Cierpienie jest częścią szczęścia...

[gwiazdec_zka]

"Gdy czujesz zimno, doceniasz ciepło
Gdy czujesz smutek, doceniasz radośc
Gdy czujesz, doceniasz bezpieczeństwo
Gdy jest Ci źle, doceniasz szczęście...
Jedno bez drugiego nie istnieje
Czuc znaczy życ

Cierpienie jest częścią szczęścia..."

I jest w tym logika i prawda...
Tylko dlaczego zaczynamy doceniac te dobre uczucia tak naprawde dopiero wtedy, kiedy następują te złe?...

o tym samym inaczej...

[m-i-l-v-a]

Nie płacz w liście
Nie pisz ze los ciebie kopnął
Nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
Kiedy Bóg drzwi zamyka- to otwiera okno
Odetchnij, popatrz
Spadają z obłoków małe wielkie nieszczęścia
Potrzebne do szczęścia
A od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
I zapomnij, że jesteś, gdy mówisz, ze kochasz"

ks. Twardowski
Dziwnym trafem wpadł mi dzisiaj w rece taki wiersz, ktory bardzo pasuje do tego,
co napisałaś Gwiazdec_zko... jest w tym logika i prawda, przekonałam się o tym
na własnej skórze. Na tym polega istota szcześcia.... gdyby trwało cały czas,
przestalibyśmy je zauważać...

[edzia764]

Nieuniknione otarło się o życie wszystkich

ludzkich istot na tej ziemi.
Jedni się podnoszą, inni dają za wygraną-

ale każdy z nas poczuł kiedyś dotyk
skrzydeł tragedii …
— Paulo Coelho
Mam nadzieję, ze uda nam się podnieś z kolejnego upadku i nadejdzie
czas, że zaczniemy realniej patrzeć na nasze dalsze życie ....

[halas1961]

A czy ja mogłabym w tym wątku umieścić Droge Krzyżową(wierszem). To też
cierpienie. Napisałam niedawno. Pytam bo może ktos nie zyczyłby sobie na takim
forum. Sa tu osoby roznego swiatopogladu. Nie bedzie mi przykro, jesli ktos ma
cos przeciwko temu.
Halina-mama Agatki

[pawellkowa]

Napisz Halinko,są tu tez osoby które z chęcią przeczytają. To Twoje
wiersze potrafią ustawić, przynajmniej mi, moje życie. Znaleźć sens.
Nikt nie może napisać Ci, ze sobie nie życzy, to forum ogólne.
Pozdrawiam Ciebie i wszystkich osieroconych, Ola.

[agalt]

Witaj Halinko,
ja bym bardzo chciała przeczytać. Wiem, że sa tu osoby róznego
światopoglądu, ale:
1. nie ma obowiazku czytania wszystkich postów, więc jeśli ktos nie
chce, może nie czytać
2. tolerancja nie polega na tym, że milczymy, tylko, że mówimy i
pozwalamy mówic innym. I, jak dlugo naszemu mówieniu i słuchaniu
towarzyszy szacunek do drugiego człowieka i nie obrazamy innych
mówiąc "Moje zdanie jest jedynie słuszne, a Twoje wynika jedynie z
Twojej niewiedzy", chyba nikogo nie krzywdzimy
3. nie popadajmy w chora "poprawność polityczną", bo niedługo trzeba
będzie zgody rodziców, zeby dziecko w szkole mogło usłyszec "Smutno
mi, Boże" lub "Bogurodzicę"
Zamieść jak najszybciej, proszę
Pozdrawiam
a/

Moja Droga Krzyżowa

[halas1961]

Stacja I – Jezus skazany na śmierć

Stoisz Panie przed sądem. Słaby i zalękniony.
Stoisz przed sądem ludzkim. Cały w drżeniu, strapiony.
Byłeś tak szczery do bólu i prawdę głosiłes mój Panie
Teraz taka zapłata, takie podziękowanie
Bo całowałeś gnijących, jadałeś z grzesznikami
Dziewczynie z ulicy mówiłeś, ze będzie w raju przed nami
Kalekę dostrzegłeś w tłumie, nad biednym się pochylałeś
Bo kochałeś mój Panie, tak po prostu – kochałeś.
Pomóż mój Panie mi powstać, pomóż iść Twoją drogą
Pomóż mój Pnie żyć w zgodzie z tym coś przykazał i z sobą.

