Pustka

[999mamuska]

Mijają dni,tygodnie,miesiące.Ból nie ustaje,chyba się nawet potęguje,coraz
trudniej pogodzić się z tak długim rozstaniem.Próbowałam chyba
wszystkiego,żeby jakoś normalnie funkcjonować,wymyślałam tysiące zajęć,że
czasu brakowało nawet na wejście na forum.Ale to nie daje nic-budzę się i
zasypiam z myślą o mojej Asieńce,ciągle brakuje mi mamy,jej wsparcia,jej
miłości.A wewnątrz czuję tak wielką pustkę,że chyba już nic nie potrafię
zrobić.Nie potrafię nawet nic sensownego napisać tutaj na forum.

[grazyna1965]

Dawno nie pisałaś..znam to uczucie kiedy chciałoby się wykrzyczeć
ból a w środku pustka, brakuje już słów żeby określić co się czuje.
Też wymyślam sobie zajęcia, pracuję ponad siły, od rana do wieczora.
Ale jak wracam taka wymęczona to wchodzę do pustego mieszkania, nie
słyszę ,,mami, jesteś w końcu",Patra nie robi mi kawy, nie siada
przy mnie na pogaduchy...nie przytula się do mnie. Nic nie pozwala
uciec od tego co czuję, od tej pustki przeogromnej. Tęsknota boli
najbardziej, dusi w środku,przygniata tak,że nijak podnieść się nie
można. Wtedy najlepszy jest sen, choćby najgorszy, ale i tak lepszy
od rzeczywistości. Ale rano znów przebudzenie, czy się tego chce czy
nie. I tak toczą się te dni,jeden po drugim.Takie same. Jestem już
bardzo zmęczona tym życiem.
Pozdrawiam Cię kochana
Grażyna,mama Patryni

[edzia764]

Iwonko !!! na tym forum mozna pisać wszystko ... co Ci rozum i serce
dyktuje. Nie musi to być zbyt sensowne. Kazda stara się "wyrzucić"
ze swego wnętrza to co boli, rani ... Przed nami długa droga ... jak
długa trudno powiedzieć, bo kazda z nas inaczej przezywa żałobę. Ja
czytam wszystkie wpisy, bo jak już stwierdziłam są wskazówkami ...
co mnie jeszcze czeka, jak sobie radzić z tą nową sytuacją ... i
staram się walczyć, jak to czynią inne nasze "towarzyszki niedoli" z
tego forum.... Nie poddawaj się, zyczę Ci wytrwałości.... Irena

[tilia7]

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie
I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...
Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem
I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,
Trawniki zarzucił bryłami kamienia
I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...
Aż, strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu
Położył się na tym kamiennym pustkowiu,
By w piersi łkające przytłumić rozpacze,
I smutków potwornych płomienne łzy płacze...


To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...


Leopold Staff "Deszcz jesienny" fragment

[halas1961]

