nieposłuszny chłopczyk

[niun-ia2]

proszę o poradę,
chodzi o moją dobrą koleżankę i jej synka ( mojego chrześniaka). Chłopczyk ma 4,5 roku, inteligentny, bystry, sympatyczny chłopak. Chodzi do przedszkola wcześniej do żłobka. Ale mam ma z nim problem. W sumie razem szukamy rozwiązania. Chłopiec jest wyjątkowo niedobry, szczególnie wtedy jak mu się co każe ale coś od niego oczekuje. Co rozumie przez pojęcie niedobry?
Strasznie klnie, rozwala wszystko co spotka na drodze ( w domu to: kopie w drzwi, zrywa tapetę, pluje, dewastuje mieszkanie. ( na dworze; wali w napotkane po drodze samochody, wiesza sie na lusterkach, podchodzi do szyb np sklepów i uderza piąstkami).
W żłobku ciągle były skargi na niego,że z premedytacją cos rozwalił czy kogos uderzył , ugryzł. Matka dziecka wiecznie siedzi z nim u psychologa. Żadnych konkretnych porad nie uzyskała. Matka jest samotnie wychowująca dziecko, jest dobrą matką, nie bije go, stosuje jedynie kary, typu zakaz bajek, słodyczy itp. On w tym czasie odpowiada "i co z tego, nie obchodzi mnie to plus przekleństwa" . Teraz chłopczyk chodzi do przedszkola, na początku nie było skarg ale teraz jest ich sporo,że rzuca krzesłem, ze klockiem w panią, podobno ściągnął chłopcu okulary i specjalnie podeptał. Matka nie wie co robić. Nie ma punktu zaczepienia, co badać, pod jakim kontem. Jeszcze w kwietniu ma umówiona wizytę u psychiatry. Staram się ją pocieszyć, ale jej syn zamiast z tego wyrosnąć to, to się pogłębia. Wizyty u psychologa nic nie dają,ona stosuje się do wskazówek ale to na nic.
Wiecie jak u nas ze służbą zdrowia, może coś podpowiecie na co ona ma zwrócić delikatnie uwagę lekarzowi (psychiatra). Widzę jak bardzo się stara . Wczoraj byłyśmy razem na spacerze, wpadł w taki szał,ze widać było,że on sam nie panuje nad tym, tak jakby był zawieszony, bluzgał, latał po parkingu i dopóki ona go nie złapała kopał samochody. Widać też ,ze ten dzieciak też się z tym męczy. Jest nadpobudliwy. Ale mozna z nim spokojnie pogadać, jak sie cos pytam to odpowiada na pytania. Chłopca znam od urodzenia, jak macie jakieś pytania to odpowiem, a może coś podpowiecie. Wszystko przekaże.
Tylko proszę nie oceniajcie mojej koleżanki bo ja nie widzę w ogóle jej winy, dziwie się tylko skąd ona ma tyle cierpliwości. Dziekuję

[niun-ia2]

kątem -przepraszam

[niebieski_lisek]

A co z ojcem dziecka? Jak on się odnosi do tej sytuacji?

[lilka69]

a skad zna przeklenstwa? to moje podstawowe pytanie n apoczatek celem lepszego zrozumienia sytuacji.

[lejla81]

A co za różnica? Może w przedszkolu podłapał? Mój syn też przynosi czasem takie śmieciowe słowa do domu i na pewno ich się ode mnie nie nauczył.

[aniawroclaw1]

pewnie Żółwik Franklin przeklina i ZigZak

albo " dzieci w przedszkolu" tak ,tak.

[gladys_g]

a był diagnozowany pod kątem autyzmu czy aspergera?

[owianka]

Mnie to wygląda na ADHD. Dobrze, że wybiera się z dzieckiem do psychiatry. Jeśli dobry lekarz, to na pewno pomoże.

[krapheika]

Wedlug mnie to wlasnie ADHD jest.