Stacja II – Jezus przyjmuje krzyż

Krzyż drewniany Ci zbili Panie
z naszych grzechów, ze słów i czynów
Krzyż drewniany masywny, ciężki
Co cierpienia wielkiego przyczyną
Krzyż drewniany przyjmujesz mój Boże
A w nim ból, a w nim łzy i cierpienie
Bierzesz pewnie go na ramiona
Teraz cisza... czas na milczenie
Teraz czas na milczenie mój Panie
Więc ja również uginam kolana
Krzyż na ramiona włożony
Do drogi przygotowana
Podnoszę się, idę powoli
po śladach swojego Pana
Podnoszę się bardzo powoli
I ciężar mnie często przygniata
Upadam co chwilę, lecz wstaje
I idę dalej i dalej.............

Stacja III- Jezus upada po raz pierwszy

A kiedy zabrakło siły, gdy bolą ręce, nogi
Chwiejesz się jak pijany, upadasz na środku drogi
Upadasz w kurz, w pył i w błoto. Patrzcie, Bóg leży na ziemi
A my nie wszyscy przy Tobie. My, często zagubieni
A my w pogoni za tym, co błyszczy ulotnym lśnieniem
Zbaczamy z Twej drogi Panie, pochłonięci pragnieniem.
A potem pustka w sobie. Samotność i ciężko znów wstać
To nasz kolejny upadek, pomóż przy sobie trwać.

Stacja IV – Jezus spotyka Matkę swoją

Matka zawsze jest obok, Ona przy Tobie wciąż Panie
Nawet jeśli nie widzisz, Ona na zawołanie
Każdy Twój krok, każda rana i ból, wyzwiska, upadki
Przeszywają jej serce, serce bolesnej matki
Serce pęka z rozpaczy, że bólu ująć nie zdoła
że krzyża zabrać nie może, idzie za Tobą i woła,
woła łzami, myślami, swoją miłością do syna.
Matka, dla której przecież to też najcięższa godzina.
By mieć odwagę Panie jak Ona podążać za Tobą
By mieć odwagę dostrzegać w każdym z najsłabszych ludzi
To Twoje światło mój Panie, co dobro potrafi zbudzić.

Stacja V – Szymon Cyrenejczyk pomaga Jezusowi nieść krzyż

Drogą z pola powracał Szymon.
Przymuszony krzyż bierze od Ciebie
Ty tę pomoc przyjmujesz z wdzięcznością
Jak potrzebny Ci człowiek – sam nie wie.
Tak potrzebne Ci są jego ręce, jego trud
Cały on, jego miłość
Kiedy więc nam ktoś chce towarzyszyć
To nie mówmy, ze by się obyło.
Dostrzegajmy tych ludzi co wokół
Miejmy oczy otwarte szeroko
W swe ramiona przyjmujmy Szymonów
Co nieśmiało stoją gdzieś z boku.

Stacja VI – Niewiasta(św. Weronika) ociera chustą twarz Jezusa

Twarz skrwawioną, twarz obolałą
Delikatną materią otarła
Zapatrzona w Twoje oblicze
W ciszy bólu Twojego zamarła
Twarz skrwawioną, we łzach i w smutku
Taką twarz w swoim sercu schowała
Jakże często idziemy swa drogą
Tak daleko od Twego ciała
Jakże często gdzieś światło Twoje
Co każdemu w prezencie dałeś
Gaśnie w drodze lub świeci zbyt słabo
A Ty przecież nas tak pokochałeś....

