Moj Ukochany Odszedl Na Zawsze

[vesper.lynd]

Moj Ukochany odszedl 9 dni temu. Nie potrafie sobie z tym poradzic. Bylismy
razem niecale 4 lata, jedyne co trzyma mnie przy zyciu to Jego rodzice i
wsparcie jakie sobie okazujemy. W domu nie mam zadnego wsparcia, moi rodzice
przezywaja zalobe troszke inaczej - udaja, że nic sie nie stalo. Do mnie
wciaz nie dociera to, że już nigdy mnie nie przytuli, że nie ma wspólnej
przyszłości, że nie ma już nic przede mną... Chcę zyć dla Niego, żeby był ze
mnie dumny, ale to takie trudne. W moim rodzinnym domu nie ma miłości, więc
kiedy to tylko możliwe jadę do Jego mieszkania i tam śpię. Bardzo mi to
pomaga, pozwala otworzyć ranę i oswajać się z myślą, że Go nie ma. Boje się
otępienia i blokady emocjonalnej, boje się, że odejdę od zmysłów. to dopiero
początek mojego życia bez Niego, a czuję jakby upłynęło kilka lat i że jestem
o 20 lat starsza...

[hania_2006]

Będzie Ci trudno jeszcze długo, u mnie 3 maja mija 5 miesięcy od nagłej śmierci
mojego męża. Niewiele się zmieniło w moich odczuciach, dzisiaj przepłakałam
prawie cały dzień, czasami czuję się tak, jakby to stało się dopiero wczoraj,
wciąż nie mogę uwierzyć w to, co się dzieje i bardzo tęsknię. Cieszę się, jak
mija dzień bo jedynym moim celem jest prztrwanie kolejnego dnia. Żałoba to
trudny i długi proces, dobrze że tu trafiłas. Staramy się wspierać siebie
nawzajem i to pomaga przetrwać kolejne dni. Ja zaglądam też na forum
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=41083 oraz
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=36576. Znajdziesz tam ludzi, którzy
Cię zrozumieją, wesprą i dadzą nadzieję, że to, co teraz czujesz, zblednie albo
że da się z tym żyć, mimo, że teraz wydaje się to niemożliwe. Serdecznie
pozdrawiam i życzę dużo siły. Hanka

[aniawdowa]

Haniu czytam, czesto Twoje wypowiedzi zgadzam sie z Tobą ze tu na forach
otrzymuje sie duze wsparcie. Ja czuje sie tu tak ze nawet gdybym nic o sobie nie
napisała to i tak te osoby mnie rozumieja. I tym co pisza wspieraja zaraz po
wypadku męza szukalam czegos podobnego jakos nie trafiłam na takie forum załuje
bo pewnie juz wczesniej znalazłabym odpowiedz na wiele moich pytan. Dziś jestem
tu i jest mi lzej.
Dziekuje
Pozdrawiam
Ania

[jagoda9935]

witaj ! mój mąż zmarł dokładnie 24 dni temu ,wiem co czujesz ,wiem co
przeżywasz i wiem też ,że żadne słowa nie przyniosą ulgi ani nie dadzą
odpowiedzi na pytanie dlaczego?też boję sie tej pustki ,też pragne go przytulić
a myśl,że już nigdy tego nie zrobię doprowadza mnie do paniki .Jedyne co możemy
zrobić to wspierać się wzajemnie i mieć w sercu i pamięci ukochane
osoby ,które odeszły.życzę Ci duzo wiary ,siły i nadziei ,pozdrawiam Cię
serdecznie ,łączę się z Tobą w bólu ,Jagoda

[perelka278]

wiem co czujesz.moja miłość odeszła 9 miesiecy temu.do dziś nie potrfie się z
tym pogodzić.bardzo się zmieniłam przez te mesiące.czasamidonosz wrazenie,że
życia juz nie ma.tego co my czujemy nie zrozumie nikt kto sam tego nie
przezył.nie znam słów pocieszenia.jeżeli będziesz chciała porozmawiać to napisz
trzymaj się ciepło.