[niun-ia2]

Matka dziecka rozwiodła się z ojcem dziecka kiedy mały miał 4-5 miesięcy. Tatuś kochany nadużywał sporo alkoholu. Koleżanka była z nim jakies 7 lat, fajny facet starał się ale dla dobra dziecka nie było innego wyjścia. Ojciec pije, nie płaci alimentów, nie ma stałej pracy, sporadyczny kontakt.
Skąd przekleństwa? Prawdopodobnie z przedszkola, bo często są to słowa których nie potrafi dobrze powiedzieć (przekręca niektóre ale można się domyśleć)
Co do autyzmu czy aspergera to nikt nigdy o tym nie mówił.
Nie znam dzieci z autyzmem ale z tego co kojarzę to z nimi nie ma kontaktu a z nim jest. Lubi jak mu się czyta jak z nim coś się buduje, ale sam się nie bawi, ciagle woła matkę, ona za przeproszeniem nie może iść do WC bo on cos ciągle chce. Jak tego nie dostaje to wtedy rozwala klocki , zabawki( nie rozwala a psuje, depcze, łamie i przeklina)
O ADHD była mowa, ale po jakis testach niby psycholog sie wycofała z tej opinii.
W przedszkolu jakaś nauczycielka mówiła jej o jakiś mikrouszkodzeniach w mózgu. Prosze o pomoc to tak naprawdę nie wiemy o co pytać. A szkoda czasu na teksty typu ,ze z tego wyrośnie.
A jeszcze jedno,może to ważne on przy takim szale , strasznie mocno sie gryzie np w rękę. A potem jeszcze dodatkowo płacze.

[krapheika]

Nie ma wyboru mama musi isc z nim do neurologa i lekarzy specjalizujacych sie w chorobach typu autyzm itd, nie wiem kto w Pl jest za to odpowiedzialny.ADHD przyjmuje rozne formy, wiec to moze byc to., normalne to to nie jest wiec ie ma co czekac

[niun-ia2]

normalne nie jest, dlatego idzie do psychiatry po po psychologu nie ma poprawy, nie ma żadnej decyzji. " proszę dziecko mocno przytulić " te teksty na moja kolezanke już nie działają.
A czy to moze być zespół aspergera?
Strasznie sie o tego małego boję, sama mam dziecko o rok starszego od niego synka. I mój mały nie chce sie z nim bawić, nie chce tam chodzić ani nie chce,zeby oni do nas przychodzili, a znają się od zawsze. A to moja najlepsza koleżanka.

[krapheika]

Jednym slowem trafila na tych psychologow, ktorych teraz na peczki produkuja uczelnie, durni jak buty z lewej nogi. Oprocz psychiatry, tylko jakiegos sensownego, niech wygooogla, ktory ma najlepsze opinie niech pojdzie na konsultacje neurologiczna.

[niun-ia2]

czyli neurolog raczej tez?
Co do psychologów to faktycznie kobiety jakby z ksiazki czytały. hym....

[krapheika]

Nie raczej tylko na pewno, jesli to jakies schorzenia neurologiczne to zaden psycholog, psychiatra nie pomoze bez zdiagnozowania problemu. Do takich schorzen zalicza sie autyzm.

[anorektycznazdzira]

Tak, neurolog zdecydowanie tak! Psycholodzy sa różni, ja trafiłam na dobrego i na podstawie opisu sytuacji, niby samych "zaburzeń koncentracji" (nie brzmi tak źle, jak to, co Ty opisujesz, prawda?) wysłała nas do neurologa. Psycholog upewniła nas, że problem nam się nie przywidział, ale że zanim zaczniemy pracowac nad sobą, dociekać błędów wychowawczych, grzebać w traumach z przeszłosci (a byliśmy na to gotowi i po to przyszliśmy), mamy dziecko zdiagnozować neurologicznie. To była bardzo madra decyzja, bo dowiedzielismy się rzeczy, których nigdy w życiu byśmy nei zgadli ani nie wymyslili. Zamiast tego dziecko byłoby uważane za nieposluszne, leniwe, itp., albo my za beznadziejnych rodziców, co to sobie "nie radzą"

[gemmavera]

niun-ia2 napisał:

> Nie znam dzieci z autyzmem ale z tego co kojarzę to z nimi nie ma kontaktu a z
> nim jest

To mit - z dziećmi, które mają łagodniejszą formę autyzmu (jak wspomniany zespoł Aspergera), kontakt jest, często całkiem dobry.