Niedziela...Jak co niedziela ide rano do kosciola, czesto potem mi lzej...Dzis
niedziela...Zawsze lubilam niedziele... Po tej ostatniej kradziezy na cmentarzu
przygnebienie sie poglebilo. Czytam Was od piatku wieczorem codziennie, ale
pisac nie mialam sily. List od Iwonki na NK teraz przeczytalam, ale tez odpisac
nie mialam sily. Takie same mysli jak Wasze -PUSTKA...
Czytam Iwonke, Grazynke, czytam Ienke, Anusie zapłakaną, wiersz Staffa...Patrze
w okno, a za oknem znow slonce najpiekniejsze, jesienne, a za oknem drzewa na
wzgorku po dugiej stronie ulicy. A za oknem w ogrodzie ostatnie kwiaty lata,
jarzebina , a za oknem zycie...I dlatego pisze...Grazynko, Iwonko nie damjmy sie
opętac pustce, nie dajmy szatanowi zmienic w pustelnie trawy za oknem i
jesiennych kwiatow, nie pozwolmy aby cierpienie i bol nas zabilo. Zaraz wstane,
nie mam dzis z kim, ale pojde sama, pojde na wzgorze, na pola gdzie kiedys
mialam plantacje truskawek, pojde przed siebie...tam gdzie jest zycie... Nie
pozwole aby cierpienie(szatan?) zabralo mi resztki radosci z zycia, nie pozwolmy
na to. Dzis na naszych szybach nie ma deszczu, dzis swieci slonce, pozdrawiaja
nas nasze dzieci, nasi bliscy... nasze dzieci nie chca abysmy skonczyly i
zamknely zycie, skoro BOg nadal chce abysmy zyly. Ja naprzekor zlodziejom,
ludziom ktorzy widza tylko swoj czubek nosa, naprzekor tym co nie dostrzegaja
blizniego nie dam sie. Gdybyscie widzialy jak niektorzy sie dziwia, ze ja w tym
wieku na prawo jazdy chodze...
Ja sie nie dam Agatko, zobaczysz ze zrobie to prawko, zobaczysz ze pracowac bede
na swoj rachunek, zobaczysz Agatko, ze za Ciebie zrobie jeszcze inne rzeczy o
ktorych rozmawialysmy...
Iwonko, Grazynko...wszysyc którzy dzis czujecie pustke chodzcie ze mna na
wzgorze, chdzcie ze mna na moje pole pod lasem , nie dajmy sie...
Halina-mama Agatki

[kopciuszek125]

Halinko ja chętnie bym się dzisiaj wybrała z Tobą, przytuliła się do Ciebie bo
ostatnio tak mam pod górkę. Mam syna niepełnosprawnego i jak by tego było mało
zarażonego po urodzeniu wirusem C wątroby, ze względu na niskie płytki krwi nie
mógł być skutecznie leczony, a obecnie ma zdiagnozowana marskość wątroby więc
żyjemy jak z bombą z opóźnionym zapłonem. Samochód jest nam niezbędny do jazdy z
nim na badania i do lekarza i niestety dzisiaj mąż miał z nie swojej winy
stłuczkę, najechał na niego młody człowiek który w porę nie zahamował. Całe
szczęście że nikomu nic się nie stało tylko samochód odholowany do naprawy. Mama
moja bardzo ciężko chorowała a ostatnie pół roku to było już piekło, odeszła
został ojciec kaleka chory wymagający opieki mąż po zawale o krok od śmierci a o
syna walczymy 30 lat. Przychodzą takie dni że czuje się bardzo zmęczona nie
fizycznie ale psychicznie i zadaję sobie pytanie ile jeszcze strasznych rzeczy
przede mną czy ja to dam radę wszystko udźwignąć. Gdyby nie syn to najchętniej
usnęła bym i nie obudziła się.Muszę żyć dla niego ale każda jego dolegliwość to
ogromny strach czy to już. Dobrze że jest to forum i mogę się wyżalić bo tak
smutno. Halinko Ciebie czytam już od bardzo dawna i proszę Cię pisz, bo na
prawdę pomagasz mi. Jagoda

[edzia764]

Halinko... Jagódko ....ja też siedze sama w domu. Co z tego, ze brat
z żoną zabrali mnie na spacer, kiedy poszlismy w miejsca gdzie
chodziłam z moim mężem. Wspomnienia ... wspomnienia na każdym kroku
wywoływały żal, ból, tęsknotę. Wróciłam do pustego domu, siedzę
czytam Wasze wpisy ... i staram się uspokoić, zrozumieć, ze nic nie
mogę zmienić ... Boże ... czemu jest tak ciężko pogodzić się z Twoją
wolą ... Pozdrawiam WAS Irena

[annmaria]

Poczytalam rano troszeczke. I poszlam na nasze wzgorze. Bo
cmentarzyk na gorce. Kosciol SW Katarzyny najstarszy w Warszawie na
gorze stoi. Wieli tam pomnik z kamieni a kazdy kamien oznaczony.
Kazdy kamien to nazwa miejsca gdzie mordowani byli Polacy na
wschodzie. Duzo tych kamieni duzo. Zawsze znicze sie pala.A dalej
maly cmentarzyk taki calkiem nie warszawski. Poszlam kwiaty
zanioslam wrzosy posadzilam. Potem stalam i jak zwykle mowilam do
Ojca. Na koniec kocham Cie Tato. Slonce piekne liscie spadaja. I
kiedy to powiedzialam wiatr sie zerwal a dzien bezwietrzny calkiem.
Zerwal sie i wial tak mocno. Kasztany zaczely spadac. A za chwile
cisza. Dobry pomysl mialas Halinko. Uslyszal.