[vesper.lynd]

Dziekuję Wam za wsparcie. Czasami mam wrażenie, że nawet Jego bliscy, którzy
też bardzo to przeżywają nie odczuwają tego co i ja i boję się, że wszyscy o
Nim zapominają. Boję się moich negatywnych uczuć, nie potrafię się cieszyć ze
szczęścia innych, jestem zazdrosna, że wszyscy kogoś mają i budzą się przy
czyimś boku co rano... chcę wierzyć, że będzie dobrze, że jeszcze pokocham, ale
to takie trudne. co sądzicie o mojej przeprowadzce do Jego mieszkania? chcę tam
być i pamiętać o Nim, spotykać się tam z naszymi przyjaciółmi tak jak to było
do tej pory. W domu rodzice zachowują się tak jakby mieli mi za złe, że żałoba
zagościła tu i zburzyła ich spokój, chociaż oni też znali i lubili mojego
Ukochanego.

[aneri59]

vesper.lynd napisała: ...<<i boję się, że wszyscy o
Nim zapominają>>
Może to tylko nam się wydaje, że zapominają, raczej moje przypuszczenia idą w kierunku, że oni nie wiedzą jak się zachować żeby nam nie sprawić bólu.
Widzę to i odczuwam w czasie rozmów z rodziną i ze znajomymi kiedy mówię o zmarłym mężu.
Napewno wiedzą, że my cierpimy, zrozunieją nas tylko osoby, które same przez to przeszły.

Na pociechę napiszę zdanie które kiedyś usłyszałam :
"Cieszmy się z każdego przeżytego dnia bo wielu tylu dni nie dożyło"
Cieszmy się więc z każdego przeżytego dnia z naszym ukochanym czy ukochaną bo wiele osób jest samotnych i nie dane im było przeżyć to co myśmy przeżyli z kochaną osobą.

[dana7675]

To prawda słowa które tutaj usłyszysz dodają otuchy a dzieki osobą które tutaj
spotkasz poczujesz, ze nie Jestes sama. To bardzo pomaga-wiem bo przeżyłam to
na własnej skórze. Badź tutaj z nami a dzieki temu poczujesz wsparcie i zawsze
bedziesz mogła podzielić sie z nami swoim bólem. Wzajemnie dodajemy sobie siły,
która jak nigdy dotąd jest nam teraz w szczególny sposób potrzebna. Ściskam
bardzo gorąco i pamietaj NIE JESTEŚ SAMA MASZ NAS. Jeśli bedziesz chciała to
mozemy porozmawiać na gg.
Dana

[vesper.lynd]

Dziękuję za ciepłe słowa Dana. Mój gg: 2723723

[hendik]

Vesper.land jesteś na początku drogi, którą wszyscy tu przechodzimy. Jakbyś
miała ochotę na rozmowę to też jestem do dyspozycji - prześlę na prv mój numer
gg. Mi forum i ludzie z forum bardzo pomogli. Oby i tobie dzięki temu
wirtualnemu miejscu było lepiej.
Swoją droga ja nie pozwalałam Pawłowi kupić motoru właśnie z uwagi na to
okropne ryzyko, a śmierć przyszła z całkiem nieoczekiwanej strony.

[vesper.lynd]

Hendiku....
A ja miałam 100% zaufanie do Łukasza i do jego motocykla, o którym marzył tak
długo i które przyniosło mu taką radośc, wolność i swobodę... cieszyłam się
razem z Nim kiedy opowiadał o każdej krótkiej wyprawie czy o zakupie
specjalnego stroju...
Rzeczywiście motocykl dał mu wolność, zawiózł Łukaszka autostradą aż do nieba...
Vesper Lynd wirtualnie, w rzeczywistości po prostu Ania

[mamakomara]