Ale same ataki szału to za mało, żeby podejrzewać zaburzenia ze spektrum autyzmu - chyba że są inne symptomy, tyle że Ty o nich nie piszesz, bo nie wiesz, że mogą być istotne.
Psychiatra to dobry kierunek. Neurolog tak samo.

[kannama]

gryzienie czesto jest sposobem radzenia sobie z emocjami...ból psychiczny próbujesz "zagłuszyć"fizycznym...

[nutka07]

Piszesz ze problemy byly juz w zlobku i matka wiecznie z nim siedzi u psychologa. Moze ona gdzies tam duzo wczesniej stracila z nim kontakt, za duzo psychologow z amalo matki.
Opis mnie przerazil ale moze niekoniecznie jest to jakas choroba.
My bedac rodzicami tez popelniamy bledy.

[niun-ia2]

inne symptomy- hym nie wiem o jakie chodzi. Może oto, mój syn np jak coś narozrabia to przeprasza, skucha, oczy "spaniela" rozumie ze zrobił źle mimo,że za jakiś czas i tak mu sie zdarza zrobic to ponownie. Jej syn jak mu się tłumaczy,ze coś zrobił źle to się ironicznie usmiecha i nie ma z nim kontaktu wzrokowego, patrzy w ziemie i jeszcze stara sie cos kopnąć. Ale psycholog mówi,ze kazde dziecko jest inne i nie ma co porównywać. Staramy sie nie porównywać. No ale agresywny jest a nie może mu matka pomóc.
Dziecko fizycznie nie jest opóźnione, rozwój mowy w porządku.

[gemmavera]

niun-ia2 napisał:

> Jej syn jak mu się tłumaczy,ze
> coś zrobił źle to się ironicznie usmiecha i nie ma z nim kontaktu wzrokowego,

Powiem tak: nigdy w życiu nie widziałam dziecka z autyzmem, które uśmiechałoby się ironicznie. Ironia jest autystykom obca.
Ale: ta rzekoma ironia w uśmiechu chłopca może być tylko Twoją/matki nadinterpretacją.

Nie chcę się tu rozpisywać, czego powinnyście "szukać" u dziecka, żeby brać pod uwagę zespół Aspergera. Ale gdyby to miał być ZA, ataki agresji byłyby objawami wtórnymi - czyli nie byłyby cechami diagnostycznymi.
Wrzuć sobie w google "zespół Aspergera" albo poczytaj o tym choćby na wikipedii:
pl.wikipedia.org/wiki/Zespół_Aspergera

[niun-ia2]

każda z nad popełnia błędy,
ale dziewczyna się stara, moja cierpliwość dawno by się skończyła, podziwiam ją.
Czy często chodzi do psychologa? Raz na miesiąc, raz na dwa miesiące.
Kontaktu z dzieckiem nie straciła, bo nie oddaje syna do babci na przechowanie, siedzi z nim, czyta, buduje, rysuje, po prostu pracuje, ale to nie przynosi efektów.

[aga_sama]

Jak przez kilka lat chodzi z synem do psychloga i nie ma poprawy, to psychologa należałoby zmienić.
Dziecko jest nadpobudliwe, ja sprobowałabym mocno ograniczyć cukier, sprawdzić kwestie alergii i pasożytów. Tak dla pewności, bo nie wydaje mi się, aby to była przyczyna "całego zła", ale jak coś jest na rzeczy, to porządne leczenie może przynieść zmianę.
Psychiatra dziecięcy dobry plus neurolog koniecznie. Mama też niech poszuka jakiegoś wsparcia, chociażby po forach internetowych jeżeli nie może iść do realnego specjalisty.

[demonii.larua]

Sam psycholog to za mało. Pediatra, dobry psychiatra dziecięcy oraz neurolog - to by wykluczyć lub zdiagnozować choćby adhd (tej choroby nigdy nie diagnozuje tylko psycholog) lub inne zaburzenia. Jeśli dziecko okaże się zdrowe wtedy można zweryfikować metody wychowawcze, posiłkować się pomocą psychologa. Można spędzać z dzieckiem masę czasu i efekty bywają marne.

