy angażowani. O ciszę, która trwa po kilka dni,
a dzieci chodzą zdezorientowane. O żądania wyprowadzki itp.
Uwierzcie, że cieszyłabym się z całego serca, gdyby nie to, że wiem i nieraz
byłam świadkiem opisanych sytuacji.
Mam nadzieję, że uda im się pokonać wszelkie słabości ich związku, ale jeżeli
nie ?
Zdaję sobie sprawe, że to piękne co zrobili, ale świadomość wszystkich
problemów nie pozwala mi na dzień dzisiejszy cieszyć się tym.
Pozdrawiam