Stacja VII – Jezus upada po raz drugi

Drugi raz mój Panie upadasz
Drugi raz w pyle, w kurzu, na dole
Ciężar krzyża, zmęczenie, znużenie
Odebrały Ci siłę i wolę
Pilnuj Panie mojej młodości
Bym otwarte wciąż miała oczy
Bym widziała drugiego człowieka
By mnie blichtrem świat nie uroczył
By nie było mi wszystko jedno
Bym na drogę powrócić umiała
Tak Cię proszę mój Panie strudzony
By Twa ręka mej nie puszczała.


cd, w następnym wpisie

Halina-mama Agatki

[halas1961]

Stacja VIII – Jezus upomina płaczące niewiasty Jerozolimskie

Płaczą Jezusie kobiety, szlochają w swej bezsilności
Płaczą kobiety nad Tobą z żałości, z niemocy, z litości
Litości Ci Panie nie trzeba, więc mówisz do niewiast w spokoju
Nie płaczcie nade mną, nie trzeba. Nie ujmie to bólu ni znoju
Dojrzyjcie swój grzech i zapłaczcie nad sobą, nad dziećmi swoimi
Oceniać tych z boku jest łatwo, tak lekko to często robimy
Najtrudniej jest widzieć u siebie tę belkę co widok przesłania
Najtrudniej ja znaleźć u siebie, by jasność się mogła wyłaniać

Stacja IX – Jezus upada po raz trzeci

U szczytu Kalwarii upada raz trzeci na twarz, na kolana
I chociaż go biją i dręczą nie rusz się postać kochana
Lecz w myśli ostatkiem zaświta ta myśl o człowieku, zbawieniu
Podnosi się bardzo powoli, powstaje w udręce w cierpieniu
Krok jeden i drugi, i trzeci…Powoli do przodu znów rusza
Ach Panie, mój Panie najmilszy jak często upada ma dusza
Jak często upadam u szczytu, znów powstać pomagasz gdy proszę
Jak bardzo mój Panie jedyny tych swoich upadków nie znoszę

Stacja X – Jezus z szat obnażony

Tę ostatnią suknię utkaną
ręką matki, jej całą miłością
Tę ostatnią Ci suknię zabrali,
zawstydzili przed światem nagością
Tylko Krzyż, tylko krzyż zostawili,
co z nim świat zbawiać przyszło Ci Panie
A ja tak przywiązana do strojów
Moje maski i całe to granie
Wszystkie Panie te małe drobiazgi
Co oderwać je trudno od siebie
Tak bym chciała Ci złożyć w ofierze
By się nowo narodzić u Ciebie

Stacja XI – Jezus przybity do krzyża

Gdy wbijali Ci gwoździe w ręce
Gdy Ci nogi do drwa przybijali
Kiedy bok przekłuli Ci mieczem
Gdy szydzili, pluli, wołali
Mnie przy Tobie wtedy nie było
Choć ochrzczona i wierze chowana
Tak naprawdę mnie Panie nie było
Choć co roku zginałam kolana
I nie czułam naprawdę tej trwogi
Nie widziałam jak matka szlochała
I nie czułam ciężaru tej drogi
Choć co roku przy grobie trwałam
Teraz wiem, wszystko wiem
Aż za dobrze, teraz krzyż
mój na miarę zrobiony
Choć niełatwo mój Panie
Niełatwo, jednak krzyż
Na ramiona włożony…

Stacja XII – Jezus umiera na krzyżu

Jakże ciężko umierać na krzyżu
Jakże ciężko oddychać Ci Panie
Krok do przodu musisz wykonać
Co się stać ma, niechże się stanie
Trzy godziny konania to długo
Wreszcie ojciec wyciąga ramiona
Panie zbaw nas! Ach, zbaw nas mój Jezu!
Ducha oddał Ojcu swojemu
Oddech wydał ostatni i skonał……
A my w ciszy pod krzyżem stoimy
A my w ciszy , w milczeniu prosimy
Czy nam uda się umrzeć za Ciebie
Czy Cię Jezu nie opuścimy

Stacja XIII – Jezus oddany swojej matce

Po udręce, po pracy, zmęczeniu
Kiedyś odszedł Twa twarz wygładzona
Taki spokój się na niej maluje
Taka radość i wola spełniona
Matka bierze Cię w swoje ramiona
Gładzi twarz, Twoje włosy i ręce
Ukołysać chce w swoich ramionach
Ukołysać, utulić najwięcej
Matka co dnia tez czuwa nade mną
Gdy w obronę rodzinę oddaję
Jak robili to nasi ojcowie
Jak narodu polskiego zwyczajem

Stacja XIV – Jezus złożony w grobie

Ciało Twoje do grobu złożone
Płaczą matka, rodzina i bliscy
Rok za rokiem i wieki mijają
A przy grobie znów płaczą wszyscy
Najważniejsze mój Panie, pamiętam
Że choć droga prowadzi do grobu
To poza nim Ty czekasz w swej chwale
Tak naprawdę to droga do domu
I naprawdę to droga do Ciebie
Tylko iść nią za Tobą tak trzeba
Taka droga mój Jezu prawdziwa
Co prowadzi nas prosto do nieba.