[raczek47]

znajdzcie naprawdę dobrego neurologa, nawet daleko od domu i koniecznie nad dwoma rzeczami niech koleżanka się zastanowi:
1.Jaki był porod? naturalny czy cesarka? dzieci "wyrwane" przez cc, "nieprzygotowane" do wyjścia na świat, częściej wykazują różnorakie zaburzenia.
2.Czy tatuś chłopca płodząc dziecko był już alkoholikiem? Uszkodzone alkoholem plemniki mogły spowodować gorszy rozwój niektórych organów płodu(np.mózgu).
To wszystko musi wiedzieć neurolog, nie zwlekajcie;teraZ problem dotyczy tylko właściwie domu i podwórka, ale w szkole,jesli dziecko nie zostanie zdiagnozowane będzie horror.
Bardzo mi szkoda chłopczyka.Tylko neurolog, dobry neurolog może pomóc.

[anorektycznazdzira]

Powiem Ci co mi się nasuwa pierwsze.
Uderzanie pięsciami może być u takiego małego dziecka spontaniczne, bo to odruchowa reakcja, np. na stres. To później uczymy się, że nieładnie uzywac pięści. No, ale przekleństw to go ktoś musiał NAUCZYĆ (!!!). Z tym sie przecież nie rodzimy! Ja nie wiem, czy jego mama jest faktycznie taka dobra- może czasem puszczają jej nerwy, może czasem (wystarczy czasem) odreagowuje stresy nie tak, jak powinna robiąc np. dziecku awanturę. To nie ocenianie, to rada, aby dziewczyna zrobiła uczciwy rachunek sumienia, co z jej zachowania mogło się stac wzorem dla dziecka to jego zachowań.
Jeżeli dziewczyna jest super i nic takiego nie robi i nie robiła, to niech się rozejrzy po bliskim otoczeniu. Dziadek? Wujek? Ojciec dziecka? Jakaś niekontrolująca sie ciotka?

Bardzo mnie też razi w Twoim poście pisanie o dziecku "jest bardzo niedobry". To okropne określenie, wyrazające całkowity brak akceptacji dla tego dziecka, bardzo negatywna ocena CAŁEJ JEGO OSOBY. Nigdy tego nie robię, zawsze mówię, że "zachowujesz się teraz okropnie", "strasznie mnie denerwuje takie zachowanie, co ty wyprawiasz?!". To są negatywne oceny ZACHOWANIA, a nie dziecka (!), to bardzo ważne. Negatywne oceny naszej osoby wywołują u nas głęboki stres, poczucie żalu, krzywdy. W konsekwencji wzmagają agresję. Kiedy ktoś mi powie "nie rób tego tak, bo nic dobrego z tego nie będzie" rozważę jego argumenty. Kiedy usłyszę "boże, jaka z ciebie beznadziejna idiotka" dostanę szału i nie będe zgłębiac madrości tej wypowiedzi.

I ostatnia rzecz. Z życia wiem, że ludzie, którzy mówią ciągle do dzieck a"jesteś niedobry" i nie razi ich to, mają tendencję do karania za pomocą stwierdzeń typu "już cię nie kocham". "Mamusia jest zła za to co zrobiłeś, więc cię już nie kocha". To najgorsza rzecz na świecie. Nie da sie dotrzeć do dziecka w ten sposób, nigdy. To niewybaczalny zawód dla jego zaufania. Mam nadzieję, że ta mama nigdy tego nie robi, ale jeśli robi, niech się walnie w pierś i natychmiast przestanie.
Pozdrawiam.

[misieczek]

Trochę mi to przypomina problemy z moim dzieckiem. Diagnoza- Zespół Aspergera.
A jak z zainteresowaniami?

