Separacja a wiara, Kośćół...

[mammaj]

To dodatkowo trudna dla mnie sprawa związana z całą sytuacją rozpadu
małżeństwa - sprawa mojej wiary... Jak dalej będę mogła uczestnicyć we
wspólnocie Kościoła? Czy przy orzeczeniu separacji mogę chodzić do spowiedzi,
komunii? Po rozwodzie nie mogę, prawda ?
A.

[natasza39]

Możesz, możesz i po jednym i po drugim. Księżula Ci odpuszczą byle byś tylko
nie współżyła z żadnym innym aż do twojego kościelnego małża śmierci.
Jak założysz szlaban na seks to nie bedziesz miała szlabanu do komunii.

Acha i tu ciekawostka... Jak bedziesz zyła w konkubinacie, albo tak z doskoku
seks uprawiała, to pójdziesz do spowiedzi, obiecasz ze sie poprawisz i juz
możesz w przerwie między stosunkami do komunii pobiec. Jak natomiast pozasz
człowieka wartościowego, dobrego, bedziesz go kochała a on ciebie, ale diabeł
cie podkusi i wyjdziesz za niego za maż to na bank masz szlaban!!
Może to troche cyniczne i pokręcone, ale tak jest na bank!
Zreszta to nie ja ale KK to wymyslił!
Pozdrawiam i przy takich dylematach radze znaleśc księżula znajomego co ci
unieważnienie małżeństwa załatwi. I radze sie pospieszyć, bo nowy Beni jest
zasadniczy bardziej w tych kwestiach od śp. Karola

[ania_rosa]

Możesz przystępowac do komunii i uczestniczyć w życiu wspólnoty zarówno po
rozwodzie jak i przy orzeczonej separacji. Warunkiem jest brak cudzołożenia
czyli niewchodzenie w kolejny związek. Vhyba, że będzie to związek biały.
Co do stwierdzenia niewazności sakramentu- nei jest to tak proste, jak
wynikałoby z postu Nataszy i nie wiąże się z łapówką, ani z ugodowym księdzem.
Sąd Metropolitalny i tak rozważa każdą sprawę osobno, a rekomendacja
zaprzyjaźnionego (czy podkupionego) księdza nic tu nie da. Akurat Jan Paweł II
był w tych kwestiach bardzo konserwatywny. Tym niemniej jesli uważasz, że Twoje
małżeństwo może być niewazne (tzn. sakrament mógł być niewazny) to warto to
obgadać z mądrym księdzem i w razie czego pchać na tory formalne.
Rosa

[karolcia2005]

Ja rozmawiałam na ten temat z księdzem, i on stwierdził, że moge się spotykać z
facetami i nawet z nimi współżyć, ale nie moge pozostawać w konkubinacie.
Kiedyś będąc przy konfesjonale, juz inny ksiądz spytał sie czy sama wychowuje
dziecko, czyli czy nie mieszkam z jakims facetem.

[magdmaz]

A ja mimo wszystko wybrałam stały konkubinat, czyli odpowiedzialność za
drugiego człowieka, trwanie przy sobie wzajemnie w różnych trudnych sytuacjach,
a nie tylko sam seks, choć on jest ważny. I choć wiem, że życie sakramentalne
jest dla mnie zamknięte (mam przeczucie, że NA RAZIE, tylko nie wiem, ile lat
to może potrwać), bo taki jest przepis i stan faktyczny, to mam wewnętrzne
przekonanie, że nie popełniłam życiowego błędu. Poza tym nadal należę do
Kościoła, uczestniczę w jego życiu wraz z dziećmi, uczę je pacierza, tylko
sakramentów nie przyjmuję. A Bóg jest, i to blisko.
Trzymaj się,
Magda