Halina-mama Agatki

[agalt]

Ogromnie Ci dziękuję, Halinko:)

Moja Droga Krzyżowa

[halas1961]

Stacja I – Jezus skazany na śmierć

Stoisz Panie przed sądem. Słaby i zalękniony.
Stoisz przed sądem ludzkim. Cały w drżeniu, strapiony.
Byłeś tak szczery do bólu i prawdę głosiłes mój Panie
Teraz taka zapłata, takie podziękowanie
Bo całowałeś gnijących, jadałeś z grzesznikami
Dziewczynie z ulicy mówiłeś, ze będzie w raju przed nami
Kalekę dostrzegłeś w tłumie, nad biednym się pochylałeś
Bo kochałeś mój Panie, tak po prostu – kochałeś.
Pomóż mój Panie mi powstać, pomóż iść Twoją drogą
Pomóż mój Pnie żyć w zgodzie z tym coś przykazał i z sobą.

Stacja II – Jezus przyjmuje krzyż

Krzyż drewniany Ci zbili Panie
z naszych grzechów, ze słów i czynów
Krzyż drewniany masywny, ciężki
Co cierpienia wielkiego przyczyną
Krzyż drewniany przyjmujesz mój Boże
A w nim ból, a w nim łzy i cierpienie
Bierzesz pewnie go na ramiona
Teraz cisza... czas na milczenie
Teraz czas na milczenie mój Panie
Więc ja również uginam kolana
Krzyż na ramiona włożony
Do drogi przygotowana
Podnoszę się, idę powoli
po śladach swojego Pana
Podnoszę się bardzo powoli
I ciężar mnie często przygniata
Upadam co chwilę, lecz wstaje
I idę dalej i dalej.............

Stacja III- Jezus upada po raz pierwszy

A kiedy zabrakło siły, gdy bolą ręce, nogi
Chwiejesz się jak pijany, upadasz na środku drogi
Upadasz w kurz, w pył i w błoto. Patrzcie, Bóg leży na ziemi
A my nie wszyscy przy Tobie. My, często zagubieni
A my w pogoni za tym, co błyszczy ulotnym lśnieniem
Zbaczamy z Twej drogi Panie, pochłonięci pragnieniem.
A potem pustka w sobie. Samotność i ciężko znów wstać
To nasz kolejny upadek, pomóż przy sobie trwać.

Stacja IV – Jezus spotyka Matkę swoją

Matka zawsze jest obok, Ona przy Tobie wciąż Panie
Nawet jeśli nie widzisz, Ona na zawołanie
Każdy Twój krok, każda rana i ból, wyzwiska, upadki
Przeszywają jej serce, serce bolesnej matki
Serce pęka z rozpaczy, że bólu ująć nie zdoła
że krzyża zabrać nie może, idzie za Tobą i woła,
woła łzami, myślami, swoją miłością do syna.
Matka, dla której przecież to też najcięższa godzina.
By mieć odwagę Panie jak Ona podążać za Tobą
By mieć odwagę dostrzegać w każdym z najsłabszych ludzi
To Twoje światło mój Panie, co dobro potrafi zbudzić.

Stacja V – Szymon Cyrenejczyk pomaga Jezusowi nieść krzyż

Drogą z pola powracał Szymon.
Przymuszony krzyż bierze od Ciebie
Ty tę pomoc przyjmujesz z wdzięcznością
Jak potrzebny Ci człowiek – sam nie wie.
Tak potrzebne Ci są jego ręce, jego trud
Cały on, jego miłość
Kiedy więc nam ktoś chce towarzyszyć
To nie mówmy, ze by się obyło.
Dostrzegajmy tych ludzi co wokół
Miejmy oczy otwarte szeroko
W swe ramiona przyjmujmy Szymonów
Co nieśmiało stoją gdzieś z boku.