[niun-ia2]

przepraszam moze źle się określiłam, chłopczyk nie jest niedobry. Nie mówimy tak do niego.
Nie mówię też,ze ona na niego nie krzyczy, czasami faktycznie nakrzyczy. Dziewczyna jest sama, babcia nie zajmuje sie małym, na ojca nie ma co liczyć. Ojciec raz na 4-6 miesięcy weźmie dziecko do siebie,na noc.
Ojciec dziecka odkąd ja pamiętam zawsze miał problemy z alkoholem.
Chłopczyk rano idzie do przedszkola, później odbiera go mama i spedza z nim resztę czasu. Na weekend tez jest z dzieckiem, jak jest ładna pogoda to spotykamy sie razem na placu zabaw.
Już jest umówiona do neurologa, wizyta na 6 czerwca. Dziękuję Wam wszystkim, wszystko już jej przekazałam. Psychiatra i neurolog umówiony.

[tully.makker]

Mielismy podobne, choc moze nie tak zaawansowane problemy z wscieklakiem. Co pomoglo - kompleksowa diagnoza w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Diadnoza SI - przy okazji wyszly problemy z napieciem miesni w oczach, diagnoza ADHD - nie potwierdzilo, sie, konsultacja pedagogiczna - imo ogolnie poprawnych dzialan rodzicielskich jednak popelnialismy pewne bledy, jak np nadmierne zwracanie uwagi na dziecko, gdy sie zle
zachowuje. Takze diagnoza nadwrazliwosci sluchowej i odwrazliwianie.
najbardziej, jak mi sie wydaje, pomogl trening napiecia miesci w galkach ocznych. Wscieklak radzi sobie z rysowaniem i pisaniem, zaczal czytac, a wczesniej to, ze nie widzial tego, co pisal wywolywal w nim frustracje, odmowe pracy o rozroby w przedszkolu.

[niun-ia2]

co to zespołu Aspergera to wczoraj troche poczytałam o tym, ale mało rzeczy mogłabym do niego dopasować. Co do zainteresowań to nie ma jakiś szczególnych, chyba lubi najbardziej budować z kloców. A co to jest ta diagnoza SI?
Matka faktycznie zwraca dużą uwagę jak mały dostaje szału, ale trudno nie zwracać uwagi jak on wszystko demoluje, a szczególnie rzeczy które nie należą do nich.

[tully.makker]

SI to integracja sensoryczna.

Co zwracania badz nie zwracania uwagi - niech mama zrobi rachunek sumienia poparty obserwacjami, kiedy dziecko dostaje od niej najwiecej uwagi - nawet tej negatywnej - gdy jest grzeczne, czy gdy dostaje szalu?

ZA

[aniawroclaw1]

Mój synek jest na granicy ZA.
Jednak nie przeklina, nie jest agresywny w żadnym wypadku.
Właściwie jest zupełnie innym dzieckiem niż opisane.

W sytuacji kiedy mama czuje, że coś jest nie tak, a sama nie potrafi znaleźć rozwiązania są poradnie pedagogiczne. Tam są cykliczne spotkania z fachowcami.
Szanuję i bardzo mi się podoba, ze emamy chcą w jakiś sposób pomóc i doradzić, jednak często - jak również ja sama - wiem, że to doradztwo poprzez pryzmat własnego doświadczenia. W moim przypadku mojej dwójki dzieci oraz kilku satelit znajomych.

Warto wysłuchać fachowców z psychologii, pedagogiki, logopedii, psychiatrii - oni mają szerokie doświadczenie, potrafią bez emocji odnieść siędo konkretnej sytuacji.
Nawet jeśli to nie jest zgodne z przeczuciem matki, to warto udać się do innego pedagoga znależć kogoś, komu w końcu zaufamy.

Nie nieposłuszny chłopczyk, tylko chory!

[gaskama]

Diagnoza w poradni psychologiczno-pedagogicznej jest niezbędna. Aż dziwię się, że rodzice tak długo zwlekali. A i w tym wieku jeszcze nie da się zdiagnozować ADHD na 100%.

[niun-ia2]

to nie tak,ze zwlekali. Mama chodziła do psychologa, starała się i teraz na właśnie zaczęła działać na własną rękę. Ja szukam punktu zaczepienia po forach . Na to wskazuje,ze dziecko jest chore.Naprawdę bardzo Wam dziękuję, wszystkie informacje bardzo nam sie przydały.