[999mamuska]

Smutne i ciężkie jest Twoje życie,ale dasz radę na pewno.Zyjemy dla tych,których
kochamy i nie wiadomo skąd bierzemy siły,żeby wszystkiemu podołać.Też nie wiem
jak godziłam to wszystko,kiedy w domu była mama poruszająca się tylko o
balkoniku,niedowidząca,i chora córka,a ja pracowałam zawodowo.Mamie trzeba było
wszystko naszykować,jeżdzić z Asią na badania,na chemię,później do pracy,po
pracy do szpitala albo odwiedzić Asię,albo zabrać ją do domu przynajmniej na
noc,bo bardzo żle znosiła szpital.W aptece byłam kilka razy w tygodniu,a w domu
tylko spałam,o ile było to możliwe,bo było też wiele nieprzespanych nocy.Bywały
chwile,kiedy wydawało mi się,że już nie podołam,ludzie proponowali mi nawet żeby
oddać mamę do jakiegoś domu opieki,wyłam czasem z bezsilności,ale nie poszłam na
ten układ.Najgorsze było,kiedy jedna leżała w jednym szpitalu,a druga w
innym,dosłownie się dwoiłam i troiłam,bo chciałam mieć je obie blisko
siebie.Dałam radę,i Ty sobie poradzisz.Gorzej jest teraz,kiedy zabrakło w domu
tych dwóch ukochanych osób,kiedy jest tak pusto.życzę Ci dużo siły,wytrwałości i
wiary,że syn wróci do zdrowia.

[halas1961]

Jagódko,
dla mnie jesteś jedna z najdzielnejszych osób na tym forum. Bardzo rzadko
narzekasz, mimo ciezaru, mimo leku ciaglego o syna, mimo wciaz nowych klopotow
Ty trwasz i dajesz rade. Jagódko piszesz, ze ja Ci pomagam???wstyd mi teraz, ze
tyle razy sie nad soba uzalalam, a Ty tak rzadko narzekasz. To Ty jestes dla
innych przykladem dzielnosci, odwagi i ogromnej milosci do dziecka , rodziny.
Kochana Jagódko sama wiesz, ze dasz rade, dla naszych dzieci dajemy zawsze rade.
Zawsze znajdujemy sily, ktorych nawet nie podejrzewalismy u siebie. Nie wiem
skad jestes, moze mamy niedaleko do siebie, moze razem kiedys sie na Wzgorze
wybierzemy. Moj email [e-mail]. Jesli znajdziesz czas i zechcesz napisz.
Pozdrawiam z całego serca
Halina-mama Agatki

[999mamuska]

Dziękuję Wam za wpisy,dobrze wiedzieć,że są gdzieś ludzie,którzy nas
rozumieją-niby obce osoby,znane tylko z forum,a jednak często bliższe niż
rodzina,niż Ci,którzy nas otaczają.
Nie byłam dziś z Halinką na wzgórzach,ale byłam jak w każdą wolną niedzielę na
cmentarzu.Dwa nagrobki,a w nich naprzeciwko siebie leżą moi najbliżsi-Asia
zajęła moje miejsce w grobie taty,po drugiej stronie są rodzice.
Prosto z cmentarza pojechałam do znajomych,piękna pogoda,siedzieliśmy cały czas
na powietrzu.I po raz pierwszy od śmierci Asi zaczęłam odczuwać brak syna,który
dzisiaj wyjątkowo nie pojechał tam ze mną.Zawsze tęsknię za Asią,za mamą,ale on
zawsze był obok.Dzisiaj zobaczyłam,że muszę walczyć ze swoją depresją dla
niego.Wierzę,że przy Waszej pomocy uda mi się jakoś podnieść.