Stacja VI – Niewiasta(św. Weronika) ociera chustą twarz Jezusa

Twarz skrwawioną, twarz obolałą
Delikatną materią otarła
Zapatrzona w Twoje oblicze
W ciszy bólu Twojego zamarła
Twarz skrwawioną, we łzach i w smutku
Taką twarz w swoim sercu schowała
Jakże często idziemy swa drogą
Tak daleko od Twego ciała
Jakże często gdzieś światło Twoje
Co każdemu w prezencie dałeś
Gaśnie w drodze lub świeci zbyt słabo
A Ty przecież nas tak pokochałeś....

Stacja VII – Jezus upada po raz drugi

Drugi raz mój Panie upadasz
Drugi raz w pyle, w kurzu, na dole
Ciężar krzyża, zmęczenie, znużenie
Odebrały Ci siłę i wolę
Pilnuj Panie mojej młodości
Bym otwarte wciąż miała oczy
Bym widziała drugiego człowieka
By mnie blichtrem świat nie uroczył
By nie było mi wszystko jedno
Bym na drogę powrócić umiała
Tak Cię proszę mój Panie strudzony
By Twa ręka mej nie puszczała.

cd. w nastepnym
Halina-mama Agatki

[halas1961]

Przeraszam bo cos mi komputer szwankowal i podwojnie wysłałam. Zglosilam do
usuniecia ten jeden post, ale cos nie chcą :)mnie słuchac.
Halina-mama Agatki

[tilia7]

Halinko,mimo,że jestem jak wiesz "innego nieco światopoglądu" przeczytałam z
ogromnym wzruszeniem i jeszcze na pewno nieraz do tego tekstu wrócę.To są
wartości uniwersalne i nawet "niewierni" potrafią je przyjąć z pokorą.Co
niniejszym czynię:)Chylę głowę - bardzo,bardzo nisko.Tekst jest przepiękny.

[agawyzga]

Dziękuję Halinko..idę tą drogą z Jezusem, ale nie wiem jak długo jeszcze dam
radę, jeden dzień czasami jest gorszy od drugiego.
Agnieszka-mama Madzi

[agni-123]

Piękne Halinko.
agawyzga-idąc z Jezusem łatwiej nam iść do przodu,pomimo załamań.A
nasze dni zawsze już będą w kratkę.

[shope]

Jaki czas temu, kiedy zaczeły dziać się w moim życiu bardzo trudne
chwile, poczułam ze tesknie za prawdziwa radościa. Za tym, żeby móc
to rzeczywiście poczuc. Teraz straciłam bliską mi osobę i czuję, że
już nigdy tego nie poczuje :(

Cicho...

[gwiazdec_zka]

CICHO

Cicho Boską spełniać wolę
Cicho bliźnim ulżyć dolę
Cicho kochaj ludzi, Boga
Cicho - oto święta droga

Cicho z swymi dzielić radość
Cicho wszystkim czynić zadość
Cicho innych błędy znosić
Cicho życzyć, błagać, prosić

Cicho zrzec się, ofiarować
Cicho ból swój w sercu chować
Cicho jęki w niebo wznosić
Cicho skrycie łzą się rosić

Cicho kiedy ludzie męczą
Cicho, gdy pokusy dręczą
Cicho zmianę życia znieść
Cicho krzyż z Jezusem nieść

Cicho Jezus w hostii sam
Cicho milcząc mówi nam
Cicho ufaj Zbawcy swemu
Cicho tęsknij, wzdychaj ku Niemu

Cicho z cnoty zbieraj plon
Cicho aż nadejdzie zgon
Cicho ciało spocznie w grobie
Cicho da Bóg niebo Tobie


Halinko,
masz niesamowity talent... Twoje słowa potrafią trafic tak dokladnie w sam srodek serca kazdego z nas...
A i ci, ktorzy nie przezyli tragedii utraty bliskiej osoby łatwiej moga zrozumiec choc w jednej setnej nasz bol dzieki Twojej poezji.
Jest piękna...
Bolesna, ale piękna...
Chyle czoła...