Mile Panie, bardzo, bardzo serdecznie wszystkim Wam wspolczuje. Za chwile mina
4 lata od smierci mojego meza. Wiem i rozumiem o czym piszecie. Uwierzcie (choc
teraz to nie do uwierzenia), bedzie lepiej, bedzie mniej bolalo, zycie okaze
sie interesujace, zajmujace, bedziecie sie smiac i cieszyc, snuc plany,
bedziecie szczesliwe, ale "czarna dziura" zostanie, wszystko bedzie inne, ale
bedzie lzej. Nie popelnijcie tego bledu, co ja - dajcie sobie prawo do
zaloby!!!!! Przynajmniej w poczatkowych miesiacach nie sluchajcie otoczenia
("badz silna, dzielna, zrob to dla ....., nie mozesz sie zalamywac itd). Ja,
niestety, uwierzylam, ze musze byc "wypionowana" dla dobra dziecka (16 lat) i
przez to dluzej bylo mi tak trudno wrocic do zycia, bo, oczywiscie, bylam
dzielna, dusilam wszystkie uczucia w sobie. Bylam na najlepszej drodze do
glebokiego zalamania (ukrytego przed wszystkimi bardzo starannie). Dopoki nie
okazalo sie, ze corka, biorac ze mnie przyklad, rowniez nie "zakopala"
wszystkiego gleboko i zaczelo to ja przerastac. Gdy to do mnie dotarlo,
odblokowalysmy sie obie i dopiero wtedy zaczelysmy rozmawiac o tej smierci,
przezywac wszystko od nowa. A potem zaczelo byc powolutku coraz lepiej. Teraz
juz umiemy smiac sie wspominajac dobre lata, ale gdy zbliza sie rocznica
smierci czy 1 listopada jeszcze nie umiemy przejsc nad tym do porzadku
dziennego. Bardzo mocno przytulam.

[aneri59]

Od śmierci męża minął dopiero miesiąc i też słyszę dookoła,
bądź silna, bądź dzielna, masz dla kogo żyć.
Dzieci są już dorosłe,
jeden potrafi rozmawiać o tym co się stało,
ale drugi zamknął się w sobie i unika tego tematu.
Na cmentarz idzie niezbyt chętnie, nie może pogodzić się
z nagłym niespodziewanym odejściem taty.
Postanowiłam narazie nie namawiać go żeby ze mną poszedł,
dałam mu trochę czasu. Czy dobrze zrobiłam?

[zeng]

Prawie 3 lata temu zmarł mój dziadek, był dla mnie też ojcem, więc bardzo
przeżyłem jego odejście. Przez pół roku chodziłem codziennie, potem przez
półtora roku co 2-3 dni. Pół roku temu zmarła moja żona, pochowałem ją kilkaset
metrów od dziadka. Chodzę do żony oczywiście bardzo często ale od pół roku dwa
razy byłem u dziadka, mimo, że za każdym razem przechodzę obok jego grobu i go
widzę. Jakaś wewnętrzna blokada, wiem, że minie, ale nie wiem kiedy. A gadanie
rodziny "jak możesz nie chodzić do dziadka". "jak możesz nie zajmować się
grobem", "babcia pomyśli, że w ogóle się tym nie interesujesz" itp. działa na
mnie jak jad, nastawia negatywnie do ludzi, którzy tak gadają a nic nie
zmienia. To, że nie potrafię przez jakiś czas iść na grób dziadka nie znaczy,
że go nie kocham, nie wspominam, nie myślę o nim. Wręcz przeciwnie. Nie ma
tutaj z czym walczyć. O wiele gorzej jest kiedy widzę że ktoś idzie na grób
bliskiej osoby, w 10 sek zapali znicz, zapali papierosa, w 20 sek zamiecie
dookoła grobu, pogada przez komórkę i znika... Wtedy jest mi przykro jak na to
patrzę.

Dobrze zrobiłaś.

[perelka278]

Siedem lat temu zmarła moja mama.W ubiegłym roku narzeczony.Oboje leżą na tym
samym cmentarzu.Bardzo kochałam moją mamę,jednak to od Krzysia najpierw idę.Nie
wiem dlaczego.Muszę chodzić do niego codziennie.Kiedy wyjechałam na
szkolenie,nie byłam u Niego cztery dni.Pierwsze kroki po przyjeździe
skierowałam do Niego.Bardzo za nim tęsknie.Nigdy nie myślałam,że może to tak
boleć