Przesyłam jeszcze jeden wiersz...
Kiedy brak nam słów poprostu trzeba czasem pomilczec...
bo nie ma co tu mowic...
"Cicho"... ... ...

[halas1961]

Droga Gwiazdeczko
wiersz ktory wstawiłaś jest przepiękny. A moje wiersze...no cóż czytaja je od
czasu do czasu równiez ludzie nie dotknięci załoba, ale boje się trochę im je
pokazywac, bo czuję, wiem, widze ze tak naprawdę nie zawsze wiedzą o co chodzi,
co chciałam powiedziec. Najlepiej rozumiecie je Wy.
Wczoraj się odwazyłam i za namową Osób nie dotkniętych żałobą dalam tę droge
krzyżową w prezencie osobie duchownej. Ciekawa jestem czy wogóle
przeczyta...Jeszcze co do wiersza o ciszy.To prawda... czasem juz słów nie ma ,
czasem juz modlitwy nie potrafimy wznosić ku niebu, czasem cisza, tylko cisza...
raz jeszcze pozdrawiam i dziękuję
Halina-mama Agatki

[margolka-and-more]

Gdzieś już wstawiałam link, ale tak bardzo mi się kojarzy z tym, co w
tym wątku, że nie mogę się powstrzymać: www.youtube.com/watch?
v=gp9l1BmRYZ8

[tilia7]

"Sza, cicho sza czas na ciszę,
Już oddech jej coraz bliżej,
Tego naprawdę Ci brak,
Ona jedna prawdziwy ma smak,
Cisza jak ta.

Sza, cicho sza, zbliż się do niej,
Drga, ledwie drga, blady płomień,
Podejdź i zanurz się w nią,
W kryształową i czystą jej toń,
Zanurz do dna.

Bliżej i bliżej, i bliżej, i bliżej
Masz do niej,
Ciszej i ciszej, i ciszej, i ciszej
Co dnia

Kończ, po co ten ciągły hałas,
Sam zdwoić go wciąż się starasz,
Tak Cię uczyli od lat,
Tylko krzykiem zdobywa się świat,
A to nie tak, nie tak!

Sza, cicho sza, czas na ciszę,
Tę, którą w swym sercu słyszysz,
Kiedyś śpiewało, jak z nut,
Teraz gładkie i zimne jak, lód,
Smutny to cud, smutny cud!"

Budka Suflera
"Cisza"
www.youtube.com/watch?v=zEEzJsUxpZc

...bądź Wola Twoja...

[gwiazdec_zka]

Modlitwa ks. Antoniewicza

Łatwo powiedzieć: bądź wola Twoja,
Kiedy mnie, Panie, pociechą darzysz,
Ale gdy dusza strapiona moja,
Gdy mnie próbujesz albo też karzesz,
Kiedy nawiedzisz dom mój, rodzinę,
Najdroższe sercu dotkniesz osoby,
Gdy śmierć, wkroczywszy w żywych dziedzinę,
Na miejscu zostawi tylko groby –
Jak ciężko wówczas kochać Twą wolę,
Co, każąc sercu cierpieć tortury
I srogą nadal zwiastuje dolę
Głosi, że taki padł wyrok z góry! ...

A jednak, Panie, dość wspomnieć na to,
Że nas od wieku kochasz bez miary,
By się pogodzić z najcięższą stratą,
Jedynie z czystych pobudek wiary –
Bo czyż ten Ojciec, co Syna swego
Wydał na mękę, by nas ocalić,
Może swym dzieciom życzyć co złego?
Czyż się nad nim nie raczy żalić?

Ilekroć przeto Pan trapić raczy,
Brakiem domu, chleba, pracy,
Tak dla nas samych widać potrzeba,
Gdyż kogo krzyżem On tu naznaczy,
Temu toruje drogę do nieba!
Niech się więc dzieje wola Twa, Panie,
Nie chcę już więcej o sobie radzić,
Na Ciebie składam o mnie staranie,
Ty wiesz najlepiej, jak mnie prowadzić.
Amen.